18 replies to this topic

[icedogza]

การมีชีวิต.....เพื่อเธอต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ

ที่ฉันมีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะได้ ปกป้อง เธอ และฉันอุทิศชีวิตเพื่อให้เธอได้มี ความสุข

ไม่ใช่เพราะภาระหน้าที่ที่ฉันต้องทำ.....เชื่อฉันเถอะนะ.....

โคโนจัง....ไม่สิ....องค์หญิง


ตอนที่1 เส้นด้ายที่มาบรรจบกัน


.....ในสมัยก่อนมีการรบราฆ่าฟันมาเป็นเวลานานหลายศตวรรษ พวกมนุษย์ก็ได้แต่ทำสงครามกันเองชิงบ้านชิง

เมืองกันแม้กระทั่งใพวกเดียวกันเองก็ยังมีการแก่งแย่งชิงดีกันเองและยังมีปัญหาปีศาจออกอาระวาดเป็น

จำนวนมาก ซึ่งพอมองดูแล้วประชาชนในสมัยนั้นตกระกำลำบากมากและไม่ได้อยู่อย่างสงบสุข ญี่ปุ่นในสมัย

นั้นมีอาณาจักรที่รุ่งเรืองอยู่ไม่กี่เมือง และเป็นที่ต้องการของข้าศึกต่างๆอย่างเช่น อาณาจักรโคโนเอะ เป็น

อาณาจักรที่สมบูรณ์แบบทั้งด้านการเมืองการคลัง และประชาชนก็อยู่ดีกินดี แต่ในเมืองที่รุ่งเรืองแบบนี้ก็ต้องมี

การเปลี่ยนแปลงบ่อยโดยเฉพาะการถกเถียงในราชสำนัก ซึ่งกษัตริย์ของอาณาจักรนี้คือ ท่านโคโนเอะ เอจุน

และมีลูกสาวที่ชื่อ โคโนเอะ โคโนกะ และมีองครักษ์ประจำตัวคือ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ ที่เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่

เด็กเพราะเธอเป็นลูกครึ่งปีศาจปักษาจึงทำให้ถูกรังเกียจตั้งแต่เด็กจวบจนเธออายุได้ 5 ขวบ ก็มีบุคคลท่านนึง

ซึ่งเป็นผู้มีพระคุณต่อ เซ็ตซึนะ และรับเธอมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม และเหมือนชะตาฟ้าลิขิตที่ผู้มีพระคุณผู้นั้น

เป็นถึง องครักษ์ส่วนตัวของ กษัตริย์เอจุน ที่ชื่อว่า ซากุระซากิ ซาโตรุ ที่เป็นพ่อบุญธรรมของ เซ็ตซึนะ และเธอ

ก็นับถือท่านผู้นี้มากจึงทำให้เธออยากเป็นองครักษ์ที่เก่งกาจเหมือนพ่อของเธอ…

…..และเด็กผู้ที่เป็นลูกครึ่งคนนี้อาจจะเป็นคนที่พลิกหน้าประวัติศาสตร์ก็เป็นได้………

….ณ.เมืองหนึ่งอยู่ในราชอาณาจักรโคโนเอะ

" นั่นไง…เด็กนั่นไง" เป็นเสียงจากชาวบ้านกลุ่มนึงที่กำลังพูดคุยกันอยู่


" นั่นน่ะเรอะ เด็กปีศาจ" นี้เป็นเสียงจากชายคนหนึ่ง


"ถ้าเด็กนั่นยังอยู่ที่นี่ต่อไปเมืองต้องพินาศ แน่ๆ"


"ฮึก" อะไรกันเป็นปีศาจ แล้วไง ฉันทำอะไรผิด ทำไม…ทำไมกัน เด็กคนนั้นได้แต่รำพึงอยู่ในใจ


" นี่ ""หืม คะ…คุณเป็นใครกัน "เด็กคนนั้นตกใจมากและเตรียมท่าพร้อมสู้ "แกต้องการอะไรจากฉัน"


"นี่..ฉันไม่ได้มาร้ายนะ " ชายคนนั้นบอก และมองสภาพของเด็กน้อยคนนั้นอย่างเอ็นดูทั้งๆที่เด็กคนนั้นมีสภาพ

มอมแมม เสื้อผ้าบางส่วนขาดหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงและยาวเพราะไม่ได้ดูแลนาน และคำพูดนี้ทำให้เด็กน้อยงง

เพราะไม่เคยมีใครมาพูดแบบนี้มานานมากแล้วตั้งแตแม่เธอตายไป…..


"เธออายุเท่าไรหรอ " ชายคนนั้นถามเด็กน้อยอย่างรักใคร่


"6 ขวบ"คำตอบนั้นทำเอาชายคนนั้นอึ้ง นี้ยังเด็กๆอยู่เลยนี่และมองเด็กคนนั้นอย่างสงสาร….และความคิดนึงก็

โผล่ขึ้นมา


"มาอยู่กับชั้นไหมล่ะ"..เอ๋…คำพูดนั้นทำให้เด็กน้อยใจชื้นขึ้นมา "จะ..จริงเหรอ"เด็กคนนั้นพูดด้วยท่าทางที่ดีใจ

สุดๆ


"อืม..แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ แม่หนูน้อย"ชายคนนั้นถามอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางดีใจจนออกนอกหน้าของเด็กน้อย


"เซ็ตซึนะ….ข้าชื่อว่า เซ็ตซึนะ"เด็กคนนั้นตอบด้วยหน้าตาแบ๊วสุดๆแล้วกระโดดเข้ากอดชายคนนั้นทันที


"ฮะ ฮะ ฮ่า อย่าพึ่งรีบร้อน..งั้นเธอเอานามสกุลชั้นไปใช้แล้วกัน นับแต่นี้เป็นต้นไปเธอชื่อว่า ซากุระซากิ เซ็ตซึ

นะ" ชายคนนั้นตอบอย่างจริงใจและกอด เซ็ตซึนะ ตอบ "ขะ…ขอบคุณ ขอบคุณ ท่านมาก คุณเอ่อ…"


" อ๋อ ฮะ ฮะ ยังไม่รู้จักกันเลยนี้นะ ฉันชื่อ ซากุระซากิ ซาโตรุ นะแต่ว่าเธอเรียกฉันว่า พ่อ ก็แล้วกันนะ" ซาโตรุ

พูดอย่างอารมณ์ดีเพราะในใจลึกๆตัวเค้าเองก็อยากมีลูกสาวเหมือนกันเพราะอยู่โสด

มานานก็วันๆมีแต่งานแล้วไหนจะสำนักชินเมเรียวที่เค้าต้องดูแลอีกที่เค้าอยากมีลูกสาวเพื่อจะได้มีชีวิตชีวาขึ้น

มาบ้าง


"ขอบคุณมาก….ท่านพ่อ" นี่เป็นครั้งที่ข้ารู้สึกอบอุ่นขนาดนี้ความรู้สึก แบบนี้มันพรั่งพรูออกมาเป็นน้ำตาที่ไหล

ไม่ยอมหยุดด้วยความปลาบปลื้มใจ


และหลังจากเรื่องนั้นซาโตรุก็พาเซ็ตซึนะมาอยู่กับตนที่สำนักชินเมเรียวและฝึกวิชาดาบให้เซ็ตซึนะจนเวลาล่วงเลยมา 4 ปี

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ณ.ริมฝั่งแม่น้ำที่มีทิวทัศน์ที่น่ารื่นรมณ์ต้นซากุระที่เริ่มผลิดอกงดงามในช่วงฤดูใบไม้ผลิปลิวไสวไปตามแรงลมที่มาอย่างเอื่อยเฉื่อยและ

ในแม่น้ำก็มีทั้งดอกบัวที่บานอย่างเต็มที่และมีฝูงปลาที่หยอกล้อกันในสระน้ำบรรยากาศแบบนี้ชั่งน่าอภิรมณ์จริงๆแต่กลับมีเด็กน้อยที่อายุประมาณ 10 ขวบที่มัดผมไว้

ด้านข้างนั่งอยู่หน้าริมสระอย่างโดดเดี่ยว


"เซ็ตซึนะ….เซ็ตซึนะ อยู่ไหนน่ะ"เป็นเสียงจากบุพการีที่เก็บเด็กที่ตนกำลังเรียกอยู่มาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม


"ข้าอยู่นี่…ท่านพ่อ"เด็กสาวที่ตอนแรกนั่งอยู่ริมสระตะโกนกลับไป


"อ้าว ทำไมมานั่งกร่อยอยู่ตรงนี้ละ..ทำไมไม่ไปเล่นกับเด็กๆแถวบ้านล่ะ" ผู้เป็นพ่อถามขึ้นและเดินมานั่งลงอยู่

ข้างๆลูกสาวบุญธรรมของตน


"ไม่อ่าว…ท่านพ่อ ก็รู้ข้าเล่นไม่เป็นนี่บางทีพอเด็กพวกนั้นเห็นข้าก็วิ่ง แจ้นหนีซะงั้น…..เฮ่อ" เซ็ตซึนะถอน

หายใจพลางคิดถึงตอนที่เด็กแถวบ้านที่วิ่งหนีตัวเองอย่างนึกโกรธ


"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็เจ้าเอาแต่ทำหน้าบึ้งไม่ยอมพูดยอมจาแถมยังไม่ยอมยิ้มอีกต่างหาก…ยังเงี่ย...บู่" หลังจากที่พูดเสร็จ

ก็ทำหน้าสุดจะบรรยายเพื่อเลียนแบบเซ็ตซึนะตอนหน้าบึ้ง


"ฮะ ฮ่า ฮ่า ปัญญาอ่อนน่าท่านพ่อหน้าตาข้าไม่อุบาศขนาดนี้หรอกน่า..พ่อ ก็ " เซ็ตซึนะว่าพลางหัวเราะไปและ

คิดว่าไม่น่าเชื่อที่องครักษ์ประจำตัวของกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรที่ว่ากันว่าโหดสุดๆจะทำเรื่องแบบนี้ แต่ก็มัก

จะเป็นแบบนี้เสมอเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นท่านพ่อจะทำหน้าเข้มตลอดแต่พอเวลาอยู่ข้าจะกลายเป็นผู้ใหญ่แสนดี

ไม่เหลือเค้าองครักษ์เลยล่ะ


"อ้าว…ว่าพ่อเรอะ " ผู้เป็นพ่อว่าพลางทำหน้าโหด ฮึ่ม


"ชม มั้งพ่อ " เซ็ตซึนะเลยตอบแบบกวนๆ( /me:กวนตีนมากกว่า/เซ็ตซึนะ:ว่ายังไงนะ ) กลับไป ซาโตรุนิ่ง

ไปพักนึงก่อนจะ……


"..โป๊ก.." "โอ้ย…เขกหัวหนูทำไมพ่อก็.." และแทบจะในทันทีที่เซ็ตซึนะจะต้องเล่นวิ่งไล่จับกับคนที่เป็นพ่อที่

ไม่เจียมตัวว่าอายุปูนนี้แล้วยังมาเล่นแบบนี้อีก


"เเฮ่ก….แฮ่ก….แฮ่ก..นะ..นี่ท่าน..พะ..พ่อข้าว่าเลิกเล่นแล้วมาสอนดาบให้ข้าเถอะ

นะ" หลังจากที่เล่นวิ่งเปรี้ยว เอ้ย ไล่จับสิ สุดท้ายทั้งคู่ก็นอนหอบกันหน้าสระที่เดิม

(สรุปคือเดิน(วิ่ง)จงกลมใช่มะ)


"อะ..อืม ดีเหมือนกัน"แล้วทั้ง2ก็ลุกขึ้นมาฝึกดาบและแล้วเวลาก็ล่วงเลยไปประมาณ 15 นาที


"ฮึบ..ฮึบ"ตอนนี้เซ็ตซึนะกำลังฝึกดาบด้วยการหวดดาบ และมีสายตาอยู่หนึ่งคู่ที่จับจ้องมาอย่างจริงจังและ

พลางคิดถึงเรื่องที่ตนเองกำลังกังวลกับเรื่องๆนึงอยู่


"นี่…เซ็ตซึนะ"ซาโตรุจึงตัดสินใจถามออกไป "ค่ะ..มีอะไรค่ะท่านพ่อ "


"แน่ใจ แล้วนะว่าอยากจะเป็นองครักษ์เหมือนพ่อ" ซาโตรุถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง


"แน่ใจค่ะ…ข้าจะต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้..ข้าจะต้องเป็นเหมือนท่านพ่อ" และคำตอบที่ได้มาพร้อมกับสาย

ตาที่มุ่งมั่นก็ทำให้ซาโตรุใจชื้นขึ้นเยอะ


"555…มันต้องยังงี้สิสมแล้วที่เป็นลูกของฉัน" ซาโตรุพูดออกมาและหัวเราะอย่างมีความสุข เค้าไม่มีอะไรที่ต้อง

กังวลแล้วถึงเซ็ตซึนะจะเป็นหญิงก็เถอะแต่เค้าก็มั่นใจในตัวลูกของเค้าแล้ว


…ณ.อีกด้านนึงของเมืองณ.พระราชวังอันใหญ่โตที่มีต้นซากุระเต็มไปหมดซึ่งแน่นอนสถานทีที่สวยงามแห่งนี้

นั้นก็คือพระราชวังโคโนเอะ ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะวุ่นวายเพราะ…..


"องค์หญิงเพคะ..องค์หญิงโคโนกะอยู่ไหนเพคะ!!!"ใช่แล้วนี่เป็นเสียงของแม่นมและนางกำนัลของวังแห่งนี้ที่

กำลังตามหาองค์หญิงตัวน้อยที่หายไป


"ท่านคาเอเดะ…คุณหนูอายากะค้าอยู่ไหนค้าาาา"อ๋อ พวกนี้คือคนไม่สำคัญ(/อายากะ-คาเอเดะ ผัะ..ตุบ ตับ/me

ขะ...ขอโทษจ้า )เอ่อ พวกนี้คือพระญาติขององค์หญิงซึ่งจะแนะนำคนแรก นางาเซะ คาเอเดะ เป็นลูกของอา

ของโคโนกะและอาจจะได้รับราชสมบัติต่อจากเอจุนอีกด้วย พูดง่ายๆคือเป็นลูกพี่ลูกน้องของโคโนกะ และ

กำลังฝึกวิชานินจาอยู่ คนต่อไปคือ ยูกิฮิโระ อายากะ คนนี้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องเหมือนกันแต่ที่มียศได้แค่คุณหนู

เพราะแม่ของเธอไปแต่งงานกับชาวอังกฤษ (/meพูดง่ายๆคือไม่มีบุญ/อายากะ:ว่ายังไงนะคะ)จึงทำให้ถูกปลด

จึงเป็นได้แค่คุณหนูและ3คนนี้ก็อายุประมาณ10ขวบ แต่คาเอเดะอายุ12ปี(จบข่าว)


"หลบมาแบบนี้จะดีเหรอค่ะ"นี่เป็นเสียงทีกระซิบที่ดังออกมาจากหลังพุ่มไม้


"ไม่เป็นหรอกเจ้าคะ..นินนิน" คงพอเดาได้อะนะว่าเป็นใคร


"จะไม่เป็นไรได้ยังไงละค่ะคุณคาเอเดะ"นี่เป็นเสียงจากสาวน้อยผมทอง(อายากะนั่นแหละ)


"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะอายากะจัง" และเสียงสุดท้ายนี้คือสาวน้อยน่ารักผมและตาสีช็อกโกแลตและตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม


"แล้วจะทำยังไงละคะ คุณโคโนกะ เล่นหนีออกมาแบบนี้แล้วทำไมดิฉันถึงติดร่างแหมาด้วยละค่ะ ฉอด..

ฉอด"อายากะบ่นอย่างหยุดไม่ได้


"น่าๆใจเย็นๆนะเจ้าค่ะ"สาวตาตี่บอกอย่างอารมณ์ดีในแบบฉบับของตน


"แล้วจะเอายังละค่ะคุณตัวบงการ" อายากะพูดและมองไปยังคนที่โตที่สุด อายุมากที่สุด และกะล่อนที่สุดในกลุ่ม


"น่า น่า ตามมาเดี๋ยวดีเองละเจ้าค่ะ นินนิน"แล้วคาเอเดะก็ชี้ไปที่พุ่มไม้อีกจุดที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลและส่ง

สัญญานบอกให้ตามมา และพอทั้ง3ไปถึงก็พบว่า…


"เอ๋..มีของแบบนี้อยู่ตรงนี้ด้วยหรือค่ะพี่คาเอเดะ"พอไปถึงทั้ง3ก็พบว่ามีประตูลับซ่อนอยู่ สาวน้อยผมน้ำตาลเลย

ถามออกไปอย่างงงๆ


"อืม…มันเป็นของที่เอาไว้หนีตอนสงครามกลางเมืองนะ แต่สมัยนี้ไม่ต้องใช้แล้วละเลยร้างมานานนะเจ้า

ค่ะ"คนที่ช่ำชองเรื่องหนีอธิบายอย่างมั่นใจ


"เก่งจังเลยนะค่ะเรื่องแบบนี้"ไม่วายพอได้โอกาสคุณหนูอายากะก็ประชดกลับไป


"ฮะ ฮะ ไปเที่ยวนอกเมืองกันเถอะ"แล้วคาเอเดะก็พาน้องทั้ง2ออกไปเปิดหูเปิดตากับโลกภายนอก


ว้าย ว้าย ข้างนอกจะมีอะไรบ้างนะ โคโนกะคิดอย่างตื่นเต้นเพราะเธอไม่เคยออกข้างนอกมาก่อนก็เอาแต่เรียน

อยู่ในวังมันน่าเบื่อง่ะไม่เหมือนกับคาเอเดะที่หนีบ่อย(หนีไปหาหญิงน่ะ)


ตัดไปทางเซ็ตซึนะบ้าง


"เซ็ตซึนะ..พ่อวานอะไรหน่อยนะ"ซาโตรุพูดพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นนึงให้เซ็ตซึนะ


"อะไรค่ะ"สาวน้อยผมดำรับมาอย่างงงๆ


"จำร้านช่างตีดาบที่พ่อพาไปเจอบ่อยๆได้ไหม"ซาโตรุพูดเตือนความจำลูก


"อ๋อ ร้านลุงหนวดเหรอค่ะ"เซ็ตซึนะพูดด้วยสายตาแอ๊บแบ๊วสุดๆ


"อืม นั่นแหละเอากระดาษใบนี้ให้ลุงแกแล้วลุงจะเอาของให้ลูกเอง"ซาโตรุพูดไปทำงานของตัวเองไป


"ค่ะ ไปละนะค่ะ"เซ็ตซึนะพูดกับวิ่งออกไป


"เอ…ร้านลุงแกอยู่แถวนี้ละมั้ง"เซ็ตซึนะรีบวิ่งจนไม่ทันเห็นว่า….พลั่ก


"โอ๊ย…ขะ..ขอโทษค่ะ…"เซ็ตซึนะไปชนเด็กผู้หญิงคนนึงเข้าจึงทำให้ล้มไปทั้งคู่และจะตกใจยิ่งกว่าคือตัว

ของเซ็ตซึนะคร่อมตัวเด็กคนนั้นอยู่แถมหน้ายังห่างกันไม่ถึงคืบซึ่งไม่ต้องพูดอะไรมากเซ็ตซึนะหน้าแดงเป็น

ลูกตำลึงไปแล้ว


"อะ..เอ่อข้าก็ต้องขอโทษด้วยค่ะ"เด็กคนนั้นก็หน้าแดงเหมือนกัน แต่พอเซ็ตซึนะมองหน้าเด็กคนนั้นชัดๆก็พบ

ว่าเด็กคนน่ากิน เอ้ย ไม่ใช่ น่ารักมากต่างหาก เซ็ตซึนะไม่รอช้า…(อย่าพึ่งคิดเลยเถิดนะคุณผู้อ่าน)


"ขะ..ข้า ขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจ…เจ้าไม่เป็นไรนะ"เซ็ตซึนะรีบลุกขึ้นและส่งมือไปให้เด็กคนนั้นจับ


"ข้าไม่เป็นไร…ขอบคุณนะ"เด็กคนนั้นจับมือเซ็ตซึนะแล้วลุกขึ้นยืน


"แล้วเธอชื่ออะไรหรอ"โคโนกะบอกเพราะรู้สึกว่าอยากเป็นเพื่อนกับคนคนนี้


"อะ..เอ่อ เซ็ตซึนะ ฉันชื่อ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ" เซ็ตซึนะบอกอย่างอายๆ


"ฉันชื่อ โคโนเอะ โคโนกะ นะเซ็ตจัง"โคโนกะพูดออกไปแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงอยากเรียกเซ็ตซึนะว่า เซ็ตจัง


"ซะ… เซ็ตจังเหรอ"เซ็ตซึนะรู้สึกอายที่โคโนกะเรียกเธอแบบนี้ แต่ก็รู้สึกดีไปอีกแบบ


"งั้นเซ็ตจังก็เรียกฉันว่า..โคโนจังนะ"โคโนกะพูดพร้อมกับยิ้มหวานซึ่งทำให้เซ็ตซึนะใจอ่อน


"อืม….โคโนจัง"เซ็ตซึนะพูดพร้อมกับมองโคโนกะอย่างเอ็นดู


ในที่สุดเส้นด้ายของพวกเค้า…

ก็กำลังมาบรรจบกัน….

[icedogza]

ตอนที่ 2 เพื่อนที่ไม่มีวันทิ้งกัน


โคโนกะ….โคโนกะ!!!"


" คุณโคโนกะค่ะ…..คุณอยู่ไหน!!"


" คุณคาเอเดะค่ะเจอคุณโคโนกะไหมค่ะ" ที่อายากะถามคาเอเดะอย่างนี้เนื่องจากเธอกับคาเอเดะ

แยกย้ายกันหาโคโนกะมานานแล้ว


" ไม่เจอเลย….โคโนกะเนี่ยเป็นอย่างงี้ทุกทีเลยสิน้า" ที่คาเอเดะพูดอย่างนี้ก็เพราะเวลาโคโนกะเห็น

ขนมทีไรละ วิ่งไปหาทุกทีเลย (หน่อมแน้มมาก ผวัะ เอ่อ ต้องเรียกว่าสนใจเป็นพิเศษนะ)


ตัดไปที่โคโนกะ


"แล้ว เซ็ตจัง มาทำอะไรที่นี่จ๊ะ" ตอนนี้โคโนกะยืนอยู่กับเซ็ตซึนะมานานพอสมควรแล้ว


" อ๋อ พ่อให้มาเอาของที่ร้านชั่งตีดาบน่ะ " เซ็ตซึนะตอบออกไปแต่ก็กำลังสงสัยอยู่ว่า พ่อให้มาเอา

ของอะไรกันแน่นะ


"งั้นขอฉันไปด้วยนะ…ตอนนี้ฉันหลงกับเพื่อนอยู่น่ะ"


" เอ๊ะ " เซ็ตซึนะทำหน้าสงสัย 'นี่โคโนจังหลงมาเหรอเนี่ย' แต่ท่าทางโคโนกะจะตีความสีหน้าเซ็ตซึ

นะผิดเลยนึกว่าเซ็ตซึนะจะไม่ให้ตัวเองไปด้วยเลยทำให้โคโนกะต้องงัดไม้ตายมาใช้ไม่งั้นโดนทิ้งแน่


" นะ นะ นะเซ็ตจังขอฉันไปด้วยนะ " โคโนกะทำตาแป๋วผสมกับลูกอ้อนที่เธอใช้ประจำ (โห แปลว่าโมเอ้บ่อย)


" อะ อืม..เอ่อ..ไปก็ไป -/////- " ที่จริงตอนแรกก็จะให้ไปอยู่แล้วแต่พอโดนแบบนี้ก็ ลำบากใจ เหมือนกันแหะ


" คะ..โคโนจังO////O " เซ็ตซึนะตกใจเมื่อโคโนกะเอื้อมมือมาจับมือของตน (นี่ยังแค่เบาะๆนะเซ็ตจัง โฮะ โฮะ)


" จ๊ะ? " เนื่องจากโคโนกะยังเด็กอยู่เลยไม่ได้คิดมาก (แต่เซ็ตจังเนี่ยคิดเลยเถิดไปถึงไหนแล้วววว)


" อะ เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก " เซ็ตซึนะเมินหน้าไปทางอื่นและเดินจูงมือโคโนกะไปร้านตีดาบทั้งๆที่หน้ายังแดงอยู่เลย


……………..15 นาทีผ่านไป ……………..


" ถึงแล้วละ " พอเซ็ตซึนะมาถึงก็รีบพาโคโนกะเข้าไปในร้าน(ไปทำอะไรน่ะ?)


" ว้าว..เนี่ยนะเหรอร้านชั่งตีดาบ " นี่เป็นครั้งแรกที่โคโนกะเข้ามาในร้านช่างตีดาบ


" แต่พอดูๆไปก็น่ากลัวแหะ " แต่พอไปๆมาๆโคโนกะดันกลัวร้านนี้เพราะมีแต่พวกอาวุธที่ใช้ฆ่าฟัน

และมืดแถมยังมีพวกกระดูกและหนังปีศาจที่เอาไว้ทำเกราะอีกเลยกลายเป็นว่าจากที่จับมือเมื่อกี้

กลายเป็นว่าย้ายไปเกาะหลังเซ็ตซึนะแทน


" นะ..นี่โคโนจังที่นี่นะมันไม่น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกนะ คิก คิก " เซ็ตซึนะพูดพลางแอบหัวเราะโคโนกะเบาๆ


" นี่เซ็ตจังอย่ามาแอบหัวเราะนะ " สาวน้อยผมช็อกโกแลตทำแก้มป่อง (แน่ใจนะว่านี่คือท่าโกรธ) ใส่เซ็ตซึนะก็เล่นมาหัวเราะใส่กันนี่นา


" หมับ "


อยู่ๆก็มีมือมาจับไหล่ของโคโนกะจนโคโนกะต้องร้องดังลั่น


" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อย่ากินหนูน้าาาาาาาา แง แง " โคโนกะรีบกระโดด

กอดเซ็ตซึนะและพาวิ่งถอยออกมาจากเจ้าของมืออันนั้น


" คะ โคโนจัง มันไม่มีอะไรหรอกน่า " เซ็ตซึนะพูดปลอบ(ปลอบใจตัวเอง?)โคโนกะอย่างขัดเขินก็

เล่นกอดซะแน่นเลยนะโคโนจัง


" ฮะ ฮะ ฮ่า สงสัยฉันจะน่ากลัวขนาดนั้นเลยแหะ โทษทีนะหนู " เจ้าของมือคนนั้นพูดอย่างสนุก

(แปลว่าไม่สำนึก)


" อ้าวเซ็ตซึนะไม่ได้เจอซะนานโตขึ้นเยอะนิ "


" ค่ะ เอ่อ โคโนจังปล่อยเหอะลุงแกเป็นคนนะ คิก คิก " เซ็ตซึนะพูดไปหัวเราะไป


" เซ็ตจังหัวเราะฉันอีกแล้วนะ หึ " โคโนกะเมินหน้าไปทางอื่นอย่างงอนๆ


" อ่า…โคโนจังอย่าโกรธนะ " แง โคโนจังจะโกรธทำไมนะยิ่งง้อใครไม่เป็นอยู่


" โอ้ ไม่ได้เห็นฉาก พ่อแง่แม่งอน !!! มานานแล้วนะเนี่ย " ลุงเจ้าของร้านพูดอย่างสะใจ (อ้าว…)

เพราะคำพูดนี้เลยทำให้ทั้งเซ็ตซึนะและโคโนกะหน้าแดงไปตามๆกัน


" ลุงหนวดง่ะ!!O/////O" เมื่อได้ยินยังงั้นเซ็ตซึนะก็พุ่งไปทุบแขนลุงหนวดทันที


" ฮ่า ฮ่า โทษทีนะเซ็ตซึนะ…อีกอย่างเรียกชื่อลุงได้มะ ลุงชื่อ คาซึมะ นะ " ลุงคาซึมะพูดอย่างขัดใจก็

เล่นเรียกลุงหนวดตั้งแต่เด็กไม่ยอมเรียกชื่อ เฮ้อ วัยรุ่นเซ็ง (เอ่อ ขออธิบายหน่อยนะเค้าเรียกว่าวัยรุ่นระยะสุดท้ายนะ)


" ไม่!! " เซ็ตซึนะรีบตอบทันที


" ว่ายังไงนะ "


" ก็ลุงว่าหนูก่อนหนิ "


" คิก คิก ฮะ ฮ่า " โคโนกะที่หายงอนก็ไม่รู้จะงอนทำไมก็ไม่มีใครสนแล้วก็หัวเราะในความเป็นเด็ก

ของทั้ง 2


" 5555+ ฮ่า ฮะ ฮะ " สุดท้ายทั้งหมดก็หัวเราะออกมาด้วยกันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นจริงๆ


" เออ..จริงสิแล้วมีธุระอะไรกับลุงละ " (โอ้ พึ่งจะนึกออกเรอะ)


" อ้อ…นี่ค่ะพ่อบอกว่าเดี๋ยวก็รู้เอง " เซ็ตซึนะส่งกระดาษใบที่พ่อให้มาให้ลุงคาซึมะ


" อ๋อ….หึ " พอลุงแกเห็นข้อความในกระดาษก็หัวเราะออกมา (บ้าไปแล้ว ผัะ อ๋อย T-T)แล้วหลัง

จากนั้นลุงหนวดก็เข้าไปลื้อของด้านพร้อมกับสิ่งของบางอย่างที่มีลักษณะยาวมากๆและห่อด้วยผ้า


" เอาไปให้พ่อนะห้ามเปิดดูล่ะเซ็ตซึนะ " แล้วลุงแกก็ส่งของนั่นให้เซ็ตซึนะ


" วะ…หวา หนักจัง " พอเซ็ตซึนะรับมันมาก็หงายหลังเพราะมันทั้งหนักทั้งยาวกว่าตัวของเซ็ตซึนะ

มากเลยทีเดียว


" ให้ฉันช่วยถือไหม เซ็ตจัง " โคโนกะเพราะเป็นห่วงว่าเซ็ตซึนะจะไปรอดฝั่ง (ซะงั้น)


" ไม่เป็นไรหรอก " เรื่องน้ำหนักน่ะไม่มีปัญหาหรอกก็ของแบบนี้เซ็ตซึนะทำทุกวันอยู่แล้วทั้งการฝึก

ดาบและยกของหนักๆแต่ที่มีปัญหาน่ะคือมันยาวเกินไป (หรือเจ้าตัวเตี้ยเกินไปหว่า ผัะ ตุบ ตับ

อ๋อยจะรอดไหมเนี่ยฉัน)


" งั้นไปก่อนนะลุงหนวด " เซ็ตซึนะแล้วบอกลาเจ้าของร้านช่างตีดาบ


" เฮ้ย เดี๋ยวสิ " แต่ว่าลุงคาซึมะเรียกไว้ก่อน


" อะไรค่ะ "


" ฉันไม่ได้เรียกแก เด็กคนนั้นต่างหาก " ลุงหนวดจ้องโคโนกะอย่างสงสัย


" ค่ะ " ว้าย จะถูกจับได้รึเปล่าเนี่ย โคโนกะคิดอย่างใจหาย


" หนูๆชื่ออะไรเหรอ"


"โคโนเอะ โคโนกะ ค่ะ " ' อย่าถูกจับเลยนะ ' โคโนกะคิดอย่างหนักใจ


" เหรอ อืม…กลับ กลับไปเถอะ " ถึงจะสกิดใจแต่ก็บอกปัดๆไป ' คงไม่ใช่หรอกมั้ง '


" ค่า…ไปกันเถอะโคโนจัง " เมื่อได้ยินอย่างนี้โคโนกะก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก


" จ๊ะ "


" เออ เออ ฝากสวัสดีซาโตรุด้วยล่ะ " ที่เรียกชื่อกันอย่างนี้เพราะลุงคาซึมะนั้นเมื่อก่อนเป็นรุ่นพี่ใน

สำนักชินเมริวของพ่อเซ็ตซึนะแต่มีเหตุผลบางประการเลยทำให้ต้องออกจากสำนักมาเป็นช่างตีดาบ


" ค่า " แล้วเซ็ตซึนะก็พาโคโนกะออกไปจากร้าน


" นี่คุณโคโนกะเค้าหายไปไหนกันแน่เนี่ย " เจ้าของผมสีทองถามอย่างหงุดหงิด


" ข้าพเจ้าจะไปรู้เหรอค่ะ…ก็อยู่ด้วยกันเนี่ยเจ้าค่ะ " เจ้าของร่างสูงตอบย้อนกลับไป


" อย่าพึ่งมากวนประสาทจะได้ไหมค่ะ " อายากะพูดอย่างไม่สบอารมณ์


" เจ้าค่ะ นินนิน " เจ้าตัวก็ตอบตามสไตลของตัวเอง


" เฮ่อ " อายากะถอนหายใจอย่างปลงๆกับญาติผู้พี่คนนี้


" เอ๊ะ นั่นท่านโคโนกะนี่เจ้าค่ะ " คาเอเดะบอกเมื่อเห็นโคโนกะเดินออกมาจากร้านๆนึง


" ไหน…อ๊ะ คุณโคโนกะจริงๆด้วย " อายากะรีบหันไปมองตามที่นินจาสาวบอก ' เอ๊ะ แล้วอยู่กับใคร

น่ะ ' อายากะคิดรีบวิ่งไปหาโคโนกะทันที เรื่องนั้นชั่งมันก่อนตอนนี้น่ะต้อง….


" คุณโคโนกะค้าาาาาาา มาให้ฉันเทศน์เดี๋ยวนี้!!!! " อายากะวิ่งฝุ่นตลบอย่างกับทอร์นาโดผสมใต้ฝุ่น

ผ่านคาเอเดะไปจนผมและเสื้อผ้าไปตามทางที่อายากะวิ่งไป


" แหม แหม ใจร้อนจังนะเจ้าค่ะ นินนิน " แล้วคาเอเดะก็รีบตามไป


" เอ๊ะ นั่นอายากะจังนี่ " โคโนกะได้ยินที่อายากะเรียก แต่พอได้ยินคำว่าเทศน์โคโนกะก็รีบโกยทันที


" หยุดเดี๋ยวนี้นะค่ะคุณโคโนกะ!!!! " อายากะทำหน้าอยากฆ่าโคโนกะเต็มที่และเตรียม บีบคอ เอ๊ย

ต้องเทศน์สิ


หลังจากที่วิ่งเล่น (หรือวิ่งฆ่า) ได้จบลงสุดท้ายโคโนกะก็มาหลบอยู่หลังเซ็ตซึนะ


" แง อายากะจังค่อยๆพูดกันก็ได้น้าาา " โคโนกะเกาะหลังเซ็ตซึนะแน่นไม่ยอมห่างเซ็ตซึนะ


" นี่ นี่ เซ็ตจังช่วยฉันหน่อยสิ " โคโนกะที่ไม่รู้จะพึ่งใครก็มาพึ่งเซ็ตซึนะแทน


" คะ..โคโนจัง " ' เล่นกันอย่างงี้เลยเรอะ แล้วฉันจะพูดว่าอะไรดีเนี่ย ' (งานเข้าแล้วล่ะเซ็ตจัง)


" เอ่อ คะ..คุณค่ะค่อยๆพูดกันก็ได้นะ " เซ็ตซึนะพยายามพูดให้อายากะใจเย็นลง


" คนที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้ามายุ่งนะค่ะ " แต่ดูเหมือนอายากะจะไม่เย็นลงแต่กลับมีไฟลุกที่ตา


" นะ..นั่นเพื่อนของโคโนจังไม่ใช่เหรอ คงไม่เป็นไรหรอกมั่ง " เซ็ตซึนะหันไปกระซิบกับโคโนกะอย่าง

หวาดหวั่น


" แง เซ็ตจังใจร้ายอะช่วยนิดช่วยหน่อยก็ไม่ได้ " ไปๆมาๆโคโนกะกลับงอนซะงั้น (/meเค้าเรียกว่ารำ

ไม่ดีโทษปี่โทษกลอง /โคโนกะ แกตาย ย้าก /meแง แง)


" อ้าว…ทำไมเป็นงั้นล่ะโคโนจัง " เซ็ตซึนะก็งงกับการกระทำของโคโนกะที่งอนใส่ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้

ทำอะไรผิด


" ท่านโคโนกะเจ้าค่ะตัวเองทำผิดแล้วอย่าพาลสิเจ้าค่ะ " อยู่ๆคาเอเดะก็มาโผล่มาด้านหลังของเซ็ตซึ

นะและโคโนกะ


" อ๊ะ ท่านพี่คาเอเดะทำไมพึ่งโผล่มาล่ะ " โคโนกะนึกดีใจที่คาเอเดะมาช่วย แต่ทางฝั่งเซ็ตซึนะกลับ

สงสัย ' นี่มาอยู่ข้างหลังเราตั้งแต่เมื่อไรกัน คนๆนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ' เซ็ตซึนะคิดพลางมองคาเอ

เดะไม่วางตา


" ข้าพเจ้ามองดูเหตุการณ์มาตั้งนานแล้วล่ะเจ้าค่ะ " คาเอเดะพูดพลางจ้องเซ็ตซึนะอย่างมีเลศนัย '

ชุดนักดาบแบบนี้..ชินเมริวสินะ หึ '


" ท่านพี่ค่ะช่วยหน่อยสิค่ะ " โคโนกะหันไปขอร้องคาเอเดะแทน


" แหม ฮะ ฮะ " คาเอเดะก็ไม่รู้ว่าจะห้ามอายากะยังไงดีเหมือนกัน


" นี่คุณโคโนกะไม่ต้อง….ว้ายนี่มันอะไรกันค่ะ " อยู่อายากะก็ร้องขึ้นมา จนทั้ง3คนที่เหลือต้องมองมา


" แหม อย่าร้องได้ไหมจ๊ะน้องคนสวย " อยู่ๆก็มีคนมาจับมือทั้งสองข้างของอายากะจากด้านหลัง

ประมาณว่าโอบจากด้านหลังและล็อคตัวอายากะไว้ ส่วนคนที่ล็อคนั้นไม่ต้องพูดถึง หน้าเห่ยจริงๆ


" ปล่อยนะ " อายากะร้องออกมาพยายามดิ้นให้หลุดแต่ยิ่งดิ้นเท่าไรไอ้หน้าเห่ยก็ยิ่งล็อคแน่นขึ้น


" อายากะจัง…นี่คุณลุงค่ะปล่อยเพื่อนฉันเถอะนะค่ะ " โคโนกะร้องออกมาอย่างตกใจและพยายาม

ขอร้องอย่างสุภาพ


แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเพราะว่า……


" นี่เธอฉันอายุแค่ 15 เองนะเว้ย " สงสัยโคโนกะไปพูดแทงใจดำเลยทำให้ไอ้หน้าเห่ยนั้นโมโห

มากกว่าเดิม


' อ๊ะ…สงสัยฉันคงพูดอะไรผิดอีกแล้วแหะ ขอโทษนะอายากะจัง ' โคโนกะได้แต่ขอโทษอายากะอยู่

ในใจอย่างช่วยไม่ได้เลยตัดสินใจสงบปากสงบคำดีกว่า ก็ใครจะไปนึกล่ะว่าจะอายุแค่ 15 ก็เล่นใส่

แบบขาดๆแนวจิ๊กโก๋แถมยังมีหนวดอีกและหน้าตาก็ยัง…..(อย่าให้อธิบายเลย)


" นี่…ปล่อยน้องของฉันมาไม่งั้นเจ็บตัว " คาเอเดะพูดอย่างใจเย็นและเริ่มแผ่จิตสังหารออกมา


" นี่น้องสาวนึกว่าเก่งนักรึไง " ดูเหมือนทางฝั่งไอ้หน้าเห่ยก็มีพวกมาด้วยอีก2-3คน


" หึ..จะลองดูไหมล่ะ" แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ทำอะไรไอ้หน้าเห่ยคนที่จับตัวอายากะไว้ก็ล้มลงไปด้วย

ความสงสัยของทุกคน


" เซ็ตจัง " โคโนกะที่อึ้งๆอยู่ก็เรียกคนที่จัดการมันด้วยของที่พ่อของคนจัดการวานให้มาเอา


" มัวทำอะไรอยู่รีบหนีไปซะ " เซ็ตซึนะรีบพูดให้อายากะรู้สึกตัว


" คะ..ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ " อายากะบอกขอบคุณเซ็ตซึนะและรีบวิ่งไปรวมตัวกับโคโนกะ


พอคาเอเดะเห็นว่าเซ็ตซึนะเป็นคนจัดการก็หัวเราะในลำคอพลางคิดว่า ' อายุแค่นี้แต่ฝีมือล้ำเลิศ

จริงๆ '


" เฮ้ย..หนอยแน่แก " แล้วพรรคพวกทั้ง3คนที่เหลือก็เข้ารุมเซ็ตซึนะ


" อ่อก….อึก " คนที่หนึ่งโดนเซ็ตซึนะซัดเข้าที่ท้องเลยทำให้จุกจนสลบไปพอรู้ว่าท่าไม่ดีสองคนที่

เหลือเลยวางแผนให้คนนึงแอบเข้าไปล็อคเซ็ตซึนะจากด้านด้านหลังแตไม่ทันที่ได้ทำอะไรก็
โดนคา

เอเดะจับทุ่มอย่างง่ายดาย


" ขอบคุณค่ะ " เซ็ตซึนะหันมาขอบคุณคาเอเดะ


" ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ นินนิน "


" ฮึ่ย…ใครจะอยู่ให้โง่เล่า " ไอ้หน้าเห่ยที่เหลือรีบวิ่งหนีกลับบ้านโดยไม่สนใจพรรคพวกที่นอนแอ้งแม้งอยู่


" ขอบคุณมากค่ะที่มาช่วยไว้ " เซ็ตซึนะหันไปขอบคุณคาเอเดะอีกครั้งนึง


" ไม่เป็นไรหรอกนะเจ้าค่ะ " คาเอเดะพูดพร้อมเอามือไปลูบเซ็ตซึนะ


" เอ่อ… " เซ็ตซึนะรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ที่มีคนที่ไม่รู้จักมาลูบหัว


" เธอนี่อนาคตไกลแน่ๆ หึ " คาเอเดะพูดคาไว้อย่างนั้นแล้วทั้งสองก็เดินไปรวมตัวกับพวกโคโนกะ


" ว้าว เซ็ตจังเก่งจังเลย " เมื่อเซ็ตซึนะเดินมาโคโนกะวิ่งเข้าไปกอดเซ็ตซึนะทันที


" อะ…เอ่อ ไม่เท่าไหร่หรอก " เซ็ตซึนะพูดถ่อมตัวอย่างขัดเขิน


" เอ่อ ขอบคุณมากเลยนะค่ะคุณเอ่อ… " อายากะจะพูดขอบคุณเซ็ตซึนะแต่ยังไม่รู้ชื่อ


" ซากุระซากิ เซ็ตซึนะค่ะ " เซ็ตซึนะแนะนำตัวอย่างสุภาพ


" ฉันยูกิฮิโระ อายากะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักส่วนนี่คือ… " อายากะเว้นช่วงให้คาเอเดะแนะนำตัวบ้าง


" ข้าพเจ้านางาเซะ คาเอเดะเจ้าค่ะ "


" ให้พวกเราไปส่งไหมเซ็ตจัง "


" เอางั้นเหรอค่ะ " เซ็ตซึนะออกจะเกรงใจที่ให้โคโนกะไปส่ง


" ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวพวกข้าพเจ้าจะไปด้วย " คาเอเดะออกความเห็นและหลังจากนั้นทั้ง 3 ก็เดิน

กลับบ้านเซ็ตซึนะด้วยกัน


และแล้วการพบกันในวันนั้น…ทั้ง 3 คนก็มาเล่นด้วยกันบ่อยๆโดยที่พวกโคโนกะแอบหนีออกจาก

วังมาด้วยกันขนาดคนอย่างเซ็ตซึนะบางทีก็แอบออกจากบ้านมาเล่นกับพวกโคโนกะบ่อยๆ


ในทีสุด….ก็ได้เจอเพื่อน..คนสำคัญ

เพื่อนที่ไม่มีวัน…จะทิ้งกันได้…

[icedogza]

ตอนที่ 3 การคัดเลือกองครักษ์


" วันนี้เซ็ตจังจะอยู่ไหมน้า "


" แหม คิดถึงกันจังนะค่ะ " สาวน้อยผู้มีผมสีทองเงางามแขวะสาวน้อยผมช็อกโก้อย่างอดไม่ได้


" อายากะจังง่ะ " โคโนกะรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าตัวเอง


" ฮะ ฮะ รีบไปเถอะเจ้าค่ะ "


" องค์หญิงเพค่ะ วันนี้ห้ามไปนะเพค่ะ " อยู่ๆแม่นมก็มาจับไหล่โคโนกะจากด้านหลัง


" เอ๋ " ทั้งสามร้องออกมาพร้อมกัน


" ทำไมง่ะแม่นม " โคโนกะรีบถามเป็นคนแรก


" ก็วันนี้องค์หญิงมีงานคัดเลือกองครักษ์เพคะ "


" อ๋า…ลืมสนิทเลยแหะ ว้า วันนี้คงไปไม่ได้แน่ " สาวน้อยผมช็อกโกแลตบ่นออกมาอย่างช่วยไม่ได้


" งั้นพวกข้าพเจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนนะเจ้าค่ะ " คาเอเดะออกตัวเมื่อเห็นโคโนกะไม่ได้ไปด้วยเลยจะอยู่เป็นเพื่อน


" ใช่แล้วล่ะค่ะ ดิฉันก็จะอยู่ด้วย "


" งั้นรีบไปเตรียมตัวเถอะเพคะ " แม่นมรีบบอกเมื่อเห็นว่าจะถึงเวลาแล้ว


" ค้า " แล้วอายากะและคาเอเดะก็พาโคโนกะไปแต่งตัว


------------------------------------------------------------------------------


" นี่พวกแก ทำไมไม่ฟังคำสั่งชั้น!!!! " ชายคนหนึ่งระเบิดเสียงออกมาด้วยความโมโห


" ขะ…ขอโทษครับ จะ…เจ้านาย " และชายอีก 4 คนที่ตัวสั่นและรีบขอโทษผู้เป็นเจ้านาย


" ขอโทษเรอะ แล้วพวกแกไปหาเรื่องเค้าทำไม รู้มั้ยว่านั่นใคร " แต่ดูเหมือนชายคนนั้นจะไม่ยกโทษให้ง่ายๆ


" ตะ…ตอนนั้นพวกข้าไม่รู้จริงๆ "


" แล้วพวกแกอยากตายก่อนวัยอันควรรึไง นั่นน่ะองค์หญิงเลยนะโว้ย " ดูเหมือนชายคนนั้นจะไม่ลดความโกรธลงเลย


" ขะ…ขอโทษครับ หัวหน้า " ชาย 4 คนนั้นยังคงขอโทษขอโพยอยู่อย่างนั้นเพราะกลัวได้ตายจริงๆ


" ชิ….ออกไป ฉันจะยกโทษให้พวกแกครั้งนี้ครั้งสุดท้าย "


" คะ..ครับ ขะ…ขอบพระคุณากครับ " แล้วชายทั้ง4ก็รีบวิ่งออกไป


" เฮ่อ ไอ้เด็กพวกนี้ทำไมชอบสร้างปัญหาจัง ให้ตายสิ " ชายคนนั้นพูดกับตัวเองพลางนั่งกุมขมับ

และสูบบุหรี่พลางนึกว่า ถ้าคุณเอจุนรู้จะด่ามั้ยเนี่ย


ก๊อก..ก๊อก อยู่ๆก็มี่เสียงเคาะประตูดังขึ้น


" เข้ามาได้ " พออนุญาติก็มีคนเปิดประตูเข้ามา


" อ้าว…อาสึนะคุง มีธุระอะไรล่ะ " ชายคนนั้นถามเจ้าของชื่อ


" หัวหน้าค่ะคือคนที่หัวหน้าให้หน่วยของฉันไปสืบได้รายงานมาแล้วค่ะ " เด็กเจ้าของผมสีส้มและ

มันแกะ2ข้างพูดขึ้น


" อืม…นี่เราอยู่กันสองคนเรียกแบบเดิมก็ได้นะ "


" รับทราบค่ะ คุณทาคามิจิ " เจ้าของตาสองสีพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน


" ฮ่า ฮ่า…แล้วได้มาว่าไงบ้างล่ะ " ทาคามิจิถามถึงงานที่เขาสั่งให้ไปสืบมากับอาสึนะ


" ค่ะสายรายงานมาว่า หนึ่งในกลุ่มเด็กพวกนั้นมีทั้งองค์หญิง โคโนเอะ โคโนกะ จริงๆค่ะ "


" หึ เรื่องจริงสินะ " ทาคามิจิแค่นเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ


" แล้วมีอีกไหม " ทาคามิจิถามอาสึนะเพราะดูเหมือนเรื่องมันยังไม่จบ


" ค่ะ และในกลุ่มนั้นยังมีพระญาติขององค์หญิงอีกถึง 2 คนนั้นคือ นางาเซะ คาเอเดะ และ ยูกิฮิโระ

อายากะค่ะและมีลูกของราชองครักษ์ประจำส่วนพระองค์ของกษัตริย์เอจุนคือ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ ค่ะ "


" อืม เจ้าพวกบ้านั่นหาเรื่องใครไม่หา " ทาคามิจิคิดอย่างกังวล ' นี่ไม่ใช่เฉพาะคนในราชวงศ์นี่ยังมี

ลูกของคุณซาโตรุ ด้วยเรอะเนี่ย '


" เอาเถอะ มาเข้าเรื่องของเธอดีกว่านะอาสึนะคุง " ทาคามิจิพูดเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัว


" เอ๋? "


" อืมเธออายุ 10 ปีแล้วสินะอาสึนะคุงเป็นไงล่ะการเป็นรองหัวหน้ากลุ่มโจรเนี่ย "


" ก็..อืม…เรื่อยๆค่ะสนุกดี " อาสึนะตอบอย่างสนุกสนานที่อาสึนะได้เป็นถึงรองหัวหน้ากลุ่มโจรที่มี

ชื่อดังในราชอาณาจักรโคโนเอะก็เพราะอาสึนะเป็นเด็กที่มีความสามารถในเชิงการต่อสู้และมีน้ำใจ

มีนิสัยดีถึงจะโง่ในเรื่องเรียนก็เถอะ


" อีกเดี๋ยวถ้าฉันแก่กว่านี้หวังว่าเธอคงรับช่วงต่อได้นะ "


" เอ่อ…น่าจะได้…มั้งค่ะ " แต่อาสึนะกลับไม่มั่นใจตัวเอง


" ฮึ ฮึ เอาเถอะเดี๋ยวค่อยคิดก็ได้ " ทาคามิจิเห็นความยังงั้นเลยบอกปัดไป


" มีภารกิจใหม่ " ทาคามิจิบอกพลางหยิบเอกสารเกี่ยวกับงานมาให้


" ค่ะ….หา!!!!นะ..นี่มัน " พออาสึนะเห็นว่าภารกิจต่อไปคืออะไรก็อึ้ง ' อะ..เอาจริงเรอะ '

-----------------------------------------------------------------------------


" เซ็ตซึนะเตรียมตัวเสร็จยังลูก " ซาโตรุตะโกนออกมาจากหน้าบ้าน


" เสร็จแล้วค้า " แล้วเซ็ตซึนะก็ออกมาพร้อมกับดาบไม้และชุดของสำนัก


" ไปกันเถอะค่ะพ่อ " เซ็ตซึนะพูดเสร็จรีบลากพ่อตัวเองออกไปและตรงไปยังวังหลวง


การคัดเลือกครั้งนี้มีกติกาอยู่ว่า


1.ผู้เข้าสมัครจะต้องอายุไม่เกิน 10-15 ปี


2.ห้ามใช้ของมีคมหรือสิ่งที่เป็นอันตรายถึงชีวิต


3.ถ้าผู้เข้าสมัครมาช้าเกินเวลาที่กำหนดจะถูกตัดสิทธิ์


สาวน้อยผมดำอ่านใบกติกาไปเลื่อยเปือยและรอเวลาที่เขาเรียกชื่อและมองผู้เข้าแข่งขันรอบๆว่า

เป็นแบบไหนบ้างและจากที่ดูๆกันส่วนมากจะมีแต่เด็กผู้ชายและมีอายุตั้งแต่ 12-15 ปีเป็นส่วนใหญ่


" ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ " เซ็ตซึนะสดุ้งเมื่อมีประกาศเรียกชื่อเธอ


" ค่ะ " เซ็ตซึนะรีบวิ่งออกมารับใบสถานที่ที่เธอต้องไปแข่งรอบคัดเลือก ' สนามทางตะวันออกรึ '


" เฮ้ย ดูเด็กนั่นสิตัวกระเปี๊ยกเดียวริอาจอยากเป็นทหาร " นี่เป็นเสียงจากเด็กกลุ่มนึงที่เป็นผู้เข้าสมัคร


" นั่นสิ ฮ่า ฮ่า ถ้าอยู่สายเดียวกับเด็กนั่นก็สบาย ใช่มะลูกพี่ " เป็นกลุ่มกันยังไงก็ต้องมีหัวหน้า


" นั่นสินะ หึ " และหัวโจกก็เดินออกมาเค้ามีลักษณะมีผมสีทองเสื้อผ้าดูดีเป็นเด็กผู้ดีประมาณว่าพ่อมีอำนาจและมีท่าทางหยิ่งยโส


" เข้าไปทักทายกันดีกว่า " และกลุ่มเด็กผู้ชายพวกนั้นก็เดินเข้าไปหาเซ็ตซึนะ


" นี่น้องสาว "


" มีอะไรค่ะ " เซ็ตซึนะหันตามเสียงและก็รู้ในทันทีว่าคนที่มาทักเป็นคนประเภมไหน


" ที่นี่น่ะไม่ใช่ที่ที่เด็กจะมานั่งขายของนะ " ลูกพี่ของพวกนั้นพูดอย่างดูถูกเซ็ตซึนะเต็มสตรีม


" ฉันก็ไม่ได้มาเล่นขายของ " เซ็ตซึนะตอบกับทันควันด้วยอารมณ์หงุดหงิดสุดๆ


" อ๋อ เหรอแล้วมาทำไมล่ะจ๊ะ " ลูกพี่ทางฝั่งนั้นก็ยังไม่เลิก


" หึ ถามตัวเองก่อนเถอะก่อนจะมาว่าคนอื่น " เซ็ตซึนะอดแขวะไม่ได้


" ว่ายังไงนะ " ไอ้หัวทองนั่นชักมีน้ำโห


" ค่อยมาตัดสินในการแข่งขันดีกว่ามั้ง " เซ็ตซึนะชักโมโหและเริ่มส่งายตาเย็นชากลับไป


" ชิ….พวกเราถอย จำไว้นะยัยหนู " ลูกพี่ของทางฝั่งนั้นรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเซ็ตซึ

นะขนาดพวกลูกน้องก็ยังผวา


"ได้เวลาการแข่งรอบคัดเลือกแล้วค่ะผู้เข้าสมัครทุกท่านกรุณาไปที่สนามแข่งที่ทางเราจัดเตรียมด้วยค่ะ "

เสียงประกาศนั้นทำให้เซ็ตซึนะสะดุ้งและรีบไปที่สนามของตัวเอง

-------------------------------------------------------------------------------


" อีกนานกว่าเราจะได้ออกไปต่อหน้าผู้คน…ไปเดินเล่นกันเถอะอายากะจัง " สาวน้อยตาสีน้ำตาล

น่ารักหันไปพูดกับสาวน้อยอีกคนที่มีดวงตาสีมรกตสดใส


" เอาอีกแล้วเหรอค่ะคุณโคโนกะ " อายากะบ่นอย่างอดไม่ได้กับญาติของตน


" น่า นะ อายากะจัง " โคโนกะรีบอ้อนอายากะ

" เฮ่อ…ไปก็ไปค่ะ " อายากะบอกพลางคิด ' สงสัยคุณคาเอเดะไม่ว่าง เลยมาชวนดิฉันสินะ เฮ่อ ' อา

ยากะคิดพลางถอนหายใจ ซึ่งก็เป็นปกติอยู่แล้าที่คาเอเดะไม่ว่างก็เพราะต้องออกไปช่วยงานคัด

เลือกองครักษ์ของโคโนกะและถือเป็นการฝึกงานไปในตัว


" เย้ " โคโนกะร้องดีใจและรีบลากอายากะออกไป


-------------------------------------------------------------------------------



" ผู้สมัครทุกท่านเตรียมตัวลงแข่งขันอีกประมาณ 5 นาทีและระหว่างเตรียมตัวมาฟังกติกาการแข่ง

ขันรอบคัดเลือกกันค่ะ กติกาของเรานั้นมีอยู่ว่าการแข่งรอบคัดเลือกนี้เราจะแข่งรวมและจะเหลือ

เพียง 2 คนเท่านั้น การแข่งครั้งนี้ไม่จำกัดเวลาค่ะ อีกประมาณ 2 นาทีจะเริ่มแข่งขันแล้วโปรดเตรีม

ตัวให้พร้อมด้วยค่ะ" (เหมือนสุนทรพจน์เลยเนอะ)


เมื่อเสียงประกาศจบลงยิ่งทำให้เซ็ตซึนะอยากลงแข่งไวๆ ' เมื่อไรจะถึงนะ ' เซ็ตซึนะเอาแต่คิดอย่าง

นี้ไปเรื่อยๆ อย่างที่เค้าว่าล่ะนะถ้าอยากจะทำอะไรเวลาก็ดูเหมือนจะช้าลง



" อืม….ไปดูฝั่งไหนก่อนดีน้า " โคโนกะคิดพลางว่าจะเลือกไปฝั่งไหนดี เพราะการแข่งรอบคัดเลือก

นั้นมีการแงฝั่งไว้ 4 ฝั่งจะแบ่งตามทิศนั้นคือ เหนือ ใต้ ออก ตก


" ดิฉันว่าไปฝั่งตะวันออกเถอะค่ะ มันใกล้ดีค่ะ " อายากะเห็นว่าตรงที่เธออยู่นั้นมันใกล้กับฝั่งตะวันออก


" งั้นรีบไปเถอะจ๊ะ " โคโนกะตื่นเต้นเลยรีบลาก (หลายรอบแหะ) อายากะไปทางตะวันออก


" ค่า ค่า " อายากะเลยปล่อยให้โคโนกะลากไปด้วยอารมณ์เซ็งๆพลางคิดว่า ' รู้สึกเหมือนเป็นผู้ปกครองยังไงก็ไม่รู้ '


…………… 15 นาทีผ่านไปโคโนกะก็พา (ลาก?) อายากะมาที่นั่งคนดู และไม่จำเป็นต้องปิดใบหน้า

เพราะยังไม่มีใครได้เห็นตัวจริงของโคโนกะนอกจากคนในวังและเซ็ตซึนะเท่านั้น (แต่เซ็ตจังยังไม่รู้ความจริงนะ)


" อ๊ะ…ได้เวลาพอดี…ว้าวคนเยอะจังเลย " โคโนกะพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นคนเยอะแยะมากมาย


" ออกมาแล้ว..ดูสิคุณโคโนกะค่ะ " อายากะก็ดูจะตื่นเต้นไปกับเขาด้วยเรียกสาวผมช็อกโก้ให้หันไปมองดูผู้เข้าสมัคร


" เอ๊ะ…นั่นมัน " โคโนกะสงสัยขึ้นมาทันทีที่เห็นใครเดินออกมา


" อะไรเหรอค่ะ…..อ๊ะ นั่นมันหรือว่า " อายากะก็สังเกตุเห็นเหมือนกัน


" เซ็ตจัง/คุณเซ็ตซึนะ!!!!!!!!!!!! "

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


" ว้าว…มีคนมาดูเพียบเลยแหะ " สาวน้อยผมดำพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อเดินออกมา แล้วสายตาของเซ็ต

ซึนะก็ไปสดุดกับเด็กคนนึงที่โพกผ้าปิดหน้าไว้อย่างน่าสงสัยและดูท่าทางจะอายุพอๆกับสาวตาสีรัตติกาล


" เริ่มแข่งขันได้ค่ะ " เสียงประกาศทำให้เซ็ตซึนะหลุดจากพะวังและเตรียมตั้งท่าพร้อมสู้ แต่ดูเหมือน

ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่จะเล็งเซ็ตซึนะเอาไว้เพราะตัวเล็กและดูเป็นเด็กอ่อนแอ


" พวกเรามาส่งเด็กน้อยกลับบ้านกันเถอะ "


" นั่นสิ เด็กคงคิดถึงแม่แย่ 5555 "


" หึ… " พอได้ยินยังงั้นเซ็ตซึนะยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ ชิ…ทำไมชอบดูถูกกันนักว่ะ


" นี่แม่หนูอย่าสู้เลยเพราะยังไงเธอก็แค่…ตัวคนเดียว "


" อึก " เซ็ตซึนะสะอึกทันทีเมื่อได้ยินคำพูดเมื่อกี้แล้วความกดดันก็เริ่มแผ่ออกมา


" เอาล่ะมามะ….อ้าก " เด็กชายตรงหน้าที่อายุราว 14-15 ปีล้มลงไปอย่างง่ายดายด้วยความตะลึง


" ผัะ ตุบ ตับ อ่อก " เป็นเสียงกระแทกจากเด็กประมาณ 10 คนที่ล้มลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

ผลปรากฎว่าทั้งหมดอึ้งและมองบุคคลที่เป็นคนลงมือ


" หึ…ก็ฝีมือไม่เท่าไรแล้วยังจะมาดูถูกอีกเหรอ " สาวผมดำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและสายตา

เกรี้ยวกราดแล้วมองคนที่เหลืออย่างท้าทาย


" หนอย….ย้าก!! " แล้วคนที่เหลือก็เข้ามารุมเซ็ตซึนะในลักษณะที่ไม่อยากเสียหน้า



……………. 5 นาทีผ่านไป …………….


" อ๋อย…ยอมแพ้แล้วคร้าบ "


" ผม..มะ..ไม่ไหวแล้ว " สุดท้ายทุกคนที่เข้าแข่งขันที่พยายามจะล้มสาวน้อยผมดำนั้นก็ร่วงลงราวกับ

ใบไม้เลยเหลือแต่เซ็ตซึนะกับเด็กที่มีผ้าโพกที่ปิดหน้าปิดตาไว้


" โอ้…ไม่อยากเชื่อว่าเด็กเพียงคนเดียวจะสามารถล้มผู้เข้าสมัครได้หมดโดยที่เด็กอีกคนยงไม่ได้ทำ

อะไรเลยและตามกติกาเราต้องการผู้ชนะแค่ 2 คนซึ่งเราก็ได้แล้วละค้า…เราจะให้นักกีฬาพัก 15

นาทีและจะเริ่มแข่งในสนามแข่งในเขตพระราชฐานค่ะ "


เมื่อกรรมการตัดสินผลเสร็จสาวน้อยผมดำก็รีบวิ่งออกไปพร้อมกับความเจ็บใจ ' นี่แม่หนูอย่าสู้เลย

เพราะยังไงเธอก็แค่…ตัวคนเดียว ตัวคนเดียว ตัวคนเดียว ตัวคนเดียว ตัวคนเดียว ตัวคนเดียว ' เซ็ต

ซึนะคิดถึงคำๆนี้อย่างเจ็บใจพลางทำให้นึกถึงอดีตที่ขมขื่น


" ชิ..โธ่เว้ย!!!!…อึก…ฮือ..ฮือ… " เมื่อเห็นว่าอยู่คนเดียวสาวน้อยครึ่งปักษาตะโกนออกมาอย่างอึดอัด


ใจพร้อมกับของเหลวที่ไหลออกมาจากเปลือกตาอย่างช่วยไม่ได้

----------------------------------------------------------------------------


" แฮ่ก…แฮ่ก…เซ็ตจังหายไปนะ "


" ดิฉันก็ไม่เห็นเหมือนกันค่ะ แฮ่ก…แฮ่ก "


" ก็เมื่อเกี้ยฉันเห็น…น้ำตา…ของเซ็ตจังด้วยล่ะ " โคโนกะพูดพลางตอนที่เธอจะลงไปแสดงความ

ยินดีกับเซ็ตจังนั้นเห็นเซ็ตจังวิ่งผ่านไปพร้อมกับ…น้ำตา…


" ฉันว่าคุณคงตาฝาดไปแน่นอนค่ะ…เพราะฉะนั้นกลับกันนี่ก็จวนจะได้เวลาแล้วนะค่ะคุณโคโนกะ " อายากะพูดพร้อมกับลาก แก้แค้น? โคโนกะกลับทันที


" แต่ว่า… " โคโนกะพยายามพูด


" ไม่มีแต่ค่ะ " แต่คนผมทองพูดดักก่อนและรีบพาโคโนกะไปวัง


" อ้าว…นี่หายไปไหนกันมาเจ้าค่ะ…ข้าพเจ้าหาตั้งนาน " คาเอเดะพูดเมื่อเห็นโคโนกะกับอายากะมาพอดี


" แหะ แหะ ก็ไปเดินเล่นมานะค่ะ " โคโนกะพูดเท่าที่พูดได้


" ซะที่ไหนล่ะค่ะ เดินเล่นนะใช่ก็เล่นลากดิฉันไปดูการแข่งขันน่ะสิค่ะ " อายากะรีบพูดทันทีเมื่อโคโนกะยังพูดความจริงไม่หมด


" อะไรกัน…ขนาดอายากะจังก็ตื่นเต้นด้วยเลย " โคโนกะได้ทีเลยเผยไต๋อายากะออกมา


" ดิฉันแค่ตื่นเต้นเป็นพิธีแต่..คุณนั่นแหละค่ะที่สนุกเกินไป " อายากะเลยหันไปโทษโคโนกะ


" อายากะจังนั่นแหละที่สนุก " องค์หญิงของเราก็ไม่ยอมง่ายๆ


" พอเถอะทั้ง 2 คนเลยนะเจ้าค่ะ " คาเอเดะพยายามหยุดการโต้วาทีของทั้งคู่


" เงียบไปเลยนะ " แล้วทั้ง 2 ก็หันมาตะคอกคาเอเดะซะงั้น แล้วทั้งก็เงียบ


" อุบ…ฮะ ฮ่า ฮ่า 5555 " แล้วทั้งหมดก็หลุดหัวเราะออกมา


" ฮ่าฮ่า…เอาเถอะ รีบๆไปเถอะเจ้าค่ะ " แล้วคาเอเดะก็พาน้องๆทั้ง 2 ไปเตรียมตัวดูพิธีคัดเลือกองครักษ์

----------------------------------------------------------------------------


" นักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกกรุณามาที่สนามส่วนกลางในเขตพระราชฐานด้วยค่ะ " เพราะประกาศ

อันนี้เลยทำให้เซ็ตซึนะสะดุ้งและรีบไปที่สนามทันที


พอเซ็ตซึนะมาถึงก็มีคนบอกให้เธอไปเข้าแถวเพื่อรอรับเสด็จคนในราชนิกุลเพื่อคนในราชนิกุล

ต่างๆจะได้เห็นความสามารถการต่อสู้ขององครักษ์น้อยทั้ง 8 ที่ผ่านเข้ารอบมาและไม่ว่าใครในกลุ่ม

นี้แพ้ก็จะได้งานองครักษ์ไม่ก็ไปเป็นทหารอย่างนายกองกับผู้พัน


" จงรับเสด็จ กษัตริย์โคโนเอะ เอจุน นะบัดนี้ " แล้วกษัตริย์เอจุนก็เสด็จออกมาและเดินมาอย่างสง่า

งามดูมีสง่าราศีและออกมาพร้อมกับองครักษ์ประจำพระองค์นั่นคือ ซากุระซากิ ซาโตรุ และระหว่าง

ทางซาโตรุมองลูกสาวตัวเองอย่างภูมิใจที่ตอนนี้เซ็ตซึนะนั่งก้มหน้าทำความเคารพจึงมองไม่เห็นพ่อของตัวเอง


และหลังจากนั้นก็มีคนในราชนิกูลออกมาทีละคนจนถึงตาของคาเอเดะตอนแรกคาเอเดะไม่เห็น

เซ็ตซึนะแต่พอไปๆมาๆก็นึกเอะใจ ' …นั่นมัน เฮ้ย เซ็ตซึนะ ตายละหว่า ' คาเอเดะคิดอย่างเครียดๆ

เลยทำหน้าบอกบุญไม่รับ


พอได้ยินชื่อ คาเอเดะ เซ็ตซึนะเลยรีบเงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ


" คาเอเดะทำไมทำหน้ายังงั้นล่ะ " เมื่อเอจุนเห็นคาเอเดะทำหน้ายังงั้นเลยถามออกไป


" มะ…ไม่ มีอะไรหรอกเพค่ะ " คาเอเดะตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้


แล้วพอถึงตาอายากะเซ็ตซึนะถึงกับค้างไปนาน พออายากะเห็นเซ็ตซึนะก็ยิ่งกังวลเลยทำหน้าบอกบุญไม่รับเหมือนคาเอเดะ


" องค์สุดท้าย องค์หญิงโคโนเอะ โคโนกะ เสด็จ " แล้วโคโนกะก็เดินออกมาพร้อมชุดกิโมโนสีชมพู

น่ารักและทุกคนที่นั่นก็เฮฮากันใหญ่เพราะนี่เป็นการเปิดตัวครั้งแรกขององค์หญิงโคโนกะ



" ห๊ะ…โคโนเอะ โคโนกะ งั้นเหรอหรือว่า โคโนจัง " เซ็ตซึนะไม่รอคำตอบรีบเงยหน้ามองโคโนกะที่

มองมาที่ตนทั้ง 2 สบสายตากันในขณะโคโนกะรีบเมินหน้าไปทางอื่นพลางทำหน้าบอกบุญไม่รับ

และเซ็ตซึนะที่กำลังช็อคได้ที่


เอจุนมองเด็กๆอย่างงงๆ ' ทำไมมีแต่คนทำหน้าแบบนี้นะ ' เอจุนคิดพลางมองหน้าเด็กๆทีละคน


" เอาล่ะเราจะเริ่มแข่งคู่แรก ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ กับ คุโรซากิ อิจิโกะ เชิญออกมาได้ค่ะ " (โทษทีนะอิจิโกะซัง...)




และแล้ว…การคัดเลือกองครักษ์นั้น…

ก็จะถึง…จุดสิ้นสุด…แต่มันจะจบอย่างนี้รึเปล่า…

[icedogza]

ตอนที่ 4 การประลองที่กำลังจะสิ้นสุด



แล้วเซ็ตซึนะก็เดินออกมาแต่สายตาของเธอกับจ้องอยู่ที่โคโนกะอย่างต้องการคำตอบในขณะทโคโนกะพยายามหลบหน้า


" นี่เธอตั้งใจจะมาสู้รึเปล่าเนี่ย " เสียงนี้มาจากเด็กหนุ่มผมส้ม ' หึ…แบบนี้ก็สู้ได้สบายกินยาลดอายุมาแล้วนี่หว่า…

แต่ก็เจ็บใจจริงๆ ' อิจิโกะคิดพลางนึกถึงตอนมายื้นใบสมัคร


" ป้าครับผมมาสมัครเป็นองครักษ์ครับ " ชายคนที่มีผมสีส้มและสายตาขวางๆยื่นใบสมัครมาให้ป้าที่นั่งอยู่ที่ลงทะเบียน


" นี่เธอไม่เห็นป้ายเรอะเค้าบอกให้อายุตั้งแต่ 10-15 น่ะเห็นไหม " ป้าแกบอกพลางชี้ไปที่ป้ายกติกาการสมัคร


" อ้าว…ป้าครับแต่ผมอายุ 15 นะ " อิจิโกะเถียงกลับไป


" นี่..โกหกคนแก่น่ะมันบาปนะอย่างเธอน่ะมัน 20 กว่าแล้ว " ป้าแกเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้


" แต่ผมอายุ 15 นะ..ดูนี่บัตรนักเรียน " อิจิโกะพูดอย่างโมโหพลงชูบัตรนักเรียนให้ป้าแกดู


" นี่ขนาดทำของเลียนแบบเลยเรอะ ต้องแจ้งยาม " ป้าแกใช้วิธีนี้มาขู่


" ชิ…ไปก็ไปวะ " อิจิโกะเห็นท่าจะไม่ดีเลยถอยทัพออกมาและฝากความแค้นไว้ที่ป้าคนนั้น (อ๋อ ป้าคนนั้นน่ะคน

เดียวกับตอนที่มานะมาซื้อตั๋วแต่ไม่ให้เข้าน่ะ เล่ม 19 ตอน 174 นะ)


' ฮึ ฮึ ทีนี้ล่ะก็ไม่มีอุปสรรคมาขวาง คราวนี้เราจะได้มีงานทำกับเขาบ้างก็งานยมทูติน่ะมันไม่ได้เงินสักแดงเลยนี่หว่า '

อิจิโกะคิดพลางทำหน้าร้อนเงินสุดๆ


เซ็ตซึนะได้ยินเสียงของคนตาขวางก็สะดุ้งและละสายตาจากโคโนกะมาจ้องอิจิโกะแทน


" เริ่มต่อสู้ได้ค่ะ " กรรมการประกาศแข่งสู้ได้ และทั้ง 2 ก็เริ่มดูเชิงกันก่อน


' เอาละต่อไปเราก็กินยาถอดร่างเป็นยมทูติแล้วจัดการให้มันจบๆ ' อิจิโกะคิดอย่างชั่วร้ายพลางล้วงมือลงใน

กระเป๋าเพื่อหายา…แต่ว่า…อิจิโกะทำหน้าเครียด


" นี่นายเป็นอะไรรึเปล่า " เซ็ตซึนะถามเมื่อเห็นหน้าตาของอิจิโกะ


" เปล่า…คือมัน…ว่างเปล่า เฮ้ย!!!! " อยู่ๆอิจิโกะก็ร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อพบว่าในขวดใส่ยากลับวางเปล่าแต่

ต้องเอะใจเมื่อพบกับกระดาษใบนึง


………..อิจิโกะฉันขอโทษก็แล้วกันนะ ฉันขอยาที่เหลือแล้วกัน

ขอให้ไปรอดตลอดฝั่ง

ลูเคีย……………..


" หนอย…ละ…ลูเคีย " อิจิโกะพยายามระงับอารมณ์ตัวเองก่อนระเบิดจะลง และพยายามมองหาลูเคียและก็พบกับ…


" ขอโทษนะอิจิโกะ ลาล่ะ " ลูเคียยกพนมมือขอโทษอย่างสุดซึ้งด้วยพูดทางปากให้อิจิโกะเห็นและพยายามหนี


" อ้อ…เอ้า อิจิโกะ " แล้วลูเคียก็โยนดาบไม้ให้อิจิโกะ อิจิโกะรับมาอย่างงงๆ " เอาไปใช้ซะอิจิโกะ " พออ่านปากลู

เคียได้เธอก็กระโดดหนีไป


" เชอะ…ยัยบ้าเอ้ย " อิจิโกะคิดอย่างงอนๆ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอาวุธ ' หึเอาละนะ '


" นี่…ถามหน่อย ทำไมเธอถึงไม่โจมตีฉันล่ะ " ตอนฉันเผลอน่ะ อิจิโกะถามออกไปเพื่อไขข้อสงสัยทั้งๆที่ตัวเขานั้น

เผลอตั้งนาน (หรือเพ้อหว่า?)


" ฉันไม่ชอบเล่นขี้โกงน่ะ " เซ็ตซึนะพูดอย่างมั่นใจพลางจ้องเข้าไปในตาของอิจิโกะอย่างจริงใจ


" หึ…มันต้องอย่างนี้เซ่!!!! " แล้วอิจิโกะก็พุ่งเข้าหาเซ็ตซึนะทันที


" อึก " เซ็ตซึนะรีบรับแรงกระแทกจากอิจิโกะทันทีและมันก็แรงมากจนมีเศษไม้กระเด็นออกมา


" ตุบ ตับ พลั่ก " เซ็ตซึนะกับอิจิโกะผลัดกันลุกกันรับอยู่อย่างนั้นอย่างไม่มีใครยอมใคร


" ฟึ่บ " อยู่ๆเซ็ตซึนะก็หายไปต่อหน้าต่อตาอิจิโกะ ' เฮ้ย…หายไปไหนกัน ' อิจิโกะคิดพลางมองหาเซ็ตซึนะ


" ย้าก " อิจิโกะมองตามเสียงที่ได้ยินและก็พบเซ็ตซึนะที่กำลังฟันลงมาจากด้านบน


" อึก…หนอย " แต่อิจิโกะรับไว้ทันแต่ถ้าไม่รู้ตัวเร็วกว่านี้ตัวอิจิโกะเองก็ต้องน็อค


แต่แล้วจู่ๆเซ็ตซึนะก็เหวี่ยงดาบไม้ไปทางอิจิโกะ


" เชอะคิดจะดูถูกกันรึไง " อิจิโกะพูดออกมาเมื่อเห็นว่าเซ้ตซึนะแค่เหวี่ยงดาบมาที่ตนจนหลบได้สบาย


" ก็ไม่ได้จะดูถูกซักหน่อย " อยู่ๆเซ็ตซึนะก็มาอยู่ข้างหลังอิจิโกะในขณะที่อิจิโกะมัวแต่สนใจดาบไม้ที่เธอเหวี่ยงไป

ตอนไหนก็ไม่รู้ก็รับดาบไม้ที่เหวี่ยงมาอย่างชำนาญแล้วเซ็ตซึนะก็รีบฟันเข้าไปหน้าท้องอิจิโกะเมื่อหันมา…


" อ่อก " อิจิโกะที่ไม่คิดว่าเซ็ตซึนะจะเก่งถึงเพียงนี้ก็ได้แต่ประมาท


" ชิ…ฉันประมาทเธอไปเธอนี่เก่งจริงๆ " อิจิโกะเกือบน็อคไปรีบกระโดดให้ห่างเซ็ตซึนะ


" ขอบคุณค่ะ " เซ็ตซึนะพูดแค่นั้นแล้วยิ้มออกมา


" เอาล่ะนะ ฟึ่บ " คราวนี้เป็นตาของอิจิโกะบ้างที่หายไป


และโผล่มาอยู่ข้างๆเซ็ตซึนะและฟาดดาบไม้ไปเต็มแรงใส่เซ็ตซึนะ


" อึก " ' คนๆนี้แรงเยอะจริง ' และระหว่างที่เซ็ตซึนะรับดาบของอิจิโกะและทำให้ดาบของเซ็ตซึนะเข้าหาตัวอย่าง

ช่วยไม่ได้จนทำให้แขนเซ็ตซึนะเจ็บและอยู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น


" อิจิโกะ " เป็นเสียงผู้หญิงคนเดียวกับที่ขโมยยาของอิจิโกะไป


" ยัยบ้ามาอะไรตอนนี้ฉันยุ่งอยู่ " อิจิโกะรีบพูดทันทีเมื่อเห็นว่าใคร


" holo (เอ่อ..ไม่รู้ว่าเขียนถูกรึเปล่านะโทษที) มันมาแล้วนะอิจิโกะ " ลูเคียรีบพูดทันที


" ห๊ะ….อ้าก " ระหว่างสู้กันอยู่อิจิโกะเผลอเลยทำให้เซ็ตซึนะฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนอิจิโกะสลบ


" ฮะ เฮ้ย อิจิโกะ " ลูเคียรีบกระโดดลงมาดูอาการของอิจิโกะ แต่ว่าอิจิโกะกลับน็อคไปแล้ว


" เอ่อ..ขะ ขอโทษนะค่ะ " ไม่วายเซ็ตซึนะรีบวิ่งมาขอโทษ


" อ้อ…ไม่เป็นไรหรอก ไอ้หมอนี่มันประมาทน่ะ " ลูเคียรีบบอกเซ็ตซึนะ


" แต่เธอน่ะ ฝีมือดีนี่ " ลูเคียชมเซ็ตซึนะที่ล้มอิจิโกะได้ถึงจะเผลอก็เถอะ


" คะ…ค่ะ " เซ็ตซึนะพูดออกไปอย่างเขินอาย


" ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ คุณเป็นผู้ชนะค่ะ " แล้วกรรมการก็ประกาศผู้ชนะ


" ขอบคุณค่ะ " แล้วเซ็ตซึนะก็ก้มคำนับอย่างมีมารยาท แล้วผู้ชมต่างๆก็ปรบมือรวมทั้งเหล่าราชนิกูลด้วยและคนที่

เป็นห่วงเซ็ตซึนะที่สุดโคโนกะมองเซ้ตซึนะอย่างโล่งอก…ที่จริงโคโนกะอยากลงไปหาเซ็ตซึนะ…แต่ก็ทำไม่ได้เพราะ

เธอต้องนั่งอยู่ตรงนั้นและดูการแข่งจนจบแล้วเซ็ตซึนะก็เดินเข้าไปในห้องพักของนักกีฬา

คู่ต่อไปเป็นของเด็กที่โพกผ้าปิดหน้าและเด็กคนนี้ก็มีฝีมือและเก่งมากๆสามารถจัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดายและคน

ที่ผ่านเข้ารอบก็มีฝีมือกันทั้งนั้น

----------------------------------------------------------------------

" เอ่อ…ท่านพ่อค่ะ " โคโนกะเรียกพ่อของตน


" หืม มีอะไรเหรอโคโนกะ " เอจุนหันมาตามเสียงเรียก


" คือหนูขอไปเข้าห้องน้ำนะค่ะ " โคโนกะจำเป็นต้องพูดโกหกเพราะเธอทนนั่งรอต่อไปไม่ไหวแล้ว


" อืม….ถ้าห่วงเด็กคนนั้นมากก็ไปเถอะ " เอจุนพูดอย่างรู้ทันลูกของตน


" ทะ..ท่านพ่อ รู้ " โคโนกะทำหน้าอึ้งๆปนอายที่โดนจับได้อย่างง่ายดาย


" พ่อรู้ตั้งแต่พบกันครั้งแล้วลูก "


" ทำไม? " โคโนกะพยายามถามแต่เอจุนพูดขัดขึ้นมาก่อน


" รีบไปเถอะ เดี๋ยวพวกขุนนางก็เห็นหรอก " เพราะเหตุผลนี้เลยทำให้โคโนกะไม่กล้าถามต่อเลยรีบลุกแล้ววิ่งออก

ไปในขณะที่พวกขุนนางกำลังมันกับการต่อสู้ข้างหน้า


จะไม่ให้รู้ได้ยังไงก็ องครักษ์ของเขานั้นแหละเป็นคนบอกว่า ลูกสาวของตนไปเล่นกับองค์หญิงโคโนกะแถมยังพามา

เล่นที่บ้านอีกแบบนี้ไม่รู้ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรแล้ว

----------------------------------------------------------------------

" อูย…เจ็บเหมือนกันแหะ " เซ้ตซึนะมองดูหัวไหล่ที่ลองแหวกชุดให้เห็นไหล่ที่ช้ำของตัวเองที่โดนอิจิโกะดันดาบ

ไม้เข้าหาจนเจ็บแขน


" พวกยาเก็บอยู่ไหนนะ " เซ็ตซึนะพูดกับตัวเองพลางหากล่องใส่ยา


" อ๊ะ…กล่องยา "


" ขอบใจ…เอ๋ เฮ้ย!!!! " เซ็ตซึนะตกใจอยู่ๆก็มีคนมายื่นกล่องยาให้และก็พบกับ


" คะ…โคโนจัง " เซ็ตซึนะพูดขึ้นมาเมื่อเห็นโคโนกะยืนอยู่ด้านหน้าเธอ


" อา…เซ็ตจังเดี๋ยวฉันทำแผลให้นะ " โคโนกะพูดขึ้นมาเมื่อเห็นหัวไหล่ซ้ายของเซ็ตซึนะช้ำจนเขียวเป็นจ้ำใหญ่ๆ


" มะ…ไม่ได้เพค่ะองค์หญิง " เซ็ตซึนะรีบถลาออกห่างจากโคโนกะทันที


" ไม่อาว…ทีเมื่อกี้ยังเรียกโคโนจังอยู่เลย " โคโนกะทำแก้มป่องเมื่อเซ้ตซึนะเรียกตนว่าองค์หญิง


" เอ่อ…แต่องค์หญิงเพคะ " เซ็ตซึนะก้มหน้าก้มตาพูด


" เซ็ตจัง " โคโนกะพูดอย่างโหดๆพลางเอาหน้าเข้ามาใกล้


" อะ…อืม " เซ็ตซึนะตอบอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็พลางนึกเรื่องนึงที่ค้างอยู่ขึ้นมาได้


" ทำไมถึงไม่บอกฉัน " เซ็ตซึนะมองหน้าโคโนกะอย่างจริงจัง


" เอ่อ ยังไม่ลืมเรื่องนั้นอีกเหรอ " โคโนกะทำหน้าสำนึกผิด


" จะลืมได้ยังไงล่ะ องค์หญิง " เซ็ตซึนะพูดพลางจับไหล่ของโคโนกะให้หันมาสบตากับตน


" อา…ขอโทษนะเซ็ตจัง ก็ฉันกลัวไม่มีเพื่อนนี่นา " โคโนกะพุดพลางจับมือเซ็ตซึนะและทำสายตาอ้อนวอน


" ชิ ก็ได้แต่เธอต้องโดนลงโทษ " เซ็ตซึนะพูดพลางทำหน้าจริงจัง


" เอ๋ " โคโนกะเห็นแบบนั้นก็อดหวั่นใจไม่ได้


" มาทำแผลให้ฉันเดี๋ยวนื้ " เซ็ตซึนะตะโกนออกไปอย่างสะใจ


" 5555 จ้า จ้า " แล้วหลังจากนั้นทั้งสองก็กลับมาสนุกสนานกันเหมือนเดิม……แต่ในอนาคต……


ทั้งสอง…จะกลับมาเป็นแบบนี้…ได้รึเปล่าไม่มีใครรู้


การประลองนี้…ใกล้จะจบลง…

และจะมีสิ่งที่น่ากลัวเกิดขึ้น…แล้วทั้งสองจะได้กลับมามีความสุข…รึเปล่า..

[icedogza]

ตอนที่ 5 จุดจบและจุดเริ่มต้น


" เอาล่ะค่ะต่อไปก็เป็นการแข่งขันรอบที่สองของคู่ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ กับ อัลเบิร์ต คริสเตียน ค่ะ "


สาวน้อยผมดำเดินออกมาหลังจากที่ผละโคโนกะออกมา


" อ้าว…แหมเจอกันอีกแล้วนะแม่หนูน้อย "


" หือ " เซ็ตซึนะหันตามเสียงและพบกับเด็กผู้ชายผมสีทองตัวสูง


" นะ…นี่ นาย " เซ็ตซึนะมองคนๆนั้นแล้วนึกออกว่าใคร


" ฮ่า ฮ่า จำได้แล้วสินะ " ใช่ไอ้หมอนี่คือคนที่ทาหาเรื่องเซ็ตซึนะก่อนที่จะลงแข่งขัน


(ถ้าจำไม่ได้ก็ลองย้อนไปอ่านตอนที่ 3 นะ)


" ไม่นึกว่าเด็กอย่างเธอจะผ่านเข้ารอบซะด้วย " เด็กคนนั้นพูดและมองเซ็ตซึนะอย่างดูถูก


" เริ่มสู้กันได้ค่ะ " พอกรรมการประกาศเริ่มแข่งได้แต่ทั้ง 2 ก็ยังคุยกันอยู่


" ทำไมคนอย่างนายถึงผ่านเข้ารอบมาได้ " เซ็ตซึนะถามออกไปเพราะไม่คิดว่าคนอย่างนี้จะผ่านเข้ามารอบนี้ได้


" หึ ฮ่า ฮ่า เจ้าพวกนั้นน่ะมันกลัวบารมีฉันจะตาย "


" เธอก็เหมือนกันจงยอมแพ้ซะไม่ครอบครัวแกเดือดร้อนแน่ " อัลเบิร์ตพยายามพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน


" ไม่มีทาง " เซ็ตซึนะพูดอย่างเย็นชา ' ใครจะไปยอมล้มมวยกัน…ไม่มีทาง ' เซ็ตซึนะบอกกับอัลเบิร์ต


" ชิ หนอยแน่ ยังไงฉันก็ไม่มีทางยกตำแหน่งนี้ให้แกเด็ดขาด ย้าก " แล้วอัลก็พุ่งเข้าไปหาเซ็ตซึนะ


" หึ " เซ็ตซึนะเบี่ยงตัวหลบแล้วเอาเท้ามาสกัดขาของอัลไว้


" โอ๊ย " เป็นผลอัลสะดุดเท้าเซ็ตซึนะจนหน้าคว่ำ


" บังอาจมาทำให้ฉันอับอายขายหน้า " อัลตะโกนออกมาอย่างโมโหหน้าของเขาแดงเพราะอายและโกรธ


" หึ…อย่างนายน่ะมันก็ได้แค่นี้แหละ " เซ็ตซึนะพูดอย่างหมั่นไส้และส่งสายตาท้าทายไปให้


" แกตาย ย้าก " ด้วยความโมโหเจ้าหัวทองอัลเบิร์ตเลยชักมีดสั้นออกมาทั้งๆที่กติกาเค้าห้าม

และพุ่งมีดสั้นเข้าใส่เซ็ตซึนะเพราะการกระทำนี้ทำให้ทุกคนตกใจมาก


" เซ็ตจัง " โคโนกะตะโกนออกไปจนทุกคนหันมามองและขณะที่โคโนกะกำลังจะลุกวิ่งไปหาเซ็ตซึนะ


" ไม่ได้โคโนกะ มันอันตรายเกินไปสำหรับลูก " เอจุนรั้งโคโนกะไว้


" แต่ว่าท่านพ่อ…. " โคโนกะพยายามจะพูดแต่เอจุนพูดขึ้นมาก่อน


" ไม่เชื่อใจเด็กคนนั้นรึไง " เอจุนหันไปพูดกับโคโนกะและมองเซ็ตซึนะอย่างไว้ใจขณะที่โคโน

กะหันไปมองเซ็ตซึนะอย่างเป็นห่วง


" ฟึบ ฟับ " เสียงดาบในมือของอัลฉวัดเฉวียนอย่างโมโหและฟาดไปมาทั้งๆที่เซ็ตซึนะหลบได้อย่างเฉียดฉิว


" ฮึ่ย…หยุดได้แล้ว " เซ็ตซึนะพยายามพูดให้อัลตั้งสติแต่ไม่เป็นผลเพราะอัลโดนโทสะครอบงำจิตใจแล้ว


" ฉันจะฆ่าแก " อัลยังไม่ยอมหยุดและอยู่ๆความเร็วก็เพิ่มขึ้นจนใบมีดไปบาดหน้าเซ็ตซึนะจนมีเลือดออก


" อึก " เซ็ตซึนะพยายามหลบหลีกคมมีด ' ชิ…คงต้องทำให้สลบสินะ ' คิดได้ดังนั้นจากหลบตลอดทำให้เซ็ตซึนะเริ่มบุกเข้าหาอัลแล้ว

และระหว่างเข้าหานั้นอัลก็ยิ่งบุกหนักและอยู่ดีๆอัลก็เอาสันดาบฟาดลงมาที่ไหล่ซ้ายที่เจ็บมา

ก่อนของเซ็ตซึนะอย่างไม่ทันตั้งตัว


" โอ้ย…เสร็จล่ะ " ถึงจะเจ็บแต่ก็เป็นแผนประชิดตัวของเซ็ตซึนะแล้วเซ็ตซึนะก็จับแขนที่มีมีด

สั้นไว้แล้วอีกมือก็ฟาดดาบไม้ใส่ท้องของอัล


" อ่อก…อึก " แล้วเซ็ตซึนะก็กระโดดออกให้ห่างอัลแต่ก่อนจะสลบ…


" แกไม่..ดะ ได้ ตายดีแน่ ซะ ซากุระซากิ ซะ เซ็ตซึนะ " แล้วอัลก็ทิ้งคำพูดนี้ไว้ก่อนจะสลบไป


" ผู้ชนะ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะค้า " กรรมการพูดออกมาเมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายแล้ว ( อ้าว?)


" และเนื่องจากอัลเบิร์ต คริสเตียน ใช้อาวุธของมีคมในการต่อสู้ทางสภาสูงเลยตัดสิทธิ์ในการทำงานในราชวงศ์ค่ะ "


กรรมการประกาศผลจากการรวมเสียงในสภาสูง


' เฮ่อ วันนี้มีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ ' เซ็ตซึนะคิดอย่างเหนื่อยใจและกำลังจะเดินเข้าห้องพักนักกีฬา


" ขอฉันคุยด้วยหน่อยได้ไหม " อยู่ๆก็มีชายคนหนึ่งเดินมาดักหน้าสาวผมดำ


" คุณคือ…. เซ็ตซึนะพยายามมองคนตรงหน้าว่าเป็นใคร " เค้าเป็นชายที่มีผมสีทองดวงตาสีทอง

และมีอายุนิดหน่อย แต่งตัวแบบพวกขุนนางชั้นสูง…


" คือว่าฉันเป็นพ่อของ อัลเบิร์ต น่ะฉัน เมอร์ลีน คริสเตียน " ชายคนนั้นแนะนำตัวอย่างสุภาพ

แต่พอเซ็ตซึนะรู้ว่าเป็นใครก็เซ็งจิตทันที ' จะเอาอะไรอีกล่ะ '


" คือฉันจะมาขอโทษเธอเรื่องเมื่อกี้น่ะ " ชายคนนั้นพูดแล้วก้มหัวขอโทษเซ็ตซึนะ ในขณะที่เจ้าตัวไม่คิดว่าจะเป็นเป็นแบบนี้


" อ…เอ่อ " ไม่เป็นไรค่ะคือฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ เซ็ตซึนะรีบพูดทันทีเมื่อตั้งสติได้ ผิดคาดแหะ


" อืม…เธอนี่เด็กดีนะ ขอบใจมาก " แล้วเค้าก็เดินจากไป


" ลุงคนนี้มาแปลกแหะ มาแล้วก็ไป " แล้วเซ็ตซึนะก็เดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา


" เซ็ตจัง " พอเซ็ตซึนะเดินเข้าก็ตกใจเมื่อได้ยินเสียงใสของคนผู้นึง


" อ…องค์หญิงเข้ามาตอนไหนเพค่ะ "


" เซ็ตจัง คำสุภาพ " โคโนกะพูดทำแก้มป่องใส่เซ็ตซึนะ


" อะ…อืม…โคโนจังมาทำอะไรในนี่ " เซ็ตซึนะพูดออกไปอย่างช่วยไม่ได้


" อา เซ็ตจังเป็นอะไรรึเปล่า " โคโนกะก็พึ่งจะรำลึกชาติได้ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม


" อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก " เซ็ตซึนะพูดพลางส่งยิ้มไปให้โคโนกะ


" จะไม่เป็นไรได้ดูสิตรงแก้มมีแผลด้วย " โคโนกะพูดพลางเข้าไปติดพลาสเตอร์ที่แก้มเซ็ตซึนะ


" อา ขอบคุณนะฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ "


" เซ็ตจัง ฉันขอดุหัวไหล่ข้างซ้ายหน่อยสิ " โคโนกะพูดพลางจ้องเซ็ตซึนะเขม็ง


" ม…ไม่เป็นไรหรอก จริงๆนะ " เซ็ตซึนะบอกพลงทำหน้าให้หน้าเชื่อถือที่สุด


" เซ็ตจังงงง " โคโนกะลากเสียงยาวแล้วจ้องเข้าไปในตาเซ็ตซึนะ


" มาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้ น้าาาาาาาาา " โคโนกะพูดแล้วกระโจนไป แก้ผ้า? เอ้ย เลิกเสื้อผ้าเพื่อดูไหล่

ซ้ายของเซ็ตซึนะ


" ว้าย เซ้ตจังไหนบอกว่าไม่เป็นไรไงดูสิเลือดช้ำในเลยนะเนี่ย " หลังจากสู้รบปรบมือปิงป่องช้า (ไม่ใช่และ ผิดบทแล้วโคโนจัง)


" อ่า ฉันไม่เป็นไรหรอกนะ " เซ็ตซึนะพูดออกไปแล้วหน้าแดงนิดๆ


" นั่งเฉยๆเถอะน่า " แล้วโคโนกะก็รีบทำแผลให้เซ็ตซึนะและหลังจากนั้นก็ได้เวลาแข่งการคัด

เลือกองครักษ์ในรอบสุดท้ายของการแข่งขัน


" ต่อไปจะเป็นการแข่งขันสุดท้ายระหว่าง ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ กับ คากุระซากะ อาสึนะ ค้า "

แล้วเด็กทั้งสองก็เดินออกมาอย่างสง่างามและเป็นผู้ที่ผ่านการต่อสู้มาเด็กคนแรกเป็นเด็กผู้มี

ผมสีดำนัยตาสีรัตติกาลที่ดูลึกลับนั่นก็คือเซ็ตซึนะและเด็กอีกคนนั้นกลับเอาผ้าโพกปิดหน้าและ

ชื่อก็คืออาสึนะ


" เริ่มสู้ได้ค่า "


" นี่ เธอน่ะ… " เซ็ตซึนะถามออกไปเพื่อไขข้อสงสัยของตัวเอง


" ทำไมเหรอ " อาสึนะตอบเสียงใสซื่อ


" ทำไมเธอถึงต้องปิดหน้าด้วยล่ะ " เป็นเพราะคำถามนี้เลยทำให้ทุกคนหันมาสนใจ


" อ๋อ…. "


" หึ..ที่ฉันต้องปิดหน้าเนี่ยนะ…… "


.


.


.


.


" ก็เพราะว่า…มัน "


.


.


.


.


" เท่จะตายไป " อาสึนะพูดออกมาพลางทำท่าเก๊กหล่อตาม


" โครมมมมมมมมมมมมมม " และแล้วในวินาทีที่อาสึนะตอบไปทุกคน ทุกคนที่นั่นล้มไป

พร้อมๆกัน


3 ' เนี่ยนะเหตุผล ' ß ความคิดและหน้าตาของทุกคน


" ฮะ ฮะ เป็นเด็กที่อารมณ์ดีจริงๆ " หลังจากหายช็อคกับคำตอบแสนปัญญาอ่อนของอาสึนะอา

เอเดะก็พูดพลางทำหน้าแมวฉบับตัวเอง


" ตรงไหนล่ะค่ะ ดิฉันว่าเป็นคนที่เบาปัญญาจริงๆค่ะ " อายากะพูอพลางทำสายตาหน่ายๆไป

ทางอาสึนะ แต่คำพูดที่เหมือนเสียงกระซิบนี้ก็ไม่รอดพ้นหู (มาร?) ของอาสึนะไปได้


" นี่ เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะยัยคุณหนู " อาสึนะที่ได้ยินก็รีบหันกลับไปตะโกนใส่อายากะทันที


" เมื่อกี้ดิฉันก็แค่ว่าคนไม่มีสมองแถวนี้แหละ ถ้าอยากรับก็รับไปเถอะค่ะ " อายากะที่ยอมไม่ได้ก็แขวะกลับไปบ้าง


" ว่าไงนะแน่จริงก็ลงมาดิ " อาสึนะที่ทนไม่ได้ก็ตอกกลับไป


" โฮะ โฮะ แล้วทำไมดิฉันจะต้องไปเสียแรงกับคนอย่างคุณด้วยล่ะค่ะ " อายากะเลยสวมมาดคุณ

หนูและคติว่า สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง ไปก่อน


" พอได้แล้วอายากะ " เสียงนี้เป็นจากคนที่ข้างๆกษัตริย์เอจุน


" เธอก็ด้วย " แล้วก็หันไปตะคอกใส่อาสึนะ


" จ้า จ้า สำหรับเธอค่อยเคียร์ทีหลัง " อาสึนะจำต้องอยู่เฉยๆแล้วมองอายากะด้วยสายตาอาฆาต


" เหอะ นึกว่าจะทำอะไรดิฉันได้ " อายากะพึมพำคนเดียวแต่ก็ไม่พ้นหูนินจาสาว


" แต่อาจจะไม่ได้ดีแต่ปากนะเจ้าค่ะ " คาเอเดะพูดพลางมองไปที่อาสึนะ

-------------------------------------------------------


" แล้วเจ้าคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นยังไงล่ะ คาโล " กษัตริย์เอจุนหันไปถามขุนนางคนสนิท


" นั่นสินะอืม…กระหม่อมว่าถึงจะปากเสียไปหน่อยแต่กระหม่อมชักถูกใจแล้วสิพะย่ะค่ะ " ขุน

นางคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ยูกิฮิโระ คาโล ที่เป็นชาวอังกฤษแล้วมาแต่งงานกับอาของโค

โนกะและด้วยความสามารถอันชาญฉลาดเลยทำให้มาเป็นขุนนางด้วยตัวเอง


" งั้นแปลว่าเจ้าจะให้เด็กคนนั้นมาเป็นองครักษ์ให้ลูกสาวเจ้างั้นสิ "


" แต่ถ้าท่านถูกใจ ก็รับไปเลยพะย่ะค่ะ " คาโลพูออย่างถ่อมตัว


" อ๋อ ท่านเอาไปเลยข้าถูกใจคนอื่นมากกว่า " เอจุนพูดพลางมองไปทางสนามแข่ง


-------------------------------------------------------


" เจ้าไม่คิดเหรอว่าเหมือนพระเอกในหนังที่เค้าปิดหน้าแล้วมาเผยตัวตอนสุดท้าย " อาสึนะก็ยัง

พูดเรื่องที่ตนปิดหน้าต่อ (ยังไม่จบ?) จนชักทำให้เซ็ตซึนะชักเอือม


" งั้นเจ้าก็เผยตัวสิ " เซ็ตซึนะพูดอย่างท้าทาย


" อ๋อ…หึแต่สงสัยเจ้าต้องเข้ามาเปิดเองซะแล้ว " อาสึนะที่ความนัยตาของเซ็ตซึนะออกก็เริ่มตั้ง

ท่าสู้แล้วเอาพัดกระดาษที่เป็นอาวุธออกมา


" งั้นมาเริ่มกันเลย เฮ่อ ค่อยยังชั่วหน่อยเริ่มได้ซักที " นี่เป็นแผนของเซ็ตซึนะที่พูดชักจูงให้อาสึ

นะเริ่มสู้เนื่องจากพูด(โม้?) ตั้งนาน


" ฟึ่บ " แล้วทั้งคู่ก็หายไปพร้อมกัน " ตุบ ตับ ผัวะ " ถ้าสังเกตุดีๆจะเห็นว่าทั้งสองกำลังปะทะกันอยู่อย่างไม่มีใครยอมใคร


" ชักมันแล้วสิ " อาสึนะพูดออกมาระหว่างต่อสู้


" หึ " แล้วเซ็ตซึนะก็กระโดดออกห่างจากอาสึนะแล้วดีดตัวกันเสาข้างๆแล้วพุ่งเข้าใส่อาสึนะด้วยความเร็ว


" หนอย.. " อาสึนะเห็นท่าไม่ดีเลยกระโดดออกมาแล้วรับแรงดาบของเซ็ตซึนะได้อย่างหวุด

หวิด…แต่แล้วอยู่ๆอาสึนะกลับดันดาบไม้ของเซ็ตซึนะ


" อึก… อะไรกัน…แขนซ้ายมัน " เซ็ตซึนะรู้สึกเจ็บแขนซ้ายที่อยู่ๆมันจี๊ดขึ้นมาเห็นท่าจะไม่ดีเซ็ตซึนะเลยดีดตัวออกให้ห่างอาสึนะ


" อ้าว เป็นอะไรไป " อาสึนะสงสัยกับการกระทำของเซ็ตซึนะที่อยู่ๆก็ออกไปเฉยๆ


" ชิ กำลังไม่ได้ก็ต้องความเร็วสินะ " ที่ใช้กำลังไม่ได้ก็เพราะแขนซ้ายของเซ็ตซึนะยังไม่หายดี

แล้วสุดท้ายสาวผมดำก็เลยลดการที่ต้องปะทะตรงๆเลยเปลี่ยนมาใช้แค่ความเร็วในการต่อสู้

แล้วเซ้ตซึนะก็ใช้ความเร็วที่ทำให้อาสึนะงงแล้วอ้อมไปข้างหลัง…


" เสร็จฉันล่ะ " แต่ไม่เป็นยังงั้น พออาสึนะหันไปฟันเซ็ตซึนะที่มาด้านหลังแต่กลับ…


" ไม่จริง…ภาพติดตา " เมื่อพบว่าติดกับอาสึนะก็รีบหันไปอีกทางแต่ไม่ทันเสียแล้ว…เมื่อเซ็ตซึ

นะฟันเข้ามาที่ท้องของอาสึนะ…พร้อมกับมือที่ดึงผ้าที่ปิดหน้าออก


" อึก…อะไรกัน " อาสึนะที่ยังไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอะไรก็เมื่อกี้ต่อสู้เร็วจนตามไม่ทัน ' เฮ้ย ผ้าปิด

หน้า ' อาสึนะพึ่งนึกเอะใจได้…แล้วหันไปทางเซ็ตซึนะ


" ฉันเปิดหน้าเธอได้แล้วนะ " เซ็ตซึนะพูดพลางยิ้มอย่างมีชัยแล้วชูผ้าให้อาสึนะดู


" ฮ่า ฮ่า เธอนี่เก่งจริงๆ " อาสึนะหันไปหาเซ็ตซึนะ


" เอ๋ ตาสองสีเหรอ " ' ไม่ได้สังเกตุเลยนะเนี่ย ' เซ็ตซึนะคิดพลางมองไปทางอาสึนะที่มีผมสีส้มสว่างและตาสองสีที่เข้ากันได้กับผมสีส้ม

-------------------------------------------------------


' อึก อะไรกันปากเสียขนาดนี้ไม่นึกว่าน่าตาจะ… ' อายากะคิดอย่างช่วยไม่ได้พลางจ้องอาสึนะเขม็ง


" หึ หึ ถูกใจล่ะสิเจ้าค่ะ " คาเอเดะที่มองปฎิกิริยาของอายากะออกก็พูดขึ้นลอยๆ


" มะ..ไม่ใช่นะค่ะคุณคาเอเดะ " แล้วจู่ๆก็หน้าแดงขึ้นฉับพลันขณะที่เจ้าตัวยังไม่รู้


" ฮ่า ฮ่า " คาเอเดะทิ้งความสงสัยกับเสียงหัวเราะที่มีความแฝงนี้ไว้กับอายากะ

-------------------------------------------------------


" เอาล่ะมาสู้ต่อกันเถอะ " อาสึนะที่กำลังสนุกที่ได้ต่อสู้กับคนมีฝีมือ


" ก็ได้ " แล้วทั้งคู่ก็ตั้งท่าจะสู้ต่อ แต่กลับมี…..


" เดี๋ยวก่อน " อยู่ๆก็มีคนพูดขัดจังหวะแล้วเดินออกมาคั่นกลางระหว่างทั้งสอง


" นี่นายอีกแล้วเรอะ " เซ็ตซึนะมองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์


" อัลเบิร์ตแกออกไปซะ " นี่เป็นเสียงของผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆกษัตริย์


" หุบปากไปเลยพ่อ ข้ามีธุระกับเด็กนี่ " ผู้เป็นลูกหันไปตวาดใส่พ่ออย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจึงทำให้คนเป็นพ่อแทบช็อคแล้วพูดไม่ออก


" ขอแค่แปปเดียวเดี๋ยวก็เสร็จธุระแล้ว " แล้วอัลเบิร์ตก็หันมาหาเซ็ตซึนะ


" แต่ฉันไม่มีธุระกับนาย " เซ็ตซึนะพูดพลางจ้องอัลเบิร์ตเขม็ง


" หึ ธุระน่ะมีแน่ใช่มั้ยล่ะ…ไอ้ปีศาจ " อัลเบิร์ตพูดอย่างมีชัย


" นะ…นี่นาย หรือว่า… " เซ็ตซึนะตะลึงเมื่อรู้ว่าอัลเบิร์ตรู้ความลับของตน


" ใช่ ฮ่า ฮ่า ฉันรู้แล้วความลับของแก " อัลเบิร์ตหัวเราะอย่างสะใจ


" นี่มันเกิดอะไรขึ้นเซ็ตซึนะ… " อาสึนะที่ไม่รู้เรื่องอะไรสัมผัสได้ถึงสังหารที่น่ากลัวแผ่ออกมา


" ฮ่า ฮ่า เดี๋ยวเธอก็ได้รู้ " แล้วอัลเบิร์ตก็หยิบยันต์แผ่นนึงขึ้นมาแล้วท่องมนต์ (เนื่องจากไม่รู้ว่าจะเขียนมนต์ยังไงเลยตัดไปเลย)


" ….จงเผยร่างจริงออกมาซะ…ไอ้ปีศาจ " แล้วอัลเบิร์ตก็โยนยันต์แผ่นนั้นมาที่เซ็ตซึนะ…แล้ว

ก็เกิดเป็นวงแหวนเวทย์ใต้เท้าของเซ็ตซึนะและมีประกายไฟแผ่ออกมาจากยันต์


" เฮือก " ' นี่มันอะไรกัน ไอ้ความรู้สึกร้อนๆหนาวๆนี่มัน… ' เซ็ตซึนะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ในร่างกาย…เหมือนกับมันจะทะลักออกมา


" อึก ร้อน อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก " อยู่ๆเซ็ตซึนะก็ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับทรุด

ลงไปที่พื้นพร้อมกับแขนที่กอดตัวเองเอาไว้เหมือนว่าไม่อยากให้สิ่งใดออกมา


" เซ็ตจังงงงงงงง " โคโนกะรีบวิ่งเข้าไปหาเซ็ตซึนะ


" ไม่ได้นะโคโนกะ " เอจุนดึงโคโนกะเข้ามาหาตัวเอง


" นี่มันเกิดอะไรขึ้น ซาโตรุ " เอจุนรีบหันไปถาม ซาโตรุ ที่ตอนนี้วิ่งมายืนข้างๆเค้า


" ไม่จริง หรือว่า… " ซาโตรุพูดคาไว้อย่างนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา


" อะไรพูดมา ซาโตรุ นี่เป็นคำสั่ง " เอจุนที่ทนรอดูไม่ไหวเลยเร่งให้องครักษ์ของตนคายคำพูดออกมา


" พลังของเด็กคนนั้นกำลังออกมา… " แล้วซาโตรุก็เล่าเรื่องของเซ็ตซึนะ (ยังอุตส่าห์มีเวลา

เล่า?) ตั้งแต่พบกับเซ็ตซึนะจนไปถึงพลังครึ่งปีศาจและบางสิ่งบางอย่างที่เค้ารู้เกี่ยวกับเซตซึนะ

ให้หมดอย่างช่วยไม่ได้…


" ว่าไงนะเด็กคนนั้นเป็นครึ่งปีศาจ " เอจุนพึมพำกับตัวเองพลางสัมผัสได้ถึงไอปีศาจที่เริ่มแผ่

ออกมาพร้อมกับจิตสังหาร


" เซ็ตจัง " โคโนกะที่ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างได้แต่รู้สึกกังวลและได้รับรู้ถึงความอ่อนแอของ

เซ็ตซึนะในเวลาเดียว กัน ' อะไรกันเซ็ตจังเรื่องแบบนี้น่าจะระบายให้ฟังก็ได้นี่นา… ' พอโคโน

กะนึกมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที (ซะงั้น?)พร้อมกับรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างจับใจว่าพาย

ใต้รอยยิ้มนั้นจะมีสิ่งที่เป็นความเศร้าขนาดนี้……..



" อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก " ความทรมานนี้ยังไม่หายไปจากร่างกายของเซ็ตซึนะ

สาวผมดำพยายามกอดรัดร่างกายเพื่อไม่ให้บางสิ่งบางอย่างออกมาจากกลางหลัง…ความ

ทรมานนี้มันเริ่มทำให้สติเรือนรางและสายตาพล่ามัว…สาวน้อยผมดำพยายามเงยหน้ามองไปที่

สาวน้อยผมสีน้ำตาลตรงหน้า…ไม่รู้ทำไมในเวลาแบบนี้เธอกลับนึกถึกรอยยิ้มของเด็กคนนั้น…


" โค..โน..จัง " สาวผมดำเรียกชื่อของเด็กสาวอย่างยากลำบาก


" เผยร่างจริงออกมาสักทีเซ่ " ไอ้ปีศาจจจจจจจจจจ อัลเบิร์ตที่อยากให้เซ็ตซึนะเผยร่างจริงออก

มาเร็วๆเลยเริ่งใส่พลังเวทย์เข้าไปยิ่งทำให้เซ็ตซึนะทรมานยิ่งขึ้น…


" อึก ไม่นะ…อย่าออกมา ขอร้องล่ะ… " ' ฉันไม่อยากถูกมองแบบเมื่อก่อน… ' แต่ตัวของสาว

ผมดำเริ่มจะทนไมาไหวแล้ว


" อ้ากกกก อย่าออกมาน้าาาาาาาา " สาวผมดำตะโกนออกมาอย่างขอร้องพระเจ้า…แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่เข้าข้าง...


" ฟึ่บ " ในที่สุด…ร่างครึ่งอสูรก็ปรากฎ…ปีกสีขาวที่โผล่ออกมาราวกับเทพธิดาในคราบปีศาจ…

พร้อมกับขนนกที่ร่วงโรยเหมือนกับน้ำตาของเจ้าของปีก…

ราวกับเวลาหยุดนิ่งเมื่อร่างครึ่งอสูรปรากฎต่อสายตาทุกคน…แม้ว่าผู้ใดจะมองว่าสวยเพียงใด…

แต่ยังไงมันก็คือ…ปีศาจ…


" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ออกมาแล้ว ไอ้ปีศาจเอ้ย พวกแกล่ามโซ่มันไว้ " หลังจากคำสั่งนี้ออกจากปากของ

อัลเบิร์ตพวกเด็กๆที่เป็นอันตพาลและพวกจิ๊กโก๋ที่รับใช้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของลูกขุนนางคนนี้…ก็

ล่ามโซ่สาวครึ่งอสูรไว้ทั้งๆที่เจ้าตัวไม่ได้ขัดขืน


" ฮะ ฮ่า ฮ่า มาเล่นกันหน่อยมั้ยว่าฉันจะปาเป้าถูกรึเปล่า " แล้วอัลเบิร์ตก็หยิบมีดขึ้นมา


" ใครจะยอมให้ทำแบบนั้นเล่า " แล้วคาเอเดะก็โผล่มาตรงหน้าอัลเบิร์ต ( พึ่งจะมา ) พร้อมกับ

ทหารที่เริ่มล้อมรอบแก๊งของอัลเบิร์ตไว้…


" ฮึ ฮึ แหมๆท่านคาเอเดะนึกว่าจะทำอะไรผมได้น้า " แล้วอัลเบิร์ตก็ดีดนิ้ว…อยู่ๆที่พื้นก็มีวง

แหวนเวทย์เป็นสีดำออกมาหลายวงรอบตัวของผู้ดีดนิ้ว…


" นี่มัน มนต์ดำ อัลเบิร์ตนี่หรือว่า… " คาเอเดะที่รู้ว่ามันคืออะไรก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าลูกขุนนาง

คนนั้น…


" ใช่ข้าได้ขายวิญญาณให้กับปีศาจไปแล้วตอนนี้ข้ากลายเป็น เดทไซท์ แล้ว " อยู่ๆหน้าซีกซ้าย

ของอัลเบิร์ตก็มีรอยสักสีดำขึ้นมา และสีตาก็แดงฉานตรงตาขาวกลายเป็นสีดำและสีผมจากสี

ทองกลายเป็นสีแดงเหมือนโดนเลือดสาด…


" อะไรนะ เจ้าคนทรยศ " คาเอเดะทำท่าจะเข้าไปจับอัลเบิร์ต


" จงออกมาข้ารับใช้ของข้า " แล้ววงเวทย์ทั้งหลายก็มีปีศาจตัวใหญ่ออกมา


" งั้นก่อนจะจับข้า ท่านก็สู้กับเจ้าพวกนี้ให้ได้ก่อนล่ะกัน " แล้วปีศาจพวกนั้นก็ทำการสู้กับคาเอ

เดะและพวกทหารที่จะเข้ามาภายใน…เพื่อกำจัดเขา


" ถึงไหนแล้วนะ อ๋า เรามาต่อกันเถอะ " แล้วอัลเบิร์ตก็ปามีดไปแขยซ้ายของสาวผมดำที่ยังนิ่งเฉยอยู่


" ฉึก….อึก " แขนซ้ายที่โชกไปด้วยเลือดของครึ่งอสูร แต่กลับไม่มีเสียงร้องออกมาสักนิด


" หนอย ร้องออกมาเซ่ ฉึก ฉึก " แล้วอัลเบิร์ตก็ปาไปตรงไหล่ซ้ายกับแขนขวาอีก…แต่กลับไม่มีเสียงร้องออกมาสักนิด


" เซ็ตจัง " เสียงนี้พร้อมกับองค์หญิงน้อยที่วิ่งมา


" โคโนกะ อย่าไป " เอจุนตกใจเมื่อลูกสาวของตนวิ่งเข้าไปในวงล้อมของศัตรู


" อ๊ะ…โคโนจัง " เซ็ตซึนะพึมพำออกมาเมื่อเห็นสาวน้อยผมสีน้ำตาลกำลังวิ่งมาทางเธอ


" อย่าเข้ามา หนีไป " เซ็ตซึนะพยายามเปล่งเสียงออกมาแต่ลำคอกลับแห้งผากเรี่ยวแรงก็ไม่มีแถมยังเจ็บแผลอีก…


" อ๋อ ดูเหมือนฉันเจอแรงกระตุ้นดีๆแล้ว…มานี่ " แล้วอัลเบิร์ตก็จับโคโนกะมาไว้กับตัว


" ว้าย…ปล่อยฉันนะ " โคโนกะที่โดนรัดอย่างเจ็บร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้


" แหม องค์หญิงอย่าเสียงดังสิพะย่ะค่ะ " อัลเบิร์ตก็ก้มไปไซร้คอโคโนกะเพื่อยั่วอารมณ์ของเซ็ตซึนะ


" อึก…แก " ความโกรธเริ่มครอบงำเซ็ตซึนะที่ละนิด


" ปล่อยฉันนะไอ้โรคจิต " โคโนกะรู้สึกขยะแขยงมากเลยพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุม


" ไงล่ะไอ้ปีศาจ…เดี๋ยวองค์หญิงก็โดนฉันแย่งหรอก " อัลเบิร์ตพูดอย่างยิ้มเยาะ


" หึ หึ จะว่าไปองค์หญิงก็น่ารักดีนะเนี่ย " อัลเบิร์ตมองโคโนกะอย่างแทะโลม


" ปล่อยนะ " โคโนกะยังไม่ยอมแพ้


" หึ จะดิ้นยังไงกะ…..อ้ากกกกกกกกก " อยู่ๆร่างของอัลเบิร์ตก็กระเด็นติดกำแพงพร้อมกับเป็นแผลฉกรรจ์ที่ท้อง


" แค่นี้เองเรอะ " เสียงที่เปล่งออกมามันทำให้รู้สึกเสียวสันหลังสำหรับโคโนกะที่อยู่ต่ำลงมา…

โคโนกะมองร่างที่อยู่สูงกว่าอย่างไม่เชื่อสายตา


" เซ็ตจัง…ใช่มั้ย " ร่างที่ปรากฎอยู่ตรงหน้าคือเด็กสาวผมดำที่ยังมีลักษณะดังเดิมแต่ว่ากลับมี…

ปีกสีดำ แล้วร่างสูงก็หันมามองโคโนกะด้วยลูกตาสีแดงฉานราวกับมีเลือดไหลวนอยู่ในตา…


' อะไรกัน ความรู้สึกเย็นเฉียบนี้ ' โคโนกะถึงกับสั่นเมื่อเห็นแววตาที่ไม่เหมือนก่อนของเซ็ตซึนะ

มันทั้ง…เย็นเฉียบ…และ…เศร้าสร้อย…


" ฉึก ฟึ่บ อ้ากกกกกกกก " เพียงพริบตาเดียวปีศาจที่ถูกอัญเชิญออกมาก็โดนสาวน้อยผมดำจัดการหมด


" หึ หึ " เซ็ตซึนะยิ้มอย่างสนุกที่ได้…ฆ่า…ปีศาจพวกนี้


" เซ็ตซึนะ " คาเอเดะมองเซ็ตซึนะอย่างไม่เชื่อสายตา


" ทุกคนรีบหนีออกไป " เอจุนรีบสั่งให้ทุกคนออกจากบริเวณนี้เพื่อรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีแน่


" ฟึ่บ " แต่ไม่ทันเสียแล้วเซ็ตซึนะใช้ปีกสีดำบินโฉบลงมาตรงหน้าของพวกผู้คนที่อยู่ในแก๊งค์

ของอัลเบิร์ตที่ยังไม่ได้หนีที่เหลืออยู่ไม่กี่คน…


" ผะ..ผม ขอโทษ อย่าฆ่าผมเลย " เด็กพวกนั้นเมื่อรู้ว่าจนทางเลยหันมาก้มกราบขอร้องสาวผมดำทันที


" หึ หึ " เซ็ตซึนะแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายพลางเลียเลือดที่ติดนิ้วอย่างสะใจ


" เกราะผนึกมารจงเปิดออก " เมื่อเสียงนี้เปล่งออกมาก็มีเกราะบางๆแต่ทรงฤทธิ์ขึ้นมาล้อมรอบเซ็ตซึนะไว้


" อ้ากกกกกกกกกกกกก " เพราะเกราะอันนี้มันสร้างความเจ็บปวดให้เซ็ตซึนะได้อย่างดี


" รีบหนีไปซะ " เจ้าของข่ายมนต์รีบพูดเตือนสติแล้วรีบให้คนที่เหลือหนีไป


" ซาโตรุเป็นไงบ้าง " เอจุนรีบวิ่งมาสมทบและเรียกชื่อผู้เป็นเจ้าของข่ายมนต์


" อืม แต่พลังปีศาจรุนแรงมาก " ซาโตรุถึงกับเหงื่อตกเมื่อรู้ว่าต้องจำใจลงไม้ลงมือกับลูกของตนเอง


" เอาไงต่อดี " เอจุนรีบถาม ซาโตรุ


" ถ้า เซ็ตซึนะ ไม่กลับมาเหมือนเดิม…ก็คงต้อง… " พอพูดมาถึงตรงนี้ผู้เป็นพ่อก็รู้สึกใจหาย…

แต่จะมีใครรู้มั้ยว่าเมื่อจิตใจของผู้ใช้มนต์ไม่มั่นคง…มนต์ที่เค้าใช้อยู่ก็จะเสื่อมโดยไม่รู้ตัว…


" องค์ราชาข้าวะ…อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก " ซาโตรุรู้สึกเจ็บปวดที่ท้องสุดๆเมื่อรู้ว่าสาว

น้อยผมสีดำซึ่งเขารับมาเป็นลูกได้ใช้กรงเล็บมือขวาทะลวงเข้าท้องพร้อมกับเลือดที่สาดกระเด็นออกมา…


" ซาโตรุ " เอจุนรู้สึกตัวเมื่อหยดเลือดกระเด็นมาติดที่ใบหน้าของเขา


" อึก เซ็ตซึนะ " ซาโตรุที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร รู้สึกเจ็บปวดอย่างแรงเมื่อเซ็ตซึนะดึงมือข้างที่

ทะลวงท้องออกพร้อมกับเลือดของผู้เป็นพ่อกระเด็นใส่หน้า…ซาโตรุล้มลงไปพร้อมกับหมด

สติ…แล้วเซ็ตซึนะก็เปลี่ยนเป้าหมายไปที่เด็กสาวผมสีน้ำตาลที่กำลังวิ่งไปหาเด็กสาวผมสีทอง…


" อายากะจังเป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ " โคโนกะรีบวิ่งมารวมกับเพื่อนตัวเอง


" ดิฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ " อายากะรีบวิ่งหาโคโนกะเหมือนกันและทั้งสองกำลังจะวิ่งไปหาที่ปลอดภัยแต่ก็…


" ฟึ่บ " อยู่ๆก็มีร่างมาปรากฎต่อหน้าทั้งสองพร้อมกับปีกสีดำและกลิ่นคาวเลือด


" เซ็ตจัง " โคโนกะเรียกชื่อคนตรงหน้า


" คุณเซ็ตซึนะ ได้สติสักทีเถอะค่ะ " อายากะเมื่อตั้งสติได้ก็รีบพูดให้เซ็ตซึนะคืนสติ


" แต่ว่ากลับไม่เป็นยังงั้น… "เซ็ตซึนะยกกรงเล็บขึ้นมาหวังจะทะลวงร่างทั้งสอง…เด็กทั้งสอง

หลับตาแล้วกอดกันเพื่อเตรียมรับความเจ็บ…


" เพล้ง " แล้วก็มีบางสิ่งบางอย่างมาขวางกรงเล็บไว้


" หนีไปซะเร็วเข้า " เด็กผู้มีผมสีส้มตาสองสีได้หยิบท่อนเหล็กมาขวางไว้


" คะ..คุณลิงถึก " อายากะเรียกชื่อคนที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้


" นี่แม่คุณเวลานี้ยังด่ากันได้นะ " อาสึนะหันมาเถียงอายากะแล้วยิ้มให้เหมือนจะบอกว่าไม่ต้องกลัว


" มาเร็วคุณโคโนกะ " แล้วอายากะก็รีบจูงมือโคโนกะวิ่งหนีไป


" เอาล่ะ " พอรู้ว่าทั้งสองกำลังจะหนีไปที่ปลอดภัยอาสึนะก็โล่งอก


" ได้สติสักทีสิ เซ็ตซึนะ " อาสึนะพยายามพูดให้เซ้ตซึนะเตือนสติ ' ฉันไม่อยากทำร้ายเธอนะ…อุตส่าห์จะได้เป็นเพื่อนกันแล้วแท้ๆ… '


" ชิ…ผลัก " แล้วเซ็ตซึนะที่ดูเหมือนคำพูดจะเข้าไปไม่ถึงหูเลยปัดอาสึนะกระเด็นติดกำแพง


" อ่อก " เมื่ออาสึนะกระเด็นติดกำแพงก็พยายามลุกไปสู้ต่อ…แต่ก็ไม่ไหวเพราะเมื่อกี้ก็แทบจุกอยู่แล้ว


" โอ้ย… " ระหว่างที่กำลังวิ่งอยู่นั้นโคโนกะก็สะดุด (ฝุ่น?) ก็ล้มลงไป


" คุณโคโนกะ " อายากะที่วิ่งนำมาก็กำลังจะวิ่งกลับไปช่วยแต่ไม่ทันเสียแล้ว…


" ว้ายยยยยยยย " โคโนกะร้องออกมาเมื่อเห็นเซ็ตซึนะบินมาคร่อมเธอแล้วกำลังกางกรงเล็บเพื่อที่จะฆ่าเธอ


" คุณโคโนกะ/โคโนกะ!!!! "


" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด " โคโนกะกรี๊ดร้องออกมาอย่างหวาดกลัวและหลับตาแน่น


" กึก " อยู่ๆกรงเล็บก็หยุดไปพร้อมกับน้ำใสๆที่หยดลงมาแตะใบหน้าใสของคนที่อยู่ข้างล่าง


" เอ๋…นี่มัน…น้ำตา " โคโนกะค่อยๆลืมตาขึ้น…ปรากฎว่าภาพตรงหน้ากลับเป็น…เด็กสาวผม

ดำที่มีปีกสีดำกำลังทำหน้าเศร้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด…


" นะ…หนีไป…คะ…โคโนจัง " ถึงเสียงที่เปล่งออกมาจะน้อยนิดแต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นช่าง…เศร้าสร้อย…เหลือเกิน


" เซ็ตจัง " โคโนกะเรียกชื่อแล้วเอามือแตะใบหน้าของเซ็ตซึนะอย่างนุ่มนวล…แล้วก็พบว่าร่าง

นั้นสั่น…และดูทรมาน…เหมือนกับกำลังสู้กับอะไรบางอย่างที่ชั่วร้ายอยู่…


" หนีไป…ระ..เร็วเข้า..ฉะ..ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ…โคโนจัง " เซ็ตซึนะพูดออกมาอย่างยาก

ลำบากและพยายามดันร่างกายและมือที่กำลังจะฆ่าคนตรงหน้าให้ออกห่างจากคนข้างล่าง…แต่

อยู่ๆคนข้างล่างก็ดันตัวเองขึ้นมากอดร่างครึ่งปีศาจตรงหน้า…ซึ่งทำให้คนโดนกอดถึงกับชะงัก


" ไม่ต้องห่วงหรอก…เธอไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะ เซ็ตจัง " เสียงอันอ่อนโยนเปล่งออกมาราว

กับจะทำให้ทุกอย่างสดใสขึ้นในพริบตาและความอบอุ่นจากร่างน้อยตรงหน้าได้ส่งไปถึงร่าง

สูง…จนร่างสูงค่อยๆสงบลง…ปีกที่เป็นสีดำได้กลายมาเป็นสีขาวบริสุทธิ์ดังเดิม และดวงตาที่

แดงฉานก็กลับมาเป็นสีรัตติกาลดังเดิม…แต่ก็ยังเปลื้อนคราบน้ำตาดังเดิม…


" ขอบคุณนะ โคโนจัง… " เซ็ตซึนะรู้สึกว่าตัวเธอนั้นเหนื่อยเหลือเกินแต่ก่อนที่สติจะดับลงเจ้า

ของร่างก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้…ท่านพ่อ


" ท่านพ่อ " เซ็ตซึนะออกจากอ้อมกอดของผู้ช่วยชีวิตและกำลังวิ่งไปหาผู้ที่เธอเป็นคนมีพระคุณ

ต่อเธอ…ซึ่งตัวเธอนั้นเป็นคนทำร้ายเอง…กับมือ…


" ท่านพ่อเป็นอะไรรึเปล่า " สาวผมดำวิ่งไปคุกเข่าตรงหน้าร่างบิดาของตนพร้อมกับมือไว้


" พ่อ..มะ..ไม่เป็นไรหรอก " ซาโตรุมองหน้าลูกสาวครั้งสุดท้ายก่อนจาก


" ข้าขอโทษ ขอโทษจริงๆ " เซ็ตซึนะก้มหน้าพร้อมกับร้องไห้หนัก


" ไม่ต้องขอโทษหรอก อีกอย่างพ่อไม่ได้คิดผิดจริงๆที่เก็บลูกมาเลี้ยง " ซาโตรุพูดแล้วยิ้มอย่าง

อ่อนโยนพลางลูบหัวเซ็ตซึนะอย่างทะนุถนอม


" เฮ่อ คงได้เวลาพักของพ่อแล้วล่ะ " ซาโตรุบอกพร้อมกับรอยยิ้ม


" ท่านพ่ออย่าพึ่งไป…ท่านพ่อ " เมื่อรู้ว่าพ่อของตนกำลังจะไป…เซ็ตซึนะก็เรียกพ่อของตนอย่างขอร้องพระเจ้าว่าอย่าทรงทอดทิ้งเรา…


" จำไว้นะเซ็ตซึนะ เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก " แล้วมือที่ลูบหัวของเซ็ตซึนะก็ค่อยๆร่วงลงราว

กับใบไม้…


" ท่านพ่อ ไม่นะ ท่านพ่อออออออออ " แล้ว ซากุระซากิ ซาโตรุ องครักษ์ประจำพระองค์ของ

กษัตริย์ก็จากไปแล้วทิ้งรอยยิ้มไว้เหมือนจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง…พร้อมน้ำสายธารที่ไหลไม่

หยุดของผู้เป็นลูกที่นั่งอยู่ข้างๆ…และความเศร้าโศกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับทุกคนในวนนี้…


" หนอยไอ้ปีศาจนั่น… " เป็นเสียงจากชายที่บาดเจ็บตรงท้องอย่างหนัก สักวันฉันจะฆ่าแก แล้ว

ร่างของคนผมสีทองที่ขายวิญญาณให้กับปีศาจก็หายไป…


หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ผ่านมา 2 วันแล้วทางสภาได้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับแต่ก็ยังมีข่าวลือถึงเรื่องนี้อยู่แต่

งานองครักษ์ก็ยังมีการเลือกเด็กที่เข้ารอบสุดท้ายมาทำงานอยู่โดยที่ขุนนางคนใดที่ต้องการ

องครักษ์ก็เลือกไป…และสุดท้ายจนแล้วจนรอด อาสึนะ ก็ได้ไปเป็นองครักษ์ของอายากะจึงทำ

ให้ในวังวุ่นวายน่าดูเพราะทั้งสองเอาแต่ทะเลาะกัน และเพราะบรรยากาศนี้ก็ทำให้ในวังดูมีชีวิต

ชีวาขึ้น…แต่ว่าสาวน้อยผมดำกลับไม่เป็นยังงั้นเพราะเธอเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง…ถึงแม้ว่า

พวกโคโนกะจะเข้าไปคุยด้วยและเซ็ตซึนะจะทำตัวให้เหมือนปกติก็ตามที…แต่พวกโคโนกะก็รู้

ว่ามันไม่เป็นยังงั้น…ส่วนเรื่องสำนักชินเมเรียวนั้นกษัตริย์เอจุนได้รับอุปการะไว้และหาครูดาบ

ไปเป็นเจ้าสำนักแทน…ส่วนคนในสภานั้นก็เอาแต่บอกว่าให้ไล่เซ็ตซึนะออกไปซะ…ซึ่งก็แน่อยู่

แล้วว่าคาเอเดะและกษัตริย์ต้องไม่ยอมแน่ๆและขุนนางผู้เป็นพ่อของอัลเบิร์ต เมอร์ลีน

คริสเตียน นั้นได้ไถ่โทษโดยการลาออกจากการเป็นขุนนาง…แต่เรื่องก็ยังไม่จบเพราะ…ในเช้าตรู่นั้นเอง……


" เซ็ตจังฉันเข้าไปนะ " แล้วโคโนกะก็เข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร…แต่ว่าสำรับอาหารนั่นก็ต้อง

ร่วงลงไปเมื่อพบว่า…ไม่มีใครอยู่ในห้อง…และถ้ามองไปบนเตียงก็พบกับขนนกสีขาวที่ร่วงลงมา

เส้นนึง…พร้อมกับหน้าต่างที่เปิดไว้รับแสงแดดยามเช้า…และภายใต้ขนนกอันนั้นก็มีกระดาษที่

เขียนข้อความไว้อยู่…


ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่าง ถ้ามีโอกาสก็คงได้พบกันอีก

เซ็ตซึนะ….



" ฮึก…ฮึก…เซ็ตจัง.. " พออ่านข้อความในกระดาษโคโนกะถึงกับทรุดแล้วเอาแต่ร้องเรียกชื่อนี้ไปมาพร้อมกับน้ำตา



นี่จะเป็นจุดจบรึเปล่า…แล้วชีวิต…

ของเซ็ตซึนะจะเป็นยังไงต่อ…กันแน่…หรือว่า…

นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้น…ก็ได้

----------------------------------------------------------------------


วันนี้ขอแค่นี้ล่ะกัน.....สำหรับคนที่อ่านจากบอร์ดเก่าแล้วขออภัยด้วย ตอนนี้ข้าน้อยอยู่ในช่วงสอบ(ตอนนี้แอบเล่น....)

เพราะฉะนั้นหลังสอบเสร็จเดี๋ยวจะมาลงใหม่น้อ........

[icedogza]

อันนี้ภาพเก่าจากบอร์ดก่อน





---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่ 6 โดนขโมยไปแล้วอ่ะ (เนี่ยหรือชื่อตอน…)


" มีงานมาแล้ว " เป็นเสียงที่เปล่งออกมาจากเงามืด


" อืม " แล้วก็เป็นเสียงตอบรับจากเงามืดอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วหลังจากนั้นก็มีเสียงเปิดประตู

ออกไปอย่างเงียบเชียบ….ในค่ำคืนยามราตรี…ที่เงียบเชียบและสายลมที่พัดเอื่อยๆ อย่างสม่ำ

เสมอ…มีปราสาทหลังนึงที่สว่างไสวและท่าทางจะเป็นปราสาทของพวกเศรษฐี…


" ฮ่า ฮ่า เงินทั้งนั้นเลย " ชายร่างอ้วนท้วมผู้หนึ่งกำลังนั่งบนโต๊ะทำงานพร้อมกับเหรียญสีทอง

มากมาย…ขณะที่ชายคนนั้นกำลังนับเงินอย่างหิวกระหาย…แต่แล้วก็มีเสียงดังออกมาจนทำให้

ชายคนนั้นตกใจ…


" นั่นใครน่ะ " ชายคนนั้นลุกขึ้นแล้วตะโกนออกไปอย่างอารมณ์เสียที่มาขัดจังหวะการนับเงินของเขา


" ทหาร ทหาร " ชายร่างท้วมคนนั้นร้องเรียกตะโกนเพื่อสั่งลูกน้อง…แต่เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออกมา…


" ลูกน้องของเจ้าคงไม่มาแล้วล่ะ " อยู่ๆก็มีเสียงดังออกมาจากด้านหลังของชายล่างท้วม


" กะ…แกเป็นใคร " ชายคนนั้นหันไปอย่างหวาดกลัวแล้วถอยออกห่างจากเจ้าของเสียงคนนั้นที่

ปิดหน้าปิดตาด้วยฮู้ดจนมองไม่เห็นหน้า…แต่กลับมีจิตสังหารแผ่ออกมาอย่างหน้าหวาดเสียว


" ทหาร พวกแกอยู่ไหน " ชายคนนั้นตะโกนออกไปอีกทีแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา


" ไม่มีทางได้ยินหรอก " คนที่อยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำพูดออกมาอย่างเบาแต่พอได้ยินกันสองคน


" ระ…รึว่า… " ชายร่างท้วมพูดออกมาอย่างสั่นๆเมื่อสังเกตุเห็นดาบในมือที่มีเลือดโชกเต็มไปหมด


" ฉัวะ " ในช่วงที่ชายร่างท้วมกำลังหาหนทางหนีนั้นแต่ภายในเสี้ยววินาทีนั้นหัวของชายร่างท้วม

ก็ขาดสะบั้น…พร้อมกับเลือดที่สาดออกมาตามแรงดาบและเปื้อนดาบมากกว่าเดิม…


" สงสัยงานนี้ฉันคงไม่ต้องลงแรงเลยสินะ " แล้วก็มีบุคคลอีกคนที่โผล่มายืนตรงข้ามพร้อมกับ

พูดออกมาอย่างเซ็งๆ…จากลักษณะของบุคคลที่มาใหม่นั้นจะสูงกว่า คนที่สังหารชายร่างท้วม

มากแต่ทั้งสองคนก็สวมฮู้ดเหมือนกัน…


" ไปกันเถอะ " คนที่ลงมือสังหารนั่นบอกปัดพร้อมกับเช็ดเลือดออกจากดาบแล้วเก็บเข้าฝัก….

หลังจากนั้นทั้งสองก็หายตัวไปอย่างไม่มีร่องรอย…

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" ท่านตาทำไมกันค่ะ " เสียงใสนี่เปล่งออกมาจากเด็กสาวที่กำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเต็มตัว


" ยังไงหลานก็ต้องไป… " เป็นเสียงของคนแก่วัยทอง (มันวัยชราไม่ใช่เรอะ?) พูดแกมบังคับ


" แต่ว่า… " สาวน้อยผมสีน้ำตาลสวย และดวงตาสีช็อกโกแลตที่ตอนนี้ส่อแววไม่พอใจกำลังจะเถียง…แต่กลับโดนขัด…


" ไม่มีแต่ โคโนกะ " ตาแก่คนนั้นยื่นคำขาดใช่แล้วเขาคือ โคโนเอะ โคโนเอม่อน ที่มีสถานะเป็นปู่ของ โคโนเอะ โคโนกะ


" อึก… " แล้วสาวน้อยที่งอนและโกรธวิ่งออกไปนอกห้องทันที


" เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ " โคโนเอม่อนบ่นออกมาอย่างช่วยไม่ได้


" ก็มันช่วยไม่ได้นี่ครับ ท่านพ่อ " ชายหนุ่มที่ยืนข้างๆและอยู่ในวัยทอง (อันนี้ของจริงนะ) พูดออกมาและยิ้มอย่างสบายๆ


" แกน่ะ เข้าข้างลูกตัวเองเกินไปแล้วนะ " คราวนี้กลายเป็นว่าคนที่แก่กว่าหันไปเอ็ดลูกชายของตัวเอง


" ฮะ ฮะ " แต่ก็ได้เพียงแค่เสียงหัวเราะตอบกลับมา


" หึ ท่านตานะท่านตา จะให้ไปดูตัวทำไมกันนะ บลา บลา… " สาวน้อยผมช็อคโกแลตปิวไสวไป

พร้อมกับแรงวิ่งที่หลังจากวิ่งออกมาจากที่ทำงานปู่…พร้อมกับเสียงบ่นมาตลอดทาง…


" อ้าว ไงค่ะคุณโคโนกะ " เป็นเสียงจากเจ้าของผมทองนัยน์ตาสีมรกตเรียกเด็กสาวผมสีน้ำตาลที่

วิ่งไปบ่นไป…แล้วเดินเข้าไปหาพร้อมกับองครักษ์ส่วนตัวที่มีผมสีส้มตาสองสีที่เข้ากันได้เดิน

ตามหลังมา…


" อ้าว อายากะจังเหรอ " โคโนกะหันมาตามเสียงเรียกแล้วเดินเข้าไปหาอายากะเหมือนกัน


" เป็นอะไรรึเปล่าค่ะ สีหน้าไม่ดีเลยนะค่ะ " ถึงอายากะจะถามออกไปแต่ก็พอรู้ว่าเรื่องอะไร


" ก็ท่านตานั่นแหละ จะให้ฉันไปดูตัวอีกแล้ว นี่ฉันเพิ่งจะอายุ 15 ปีเองนะ " เมื่ออายากะถามโคโนกะก็พูดออกมาด้วยความโมโห…


" แล้วคราวนี้ต้องดูตัววันไหนล่ะ " คราวนี้เป็นอาสึนะถามบ้าง และน้ำเสียงก็ออกเห็นใจโคโนกะที่ต้องไปดูตัวตั้งแต่เด็ก


" ท่านตาบอกว่าอีก 2 เดือนน่ะ " โคโนกะพูดแล้วทำหน้าบึ้ง


" เอ๊ะ แล้วทำไมคราวนี้นานจังล่ะค่ะ " อายากะถามเมื่อตนสงสัยเพราะทุกทีจะเป็นอีก 2-3 วันไม่ก็อาทิตย์นึงถึงจะได้ดูตัว


" เห็นท่านตาบอกว่าเป็นเจ้าชายจากทางตะวันตกแล้วเห็นบอกว่าเขางานยุ่งเลยเลื่อนเป็น 2 เดือน " โคโนกะบอกอย่างเซ็งจัด


" อ้าว แต่ดิฉันได้ยินมาว่าจะมีองครักษ์ใหม่มาคุ้มครองคุณด้วยล่ะค่ะ " อายากะพูดออกมาอย่าง

ไม่รู้อะไร…อาสึนะเลยเตือนความจำอายากะด้วยการตบหัว…จนอายากะจะหันมาว้ากใส่แต่พอ

เห็นสายตาของอาสึนะที่มองไปทาง…….. โคโนกะก็เห็นแววตาเศร้าสร้อยเผยออกมาอย่างทนไม่ได้…


" อะ เอ่อ ดิฉันขอโทษนะค่ะคุณโคโนกะ " อายากะพูดออกมาอย่างสำนึกผิด


" ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ " โคโนกะพูดออกมาพลางแสร้งยิ้ม 5 ปีแล้วสินะเซ็ตจัง โคโนกะคิดพลางนึกย้อนอดีตเมื่อ 5 ปีก่อน


…ใช่แล้วหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นเมื่อ 5 ปีก่อน โคโนกะก็ซึมลงไปเยอะแต่พอนานไปก็เริ่ม

จะสดใสขึ้นแต่ก็ยังไม่ลืมเรื่องของเซ็ตซึนะซักที และพอโคโนกะอายุได้ 12 ปีก็เริ่มเข้าพิธีดูตัว

และแน่นอนพ่อสื่อก็คือท่านตา โคโนเอม่อน ส่วนเรื่ององครักษ์เอจุนพยายามจะหามาให้แต่โค

โนกะไม่ยอม…เอาแต่บอกว่าไม่อยากมีองครักษ์…ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เอจุนก็รู้ว่าเพราะอะไร…


" อ้ะ เมื่อกี้อายากะจังบอกว่าจะมีองครักษ์ใหม่งั้นเหรอ " หลังจากที่เหม่อตั้งนานโคโนกะก็นึกถึงคำพูดของอายากะขึ้นมาได้…


" ใช่ ดิฉันได้ยินจากพวกนางกำนัลของคุณคาเอเดะน่ะค่ะ "


" เมื่อกี้มีใครเรียกข้าพเจ้ารึเปล่าเจ้าค่ะ " พอพูดถึงก็มาทันที คาเอเดะที่โผล่มายืนตรงข้ามกับอายากะ


" ตายยากจริงๆนะค่ะ " อายากะพูดกัดออกไปอย่างทำใจในญาติผู้พี่ของตนที่ตอนนี้มีนางกำนัล

เพียบและแต่ละคนก็สวยไม่ธรรมดา


" ฮะ ฮะ วันนี้ไปเที่ยวกันมะ " คาเอเดะไม่สนคำพูดของอายากะ แล้วเปลี่ยนเรื่องพูดทันที


" นี่จะไปเที่ยวอีกแล้วเหรอค่ะ… " ก่อนที่อายากะจะบ่นไปมากกว่านี้ คนผมส้มที่ยืนเงียบๆก็พูดขัดขึ้นก่อน


" นี่แม่คุณยังจะบ่นอีกเหรอ " รู้มั้ยฉันปวดหูแค่ไหนเนี่ย อาสึนะบอกอย่างรวดเร็วไม่อยากจะปวดหู


" ก็เรื่องของคุณสิค่ะ " มันหูคุณไม่ใช่หูดิฉัน อายากะหันไปตะคอกใส่อาสึนะทันที


" อ้าว อยากจะมีเรื่องเรอะยัยคนเลี้ยงต้อย " อาสึนะทนไม่ได้เลยต้องด่ากลับ


" ไอ้คุณลิงถึก หุบปากเดี๋ยวนี้นะค่ะ " เส้นความอดทนของอายากะหมดลงเลยวิ่งไล่ตีอาสึนะทันที


" แบร่…แน่จริงก็มาเด่ " อาสึนะที่วิ่งหนีอายากะหันกลับมาพูดอย่างท้าทายแล้วแลบลิ้นใส่


" หนอยแน่!!!! " ความโกรธของอายากะยิ่งเพิ่มขึ้นเปลี่ยนจากวิ่งไล่ตีเป็นปาก้อนหินใส่ แต่อาสึ

นะก็หลบได้อย่างสบายแต่ยังไงเรื่องแค่นี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนที่ฝึกมาเป็นองครักษ์อย่างอาสึนะ…


" แหมร่าเริงกันจังนะเจ้าค่ะ " คาเอเดะพูดออกทาพลางมองทั้งคู่อย่างสบายอารมณ์


" อ้ะ…ว่าแต่ท่านพี่คาเอเดะค่ะเห็นอายากะจังบอกว่าจะมีองครักษ์มาคุ้มครองหนูจริงๆเหรอค่ะ


" โคโนกะพูดกับคาเอเดะเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอจะถามเรื่องนี้ (ลืมบ่อยเนอะ) หลังจากที่ดูการทะเราะกันของเด็ก(โข่ง)


" อะ เอ่อ ก็นะน่าจะ…มั้ง " คาเอเดะตอบอย่างอ้ำอึ้งพลางนึกว่า ท่าทางนางพวกกำนัลจะปากมากจริงๆ


" งั้นหนูจะไปคุยกับท่านตา " แล้วโคโนกะก็รีบวิ่งไปห้องท่านตาของเธออีกครั้ง…แล้วหลังจาก

นั้นคาเอเดะก็รีบไปตักเตือนเหล่านางกำนัลของตัวเองโดยทิ้งให้เด็ก(โข่ง)ที่ทะเลาะกันไม่เสร็จให้ทะเลาะกันต่อไป…

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" มีงานมาอีกแล้ว…เฮ่อ…นี่งานที่ 3 แล้วนะ " บุคคลที่สวมฮู้ดสีดำและตัวสูงกว่าคนที่ใส่ฮู้ดสีดำ

เหมือนกันแต่ตัวเตี้ยกว่าพูดออกมาอย่างเซ็งๆ


" คราวนี้ฆ่าใคร " คนตัวเตี้ยไม่พูดพร่าทำเพลงรีบถามเรื่องงานทันที


" ขยันจังน้า เธอเนี่ย… " คนตัวสูงพูดอย่างหน่ายๆ แต่พอร่างเล็กที่เดินข้างๆปล่อยจิตสังหารออกมาก็พูดก่อนจะมีเรื่อง


" เออ เออ บอกแล้วน้า งานนี้น่ะไม่ได้ไปฆ่าใครหรอกแต่ไปคุ้มครองต่างหาก " คนตัวสูงพูดออก

มาอย่างไม่ตกใจแต่คนที่ตกใจเป็นคนตัวเล็กต่างหาก


" หา…มีงานแบบนี้ด้วยเหรอ " คนตัวเล็กพูดออกมาอย่างประหลาดใจ


" ฮะ ฮ่า ไม่ได้เห็นเธอตกใจอย่างนี้มานานแล้วนะเนี่ย " คนตัวสูงพูดแซวคนตัวเล็ก


" ช่างฉันเหอะน่า…รีบๆบอกมาเหอะ " คนตัวเล็กพูดแล้วเมินหน้าไปทางอื่น สร้างเสียงหัวเราะ

ให้กับคนตัวสูงอย่างมากเพราะคนตัวเล็กไม่ค่อยแสดงท่าทางเหมือนเด็กสักทีทั้งๆที่ยังอายุน้อยอยู่เลย


" ก็นะเธอน่ะพึ่งทำงานได้แค่ 3 ปีเลยไม่รู้อะไร " พวกเราทหารรับจ้างน่ะบางทีก็ต้องรับงานแบบ

นี้แต่ส่วนมากจะมีคนจ้างฆ่า…… คนตัวสูงอธิบายให้คนตัวเล็กฟัง


" อืม…แล้วไปคุ้มครองใครล่ะ " คนตัวเล็กกลับมาถามเรื่องงานอีกครั้ง


" เห็นว่าเป็นเจ้าหญิงน่ะ " คนตัวสูงบอกเรื่องงานทันที


" เหรอ…แล้วองค์ไหนล่ะ " คนตัวเล็กถามออกไป..ถึงจะน้อยนิดแต่คนตัวสูงก็รู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่เศร้าลงของคนตัวเล็ก


" ไม่รู้…เดี๋ยวพอไปรับงานก็รู้เองแหละ " คนตัวสูงบอกคนตัวเล็กที่ดูจะคิดเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ…


"อืม " คนตัวเล็กตอบ ' องค์หญิง…ยังงั้นเหรอ '


" ปัง!!! " เสียงเปิดประตูเสียงดังสนั่นตามอารมณ์ของคนเปิดประตู


" เฮ้ย…อะ อ้าวหลานเองเรอะ " เจ้าของแทบช็อคเมื่อได้ยินเสียงเปิดประประตู เกือบตายก่อน

วัยแล้วมั้ยล่ะ โคโนเอม่อนคิดอย่างใจหาย (อย่างทวดน่ะ…เราว่าถึงแล้วนะ) แม้กระทั่งเอจุนก็สะดุ้ง


" มีอะไรเรอะโคโนกะ " โคโนเอม่อนกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม (หลังจากเก๊กหลุดเมื่อกี้ 555 สะจายยย)


" ท่านตา มีคำสั่งให้หาองครักษ์มาคุ้มครองหนูอีกแล้ว ใช่มั้ยค่ะ " โคโนกะกระแทกเสียงอย่างโกรธเคือง


" หึ…แล้วไง " โคโนเอม่อนไม่สะทกสะท้าน


" หนูบอกกี่ครั้งแล้วว่าหนูไม่ต้อง…. " โคโนกะจะถามต่อแต่โดนผู้เป็นตาขัดซะก่อน


" แต่ตาต้องการเพราะอีก 2 เดือนหลานก็จะแต่งงาน เพราะฉะนั้นความปลอดภัยของหลานคือ

ทุกสิ่ง " โคโนเอม่อนตะโกนออกไปอย่างอดไม่ได้…


" แต่ว่า… "


" ถ้าเราไม่ส่งตัวหลานเข้าแต่งงาน เมืองเราก็จะโดนปีศาจโจมตี " โคโนเอม่อนพยายามอธิบายให้โคโนกะเข้าใจ


" แล้วท่านตาไม่ห่วงความรู้สึกของหนูเหรอค่ะ " โคโนกะเถียงกลับพร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า


" แล้วหลานอยากเห็น…คนอื่นต้องเจ็บปวดอีกรึ " โคโนเอม่อนพูดประโยคนี้ออกมา จนโคโนกะถึงกับเถียงไม่ออก


" หลานก็น่าจะรู้ดีนี่ เรื่องของเด็กคนนั้นก็เป็นผลพวงของสงคราม…เด็กคนนั้นเกิดมาอย่างโดด

เดี่ยวเพราะว่าเราต้องต่อกรกับพวกปีศาจมากมายถ้าเราไม่สานสัมพันธไมตรีไม่งั้นพวกปีศาจ… "

โคโนเอม่อนอธิบายอย่างใจเย็นแต่โดนโคโนกะพูดขัดขึ้นมาซะก่อน…


" พอเถอะค่ะ…หนูขอตัว " โคโนกะกำลังจะออกไป…


" เดี๋ยวโคโนกะ " แต่โคโนเอม่อนเรียกไว้ก่อน


" ค่ะ " โคโนกะขานรับแต่ไม่ยอมหันหลังกลับไป


" เพื่อความปลอดภัยของหลาน…ตาจะส่งหลานไปเรียนที่โรงเรียนมาโฮระ " อยู่ที่นั่นศัตรูจะไม่รู้

ว่าหลานคือองค์หญิงโคโนเอม่อนอธิบายเสร็จสัพ


" ค่ะ " โคโนกะรีบตอบแต่ก็ไม่ได้สนใจฟังคำอธิบายเพราะตอนนี้เม็ดน้ำตาเริ่มร่วงลงมาทีละ

หยด…ไม่พูดพล่ำทำเพลงโคโนกะรีบเปิดประตูออกไปโดยไม่มีเสียงคัดค้าน เอจุนมองลูกตน

เองอย่างน่าสงสารทั้งๆที่ตนเป็นพ่อแท้ๆแต่กลับช่วยลูกของตนไม่ได้…


" ปัง….ฮึก อือ ฮือ ฮือ… " หลังจากเปิดประตูออกมา…น้ำตาที่อุตส่าห์อดทน…ก็ได้ไหลลงมาอย่างหยุดไม่ได้

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" 5555 ไม่โดนหลอก " เสียงที่ออกแนวหัวเราะเยาะของคนผมส้มที่วิ่งหนีคนผมทองอยู่ (นี่ยังไม่เลิกกันอีกเรอะ)


" หนอยแน่หยุดเดี๋ยวนี้นะค่ะ…คุณลิงถึก " อายากะที่ปาก้อนหินใส่อาสึนะแต่ก็ไม่โดนสักที (แล้วจะโยนไปทำไม?)


" ไม่มีทาง " แต่ยังไงก็ต้องหยุดเมื่ออาสึนะได้ยินเสียงคนข้างหลังร้องออกมา…


" โอ้ยยย… " ขณะที่อายากะกำลังวิ่งไล่อาสึนะนั้นก็สะดุดก้อนหินที่ตนเองปาทิ้งไว้ซะงั้น (กรรมเวรแท้ๆ)

เมื่ออาสึนะเห็นดังนั้นก็วิ่งมารับตัวอายากะ (ลองนึกแบบสโลโมชั่น) ….


" ยัยบ้าเอ้ย..วิ่งระวังๆไม่เป็นรึไง " อาสึนะที่รับอายากะไว้ทันในลักษณะที่อายากะกำลังล้มคว่ำ

ไปข้างหน้าแล้วอาสึนะก็มารับไว้โดยแขนขวาจับไหล่ส่วนมือซ้ายก็รับไว้ตรงท้องเพื่อไม่ให้อายากะหน้าคว่ำ…


" ว่ายังไงนะคะ….คุณ… " อายากะเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วแต่เพราะเงยหน้าขึ้นไปจนอาสึนะ

ไม่ทันตั้งตัวเลยทำให้ริมฝีปากทั้งคู่เกือบจะประกบกัน….


" อึก…ลุกขึ้นได้แล้วตัวเธอน่ะไม่ใช่จะเบาซักหน่อย… " คนตาสองสีเมินหน้าหนีเพื่อซ่อนหน้าที่

แดงขึ้นมานิดหน่อยแล้วเบื่องประเด็นอันน่าหวาด(เสียว)หวั่น…หลังจากคำพูดนี้แทบจะในทันที

ที่อายากะลุกขึ้นแล้วด่าอาสึนะกลับ..


" นี่คุณลิงถึกถ้าพูดอย่างเงี่ยที่หลังไม่ต้องมาช่วยดีกว่า " อายากะที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะความ

โกรธรึอะไร….ก็โต้อาสึนะกลับทันที


" อ้าว..นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยเธอนะ อีกอย่างถ้าเธอล้มจนหน้าแหกขึ้นมาฉันก็โดนด่าน่ะสิ " อาสึนะโต้กลับ


" นี่คุณจะหาว่า…… " ขณะที่อายากะกำลังจะด่าอาสึนะกลับก็มีบางสิ่งที่เบนสายตาของอายากะ

ไปมองเห็นดังนั้นอาสึนะเลยมองตามก็พบว่ามีคน 4 คนกำลังเดินมาทางนี้และตรงไปยังห้องของ

โคโนเอม่อนแต่ก่อนจะไปนั้นคนที่เป็นผู้นำของคณะนั้น….อาสึนะรู้สึกว่าจะเป็นหนึ่งในขุนนาง

ที่เป็นคนเสนอว่าให้หาองครักษ์มาคุ้มครองโคโนกะ…ขุนนางผู้นั้นได้หยุดเดินแล้วหันมาทกทายอายากะและอาสึนะ


" โอ้…สวัสดิ์ดีขอรับท่านหญิงอายากะและท่านองครักษ์ " ขุนนางผู้นั้นดูอายุคงราว 30-40 และ

น่าตาคล้ายๆหนู ง่ายๆคือน่าตาเจ้าเลห์อย่างยิ่งแถมจมูกก็ยื่นออกมาเหมือนจมูกของหนูและมีหนวดเส้นเล็กๆประดับไว้ 2 ข้าง


" อืม…แล้วนั้นใครรึ " อายากะที่เปลี่ยนมาอยู่ในคราบคุญหนูทันที


" อ๋อ นี่เป็นองครักษ์ขององค์หญิงน่ะขอรับ " ขุนนางคนนั้นชี้ไปที่คนๆนึงที่โพกผ้าปิดหน้าปิดตา

ไว้ คนๆนั้นเดินออกมายืนตรงหน้าแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม


" แล้วคนที่เหลือล่ะ " อายากะถามถึงบุคคลที่เหลืออยู่ 2 คนที่ยืนอยู่หลังสุด


" อ๋อ นี่เป็นลูกน้องของกระผมเองอย่าใส่ใจเลย " ขุนนางคนนั้นตอบอย่างมีเลศนัย


" งั้นเหรอ…อืม " อายากะพยักหน้าอย่างเรียบง่าย


" งั้นพวกกระผมขอตัว " แล้วทั้งหมดก็คำนับทั้ง 2 แล้วคณะของคุณนางก็เดินไปที่ห้องทำงาน

ของโคโนเอม่อน


" ปล่อยไปจะดีเหรอ " อาสึนะที่เงียบมานานถามขึ้นพลางมองคณะที่เดินจากไปอย่างไม่ไว้ใจ


" คงไม่มีอะไรหรอก " อายากะตอบแบบส่งๆไปแต่ในใจก็นึกสงสัยเหมือนกัน

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" ก๊อก ก๊อก " เป็นเสียงจากประตูหน้าห้องของโคโนเอม่อน


" เข้ามาได้ "


" กระหม่อม อุเอฮาร่า โคบุกิ มารายงานตัวแล้วพะยะค่ะ " เจ้าของนามที่เอ่ยนี้คือคนที่ทักทายอา

ยากะเมื่อกี้และเป็นขุนนางที่สนับสนุนให้หาองครักษ์มาคุ้มครองโคโนกะและเป็นอีกคนที่เป็น

คนเสนอให้โคโนกะแต่งงาน


" โอ้…นี่สินะองครักษ์ที่เจ้าหามา " โคโนเอม่อนพูดอย่างอารมณ์ดี


" พะยะค่ะ " โคบุกิตอบอย่างนอบน้อมแต่ก็ปกปิดความเจ้าเลห์ไม่มิด


" แล้ว 2 คนด้านหลังล่ะ " โคโนเอม่อนถามเมื่อสังเกตุเห็น 2 คนด้านหลัง


" อ๋อ ก็ตามแผนนั่นแหละครับ " โคบุกิตอบกลับอย่างเตือนความจำของโคโนเอม่อน


" อ๋อ ฮ่า ฮ่า โทษทีข้าลืมไป " โคโนเอม่อนที่ทำท่าไม่รู้วันรู้คืนก็นึกออกจนได้


" งั้นข้าว่าถอดผ้าคลุมออกได้แล้วนะ " เสียงนี้เป็นเสียงจากเอจุนที่มองโคบุกิอย่างไม่ไว้วางใจ


" หึ หึ เอางั้นก็ได้ครับ " แล้วทั้ง 3 คนก็ถอดผ้าคลุมออก ทั้งเอจุนและโคโนเอม่อนต่างก็ตะลึงเมื่อรู้ว่าใบหน้านั้นคือใคร


" นี่พวกเจ้า….!!!!!!!!! " แต่ก่อนที่จะได้ถามเรื่องอะไรก็มีทหารเข้ามา


" ขออภัยฝ่าบาทกระหม่อมมีข่าวด่วนมารายงานพะย่ะค่ะ " ทหารคนนั้นพูดอย่างรวดเร็วและมีสีหน้าวิตกอย่างมาก


" พวกเจ้ามีอะไร " เอจุนมองสีหน้าของทหารอย่างคิดหนักว่าต้องมีอะไรแน่ๆ แล้วเหล่ไปทางทั้ง 3 คนที่ตอนนี้ 2 คนด้านหลังได้คลุมหน้าคืนแล้ว


" อะ..องค์หญิง หายตัวไปพะย่ะค่ะ " ทหารคนนั้นพูดแล้วตัวสั่นหน้าก็เริ่มซีดลงเรื่อยๆ


" ว่ายังไงนะแล้วทำไมพวกเจ้าถึงปล่อยองค์หญิงออกไป " เอจุนพูดอย่างทรงอำนาจน้ำเสียงที่

เจือไปด้วยความโกรธนั้นทรงพลังจนทำให้ทหารคนนั้นตัวหงอลงไปอีก


" ขะ..ขะ..ขออภัย พะ..ย่ะค่ะ " ทหารคนนั้นพูดอย่างตะกุกตะกักพยายามทำให้ไม่ให้ตนเองกลัว(ไม่ใช่กลัวร้อก….แต่ช็อคแล้วต่างหาก)


" หึ…สั่งทหารออกตามหาองค์หญิงเดี๋ยวนี้ " เอจุนสั่งออกไป


" พะยะค่ะ " แล้วทหารคนนั้นก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว


" เฮ้อ…อะไรกันนักกันหนานะ " เอจุนพึมพำออกมาแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย


" งั้นเอาอย่างนี้มั้ยพะยะค่ะ " ขุนนางโคบุกิที่เงียบมานานได้พูดออกมาพลางยิ้มอย่างเจ้าเลห์


" ว่ามา " เอจุนพูดแล้วมองโคบุกิด้วยสายตาไม่ไว้ใจ


" ลองให้องครักษ์ที่กระหม่อมหามาพิสูจน์ฝีมือดีมั้ยพะย่ะค่ะ " โคบุกิได้ให้ข้อเสนอแก่เอจุน


" ฮ่า ฮ่า ดีเหมือนกันจะได้ทดลองฝีมือเลย " นี่ไม่ใช่เสียงของเอจุนแต่เป็นเสียงของโคโนเอม่อนแทน


" แต่ว่าท่านพ่อ… " เอจุนพยายามจะเถียงก็เพราะเอจุนนั้นไม่ไว้ใจคนของโคบุกิ


" เงียบซะเอจุน…พวกเจ้าไปตามหาหลานข้าซะ " โคโนเอม่อนหันไปตะคอกใส่เอจุนแล้วออกคำ

สั่งให้พวกองครักษ์ไปตามหาโคโนกะแล้วทั้ง 3 คนก็หายไปอย่างรวดพร้อมกับสายตาไม่ไว้วางใจของเอจุนที่มองโคบุกิแต่โคโนเอ

ม่อนกลับไว้วางใจโคบุกิทั้งๆที่โคบุกิคอยประจบประแจงโคโนเอม่อนที่เหมือนคนแก่ไม้ใกลฝั่งเข้าไปทุกที


" วางใจได้พะย่ะ " โคบุกิหันมาพูดกับเอจุนแล้วยิ้มกริ่ม


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" ว่าไงนะโคโนกะหายตัวไป " อาสึนะพูดอย่างตกใจเมื่อทราบข่าวจากคาเอเดะ


" ข้าพเจ้าว่ารีบออกตามหาเถอะเจ้าค่ะ " คาเอเดะรีบพูด


" นั่นสิค่ะ " อายากะก็เตรียมตัวเสร็จแล้วที่เตรียมตัวนี้เพราะไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามา


" ไปกันเถอะ " แล้วทั้ง 3 ก็ออกไปตามหาโคโนกะพร้อมกับพวกทหารอีกไม่กี่นาย

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" แฮ่ก แฮ่ก ตอนนี้คงหลบพ้นแล้วมั้ง " สาวน้อยผมสีน้ำตาลที่ตอนนี้วิ่งมาหลบที่ซอกตึกเล็กๆ


" องค์หญิงขอร้าบบบบ " เหล่านายทหารที่ตอนนี้ตามหาองค์หญิงน้อยกันขมักเขม้น


" อึก… " โคโนกะพยายามทำตัวให้ติดกำแพงให้ได้ที่สุด แล้วทหารพวกนั้นก็วิ่งผ่านโดยไม่รู้ว่าคน

ที่ตนกำลังตามหานั้นอยู่ใกล้ๆตัวเอง


" เฮ้อ…รอดไปที " แต่ท่าทางโชคไม่เข้าข้างองค์หญิงน้อยเลย


" อ้าว…ไหงมีเด็กน้อยหลงทางละเนี่ย " มีกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ดูท่าทางจะเป็นเจ้าถิ่นแถวนี้


" เอ๋…เอ่อ…ขอโทษค่ะเดี๋ยวข้าก็จะไปแล้ว " โคโนกะไม่พูดพร่ำทำเพลงก็รีบวิ่งออกไปแต่ไม่ทัน

พวกชายฉกรรจ์ได้คว้ามือของโคโนกะไว้แล้วดึงเข้าหาตน


" อยู่เล่นกับพี่ก่อนก็ได้ หึ หึ ขาวจริงวุ้ย " ชายฉกรรจ์คนนั้นมองโคโนกะอย่างแทะโลม


" เฮ้ยได้ของดีแล้วมาแบ่งกันบ้างดิว่ะ " พวกคนในแก๊งของชายที่จับโคโนกะอยู่นั้นพูดขึ้น


" เออน่า…แต่ฉันขอก่อนว่ะ " ชายฉกรรจ์ผู้นั้นมองโคโนกะไม่วางตาขณะที่โคโนกะนั้นกำลัง

น้ำตาคลออยู่


" ปล่อยนะ ฮึก ฮึก.. " โคโนกะพยายามสะกดอารมณ์ไม่ให้เตลิดเปิดเปิงทั้งที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มไหล

ลงมา


" โถ..ร้องไห้ซะแล้วเรอะ " ไม่ต้องกลัวนะเด็กน้อย ชายฉกรรจ์พูดแล้วดึงโคโนกะมากอดไว้


" มะ..ไม่ ปล่อยฉัน…เอ๋ " โคโนกะที่กำลังร้องคร่ำครวญอยู่ได้สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างที่ร่วงลง

มาจนทำให้ชายที่ล็อคโคโนกะอยู่ก็หันไปตามแล้วจับสิ่งที่ร่วงลงมา


" อะไรกันก็แค่ขนนก " ชายฉกรรจ์คนนั้นพูดถึงสิ่งที่อยู่ในมือตนแต่สำหรับโคโนกะนั่นไม่ใช่มัน

ทำให้องค์หญิงน้อยนั้นรู้สึก….โหยหา….อย่างบอกไม่ถูกแถมขนนกเส้นนั้นก็มีสีขาวสะอาด

เปล่งประกายดั่งหิมะ ' ขนนกแบบนี้…..มัน '


" ฟิ้วววว!! " อยู่ๆก็มีลมแรงมากจนทำให้โคโนกะต้องหลับตา


" ว้ายยย….อะ…อืออ..อ " โคโนกะที่ร้องออกมากับลมที่พัดมาแรงมากแล้วไม่รู้อิโหน่อืเหน่……


เพราะฟ้าเป็นใจหรืออะไร (เพราะคนแต่งโว้ยยยยยยย!!!!) ที่พอร้อง " ว้าย " ออกมาก็โดนคนที่

ไหนก็ไม่รู้…ประกบปากเข้าให้…องค์หญิงน้อยที่ตอนนี้ตาข้างอยู่และมือทั้ง 2 ข้างของโคโนกะก็

โดนรวบไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งขณะที่โคโนกะเริ่มตั้งสติได้พยายามมองคนตรงหน้าว่าใครนั้น

บังอาจมาจูบตนเพราะแสงแดดที่สะท้อนตาจนทำให้มองไม่เห็น…ก็โดนสิ่งที่เรียวเล็กนั้นสอด

เข้ามาเล่นกับลิ้นของตนอย่างสนุก……


….เพียงไม่กี่วินาทีคนที่เข้ามาจูบโคโนกะก็ถอนจูบออกแล้วคลุมหน้าเหมือนเดิม…


" หึ…ได้เจอกันอีกแล้วนะ…โคโน..จัง " เหมือนสายลมที่พัดผ่านอย่างรวดเร็วเจ้าของเสียงนั้น

หายไปพร้อมกับสายลม…เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นรวดเร็วจนตัวคนโดนขโมยจูบก็ตามไม่ทันได้

แต่ข้างอยู่ท่าเดิมแต่พอตั้งสติได้…


…โคโนกะก็ได้มองรอบตัวก็พบว่าพวกชายฉกรรจ์ที่พยายามจับตัวเธอนั้นได้หายตัวไปอย่างไรร่องรอย…


" เซ็ตจัง…ใช่มั้ย " โคโนกะพึมพำออกมาเพราะมีอยู่คนเดียวที่เรียกองค์หญิงน้อยนั้นมีแต่สาว

ครึ่งอสูรนัยน์ตารัตติกาลผมสีดำขลับเท่านั้น…แล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลลินลงมาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข


" ฮึก…ฮึก…ในที่สุด…ก็ได้เจอกันแล้ว…ถึงจะเหมือนความฝันก็เถอะ " องค์หญิงโคโนกะที่ตอน

นี้เข่าทรุดลงกับพื้นแล้วนึกถึงเสียงที่พูดกับเธอดั่งเสียงกระซิบแห่งสายลม….


" เอ๊ะ…เดี๋ยวสิ…เมื่อกี้นี้ " โคโนกะที่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้… ' อย่างเซ็ตจังน่ะเหรอ…จะ '

โคโนกะที่ความคิดสดุดมาถึงตรงนี้ก็…


" นะ..นั่นน่ะ จะ..จูบแรกของฉันเลยนะ " ดวงหน้าจิ้มลิ้มที่ตอนนี้ได้ขึ้นสีแดงระเรื่อ อีกอย่างนั่น

น่ะไม่แน่อาจจะไม่ใช่เซ็ตจังก็ได้ แถมยังคลุมผ้าคลุมอีกเรายังมองไม่เห็นหน้าอีก ความคิดพวกนี้

ตีกันอยู่ในหัวของโคโนกะอย่างสับสน…


แต่ก่อนที่สาวผมช็อคโก้จะคิดเลยเถิด (ไม่เลยร้อกกก…แค่เตลิดไปไกลแว้ว)…ก็โดนคนที่ใส่ผ้า

คลุมเหมือนกับคนที่มาจูบตนนั้นมาฉุดให้อยู่ในอ้อมแขนตน


" เจอซักทีนะขอรับ…องค์หญิงจอมซน " คนที่ถือสิทธิ์มาอุ้มโคโนกะนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ออกแนวกวนนิดๆ


" เอ๋…นี่มัน..อะ..ไร..กัน " โคโนกะที่โดนฉุดแล้วไม่รู้อะไรเลย (ท่าทางจะไม่รู้ทั้งตอนเลยแหะ…

เวรแต้แต้/me ก็แกไม่ใช่เรอะแต่งให้ฉัน…ซื่อบื้อยังเงี่ย!!!!/โคโนกะ แหะ แหะ!!/me)ก็โดนฉุดออกไป…


แล้วชะตากรรม…ขององค์หญิงน้อยจะเป็นอย่างไร

แล้วคนที่มาขโมย…จูบแรก…ไปนั้น จะเป็นใครกันแน่

[icedogza]

ตอนที่ 7 องครักษ์คนใหม่


" นี่ปล่อยฉันได้แล้ว " โคโนกะที่ตอนนี้โดนอุ้มอยู่แล้วลอยอยู่กลางอากาศ


" หึ หึ " ฝ่ายที่อุ้มก็ได้แค่หัวเราะออกมา ขณะที่โคโนกะเอาแต่ดิ้นจนเกือบจะตกอยู่แล้ว


" นี่ เดี๋ยวก็ตกจนได้หรอก " และแล้วทั้งสองก็ถึงพื้นจนได้แต่แถวนั้นไม่มีคนอยู่เลยและเจ้าคน

ที่อุ้มก็ไม่ยอมปล่อยโคโนกะลงซักที


" ปล่อยได้แล้ว " โคโนกะที่ได้แต่ร้องโหวกเหวกโวยวายและดิ้นไปพร้อมกัน


" ถ้าเธอยังดิ้นยังงี้ เดี๋ยวก็โดนฉันจูบหรอก " คนๆนั้นพูดติดตลก


" งั้นแปลว่านาย…" โคโนกะที่พูดะไรไม่ออก ' งั้นแปลว่าไอ้หมอนี่เป็นคนจูบเราสินะ…

หนอย ' โคโนกะคิดอย่างแค้นใจ


" ปล่อยฉันซะไอ้โรคจิต " โคโนกะที่ดิ้นอย่างรุนแรงเพราะความโกรธที่โดนจูบเมื่อกี้


" เธอเนี่ยน้า เอ้าลงก็ลง " แล้วคนๆนั้นก็วางโคโนกะลง


" สรุปนายเป็น…ค…ใคร…เซ็ตจัง " โคโนกะที่ตอนนี้อึ้งเพราะว่าหลังจากลงพื้นมาคนลึกลับที่

ตอนนี้ไม่มีผ้าคลุมหน้าก็เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่มีผมสีดำ นัยน์ตาสีรัตติกาล และริม

ฝีปากได้รูปที่ตอนนี้กำลังยิ้มอย่างอารมณ์ดี


" หึ…ไง " เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลได้เดินเข้ามาใกล้โคโนกะแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้


" ฮึก…เซ็ตจังจริงๆด้วย ดีใจจังเลย " โคโนกะที่โผเข้ากอดเซ็ตซึนะโดยไม่ทันตั้งตัวและน้ำตาไหลพราก


" ชิ…ใช่จริงๆด้วยเธอยังรักคนๆนี้จริงๆด้วย " เสียงที่พูดออกมาทำเอาโคโนกะงงแล้วเซ็ตซึนะก็ดันโคโนกะออก


" เดี๋ยว…งั้นแปลว่า… " โคโนกะที่ฟังจากคำพูดก็สกิดใจขึ้นมา


" ใช่ ฉันไม่ใช่ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ " แล้วเซ็ตซึนะคนนั้นก็ดึงหน้ากากออกเผยให้เห็นดวงหน้า

คมและเป็นที่ตาต้องใจก็คงเป็นดวงตาสีฟ้าใสราวกับท้องฟ้าและตัดกับเส้นผมสีดำที่โดนซอยสั้น


" นะ..นายเป็นใครกันแน่ " โคโนกะที่ตกใจมากและสับสนระหว่างความรู้โกรธ…เศร้า…และผิดหวัง


" ฉันแค่อยากทดสอบว่าเธอยังมีใจให้คนๆนี้รึเปล่า…หึ…และมันก็ใช่จริงด้วย " แล้วคนๆนั้นก็

พูดกับโคโนกะโดยไม่สนคำถามของเจ้าตัวเลย


" อะไรกัน…นาย… " โคโนกะจะพูดแต่ก็โดนขัดไปซะก่อน


" ทำไม…ทำไมเธอถึงรักคนๆนี้ " ชายคนนั้นถาม


" มันไม่เกี่ยวกับนาย…นี่นายคิดใช้ฉันเป็นเครื่องมือทดสอบของนายรึไง " โคโนกะที่ตอนนี้

โมโหมากแล้วตะโกนออกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมามากกว่าเดิม


" แล้วทำไมเธอถึงยังรักมันอยู่ ทั้งๆที่มันทิ้งเธอไปตั้ง 5 ปีแล้วนี่……เพียะ!!! " ชายคนนั้น

ตะโกนกลับด้วยความโมโหแต่หลังจากคำๆนั้นออกจากปากจนจบประโยค ก็โดนฝ่ามือนุ่มน่า

จับนั่นสัมผัสกับใบหน้าอย่างแรง (สรุปคือตบนั่นแหละ..แล้วตูจะอธิบายทำไมเนี่ยยย) และแรง

ตบที่ปนไปด้วยความโกรธและเจ็บใจของเจ้าของฝ่ามือจนทำให้ชายคนนั้นหน้าหัน…


" ถ้านายคิดว่าฉันเป็นของเล่นล่ะก็…นายคิดผิด…ถึงฉันจะรักหรือไม่รักเขา มันก็ไม่เกี่ยวกับ

นาย ยังไงๆเซ็ตจังก็ยังเป็นเพื่อนคนสำคัญของฉัน " โคโนกะตะโกนออกไป


" นี่เธอ… " ชายคนนั้นอึ้งไป 1-2 นาทีและค้างในท่าหัน " หึ หึ 555 กล้ามากเลยนะองค์หญิง

เอาเถอะ… " ชายคนนั้นหันมาพูดกลับโคโนกะตรงแล้วหัวเราะเหมือนสมเพศตัวเอง


" กระผมเป็นองครักษ์ขององค์หญิงขอรับ กระผม ฮิวาตาริ โซเซกิ ขอรับ " ชายคนนั้นแนะนำ

ชื่อตนเองพร้อมบอกสถานะตนเองแล้วขุกเข่าลงต่อหน้าโคโนกะ


" นี่นาย…องครักษ์งั้นเหรอ หึ จริงๆสินะท่านตา " โคโนกะพึมพำกับตนเองอย่างเจ็บใจแล้วมอง

โซเซกิอย่างพิจารณา (แค่พิจารณาเท่านั้นนะ..อย่าคิดเป็นอย่างอื่นเด็ดขาด) ว่าโซเซกินั้นจัดเป็น

คนหน้าตาดีทีเดียวแม้หน้าจะออกจะหวานเหมือนผู้หญิงก็เถอะแต่พอเห็นเส้นผมสีดำอันนั้นก็

ทำให้เจ้าของผมสีน้ำตาลแสดงแววตาเศร้าทันที……เพราะมันทำให้นึกถึงคนๆนึง….


" องค์หญิงขอรับกรุณากลับวังเถอะขอรับ " โซเซกิพูดถึงธุระที่ตนมาหาโคโนกะ


" ไม่ ฉันไม่กลับเด็ดขาด " โคโนกะรีบค้านหัวชนฝาทันที


" ยังไงองค์หญิงก็ต้องกลับ " โซเซกิส่งเสียงแข็ง ขออภัยที่ล่วงเกินขอรับองค์หญิง แล้วโซเซกิก็

เข้าไปอุ้มโคโนกะอีกรอบโดยที่ไม่ให้ฝ่ายนั้นรู้ตัว (อ้าว…..แล้วเมื่อกี้จะปล่อยทำไมว่ะ……อ๋อ

อยากโดนตบนี่เอง หุ หุ หุ)


" ว้ายยยยยย ปล่อยนะนี่ฉันเป็นองค์หญิงนะ " โคโนกะที่พักนี้โดนอุ้ม (ฉุด!!!!!) บ่อยก็ต้องตกอยู่

ในเงื้อมือขององครักษ์หนุ่มอีกรอบก็ร้องออกมาอย่างเสียไม่ได้


" ท่านนี่พูดมากจริงๆ " โซเซกิบ่นออกมาพลางยิ้มอย่างสนุก


" อะไรนะ มีสิทธิ์อะไรถึงมาด่าฉัน " โคโนกะเถียงกลับแล้วพยายามจะให้ตนเองเป็นอิสระแต่ท่า

ทางจะไม่เป็นผลเพราะแรงของชายตรงหน้า (ถึก!!) เยอะมาก


" เฮ้อ…งั้นหลับไปซักพักนะองค์หญิงน้อย " แล้วโซเซกิก็ชกเข้าไปที่ท้องของโคโนกะจนเธอสลบไป….


" ไร้เดียงสาจริงๆ " โซเซกิพูดแล้วมองโคโนกะด้วยสายตาที่อ่อนโยนและแฝงไปด้วยความ

เศร้า……………..แล้วร่างทั้งสองก็มุ่งหน้าไปพระราชวังทันที………..

-------------------------------------------------------

ณ.ห้องบรรทมขององค์หญิงโคโนกะ…………..


" เจ้าทำได้ดีมาก โซเซกิ " เป็นเสียงยานคางผสมกับความชื่นชมของอดีตกษัตริย์ของแคว้นโคโนเอะนั่นคือโคโนเอม่อนนั่นเอง…..


" ขอบพระทัยพะยะค่ะ " และชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคือองครักษ์หน้าใหม่ ฮิวาตาริ โซเซกิ นั่นเอง


" อืม…งั้นพวกข้าขอตัวล่ะ…..ไปกันเถอะท่านพ่อ " โคโนเอะ เอจุน ที่ตอนนี้เป็นกษัตริย์ของ

แคว้นได้พูดกับโคโนเอม่อนหลังจากที่ดูลูกสาวตนเองที่ยังนอนอยู่บนเตียง……


" อืม…ทำงานให้ดีล่ะ " แล้วทั้งอดีตกษัตริย์และองค์ปัจจุบันก็ออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ

เพื่อไม่ให้ร่างเล็กที่กำลังหลับสบายตื่นขึ้นมา………


" เฮ้ออออออ……เป็นองค์หญิงที่วุ่นวายเอาการเลยนะ…………เซ็ตซึนะ…. " โซเซกิหันไปพูด

กับหน้าต่างที่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่แต่ร่างนั้นก็ไม่รอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้……..


" อืม…. " ร่างนั้นตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและถ้อยคำแบบห้วนๆตามแบบฉบับของตนเอง….


" นี่น่ะเพื่อนเก่าเธอไม่ใช่เรอะ………แต่ท่าทางจะคิดเกินเพื่อนนะ " ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างที

เล่นทีจริงอย่างลองเชิง……..เมื่อได้ประโยคนั้นออกมาจากปากของชายหนุ่มจากสายตาว่างเปล่า

กลายเป็นเศร้าลงถนัดตา……


" มันก็…ไม่ได้เกี่ยวกับฉันนิ…….. " แล้วร่างนั้นก็กำลังจะจากไปแต่ยังไงก็ยังได้ยินคำพูดที่เหมือหกระซิบจากชายหนุ่มจนได้


" แน่ใจแล้วรึ…เซ็ตซึนะ " โซเซกิพูดออกมาอย่างแผ่วเบาแต่ก็ต้องการให้ได้ยินกันสองคนแต่

ก่อนที่จะได้ทำอะไรก็มีเสียงๆนึงดังขึ้นมาซะก่อน……


" อืออออ….อือออออ……เซ็ตจัง….อย่า…ทิ้งฉัน………ไปนะ " ถึงจะเป็นแค่เสียงละเมอจะก็

ปนไปด้วยไปด้วยความโหยหาและหลังจากคำพูดนั้นออกมาจากปากของร่างบางที่นอนไม่รู้เรื่อง

อะไรแต่เพราะคำพูดนี้ถึงกับทำให้ร่างที่อยู่ตรงหน้าต่างชะงักไป…..


" ไงล่ะ….คราวนี้มันจะไม่เกี่ยวได้ยังไงล่ะ " โซเซกิที่ท่าทางจะได้ยินเสียงละเมอก็พูดกับร่างที่อยู่

ด้านนอกด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง



" ฉัน………ตัดขาดจากยัยนั่นแล้ว " เป็นคำพูดที่เย็นชาและตัดรอนอย่างเห็นได้ชัด ' ไม่ใช่รึไง…ตัวฉันในตอนนี้น่ะ…… '


" เฮ้อออ…เธอเนี่ยน้าชอบพูดจาแบบนี้ทุกที " จากประโยคเมื่อครู่ดูเหมือนจะเล่นแต่ก็แฝง

ความนัยบางอย่างเอาไว้…..แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากร่างบางที่อยู่ตรงหน้าต่างแต่ร่างบางของ

คนนัยน์ตาสีรัตติกาลกลับหายตัวไปราวกับสายลมที่พัดผ่านไป……..


โชคชะตาที่เหมือนเล่นตลกอีกรอบ…กับชีวิต…

ขององค์หญิงน้อยอีกรอบ… … . ……แล้วหลังจากนี้…

จะเป็นยังไงต่อ…อนาคตที่ยังไม่แน่นอนแบบนี้น่ะ…

[icedogza]

ตอนที่ 8 กลับมาอีกครั้ง


" ฮ้าวววววววว~~….อืออออ " องค์หญิงน้อยที่สลึมสลือลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบากเพราะแสงแดดที่

มากระทบผิวหน้านั้นแสบตามากแต่เพราะแสงแดดแห่งรุ่งอรุณนี้ทำให้หน้าตาที่สวยสดใสอยู่แล้วยิ่งเปล่ง

ประกายมากขึ้นไปอีก


" เห…นี่เรา " องค์หญิงที่ลุกขึ้นมาแล้วเรียบเรียงความจำ ' เมื่อวาน……องครักษ์….เอ๊ะ!! องครักษ์ ใช่แล้ว!! '


โคโนกะที่นึกขึ้นได้ก็รีบจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วแล้วก็กำลังจะออกจากห้องนอนของตนเองนั้นก็มีคนเปิดเข้ามาซะก่อน…


" ครืดดดดดดดดดดด…. อรุณสวัสดิ์ขอรับองค์หญิง " คนที่เข้ามานั้นคือองครักษ์คนใหม่ขององค์หญิงโคโนกะ

ที่เข้ามาทักทายอย่างร่าเริงพร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้าโคโนกะที่ตอนนี้เหวอ (เอ๋อ?) จนทำตัวไม่ถูก………


" นะ…นี่นาย ที่นี่มันห้องของฉันนะ…ไม่มีมารยาทรึไงเข้ามาโดยไม่เคาะประตู…บลา..บลา " โคโนกะที่ตอนนี้

เทศน์องครักษ์คนใหม่ของตนยาวเหยียด…..


" ท่านเนี่ยพูดมากจริงๆนะขอรับ " เจ้าของเส้นผมสีดำสลวยและนัยน์ตาสีฟ้าใสที่ตอนนี้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโค

โนกะแต่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างหน้าตายแล้วยิ้มไปพร้อมกับพูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน……


" อึก…เชอะ หลีกฉันจะออกไป " โคโนกะที่ไม่รู้จะเถียงยังไงแถมทางนั้นก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของตนซักนิด


" ขอรับ " ชายหนุ่มหลีกทางให้องค์หญิง ' น่ารักเหมือนกันแหะ ' แล้วโซเซกิก็เดินตามโคโนกะไป


" แล้วนายจะเดินตามฉันมาทำไมเนี่ย " โคโนกะที่รำคาญโซเซกิที่เดินตามตนตลอดตั้งแต่เช้า แม้กระทั่งตอน

ไปเรียนกับราชครู ตอนกินข้าว จนถึงตอนนี้ก็แว้ดใส่ชายหนุ่มที่เดินตามหลังอยู่


" ก็ผมเป็นองครักษ์ของท่านนี่ขอรับ " โซเซกิตอบมา


" ฉันรู้แต่ไม่ต้องตามถึงขนาดนี้ก็ได้ " โคโนกะหันไปพูดกับโซเซกิอย่างโมโห


" ก็มันงานของกระผมนี่ขอรับ " โซเซกิตอบอย่างสบายอารมณ์ไม่เหมือนคนถามที่ตอนนี้หน้าบูดมากกกก (ถึงบูดแต่ก็น่าร้ากกกกกกก~…ใช่มั้ยล่ะชาวksทุกท่าน)


" ไม่รู้ไม่ชี้เล่า " แล้วโคโนกะที่ตอนนี้อารมณ์เสียสุดๆก็เดินไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับทำแก้มป่องซึ่งเป็นนสัยของตน


" องค์หญิงขอร้าบบบบ!!!!……….รอกระผมด้วย " โซเซกิตอนนี้ต้องวิ่งตามโคโนกะที่ตอนนี้เจ้าตัวเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งซะแล้ว


" แบร่~~~….แน่จริงก็ตามมาดิ " องค์หญิงน้อยที่ตอนนี้ทำตัวเป็นเด็ก (โข่ง?) ก็วิ่งหนีองครักษ์ของตนซะงั้น…..


" ว้ายยยยยยยยยย!!… " แล้วอยู่ๆองค์หญิงของเราก็เกิด แอ๊กซิเด้นท์ (เฮ้ย!!!!~) ขึ้นมากระทันหันเลยลื่นล้ม….



" องค์หญิงงงงงง!!! " โซเซกิที่วิ่งตามมาก็ร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้แล้วก็วิ่งรีบวิ่งเข้าไปเพื่อรับตัวองค์หญิง


' ไม่ทัน…ไม่ทันแล้ว!!! '


" ว้ายยยยยยยยย…..เอ๋ " ร่างบางขององค์หญิงน้อยแทนที่จะตกสู่พื้นแต่กลับมีแขนที่อบอุ่นของใครบางคนมา

รับตัวเธอเอาไว้….เจ้าดวงตากลมโตสีน้ำตาลค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆก็สบกับนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ส่องประกาย

และนัยน์ตานั้นยิ่งเด่นเมื่อแสงแดดส่องมาจากด้านหลังยิ่งทำให้ดวงตาสีรัตติกาลและเส้นผมสีดำเด่นมากขึ้น……..


" เซ็ต…จัง " โคโนกะเรียกชื่อคนตรงหน้าที่ตอนนี้ใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ ' ใบหน้านี้…ฉันจำได้…เซ็ตจัง…… '

โคโนกะที่ตอนนี้อึ้งกับคนตรงหน้าจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่ตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า


" ไม่เป็นไรใช่มั้ย " เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาเป็นคำพูดนั้นดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่เป็นห่วงแต่น้ำเสียงกลับเย็น

ชาแล้วนัยน์ตาสีรัตติกาลนั้นไร้อารมณ์อย่างเห็นได้ชัดจนไม่ใช่คนเก่าเมื่อ 5 ปีก่อน


" อะ…อืม " หลังจากที่กลับมายืนดีๆแล้วโคโนกะก็เอาแต่จ้องมองเซ็ตซึนะแต่ก่อนที่โคโนกะจะได้ถามอะไรก็โดนขัดซะก่อน….


" อ้าว….ไงโคโนกะ " กษัตริย์แห่งแคว้นโคโนเอะเดินออกมาพร้อมกับโคโนเอม่อน


" เอ๋…อะ เพค่ะท่านพ่อ ท่านตา " โคโนกะรีบหันไปทำความเคารพพ่อและตาของตน


" เจอกันแล้วสินะ " เอจุนหันไปทางเซ็ตซึนะที่ยืนหน้านิ่งอยู่


" เสด็จพ่อเพค่ะทำไม…. " โคโนกะที่ตอนแรกเอาแต่จ้องเซ็ตซึนะก็ต้องละจากใบหน้านั้นมาทางพ่อของตนเพื่อ

จะถามเรื่องเซ็ตซึนะ….แต่ก็โดนขัดซะก่อนเพราะท่าทางเอจุนจะรู้ทัน……..


" เซ็ตซึนะคุงเขามาทำงานให้กับพ่อน่ะ " เอจุนบอกพลางมองโคโนกะ 'พ่อขอโทษนะโคโนกะที่ต้องให้มาเจอ

เซ็ตซึนะคุงอีกครั้ง '


" ขอตัว " แต่ก่อนที่โคโนกะจะได้ถามต่อเมื่อเสียงเหยียบเย็นก็ดังขึ้นจากร่างของเด็กสาวที่ไม่ได้พูดออกมา

ตอนแรกนั้นคือเด็กสาวผู้มีนัยน์ตาสีรัตติกาลที่ตอนนี้ทำความเคารพเอจุนและโคโนเอม่อนแล้วหันมาทำความ

เคารพโคโนกะที่เอาแต่จ้องตน….แต่เซ็ตซึนะไม่แม้แต่จะปลายตามองโคโนกะซักนิด…….


" ท่านพ่อเพค่ะหนูขอตัว " โคโนกะที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อเห็นเซ็ตซึนะเดินจากไปเลยลืมพูดคำราชาศัพท์

ทั้งๆที่อยู่ที่สาธารณะก็รีบวิ่งตามเซ็ตซึนะออกไป………


" องค์หญิง…. " โซเซกิที่ทำท่าจะตามไปก็โดนเอจุนห้ามไว้ซะก่อน………….


" อย่าเลยโซเซกิคุง ปล่อยเขาไปเถอะ " เอจุนจับบ่าโซฌซกิเพื่อห้ามไม่ให้ชายหนุ่มตามหญิงสาวไป


" ท่านเอจุนเจ้าค่ะ " นินจาสาวตาตี่ที่ตอนนี้วิ่งมาเรียกเอจุนเอาไว้แล้วทำความเคารพ……


" มีอะไรรึคาเอเดะ " เอจุนละสายตาจากโคโนกะแล้วหันมาทางคาเอเดะ


" สายข่าวรายงานมาว่าเมื่อวันก่อนมีเศรษฐีที่ชื่อ คุโรงาว่า ฮิโรชิ โดนสังหารในคืนนั้นเจ้าค่ะ " คาเอเดะรีบ

รายงานข่าวที่ตนเองทราบมาให้เอจุนได้รู้


" แล้วยังมีอะไรล่ะ " เอจุนที่ตกใจเล็กน้อยแล้วมองคาเอเดะที่ตอนนี้ทำหน้าเครียด


" เจ้าค่ะ….มือสังหารคนนั้นคือ…… " คาเอเดะที่ (ไม่ได้มีบทมาตั้งนาน) ตอนนี้ยื่นกระดาษใบหนึ่งให้เอจุน….


" นี่มัน…. " เอจุนหยุดแค่นั้นแล้วกระดาษที่มีสีดำทมึนและมีตัวอักษรสีแดงดั่งโลหิตที่เขียนอยู่ในกระดาษสีดำ

ที่คาเอเดะส่งมาให้ตัวอักษรสลักอยู่บนกระดาษใบนั้นไว้ว่า…………….


ข้ายมทูตแห่งรัตติกาลมาขอรับตัว คุโรงาว่า ฮิโรชิ ไปพิพากษา………


-------------------------------------------------------

" เซ็ตจังรอฉันด้วย " โคโนกะที่วิ่งตามเซ็ตซึนะที่อยู่ห่างกันไม่กี่เมตรก็ตะโกนเรียกคนตรงหน้าให้หยุดแต่ดท่า

คนตรงหน้าจะไม่ยอมหยุดเลยสักนิด…….แต่แล้วคนตัวสูงก็หยุดเดินจึงทำให้องค์หญิงน้อยต้องหยุดชะงักทันที…….


" ตามมาทำไม " คนผมสีดำสนิทพูดทั้งๆที่ยังไม่หันหน้ามามองคนที่เธอถาม


" เซ็ตจัง….ฉัน… " โคโนกะพูดไม่ออกเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอตามเซ็ตซึนะมาทำไม…….แต่องค์หญิง

น้อยรู้แค่ว่า….ใจ….ของเธอนั้นอยากวิ่งตามคนๆนั้นไป


" ถ้าไม่มี…………ไปล่ะ " เซ็ตซึนะที่ทำท่าจะเดินต่อไปก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคนตัวเล็กเข้ามากอดเธอจากข้างหลัง


" เซ็ตจัง…….อย่าไปไหนนะ " โคโนกะพูดเชิงอ้อนแล้วฝังหน้าของเธอลงบนหลังของซามูไรสาว





" ปล่อย………. " คนตัวพูดเสียงแข็งแล้วแกะแขนของคนตัวเล็กออก…แต่โคโนกะก็พยายามกอดเซ็ตซึนะไว้แน่น


" ไม่……ฉันไม่มีทางปล่อยเซ็ตจังไปเด็ดขาด " โคโนกะพูดออกมาแล้วเซ็ตซึนะแน่นขึ้น (จะหายใจออกมั้ยนั้น?)

พอประโยคนั้นออกมาจากปากคนตัวเล็กจึงทำให้ร่างสูงหยุดแล็วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น


" เซ็ตจังหายไปไหนมาตั้ง 5 ปี " จากที่เงียบมานานคนตัวเล็กเปิดประเด็นที่เธอต้องการคำตอบอย่างยิ่ง


" มันไม่เกี่ยวกับเธอ " เซ็ตซึนะพูดอย่างตัดเยื้อใยแต่ก็ปล่อยให้โคโนกะกอดอยู่อย่างนั้น

(เคลิ้มล่ะสิ หุ หุ หุ/me แกตาย/เซ็ตซึนะ) โคโนกะได้ยินดังนั้นก็น้ำตาคลอแล้วน้อยใจอย่างมาก


" เซ็ตจัง……เรายังเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย " โคโนกะผละจากแผ่นหลังที่อบอุ่นแล้วเดินไปดักหน้าเซ็ตซึนะแล้วพูด

ออกมาพร้อมกับจ้องหน้าเซ็ตซึนะตรงๆ……แววตาที่โคโนกะส่งไปให้เซ็ตซึนะนั้นมีทั้งน้อยใจและเศร้าสร้อย…………จนทำให้เซ็ตซึนะชงัก


" ฉัน………หึ เซ็ตซึนะที่เธอรู้จักเมื่อ 5 ปีก่อนน่ะตายไปแล้ว " หลังจากพูดประโยคนั้นออกไปเซ็ตซึนะก็เดินผ่านโคโนกะไปอย่างไม่ใยดี


.

.

.

" เซ็ตจัง!!!!!!!! " โคโนกะที่ตอนแรกยืนหันหลังอยู่ๆก็ตะโกนเรียกเซ็ตซึนะที่หยุดยืนเพราะเสียงเรียกของโคโนกะ


" ฉันจะทำให้เธอกลับมา เซ็ตจังที่ฉันรู้จักน่ะยังไม่ได้ตายจากไปไหนหรอก " โคโนกะหันมาพูดกับเซ็ตซึนะ

อย่างมั่นใจทั้งๆที่เซ็ตซึนะยังยืนหันหลังอยู่


" หึ…….. " เซ็ตซึนะทำความเคารพโคโนกะแล้วเดินจากไป ' ไม่ว่าจะตอนไหนก็ยัง……เหมือนเดิมเลยนะ……………โคโนจัง '



ในที่สุดคนในอดีต…ที่เคยพบกัน

ก็มาเจอกันอีกครั้ง…แถมยังมีปัญหามากมายที่ถาถมเข้ามาไม่หยุด

แล้วชีวิตของทุกคน…จะเป็นยังไงต่อไป…โปรดติดตามชมได้

[icedogza]

ตอนที่ 9 เดินทาง


" ท่าทางจะไม่เหลือหลักฐานอะไรเลยสินะ " เอจุนที่ตอนนี้กำลังหาลือกับคาเอเดะเรื่องนักฆ่าที่สังหารเศรษฐีฮิโรชิ


" เจ้าค่ะ ไม่หลงเหลืออะไรเลย…..ทางสายสืบของเราก็จับเจ้ายมทูตตนนี้ไม่ได้มาตั้ง 4 ปีแล้วนะ

เจ้าค่ะ " คาเอเดะที่ใส่อารมณ์ในประโยคหลังนิดหน่อยนั้นพูดออกมาอย่างเจ็บใจ


………………สำหรับคนที่เป็นนักฆ่านั้นส่วนมากจะตั้งเป็นกลุ่มหรือออกฉายเดี่ยวและแตกออก

มาเป็นคู่หูได้แต่ก็มีไม่มากนักที่จะมีชื่อเสียงจนตั้งค่าหัวส่วนสำหรับคนที่ตั้งเป็นกลุ่มก็สามารถ

แยกตัวออกมาได้แล้วค่อยตั้งฉายาให้ตนเองซึ่งมีไม่มากนักที่จะได้ตั้งฉายาให้ตนเองและถ้านัก

ฆ่าคนนั้นได้สังหารผู้คนเพิ่มขึ้นค่าหัวก็จะเพิ่มขึ้นตามลำดับและจะมีอีกพวกที่เกลียดพวกนักฆ่า

ก็ตั้งเป็นกลุ่มนักล่าค่าหัวได้และแน่นอนว่าต้องมีนักล่าที่ออกมาฉายเดี่ยวและจับคู่กันเป็นคู่หู………………………………………….



" แล้วทางกรมเวียงล่ะว่าไง " เอจุนถามถึงกรมเวียงที่คอยสะสารงานทางด้านการเมืองและประชาชน



" เจ้าค่ะ….ทางกรมเวียงได้ขึ้นค่าหัวของยมทูตแห่งรัตติกาลเป็นสิบล้านเยนแล้วเจ้าค่ะ " คาเอ

เดะอธิบายเรื่องที่ทางกรมเวียงได้แจ้งมาต่อเธอ



" เฮ้อ……มีแค่เจ้านี่คนเดียวที่ค่าหัวพุ่งสูงในเวลาเพียงแค่ 4 ปีเท่านั้น " เอจุนพูดพลางถอน

หายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับนักฆ่าคนนี้



" เจ้าค่ะ….สายสืบนินจาโคงะของพวกเราจะตามจับตัวนักฆ่าคนนี้ให้ได้ " คาเอเดะพูดออกมา

ท่าทางจริงจังผิดกับเวลาอยู่ปกติจะทำตัวตามสบาย



" อืม….ฝากด้วยล่ะคาเอเดะคุง " เอจุนพูดแล้วเอามือลูบหัวคาเอเดะทั้งๆที่ยังเด็กอยู่แท้ๆแต่

คาเอเดะนั้นก็ตามจับนักฆ่าที่มีชื่อเสียงได้หลายคนแล้ว……



" แล้วคนๆนั้นเป็นใครรึเจ้าค่ะ " คาเอเดะถามเอจุนเมื่อสังเกตุเห็นคนที่คลุมฮู้ดปิดหน้าปิดตาที่เดินตามหลังมาตลอด



" อ๋อ…เค้าจะมาเป็นองครักษ์ให้เจ้านั่นแหละคาเอเดะคุง " เอจุนพูดออกมาอย่างสบายอารมณ์



" หา…..ทำไม… " คาเอเดะที่กำลังจะทักท้วงก็โดนเอจุนขัดซะก่อน (ท่าทางขานี้จะขัดทุกเรื่อง)



" ไม่ต้องท้วงหรอกคาเอเดะคุง….หึ หึ เสือน่ะมันต้องอยู่ในถ้ำบ้างนะคาเอเดะคุง " เอจุนตอบ

แบบอ้อมค้อมแล้วออกอาการขบขันกับท่าทางของนินจาโคงะที่เอ๋อสุดๆ……….แล้วเอจุนก็เดิน

จากไปพร้อมกับโคโนเอม่อน(และดูเหมือนว่าตาแกแค่เป็นตัวประกอบเฉยๆแหะ/me ก็แกไม่ให้

บทพูดฉันนี่หว่า/โคโนเอม่อน)



" ชิ…..เจ้าชื่ออะไร " คาเอเดะที่รู้ความหมายของเอจุนก็ไม่สบอารมณ์ ' เชอะ…ไม่ใช่แค่มาเป็นองครักษ์อย่างเดียวสินะ…ให้ตายสิท่านเอจุน เนี่ยน้าาาาาาา '



" ทัตสึมิยะ มานะ ค่ะ " ในที่สุดคาเอเดะก็ได้ยลใบหน้าของคนที่เป็นองครักษ์ของเธอเมื่อคนๆ

นั้นได้เอาฮู้ด ลงสิ่งเด่นก็คงจะเป็นผิวสีแทนที่สวยงามเมื่อมันกระทบกับแสงอาทิตย์และยัง

มีดวงตาสีทองยิ่งทำให้ผิวสีแทนและผมสีดำยาวเป็นประกายจนคนมองอย่างคาเอเดะก็ต้องตะลึงค้าง………………………..



" หึ…ฉัน นางาเสะ คาเอเดะ นะ " นินจาสาวที่ตอนนี้เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือกลายเป็นเสือป่าก็

กระโดดเข้าไปกอดคอมานะทันทีแล้วเอาหน้าเข้าไปใกล้มานะทันที ' หึ หึ งานนี้อยู่ในถ้ำก็ได้ '



" อย่ามาแตะต้องตัวฉัน " เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่คาเอเดะจะหอมแก้มสาวผิวแทนก็โดนเจ้าตัว

จับทุ่มลงกับจนพื้นไม้หักไปบางท่อน (นี่คนเรอะ!!!)



" โอ้ยยยยยย…นี่เธอ " คาเอเดะที่เกือบหลังหักเพราะโดนมานะจับทุ่มก็ร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ' ให้ตายสิไม่น่าเลยเรา….แพ้ความสวย '



" ขอบอกไว้ก่อนนะ ที่ฉันมาเป็นองครักษ์ให้เธอก็เพราะมันเงินดีเฉยๆและคนอย่างฉันก็จะไม่

ยอมเป็นคนของเธอเด็ดขาด " มานะตะโกนออกมาด้วยความเซ็งสุดๆแล้วหันหลังเดินปึงปังจาก

ไปโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่กับพื้นสักนิด



" หึ…..ชักน่าสนใจซะแล้วสิ " คาเอเดะพึมพำออกมาพร้อมกับหัวเราะอย่างพออกใจ ' แบบนี้

อยู่ในถ้ำก็ดีเหมือนกันแหะ….เป็นเหยื่อที่น่ารักซะด้วย หึ หึ หึ '

-------------------------------------------------------

" ห๊ะ คุณเซ็ตซึนะน่ะเหรอ " เสียงตะโกนที่ดังสนั่นออกมาจากห้องบรรทมขององค์หญิงโคโน

กะที่สาวตาสองสีอึ้งกับคำพูดของโคโนกะ



" โอ้ยยยย นี่คุณลิงเถื่อนนี่คุณจะเวอร์ไปถึงไหนค่ะ " คุณหนูผมสีบลอนด์ที่อยู่ข้างๆก็ได้ทำการ

ปิดหูตนเองอย่างรวดเร็วเนื่องจากคนข้างๆได้ระเบิดเสียงกระทบแก้วหูอย่างมาก (เค้าเรียกว่า

1000 ล้าน เดซิเบล ฮ่า ฮ่า /อาสึนะ ไม่ตายรึนั่น /me)



" แล้วคุณเซ็ตซึนะเป็นยังไงบ้าง อ่ะ " อาสึนะที่ไม่ได้สนใจคนข้างๆที่ตอนนี้เอาแต่ทำหน้าบึ้งก็

ถามโคโนกะต่อไป (เมินฉันเรอะ / อายากะ อ้ากกกกกกกกกกก อย่าทำเค้าน้าาาาาาาาาา(ทำอะไรน่ะ) / อาสึนะ)



" ก็…… " โคโนกะที่เหมือนมีอะไรมาจุกคอจนพูดไม่ออกก็น้ำตาเอ่อนองออกมาอย่างรวดเร็ว

จนทำให้ทั้งสองคนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก……



" คะ…โคโนกะ " ไม่เป็นไรหรอกน่า อาสึนะที่เห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปปลอบโคโนกะ



" คุณโคโนกะค่ะ….เฮ้อ…เรื่องมันเป็นยังไงค่ะ " อายากะได้ถามออกไป ถึงจะไม่อยากถามก็เถอะ……

………………………………………………………………………………………………………………………………………
………………………………….



" เรื่องมันเป็นยังงี้นี่เอง " อาสึนะพูดออกมาด้วยท่าทางเศร้าๆแล้วมองดูโคโนกะที่ตอนนี้เอาแต่

ร้องไห้ในอ้อมกอดของอายากะที่ตอนนี้ตั้งใจจะปลอบ……ก็ทำได้แต่ลูบหัวเชิงให้กำลังใจ



" ฮึก….ฮึก เซ็ตจังน่ะไม่เหมือนเดิมแล้ว….สายตาที่ดูอบอุ่นอันนั้นน่ะมัน…หายไปแล้ว ฮึก " โคโนกะพูดไปสะอื้นไป



" เฮ้อ……ฉันว่านะ……ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกโคโนกะ " อาสึนะพูดออกมาอย่างไม่ทุกไม่ร้อน



" จะไม่ให้ฉันห่วงได้ยังไง…ก็เซ็ตจังน่ะ………. " โคโนกะที่ชักมีน้ำโหก็ตะคอกอาสึนะทั้งน้ำตา

แต่ก่อนจบประโยคก็โดนอาสึนะพูดแซกออกมาอย่างกระทันหัน



" ก็ใช่ไง….คุณเซ็ตซึนะน่ะชอบทำให้พวกเราเป็นห่วงอยู่เรื่อยแถมยังชอบเก็บอะไรไว้คนเดียว

อีกต่างหาก……แล้วถ้าไม่งั้นคุณเซ็ตซึนะจะกลับมาเหรอ………ถึงการที่เค้ากลับมาครั้งนี้อาจ

เป็นแค่ความบังเอิญ…แต่พวกเราก็มีสายสัมพันธ์เชื่อมกันอยู่……และโดยเฉพาะเธอนั่นแหละ

โคโนกะ…เธอเป็นห่วงเค้ามากที่สุด…เพราะฉะนั้นนะ……… "


.

.

.

.

.

" พวกเรามาพยายามทำให้คุณเซ็ตซึนะกลับมาเป็นคนเดิมกันเถอะ " อาสึนะพูดออกมาด้วยท่า

ทางมั่นใจแล้วจับไหล่ของเพื่อนรักของเธอแล้วหันไปมองอายากะที่ยิ้มส่งให้เหมือนจะบอกว่า ' จะทำก็ทำได้นี่คุณลิงถึก '

" อืม………นั่นสินะ " โคโนกะที่ตอนนี้เลิกร้องไห้แล้วกลับมาเป็นคนร่าเริงอีกครั้งก็นึกถึงคำ

พูดของตนที่พูดกับ เซ็ตซึนะ(ที่ไม่ได้รู้เลยว่าเพื่อนของตนแอบส่งสายตาวิ้งวิ้งกันไปถึงไหนแล้วววววว หุ หุ หุ)

.

.


' ฉันจะทำให้เธอกลับมา เซ็ตจังที่ฉันรู้จักน่ะยังไม่ได้ตายจากไปไหนหรอก '

.

.


' นั่นสินะก็เราเป็นคนพูดเองนี่นา ' โคโนกะที่ตอนนี้ยิ้มออกมาได้แล้ว



" งั้น อาสึนะ อายากะจังแล้วรวมทั้งท่านพี่คาเอเดะด้วย เรามาพยายามด้วยกันนะ " โคโนกะพูด

ด้วยท่าทางร่าเริงสุดๆทั้งอาสึนะและอายากะมอง………เพื่อนตนเองแล้วอดถอนหายใจไม่ได้

เพราะว่าเพื่อนของพวกเธอนั้น……เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆ………

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



……………………………………………วันต่อมา…… ………….ในตอนเช้ามืด............................

...........................................


" เอ๋….นี่หนูต้องไปเรียนที่มาโฮระด้วยเหรอค่ะ " โคโนกะที่ตอนนี้เริ่มแต่งตัวตั้งแต่หัวค่ำ



" อ้าว…นี่ลูกจำไม่ได้เหรอพ่อว่าท่านตาของลูกน่ะบอกแล้วนะ " เอจุนที่ตอนนี้คุยอยู่ในห้องของ

ลูกสาวที่ตอนนี้โคโนกะได้แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว



" อืมมมมมมมมมมมมมม " โคโนกะที่ตอนนี้ทำหน้าคิดอย่างเอาเป็นเอาตายจนทำให้เอจุนต้อง

หัวเราะออกมา" ฮะ ฮะ คิดมากเดี๋ยวก็แก่หรอกลูก " เอจุนพูดแหย่โคโนกะไป



" พ่อง่ะ ก็หนูนึกไม่ออกจริงๆง่ะ " โคโนกะที่ตอนนี้หน้าบูดเป็นอึ่งอ่างก็ยิ่งทำให้เอจุนหัวเราะมากขึ้นอีก



" พ่อน่ะ… " โคโนกะที่ตอนนี้งอนพ่อของตนเพิ่มขึ้นอีกเยอะ



" ฮ่า ฮ่าๆๆๆ พ่อขอโทษ…แต่ว่านะโคโนกะเราไม่ได้คุยแบบนี้นานเท่าไรแล้วนะ " เอจุนที่ตอนนี้

ไดนึกถึงตอนที่โคโนกะเด็กๆพวกเขามักจะคุยกันแบบนี้บ่อยๆแต่พอโตขึ้นโคโนกะก็ต้องร่ำ

เรียนเพิ่มขึ้นจึงทำให้ไม่มีเวลาได้คุยกันแบบเปิดอกซักเท่าไร



" นั่นสินะค่ะ " โคโนกะที่ตอนนี้ชีกยิ้มสวยออกมาอย่างร่าเริงจนเอจุนยังต้องอึ้ง ' โตขึ้นมากแล้ว

นะโคโนกะ….ลูกน่ะสวยเหมือนแม่ของลูกเลยนะ '

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" เร็วๆสิค่ะ….คุณโคโนกะ " อายากะที่ตอนนี้ได้เตรียมขึ้นนั่งขบวนรถเรียบร้อยแล้วร้องเรียกโคโนกะที่ตอนนี้กำลังวิ่งมา



" จ้า จ้า อายากะจังเนี่ยรีบร้อนจังน้า " โคโนกะที่ในที่สุดก็วิงมาถึงขบวนรถสักที



" เดี๋ยวค่ะ…………ท่านเอจุนบอกให้คุณไปขึ้นรถคันท้ายค่ะ " อายากะที่เห็นโคโนกะกำลังจะขึ้นมากับพวกตนก็รีบบอกทันที



" แหม…ไม่ใช่ว่าอยากอยู่กับอาสึนะสองต่อสองรึ หุ หุ หุ " โคโนกะพูดพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์



" ก็มัน……นี่มันงานนะค่ะคุณโคโนกะรีบไปขึ้นรถซะ " อายากะที่ตอนนี้อุณหภูมิองศาในใบหน้า

พุ่งสูงปรี๊ดในพริบตาก็รีบไล่โคโนกะให้ไปขึ้นรถที่ตอนนี้เจ้าตัวปัญหาดันหัวเราะก้ากขำกับท่า

ทางของเพื่อนจนเกือบทำให้อายากะต้องเกือกแก้วของตนยัดปากสหาย (คุณหนูม้ากมากเลยเจ้าค่ะ)



" ฮ่า ฮ่า เจ้าค้าาาาาาาาาาาาาาาา~~ " ก่อนที่จะโดนอะไรลอยมา (ก็เกือกแก้วของแม่คู้นนั่นแหละ) โคโนกะก็รีบโกยขึ้นรถคันท้ายทันที



" เอ๋ เดี๋ยวแบบนี้ฉันก็นั่งคนเดียวอ่ะสิ " โคโนกะที่กำลังจะวิ่งกลับไปหาเพื่อนตนก็เหมือนโดน

แม่เหล็กดึงดูดให้หยุดนิ่งเมื่อได้ยินเสียงคนๆนึง



" จะไปไหน " เสียงเหยียบเย็นเอ่ยออกมาจากข้างในรถม้าที่เห็นเป็นคนผมสีรัตติกาลแต่ผิวกลับ

ขาวเหมือนหิมะนั่งชันเข่าข้างนึงส่วนอีกข้างก็ปล่อยเหยียดไป



" เซ็ตจัง…….. " โคโนกะที่ตอนนี้พูดไม่ออกจริงๆมองหน้าเพื่อนเก่าของตน



" ท่านเอจุนบอกให้ข้าน้อยมานั่งในนี้……ส่วนองครักษ์ของท่านต้องคุ้มกันอยู่ด้านนอกเพราะ

เค้าเป็นชายถ้าเข้ามาอยู่ในนี้มันจะไม่งามเพค่ะ " นักดาบสาวครึ่งปักษาอธิบายเสร็จสัพแล้วตนก็เงียบไป



" เอ๊ะ…อะ…อืม " โคโนกะที่ไม่รู้จะพูดอะไรก็เดินเข้ามานั่งในรถม้าอย่างสงบเสงี่ยมแถมนั่งตรง

ข้ามกับเซ็ตซึนะอีก…………………… ' อะไรกันทั้งๆที่มีเรื่องจะคุยมากมายแท้ๆ………แต่ทำไมถึงพูดไม่ออกซักที '


หลังจากนั้นขบวนรถทั้งสามก็ออกเดินทางไปมาโฮระทันทีโดยมีทหารที่ใส่ชุดธรรมดากับ

องครักษ์ประจำตัวของโคโนกะที่ขี่ม้านำหน้าขบวนรถทั้งสามอยู่………………………….



" นี่…อายากะเธอว่าโคโนกะจะเป็นไรมั้ย " อาสึนะที่ตอนนี้กระวนกระวายใจกับเรื่องเซ็ตซึนะที่

ตอนเจอก่อนขึ้นรถนั้นพวกเธอได้เจอเซ็ตซึนะที่เปลี่ยนไปมากจนไม่อาจ……หวนคืนกลับมาได้



" ดิฉันว่าคงไม่เป็นไรหรอก คุณโคโนกะอยู่ด้วยทั้งคน " อายากะที่ไม่กังวลอะไรก็นั่งจิบชาสบายใจเฉิบ



" แต่คุณเนี่ยท่าดีทีเหลวจริงๆนะค่ะ…แหมเห็นพูดซะดีดันกังวลเองเฉยเลยนะค่ะ " อายากะที่อดหมั่นไส้ไม่ได้ก็แขวะไป



" แล้วไงล่ะ…ยังดีกว่าเธอล่ะน่า ที่ไม่ยอมพูดให้กำลังใจโคโนกะเลยซักคำ " อาสึนะที่ย้อนกลับ

ไปบ้างก็ทำให้แม่คุณหนูแกขึ้นทันที



" อะไรกัน อย่างน้อยดิฉันก็ดีกว่าคุณล่ะกันคุณลิงถึก "



" เอะอะก็ลิงถึก มีปัญหารึไงยัยเป็ดเอ้ย "



" หนอย อยากมีเรื่องใช่มั้ยค่ะ "



" มาเลยดิ "



………หวังว่าทุกคนคงจะรู้ว่ารถม้าคันตรงกลางนั้นวุ่นวายแค่ไหนเพราะยังไงก็คงเป็นกิจวัตร

ประจำวันของทั้งคู่อยู่แล้ว ถึงขนาดทหารที่อยู่ด้านนอกยังต้องถอนหายใจ……………….



" นี่ท่านมานะท่าน……กลัวข้าพเจ้ามากเลยรึไง " นินจาสาวตาตี่ที่ตอนนี้เหงื่อตกเพราะ

สถานการณ์แบบนี้มันเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายชัดๆ





" ฉันไม่ได้กลัว….แต่เห็นว่าเธอน่ะมันกะล่อนฉันเลยทำกันเหนียวน่ะ " สาวผิวแทนที่ตอนนี้นั่ง

อย่างสบายอารมณ์ผิดกับอีกคนที่เหงื่อตกเพราะว่า……… ในรถม้าที่ทั้งสองคนนั่งอยู่นั้นได้มี

การแบ่งเขตกันส่วนสิ่งที่แบ่งเขตนั้นก็คือเส้นเนบางๆที่ไม่ต้องบอกก็รู้มันคือระเบิด (โอ้…แม่

เจ้า) แถมยังมียันต์ป้องกัน (เสือ) โดยเฉพาะส่วนวงในที่มานะนั่งอยู่นั้นก็มีทั้งปืนขนาดเล็กมาก

มายหลายแบบและยังมีทั้งไรเฟิลและปืนอีกมากมายแถมยังมีซองกระสุนเป็นจำนวนมากวางอยู่

ส่วนเจ้าของพี่แกก็ดันนั่งเช็ดกระบอกปืนสุดรักของตนเองอย่างสบายใจ (อ๋อ……อีกอย่าง หึ หึ

หึ เผลอๆอาจมีเทียน แส้ กุญแจมือก็ได้ ใครจะไปรู้ หุ หุ หุ)



" แต่ท่านก็น่าจะยุติธรรมหน่อยก็ดีนะเจ้าค่ะ " ที่คาเอเดะพูดแบบนี้ก็เพราะว่าเขตของตนนั้นนิด

เดียวและถ้าไม่มีประตูปิดไว้เผลอๆอาจจะหงายหลังตกลงไปก็ได้



" มีปัญหารึไง " มานะที่ตอนนี้แผ่จิตสังหารออกมาพร้อมยกปืนเล็งเตรียมพร้อม (โห she เธอแรงจริงๆ)



" มะ…ไม่ล่ะจ้า " คาเอเดะได้แต่นั่งกอดเข่าเหงื่อแตกอยู่อย่างงั้นแล้วได้แต่สำนึกผิดเรื่องนึง นี่

มันสวรรค์หรือนรกกันแน่ฟ่ะเนี่ย…….ไม่น่าแพ้ความสวยเลยง่ะ แงงงงงงงงงงงงแงงงงงงงงงงงง

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


" นี่….เซ็ตจัง " องค์หญิงน้อยที่นั่งเงียบมานานก็เอ่ยขึ้นเพราะรู้สึกกดดันมาตลอด



" อะไร " เจ้าของผมสีดำมันเงาก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงเบาแต่ก็ได้ยินกันแค่ 2 คน



" เอ่อ….คือว่า…… " โคโนกะที่เขยิบเข้าไปเซ็ตซึนะเรื่อยๆ



" ทำไมเซ็ตจังถึงไม่คุยกับฉันแบบเมื่อก่อนล่ะ " คำถามของโคโนกะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก



" ก็……ไม่มีอะไร " เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลเมินหน้าหนีไปทางอื่น



" เซ็ตจัง…ห้ามเมินฉันนะ " โคโนกะที่ตอนนี้เริ่มเดือดขึ้นมาก็จับหน้าเซ็ตซึนะให้หันมาทางตน

แต่คงเพราะเพราะหันแรงไปหน่อย (รึเพราะแรงพิศวาสกันแน่) จนเหมือนกับว่าโคโนกะจะดึงเอาหน้าเซ็ตซึนะเข้ามาจูบ……



" อ้ะ….ขะ…ขอโทษ " โคโนกะที่รู้ว่าตนทำอะไรก็รีบปล่อยหน้าเซ็ตซึนะทันทีแถมเจ้าตัวยังหน้าแดงอีกต่างหาก



" อะ…อืม " เซ็ตซึนะพยักหน้าแล้วรีบเมินหน้าหนีทันที



" อ้ะ…เซ็ตจัง…เมื่อกี้หน้าแดงใช่มั้ย " โคโนกะที่มีดวงตาเหมือนเครื่องสแกนก็ตรวจจับปฎิกิริยา

ความร้อนจากใบหน้าของเซ็ตซึนะได้ (วิชาการม้าก) ทั้งๆที่คนถูกจ้องอุตส่าห์พยายามหลบหน้าอย่างสุดชีวิต



" ปะ….เปล่าซักหน่อย " เซ็ตซึนะตอบแบบอ้อมแอ้มแล้วรีบหันหน้าหนีสายตาที่จ้องเอาของโคโนกะ



" น้าน~~…น่าแดงจริงๆด้วย คิกคิก " โคโนกะที่ตอนนี้ยิ้มออกมาแล้วหะวเราะคิกคักเหมือนล้อเซ็ตซึนะ



" มะ…ไม่ใช่สักหน่อย แค่แสงอาทิตย์มันส่องต่างหากเล่า " เซ็ตซึนะเริ่มเบี่ยงประเด็นพร้อมกับ

หน้าเริ่มแดงยิ่งขึ้นแต่เจ้าตัวหารู้มั้นว่า…………



" เซ็ตจัง…. " โคโนกะที่ตอนนี้ยิ้มกริ่มก็ชี้ไปทางๆหนึ่งเซ็ตซึนะก็มองตามนิ้วของโคโนกะก็พบว่า



" ฮึ่ย…. " เซ็ตซึนะทำเสียงฮึดฮัดเมื่อพบว่าหน้าต่างมันปิดอยู่จึงทำให้ข้างในรถยิ่งมืดเข้าไปใหญ่

เลยทำให้หน้าของเซ็ตซึนะแดงมากยิ่งขึ้น



" ฮ่า ฮ่า 5555+ เซ็ตจังเนี่ยเห็นเงียบๆแต่ว่า…… ฮะ ฮ่า ฮ่า " โคโนกะที่ตอนนี้หัวเราะไม่หยุดจึง

ทำให้เส้นเลือดที่ตอนนี้ปุดๆก็แตกทันที



" จะหยุดหัวเราะมั้ย " เซ็ตซึนะที่ตอนนี้กำลังขึ้นก็เอามือจับคางของโคโนกะเข้ามาใกล้หน้าของ

ตนพร้อมกับเอาริมฝีปากของตนแตะกลีบปากของโคโนกะทันที………



" อืออออออออ….ซะ…เซ็ตจัง……อ้ะ……เซ็ตจังบ้าที่สุด " โคโนกะที่ตอนนี้หน้าแดงและร้อน

มากโดยเฉพาะตรงกลับปากที่เซ็ตซึนะได้สัมผัสไปเมื่อกี้ก็ผลักเซ็ตซึนะออกทันที



" หึ….อยู่เงียบๆบ้างก็ดี " เซ็ตซึนะส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้เหมือนกับจะบอกว่า ถ้าพูดมากจะเจอ

แบบเมื่อกี้ และอีกสิ่งที่ทำให้โคโนกะหน้าแดงกว่าเดิมก็เพราะว่า……เซ็ตซึนะได้เผยรอยยิ้มครั้ง

แรกแต่มันเป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์และสะใจมากกว่าจะเป็นยิ้มอย่างอบอุ่น (นั่นคือ รอยยิ้มละลาย

ใจโคโนจังและหวังทุกคนก็เป็นเหมือนกัน 555555)……



" เซ็ตจังอ่ะ…… " โคโนกะที่เถียงไม่ออกก็มองเซ็ตซึนะที่ตอนนี้ไม่ได้ยิ้มแล้ว ' เมื่อกี้เซ็ตจัง………

ยิ้มแล้วถึงจะแค่แป๊บเดียวก็เถอะ…………………แต่ว่านะ………………..หล่อเป็นบ้าเลยแหะ……………………… '



" ตูม!!!!!!!! " อยู่ๆรถม้าก็หยุดพร้อมกับมีเสียงระเบิดดังสนั่น



" ว้ายยยยยยยยยยยยย กะ…..เกิดอะไรขึ้นน่ะ " โคโนกะที่ตกใจกับเสียงระเบิดก็ร้องออกมาพร้อมกับตะโกนถามออกไป



" ชิ….อยู่ในนี้นะ " เซ็ตซึนะรีบบอกโคโนกะแล้ววิ่งออกไปจากรถทันที



" เซ็ตจัง!!!!!!………ระวังตัวด้วยนะ " โคโนกะทำได้เพียงแค่ให้กำลังใจถึงโคโนกะอยากออกไปดู

ข้างนอกก็ไม่กล้าออกไปเพราะกลัวจะเป็นแบบเมื่อก่อน……….



ถ้าตอนนั้น….ฉันไม่ออกไป………….

………..เซ็ตจัง…………..ก็คงไม่ต้อง………

…………..ทำร้ายใครอีก………………

[icedogza]

ตอนที่ 10 จู่โจม


" เกิดอะไรขึ้น " เสียงเข้มดังออกมาจากปากของเซ็ตซึนะที่ตอนนี้วิ่งมาสมทบกับพวกทหารและโซเซกิ


" เราโดนลอบโจมตี " โซเซกิที่ตอนนี้ตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้ก็พูดกับเซ็ตซึนะด้วยเสียงเครียดผิดกับตอนปกติ


" ชิ……..มันเป็นพวกฝ่ายไหนกัน " เซ็ตซึนะที่ตอนนี้ทำหน้าใจเย็นแต่ก็มีพลังกดดันแผ่ออกมา


" ไม่รู้เหมือนกัน แต่เราต้องปกป้ององค์หญิงอย่างสุดกำลัง " โซเซกิพูดออกมาอย่างใจเย็น……

ยังไงตัวเขาก็เป็นนักรบจะมาใจร้อนก็ใช่ที


" อืม…………….มันมาแล้ว " เซ็ตซึนะที่รู้สึกถึงการมาของศัตรูรีบบอกโซเซกิ


" ฟึ่บบบบบบ ฟึ่บ " จู่ๆก็มีชายชุดดำที่ปิดบังใบหน้าโผล่ออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเข้ามารุมเซ็ตซึนะและโซเซกิ


" ผัวะ เคล้ง อ้ากกกกกกกกกกกก " เพียงพริบตาเดียวสัตรูทั้งหมดโดนจัดการอย่างรวดเร็ว ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของทั้งสอง


" ไปเร็ว ทหารรีบคุ้มครององค์หญิงโดยด่วน " แต่หาใช่ศัตรูมีแค่นี้ไม่ผู้บุกรุกเริ่มแห่กันออกมา


" ขอรับ " พวกทหารรีบไปคุมครองรถม้าทั้งสามทันที


" ท่านเซ็ตซึนะเดี๋ยวพวกข้าพเจ้าช่วยเจ้าค่ะ " คาเอเดะที่ลงมาจากรถม้าพร้อมกับมานะวิ่งมา

สมทบเพื่อช่วยกันสู้………เซ็ตซึนะทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับแต่สายตาจ้องไปข้างหน้าอย่าง

เลือดเย็นเมื่อรู้สึกถึงจิตสังหารที่ตรงมายังพวกตน…….


" หึ หึ ฝีมือไม่เลวนี่ ชินเมริว " ชายคนนั้นเดินออกมาพร้อมกับจิตสังหารอันมากมายแผ่ออกมา

ชายคนนี้มีร่างกายที่ดูมีภูติฐานไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่บอบบางซักทีเดียวดูจากน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าอยู่

ในวัยกลางคนที่ไม่รู้ใบหน้าก็เพราะว่าเขาใส่ชุดซามูไรสีดำที่มีเกราะเหมือนนักรบแต่กลับสวม

หมวกฟางใบใหญ่ไว้บนหัวแล้วสวมเครื่องป้องกันพิษไว้ที่หน้าเพื่อไม่ให้ผู้ใดได้เห็นใบหน้าของเขา………


" หึ…หึ…… " เสียงหัวเราะอันเบาแต่ก็ทำให้เพื่อนร่วมวงหันมาจ้องลูกครึ่งปักษาที่หัวเราะออก

มาเหมือนเก็บอาการไม่อยู่……มานะเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าเพื่อนร่วมงานของเธอนั้นได้เจอของดี

ซะแล้ว ' หึ…ไม่ได้เห็นเธอเป็นแบบนี้ซะนานเลยนะเซ็ตซึนะ……อืม ท่าทางชายคนนั้นจะน่าสน

จริงๆแหะ ' แล้วมานะก็หันไปมองชายตรงหน้าอย่างสนเท่ห์


" ……..อย่ามายุ่ง " เสียงเย็นของเซ็ตซึนะที่ตอนนี้กำลังยิ้มอย่างนึกสนุกมันเป็นเหมือนรอยยิ้ม

ของปีศาจที่ตอนนี้เจอของเล่นถูกใจเข้าแล้ว….หลังจากคำพูดเย็นนั้นออกมาทุกคนก็รู้เลยว่าคน

พูดนั้นต้องการอะไร….


" ฟุบ!!!!!ฟึบ!!!!!! " ร่างของเซ็ตซึนะกับศัตรูก็หายไปอย่างรวดเร็ว….จนมองไม่ทัน


" นี่มัน…… " คาเอเดะพึมพำออกมา ' นี่มัน….ตัดระยะ ท่านเซ็ตซึนะท่านเก่งขึ้นเยอะจริงๆ '


" เคร้ง " เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นกลางอากาศเซ้ตซึนะจ้องหน้าศัตรูของตนอย่างเลือดเย็น

พร้อมกับแผ่รังสีฆ่าฟันออกมานิดหน่อย……ถึงจะไม่มากแต่ก็สร้างความกดดันให้กับชายคนนัน

แต่สายตาที่จ้องเซ็ตซึนะกลับไม่มีความลังเล……..


" ตุบ!!!!! " ทั้งกระโดดลงมาที่เดิมเมื่อรู้ว่าต้านกันไปก็ไม่มีประโยชน์ทั้งสองกลับมาท่ตั้งรับรอดู

ว่าฝ่ายไหนจะเริ่มก่อนเลยได้แต่จ้องตากันเพื่อดูเชิงของแต่ละฝ่าย……


" หึ หึ เจ้าเนี่ยทำให้ข้าตกใจจริงๆ " ชายคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างถูกใจ มาเริ่มกันเลยไอ้หนู

ชายคนนั้นพูดแล้วพุ่งเข้าโจมตีเซ็ตซึนะทันที


" เคร้ง " เซ็ตซึนะที่รีบตั้งรับไว้ทันก็รีบสวนดายกลับทันที…..ทั้งสองโต้กันไปโต้กันมาอย่างสูสี….และไม่มีใครยอมใคร

-------------------------------------------------------


" ปัง!!!!!!….ปัง!!!! " เสียงปืนไรเฟิลดังขึ้นอย่างต่อนื่อง……มานะยิงปืนไรเฟิลรัวไปที่ศัตรูอย่างไม่

มียั้งจนศัตรูร่วงหล่นเป็นใบไม้ร่วงเรื่อยๆ……จนคาเอเดะมองอย่างอึ้งๆ


" นี่…จะมามัวยืนเอ๋ออีกนานมั้ย " มานะที่เห็นนินจาสาวยังไม่แสดงฝีมือก็แหย่พูดกับอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้


" จ่ะ…..จ้าาาาาาาาาา " คาเอเดะพูดทีเล่นทีจริงหลังจากนั้นเธอก็รู้น่าที่ว่าต้องทำอะไรก็แยก

ร่างออกเป็น 16 ร่างก็จัดการศัตรูที่เข้ามาล้อมวงภายในพริบตาเดียว……ซึ่งทำให้มานะอึ้งถึงเธอ

จะรู้ชื่อเสียงเวียงของเธอผู้นี้ดีแต่ก็อดตกใจไม่ได้


" ไงอึ้งเลยใช่มั้ยล่าาาาาาาา " คาเอเดะที่ใช้ตัดระยะในตอนที่มานะเผลอก็เข้ามาประชิดตัว

มานะแล้วหอมแก้มนักสาวมือปืนไปฟอดใหญ่……….ซึ่งทำให้มานะตกใจแล้วเผลอหน้าแดงตามไปด้วยและหลังจากนั้น………


" แกตายยยยยยยยยยยยยยยย " เสี้ยววินาทีมานะจับแขนคาเอเดะแล้วจับเควี้ยงกระเด็นออกไป

ไกลนอกจักรวาล (วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง……..เหมือกแก๊งร็อคเก็ตเป๊ะ)


" แฮ่ก…..แฮ่ก " มานะหายใจหอบแล้วหน้าแดงพลางจับที่หน้าอกซ้ายที่ตอนนี้เต้นอย่างรวดเร็ว

…………………………………นี่ฉันเป็นอะไรไปนะ………………………………………

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" เคร้ง…. เคร้ง " เสียงของเหล็กกระทบกันดังสนั่นของดาบยักษ์ใหญ่ที่ไปเอามาจากไหนก็ไม่รู้

ของสาวผมส้มที่ตอนนี้ต้องปกป้องนายของตนกับองค์หญิงคนสำคัญ…………………..


" ไปหาที่หลบซะ…..อายากะ " อาสึนะตะโกนอย่างรวดเร็วแล้วรีบหันไปสู้ต่อเนื่องจากศัตรูนั้น

กรูเข้ามากันมากเนื่องจากที่ตรงนี้นั้นมี………………….องค์หญิงคนสำคัญอยู่…………………

…………..คุณหนูอายากะที่รู้หน้าที่ดีก็รีบพาโคโนกะไปหาที่ซ่อนหลังก้อนหินก้อนใหญ่……โดย

ที่ศัตรูไม่รู้ซึ่งนั่นทำให้อาสึนะโล่งใจเป็นอย่างมากจึงทำให้ตนแสดงความสามารถในการต่อสู้

ของตนออกมาได้มากยิ่งขึ้นเพราะไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง………………………………….


……………………………………แต่ทุกคนหารู้ไม่ว่านี่เป็น……….กับดัก!!!!!!……….


" อึก!!!!!!……… " อายากะที่โดนกระแทกที่ท้ายทอยจนสลบไปก็เหลือแต่โคโนกะที่ค้างอยู่


……………………..นี่มัน………..ปีศาจ…………………………….

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" เคร้งงงงงงงงงงง…..เคร้ง " เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นและรวดเร็วจนเกือบมองไม่ทันและเชิง

ดาบที่แข็งแกร่งพอกันทั้งคู่จนเซ็ตซึนะคิดว่า ทำไมมันถึงเสมอกันมาตลอด…………….' นี่มันเชิงดาบแบบนี้รึว่า '………


" นี่แก…..ชินเมริว " เซ็ตซึนะพูดออกมาด้วยเสียงเย็น…


" หึ หึ พึ่งจะรู้เรอะไอ้หนู " ชายคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย….จึงทำให้เซ็ตซึนะโกรธและ

อยากฆ่าไอ้หมอนี่มากกว่าเดิม…………………….


" ชิ………แก!!!! " เซ็ตซึนะตะโกนออกมาด้วยความโมโหแล้วเพิ่มแรงกระแทกของดาบและความ

เร็วลงไปอีกจึงทำให้สามารถเฉี่ยวแขนของชายผู้นั้นได้จนเลือดกระเซ็นออกมานิดหน่อย…..ซึ่ง

ทำให้เซ็ตซึนะพอใจอย่างมาก…………แต่ก่อนที่การต่อสู้นี้จะดำเนินต่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น………


" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด……… " เสียงกรีดร้องขององค์หญิงน้อยที่ตอนนี้โดนปีศาจ

ตัวนึงที่ตัวใหญ่มากจับตัวโคโนกะขึ้นมาอย่างง่ายดายแล้วบีบร่างของโคโนกะจนตัวเธอทนไม่

ไหวจนต้องร้องออกมาในขณะที่ปีศาจอีกตัวกำลังอุ้มอายากะขึ้นมาแล้วมองด้วยสายตาแทะโลม………………


" ชิ………. " เซ็ตซึนะได้หยุดการต่อสู้ไว้แค่นั้นแล้วหันหลังกลับไปเพื่อจะได้ไปช่วยองค์หญิงของตน


" เคร้ง!!!!!!! " แต่กลับมีดาบเล่มหมายจะเอาชีวิตของเซ็ตซึนะแต่เธอก็ป้องกันไว้ได้อย่างเฉียดฉิว


" แก " เซ็ตซึนะพูดออกมาด้วยความโกรธที่พรุ้งพร่านเมื่อมีคนมาขวางตนนั้นคือชายคนที่สู้กับ

เซ็ตซึนะในตอนแรกนั้นมาขัดขวางไม่ให้ลูกครึ่งปักษาได้เข้าใกล้องค์หญิง…………………..


" ห้ามหันหลังให้ศัตรูเด็ดขาดนะ….หนูน้อย " ชายหมวกฟางพูดออกมาแล้วเริ่มการต่อสู้ต่อ………….


" คุณเซ็ตซึนะให้ฉันจัดการเอง " แล้วสาวตาสองสีที่ตอนนี้กำลังโกรธจัดอยู่ก็พุ่งเข้าใส่ปีศาจ

อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ……………


" เคร้ง " แต่เจ้าปีศาจตนนั้นกลับหยุดดาบยักษ์ของสาวผมส้มภายในพริบตาเดียว……แล้วจับตัว

อาสึนะเควี้ยงไปชนกับต้นไม้………..


" อักกกกกกกกกก " อาสึนะถึงกับจุกแต่ก็ยังลุกขึ้นมาได้


" หึ หึ หึ เป็นอะไรไปล่ะเจ้าองครักษ์….เดี๋ยวคุณหนูของแกก็โดนข้าเก็บไปเลี้ยงหรอก " เจ้า

ปีศาจที่อุ้มอายากะพูดจายียวนจนคนตาสองสีถึงกลับโกรธจัดแต่ยิ่งมากไปกว่านั้นเมื่อเจาปีศาจ

เอามือสกปรกของมันมาแตะใบหน้าของอายากะซึ่งทำให้อาสึนะโกรธจัดจนลืมความเจ็บปวด

ทุกอย่างแล้วพุ่งเข้าหาปีศาจตนนั้นอย่างบ้าคลั่ง………….


" แก!!!!!อย่าเอามือสกปรกของแกมาแตะต้องอายากะนะเฟ้ยยยยยยยย!!!!!! " อาสึนะตะโกนออก

มาอย่างบ้าคลั่งแล้วเข้าไปฟันตรงหน้าของปีศาจอย่างแรง………


" หึ………กำแพงเวทย์ " เจ้าปีศาจท่องเวทย์สร้างกำแพงเวทย์คุ้มครองตนเองแต่เจ้าปีศาจก็ต้องตกใจเมื่อ……….


" เพล้งงงงงงงงงง " กำแพงเวทย์ถูกสลายไปโดยไร้สาเหตุจึงทำให้เจ้าตัวตั้งตัวไม่ทันก็ถูกดาบ

ยักษ์ของอาสึนะฟันเข้าจนสลายหายไป…………


" นี่มัน…..คุณอาสึนะ " เซ็ตซึนะพึมพำออกมาพร้อมกับตกใจในความสามารถของอาสึนะ ' นี่

มัน……..เมจิคแคนเซิล ' เซ็ตซึนะคิดพลางมองไปทางมานะที่จ้องตอบกับแล้วทั้งคู่ก็มองไปทาง

คาเอเดะที่ไม่มีสีหน้าตกใจแต่กลับทำหน้าเครียดแทน………….


" มัวมองอะไรอยู่ " เจ้าหมวกฟางที่เห็นเซ็ตซึนะเผลอก็รีบโต้กลับทันที


" โถ่เว้ย….อะไรกันนักกันหนา " เซ็ตซึนะสบถออกมาอย่างอารมณ์เสียแล้วเริ่มต่อสู้ต่อ………

" ปลอดภัยแล้วนะ…..อายากะ " อาสนะพูดออกมาอย่างอ่อนโยนในขณะที่อุ้มสาวผมบลอนด์อยู่

แล้วมองใบหน้าอายากะด้วยความอ่อนโยนทั้งๆที่ปกติจะทำหน้ากวนๆแล้วอาสึนะก็นำอายากะ

ไปส่งไว้ที่ทหารให้คุ้มครองเธอ…….


" เอาล่ะ……… " อาสึนะหันไปทางปีศาจอีกตนแล้วเจ้าตัวก็พุ่งไปเพื่อหมายจะปลิดชีพเจ้าปีศาจ

ที่จับตัวโคโนกะไว้…….แต่เจ้าปีศาจตัวนั้นรู้ทัน……..ถึงจะป้องกันไปก็ทำไม่ได้สู้อย่าให้แม่หนู

นั้นแตะโดนตัวน่าจะดีกว่า ว่าแล้วเจ้าปีศาจตนนั้นก็รอดจากเงื้อมือของอาสึนะไปได้อย่างหวุด

หวิดเจ้าปีศาจตนนั้นจึงได้แค่แผลถากๆตรงบริเวรไหล่ซ้ายไป….


" ว้ายยยยยยยยยยยย " โคโนกะร้องออกมาเมื่อรู้สึกว่าตนนั้นลอยตัวขึ้นแถมยังมีแรงบีบของ

ปีศาจอีกยิ่งทำให้โคโนกะถึงกับน้ำตาคลอ


" เสร็จกัน….. " อาสึนะรู้สึกเจ็บใจมากจึงได้แต่กันฟันกรอด


" นี่แกอย่าทำให้องค์หญิงคนนั้นบาดเจ็บนะเฟ้ย……ถ้ามีรอยแผลแม้แต่นิดเดียวข้าฆ่าแกแน่ "

ชายสวมหมวกฟางตะโกนห้ามปรามเจ้าปีศาจ….ซึ่งมันก็ได้ผลเจ้าปีศาจนั้นหยุดชะงักแล้วผ่อน

แรงลงจึงทำให้โคโนกะหยุดร้องแต่ก็น้ำตาคลอออกมา…………


" ฟึบ " เสียงลมผ่านไปอย่างรวดเร็วไปต่อหน้าต่อตาของเจ้าหมวกฟางเพราะตนพึ่งนึกได้ว่า

เมื่อกี้เจ้าตัวเผลอไปจึงไม่ได้มองเจ้าศัตรูที่อยู่ตรงหน้าตน' หนอย…..เราประมาทเกินไป ' แต่ก็

ไม่ทันเสียแล้วเมื่อนักดาบสาวพุ่งเข้าไปหาปีศาจตนนั้นด้วยตัดระยะเพราะเจ้าปีศาจตนนั้นยังบิน

ได้ไม่สูงนักจึงใช้ตัดระยะได้…….

" ชัวะ " นักดาบสาวพุ่งเข้าไปฟันแขนของเจ้าปีศาจที่จับโคโนกะไว้อยู่นั้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว

และขณะที่เซ็ตซึนะจะเข้าไปช่วยโคโนกะที่กำลังจะตกเหวไป…………..


" ไม่ให้ไปช่วยหรอก……องค์หญิงคนนั้นต้องเป็นของเรา " ชายหมวกฟางพุ่งเข้ามาดักหน้าเซ็ตซึ

นะในขณะที่ลูกน้องของมันอีก 2-3 ตนกำลังเข้าจับโคโนกะที่กำลังตกลงไป


" เซ็ตจังงงงงงงงงงงง " โคโนกะตะโกนออกมาเมื่อมีปีศาจตนนึงจับแขนของเธอไว้


" อึก….. " เส้นความโกรธของนักรบครึ่งปักษาขาดผึงรังสีอำมหิตแห่งการฆ่าฟันที่เอ่อล้นออกมา

โดยไม่รู้ตัวของนักดาบสาว…..เซ็ตซึนะที่สติขาดก็พุ่งเข้าไปด้วยความเร็วจนไปฟันเข้าที่แขนของ

ชายหมวกฟางและด้วยแรงลมอันมหาศาลทำให้ชายหมวกฟางกระเด็นไปชนต้นไม้จนหัก………

แล้วนักดาบสาวก็พุ่งไปหาโคโนกะที่ตอนนี้โดนจับตัวไว้โดยปีศาจ………..


" ดาบผ่าหินผา " เพียงพริบตาเดียวปีศาจตนนั้นโดนฆ่าตายจนสลายไปแล้วร่างระหงขององค์

หญิงน้อยได้ร่วงหล่นลงเหวไป……..แต่ท่าทางเซ็ตซึนะจะตั้งใจเข้าไปช่วยโคโนกะมากไปหน่อย

เลยลืมจับสัมผัสที่กำลังเข้ามาใกล้ตน…..


" ฉึก…….อึก " เซ้ตซึนะร้องครางออกมาเมื่อมีดาบเล่มนึงมาเสียบตรงหัวไหล่ซ้ายของเธอ….นี่ยัง

ดีนะที่เสี้ยววินาทีสุดท้ายเซ้ตซึนะหลบวิถีของดาบได้ทันไม่งั้นแทนที่จะหัวไหล่ซ้ายกต้องกลาย

เป็นหัวใจที่อยู่ตรงซ้ายนั้นแหละที่จะโดนแทงเข้าให้……….


" แก…. " เซ้ตซึนะหันไปมองชายหมวกฟางที่ใช้แรงเฮือกสุดท้ายของตนเข้ามาขวางเซ็ตซึนะจนได้


" หึ หึ อย่าคิดว่าแกจะได้ตัวองค์หญิงไปเลย……องค์หญิงคนนั้นมีประโยชน์กับเรามาก " ชายคน

นั้นพูดออกมาแล้วกระชากดาบออกมาจนเลือกกระฉูด


" เซ็ตจัง!!!!!………..ตูม!!!!!! " โคโนกะที่ช็อกกับภาพตรงหน้าแล้วร้องเรียกเซ็ตซึนะด้วยความเป็น

ห่วงก่อนที่ตนจะตกลงไปในสายน้ำเชี่ยวกราด……เซ็ตซึนะได้แต่มองภาพนั้นด้วยความเจ็บใจที่
ี่
ตนช่วยอะไรไม่ได้เลย………ถ้าไม่รีบกำจัดเจ้าหมวกฟางตรงหน้าเสียก่อน (เจ้ามารพจนเอ้ย…)


" หนอย….. " เซ็ตซึนะได้แต่เจ็บแค้นใจ ' นี่เรา…….หนอย……..เป็นแบบนี้อีกแล้ว…นี่ฉัน…… '

แต่แล้วเซ็ตซึนะก็ได้หยุดความคิดลงเมื่อ………..


" ไปเร็วเซ็ตซึนะ " องครักษ์ตาสีฟ้าใสได้โผล่ออกมาช่วยขวางชายหมวกฟางแล้วต่อสู้แทนเซ็ตซึนะ (กว่าจะมานะแก….)


" คนที่จะช่วยยัยนั่นได้มีแต่แกนะเว้ยยยยยยย " โซเซกิตะโกนกลับมา….


" หึ……ไอ้เจ้าบ้า " เซ็ตซึนะไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบลงไปช่วยโคโนกะในแม่น้ำทันที……………



จะไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ………จะไม่ให้เป็นแบบเมื่อก่อนเด็ดขาด………

….ฉันจะต้องช่วยเธอให้ได้….รอฉันก่อนนะ……….

------------------------------------------------------------------------

ต้องขออภัยเพราะว่าบางรูปมันลงไม่ได้เหมือนในบอร์ดเก่า(ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร........และมันทำให้เราหัวเสียอย่างมากเกือบพังคอมทิ้ง....)

เดี๋ยวมาลงต่อให้ใหม่.....ซึ่งข่าวดีคือเราทำตอนใหม่เสร็จแล้ว(เย้...เย้)แต่ข่าวร้ายคือตอนที่เราคิดเสร็จนั้นคือจบภาคแล้ว(ซิก....ซิก)

[icedogza]

ตอนที่ 11 เมื่อเงาเอื้อมไปแตะพระจันทร์


" อึก…….. " เซ็ตซึนะที่ตอนนี้ดำอยู่ในน้ำเชี่ยวที่มีทั้งน้ำโคลนและท่อนไม้มากมายที่เฉี่ยวตัวเซต

ซึนะที่ไม่ได้สนใจเลือดที่ออกมาจากปากแผลที่มัวแต่หาโคโนกะอย่างเดียว


' ………..โคโนจัง………………….โคโนจัง……….เธออยู่ไหน………….ฉันจะต้องหาเธอให้

เจอ…………………อย่าพึ่งเป็นอะไรไปนะ ……………โคโนจัง…….. '

------------------------------------------------------------

" อึก………. " องค์หญิงน้อยที่ตอนนี้โดนสาหร่ายพันขาไว้จนออกไปไหนไม่ได้โคโนกะรีบเอา

มือจับปากไว้เพื่อไม่ให้น้ำเข้าแล้วอีกมือก็คว้าขึ้นไปข้างบนพยายามแหวกว่ายตามสัญชาตญาณ

คนจมน้ำ ' มะ………ไม่ไหวแล้ว………..ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย………ท่านพ่อ……อาสึ

นะ………………อายากะจัง……ท่านพี่คาเอเดะ………………


…………………………………………เซ็ตจัง…………………………………. '


" อุก…… " โคโนกะที่กำลังจะจมน้ำอย่างสิ้นหวังแต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อ……………….




…………………………………………………………………………………………….


……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….


" อือ……. " สาวผมช็อกโกแลตตื่นขึ้นมาอย่างเหนื่อยอ่อนและเพลียมากแต่เธอก็พยายามลืมตา

ตื่นเมื่อความสงสัยมันมากกว่าความอ่อนเพลีย…..โคโนกะลุกขึ้นก็พบว่าบนตัวเธอนั้นมีเสอตัว

นึงที่เปื้อนเลือดอยู่แต่ถึงยังงั้นทำไมเธอยังรู้สึกหวิวๆไงก็ไม่รู้………..โคโนกะมองไปรอบๆก็พบ

ว่าเธออยู่ในกระท่อมร้าง…….


" เอ่อ…………นี่ " เสียงที่เอ่ยออกมาจากมุมหนึ่งของห้องทำให้โคโนกะหันไปมองก็พบว่านัก

ดาบสาวนั่งทำแผลอยู่และที่สำคัญ ' เซ็ตจัง ' ของเธอนั้น ไม่ใส่เสื้อ!!!!!!!………….แต่ยังดีที่ว่ายัง

มีผ้าคาดรอบอกและกางเกงอยู่จึงไม่ทำให้เห็นอะไรที่มากกว่านั้น…..


แต่โคโนกะก็อดหน้าแดงไม่ได้เมื่อเธอมองที่ผิวขาวราวกับหิมะนั้นตัดกับผมสีรัตติกาลยิงทำให้

ผิวพรรณนั้นเด่นขึ้นมา……และเป็นครั้งแรกที่เซ็ตซึนะรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากเมื่อสังเกตุเห็น

ว่า……………..เป็นครั้งแรกตั้งแต่เล็กจนถึงปัจจุบันนี้ที่โคโนกะมองเธอด้วยสายตา…………แทะโลม!!!!! (เอาแล้วไง……….)


" อะ….เอ่อ คือว่าองค์หญิง……คือ…มีอะไรรึเปล่าเพค่ะ " เซ็ตซึนะที่พูดตะกุกตะกักก็หาอะไรที่

เบี่ยงประเด็นเพื่อให้โคโนกะเลิกมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นสักทีซึ่งเธออึดอัดจนทนไม่ไหวแล้วยิ่งเฉพาะภาพตรงหน้า……


" อ้ะ……ปะ….เปล่า….ละ…แล้วเซ็ตจังเป็นอะไรรึเปล่า " โคโนกะที่พึ่งรู้สึกตัวก็หน้าแดงขึ้นมา

แล้วเบี่ยงประเด็นทันที…แล้วองค์หญิงน้อยทำท่าจะลุกจากที่นอนแล้วดูอาการของเซ็ตซึนะแต่ก็ถูกฝ่ายนั้นตะโกนห้ามทันที……


" อย่าเข้ามานะ " เซ็ตซึนะที่หน้าไปจนถึงคอแล้วก็หันหน้าหนีทันที….ตอนแรกโคโนกะนึกน้อย

ใจที่เซ็ตซึนะไม่อยากให้เธอเข้าไปหา……แต่พอเซ็ตซึนะชี้นิ้วมาทางเธอก็รู้ว่ามันคืออะไร……


" ว้ายยยยยยยยยยยย " โคโนกะร้องออกมาอย่างเสียไม่ได้เมื่อตัวเธอนั้น ' ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!!!!!! '

โคโนกะรีบเอาผ้าที่ตอนนี้มันอยู่ที่ระดับเอวของเธอขึ้นมาปิดทั้งตัวทันที…….. ' ถึงว่าทำไมมัน

รู้สึกหวิวๆ….ตะ…แต่ว่านี่เซ็ตจังเห็นหมดแล้วเหรอ…….แต่ก็ยังดีนะที่เราไม่ลุกไม่งั้น…………..

' พอคิดถึงตรงนี้หน้าของเธอก็แดงมากกว่าเดิม…..


" อึก……. " เซ็ตซึนะนั่งหันหลังให้โคโนกะแต่เธอคงไม่สังเกตุเห็นหรอกว่านักดาบสาวนั้นหน้า

แดงและส่ายหัวไปมาเพื่อที่จะสลัดภาพนั้นออกให้หมด……ทั้งคู่ใจเต้นไม่เป็นส่ำไม่มีใครพูดอะไรออกมาเมื่อ……


" เซ็ตจัง…… " เซ็ตซึนะเมื่อได้ยินเสียงเรียกก็หันกลับไปมองเมื่อนึกว่าโคโนกะยังอยู่ที่นอนแต่

ไฉนโคโนกะนั้นอยู่ห่างจากตัวเธอแค่นิดเดียว……


" เฮ้ยยยยยยยยยยย " เซ็ตซึนะร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าโคโนกะเขถิบเข้ามาหาตัวเธอเรื่อยทั้งๆ

ที่ยังหน้าแดงอยู่แต่ก็เข้าใกล้เธอเรื่อยจนต้อนเธอติดกำแพงแต่…


องค์หญิงน้อยก็ยังทำตาแอ้บแบ๋วใสซื่อ(?) เอาหน้าเข้ามาใกล้ตัวเธออีกนี่ยังดีนะที่โคโนกะเอา

เสื้อของเธอมาปิดตรงนั้น (หมายถึงหน้าอกและอื่นๆ………)แต่ถึงยังงั้นเซ็ตซึนะก็อดมองไม่ได้

ถึงจะมองด้วยหางตาก็เถอะ(เซ็ตจังหื่นอ่ะ..)


" คือ……. " โคโนกะที่ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาได้แต่แสดงทางกายโดยการเริ่มยกมือทั้ง 2 ข้างขึ้น

มาแตะใบหน้าเนียนที่ตอนนี้ทั้งสั่นระริกและร้อนมาก


" อะ…อะ…องค์หญิง…นะ…นี่ท่าน……จะทำอะไร " เซ็ตซึนะที่เสี่ยงสั่นจนเกือบไม่เป็นภาษา

และพยายามจะยกมือขึ้นมาดันตัวโคโนกะออกแต่เธอก็ไม่มีแรงเลยไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน……


" เฉยๆเหอะน่าเซ็ตจัง " หลังจากพูดจบโคโนกะก็ประกบปากกับเซ็ตซึนะเข้าให้จนทำให้อีกฝ่ายอึ้งไป…….


เซ็ตซึนะที่รู้สึกว่าริมฝีปากที่เบียดมานั้นร้อนมากจนทำให้เธอเกือบอดใจไม่ไหว……ความรู้สึก

ต่อมาคือสบาย ไม่เจ็บปวด ทำไมกันนะ เซ็ตซึนะได้แต่คิดในใจแต่ถึงอยากพูดก็พูดไม่ได้เมื่อเจ้า

ของริมฝีปากน้อยนั้นยิ่งบดเบียดเข้ามาทุกที……………


" อะ…อ่า…………. " โคโนกะถอนริมฝีปากออกมาแล้วเมินหน้าหนีเมื่อเห็นว่าเซ็ตซึนะเอาแต่

มองมาทางเธออย่างอึ้งๆ


" ก็….รักษาแผลไง " หลังจากที่โคโนกะพูดออกมาเซ็ตซึนะก็รีบสำรวจร่างกายทันทีก็พบว่าตน

นั้นไม่มีบาดแผลเลยนอกจากแผลี่แขนซ้ายที่ยังหายไม่สนิท……..


" ขอโทษนะ……ฉันยังไม่เก่งพอน่ะ " โคโนกะก้มหน้าอย่างสำนึกผิดแต่ที่เซ็ตซึนะต้องการรู้ก็คือ

ทำไมโคโนกะถึงทำแบบนี้ได้…….


" คือที่ฉันทำแบบนี้ได้ก็เพราะฉันมีพลังเวทย์ในการรักษาสูงน่ะฉันเลยเรียนเวทมนต์น่ะ…..แล้ว

ท่านพ่อก็บอกว่าตัวฉันน่ะมีพลังโดยการไม่ต้องร่ายแต่ก็ต้อง…..เอ่อ…จูบ…น่ะมันจะเป็นการเป่า

พลังเวทย์ของคนผู้นั้นด้วยจึงทำให้บาดแผลหายได้……แต่ว่ามันจะเสียแรงมาก……เลย….ทำให้…ร่างกายอ่อน……เพลีย……… "


" ตุบ…….. " หลังจากการอธิบายที่ยางเหยีอดจบลงโคโนกะก็สลบใส่ตัวเซ็ตซึนะทันที


" หึ………ยัยบ้าเอ้ย " เซ็ตซึนะพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้แล้วโคโนกะด้วยสายตาอ่อนโยนที่แตก

ต่างจากปกติที่ตนจะทำตัวเย็นชาระมัดระวังตัวทุกฝีมือ……นักดาบสาวสวมกอดโคโนกะแน่น

เพื่อให้ตัวองค์หญิงนั้นจะได้ไม่หนาวแล้วเอาเสื้อของตนที่ตอนแรกองค์หญิงน้อยเอามาปิดหน้าอก(และส่วนอื่นๆ……) ก็เอามาห่มให้………



คงไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ว………ฉันขอแค่ครั้งเดียวก็พอ

ที่ครึ่งอสูรอย่างฉัน…จะทำให้ก็คงมีแค่เท่านี้แหละ……..

ก็ฉันน่ะมันก็เป็นได้แค่…………เงา………เท่านั้นแหละ


------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ต้องขอโทษด้วยรูปมันไม่รู้ทำไมมันไม่มีให้(เกือบพังคอมทิ้งอีกรอบ)ต้องขออภัยด้วยเดี๋ยวเราจะมาแก้ให้ใหม่(ตอนนี้หมดรมณ์อย่างแรง)

[icedogza]

ตอนที่ 12 ความสัมพันธ์ของสองเรา


“ อือออออออออออ…ฮ้าววววววววววววว……งืมๆ ” สาวน้อยที่ตื่นจากนิทราเมื่อแสงแดดยามเช้าอ่อนๆส่องเข้ามา


“ หลับสบายจังเลย….เอ้ะ…ทำไม…เสื้อผ้ามัน… ” องค์หญิงน้อยสำรวจตนเองก็พบว่าเธอนั้นสวมเสื้อผ้าของตนอยู่แถมยัง

แห้งแล้ว ‘ เซ็ตจัง…..เอ้ะ……แล้วเซ็ตจังหายไปไหนล่ะเนี่ย ’ โคโนกะคิดพลางมองไปรอบๆในกระท่อมร้างแต่ก็ไม่พบเจ้าคนที่เธอพึ่งจะขโมยจูบไปเมื่อคืน….


“ อึก…..นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนี้นะ ” พอคิดถึงเรื่องจูบเจ้าตัวก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีพลางส่ายหัวไปมา……


….องค์หญิงน้อยเดินออกมาจากกระท่อมก็ต้องเอาขึ้นมาป้องแสงเมื่อแสงแดดในยามเช้านั้นส่องออกมาอย่างสวยงามพลางทำให้หญิงสาวผู้นั้นดูงดงามราวกับรูปวาด……


“ ซ่า……ซ่า…. ” (ไม่ใช่เสียงคลื่น T.V. นะ) เสียงที่ดังลอดออกมาจากป่า…..ถึงจะเบาแต่ในป่าก็เงียบมากจนองค์หญิงน้อยก็ยังได้ยิน…

โคโนกะเดินตามเสียงไปก็ไปถึงน้ำตกแห่งนึงที่บรรยากาศโดยรอบสวยงามมาก…แต่แล้วโคโนกะถงกับตาค้างเมื่อสะดุดตากับร่างๆนึงเข้า……


………ร่างระหงของนักดาบสาวที่ตอนนี้กำลังชำระร่างกายอยู่ท้ามกลางสายน้ำตกที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย….น้ำที่ใส

สะอาดตกกระทบกับผิวกายละเอียดดังหิมะนั้นยิ่งส่องสว่างมากขึ้น….แถมผิวนั้นยังตัดกับผมสีดำมันเงาสลวยนั้นอีก…

และที่แปลกสะดุดตาองค์หญิงน้อยมากที่สุดนั้นคือ…‘ ปีกสีขาวบริสุทธิ์ ’…. ที่กางแผ่สยายออกเพื่อให้สายน้ำที่ตกลงมา

ไหลตามปีกนั้นพร้อมกับหยดน้ำที่กระเซ็นออกมาอย่างสวยงามราวกับ……….

…………………………………………………………….

……….. ราวกับเทพธิดา ลงมาสรงน้ำที่น้ำตกที่ใสบริสุทธิ์นี้เลยทีเดียว…………..



‘ เฮ้อ~~~………..สงสัยคงต้องหาดายใหม่ซะแล้วสิ ’ เซ็ตซึนะคิดพลางมองไปที่ดาบของตนที่เกิดรอยร้าว

จากการต่อสู้อย่างหนักหน่วงเมื่อวาน….แต่ก่อนที่จะได้คิดเพลินๆ…


“ จ๋อม…. ” ร่างเปลือยของโคโนกะเดินมาทางเซ็ตซึนะที่ตอนนี้เจ้าตัวเล่นขึ้นสวรรค์ไปแล้ว……


“ อะ….อะ….เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!….อะ….องค์หญิง…มะ…มาได้ไง ” เซ็ตซึนะรีบนั่งลงหันหลังแล้วรีบเอาปีกคู่สวยปิดใบหน้าที่แดงซ่านทันที (ไม่ใช่เลือดกำเดาออกเรอะ……….)


“ นี่…เซ็ตจังฉันถูหลังให้มะ ” โคโนกะที่อ้อมมาด้านหน้าของเซ็ตซึนะแล้วแหวกปีกสีขาวออกซึ่งทำให้โคโนกะพบใบหน้าที่แดงซ่านของของเจ้าตัวแถมยังทำหน้าหงอยๆอีก


‘ ……..อึก……กรี้ดดดดดดดดดด น่ารักค่า จะทนไม่ไหวแล้วววววววววว……. ’ โคโนกะคิดพลางเก็บอาการแทบไม่อยู่แต่ก็ต้องยั้งมือไว้ก่อน (รอตอนท้ายเถอะ…..หึ หึ หึ)


“ คะ….คือ ไม่ดีกว่าค่ะ ” เซ็ตซึนะพูดตะกุกตะกักพลางหันหน้าหนี ‘ แงงงงงงงง….องค์หญิงรังแกหนูง่า~~~ ’


“ เอาเถอะน่าเซ็ตจังไม่ต้องเกรงใจหรอกน้า ” โคโนกะเขถิบเข้าไปใกล้เซ็ตซึนะมากขึ้น(เฮ้ยๆ…ถูหลังมันต้องอยู่ด้านหลังไม่ใช่เรอะ…../โคโนกะ…ช่างฉันเหอะน้า….)


“ อะ….เอ่อ แบบว่า…… ” เซ็ตซึนะพูดอะไรไม่ออกแต่อยู่ๆโคโนกะก็ผละออกแล้วจับปีกของเซ็ตซึนะขึ้นมาบางส่วนแล้วถูมันเบาๆ

ซึ่งการกระทำแบบนี้ทำให้เซ็ตซึนะตัวเกร็งขึ้นมาทันทีแถมหน้ายังแดงมากขึ้นเป็นเท่าตัว


“ งั้นฉันถูปีกให้แทนนะ…. ” โคโนกะถูปีกสวยนั้นอย่างนุ่มนวลและเบามือซะจนเซ็ตซึนะขนลุก….แต่แล้วความคิดนึงของเซ็ตซึนะก็ผุดขึ้น……


“ ขอโทษ…… ” เด็กสาวครึ่งปีกษาพูดออกมาอย่างสำนึก จนโคโนกะต้องละมือจากถูปีกมาฟังเซ็ตซึนะแต่ก็ไม่มีเสียงเย็นๆ

จากเด็กสาวนักดาบตรงหน้ามีแต่หน้าตาขุ่นมัวของเจ้าตัว……


“ อึก…… ” เซ็ตซึนะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เข้ามาสัมผัสตัววงแขนที่กอดเธอจากด้านข้างนั้นทำให้เซ็ตซึนะต้องหันไปมองเจ้าของวงแขนที่กอดเธอซะแน่น…..


.


.


.


.



“ เซ็ตจังอย่าโทษตัวเองเลยนะ…. ”


….เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวก็ทำให้ดวงใจดังน้ำแข็งสามารถละลายได้ในพริบตา…

นักดาบสาวรู้สึกเหมือนได้กลับไปสมัยเด็กอีกครั้งในตอนที่เธอกับองค์หญิงน้อยผู้นี้ยังเล่นกันอย่างมีความสุข………


“ …..ขอบคุณ…… ” เซ็ตซึนะพูดออกมาอย่างแผ่วเบาแต่ดูเหมือนว่าวงแขนอบอุ่นนั้นจะกระะชับกอด

แน่นขึ้นเหมือนว่าตอบรับคำพูดของเธอไปเรียบร้อยแล้วเมื่อคำพูดนั้นออกมาแต่ในใจของเซ็ตซึนะได้ปฎิญาณสิ่งนึงเอาไว้



………….ฉันจะปกป้องเธอเอง….ไม่ว่าจะมีอะไร…ไม่ว่าจะมีอุปสรรคมากมายแค่ไหน…..คนที่จะขัดขวางอุปสรรคอันนั้นคือฉันเอง…

.......ฉันจะเคียงข้างเธอเป็นเงามืดที่คอยปกป้อง.....ไม่ให้พระดวงจันทร์นี้ต้องไขว้เขวเด็ดขาด………

……………………………………………….ชีวิตของฉันขอมอบให้เธอ………………………………………………………

.


.


.


.


.


“ นี่เซ็ตจังแผลยังไม่หายเลยนิ… ”


“ เอ๋?.. ”


“ งั้นฉันรักษาให้นะ…. ”


“ ไม่ต้องเลยน้าาาาาาาาาาาาาา!!!!! ”



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เอาล่ะในที่สุดก็จบแล้ว!!! ภาคแรก ส่วนภาคสองนั้นยังไม่รู้ว่าจะทำแบบไหนแต่ว่าภาคสองนั้นมีแน่แต่ข้าน้อยยังไม่รู้ว่าจะทำแบบไหน(จะเป็นฟิคหรือโดจินก็ยังไม่รู้)

อ่ะ..........อันนี้ภาพแถมไหนก็จบแล้วนิ(ซิก....ซิก ซึ้งใจม้ากกกกกกกกกกกกกก)





อาจจะไม่ได้ทำโดจินก็ได้เพราะเรายังมีปัญหาเรื่องสกรีนโทน(ก็โคราชมันมีขายซะเมื่อไหร่)เลยต้องทำในคอม

เอาเถอะยังไงๆก็ต้องทำอยู่(หมายถึงฟิคอ่ะ) แล้วจะมาต่อในภาคใหม่น้า

[Rand_Kung]

สกรีนโทน? ก็ใช้คอมทำซะเลยสิ ง่ายดี(เดี๋ยวนี้เค้าใช้แบบนี้กันเป็นส่วนใหญ่ ประหยัดงบไปเยอะ)

โคโนกะคนบ้า โคโนกะคนผีทะเล คนฉวยโอกาส

อ๊างงงง

[Senior]

อ่า.....จบแล้ววววววว


รอภาคใหม่อยู่ครับ

โคโนจัง...ทำไมรุกแค่นั้นเองล่ะ จับกดไปเล้ยยยย


ปล.ถึงเรปบน เมื่อไหร่จะลงฟิคล่ะ แรนด์
(ว่าแต่เขา เราก็ดอง กร๊าก)

[Glizey]

รอภาคไหม่งิ ^^ ชอบตอนที่สู้มากๆเลยงิ ^^ สู้กันได้มันส์จิงๆ *-*

[KLuCIFeRS]

ขนากภาคแรกนะนี่ - -

ภาคสองโคโนจังคงรุกมากกว่านี้ ฮ่าๆ

[Ray Kyo]

ฟิคนี้(ที่อ่านมานานแล้ว)ก็สนุกดีนะครับ

ผมว่าถ้าจะมาอับต่อก็คงจะดีไม่น้อยนะครับผม

[tanapat]

ยาวจังแต่ก็สนุกดี

[mintza555]

รอภาคใหม่อยุ่นะ มาต่อไว ๆ ละ สนุกมาก ๆ