63 replies to this topic

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ ตอนต่อไปกำลังปั่น มีเซอร์ไพรซ์แน่นอน

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

Phase 10 เจ้าหญิงแห่งเสียงเพลง

จากตอนที่แล้วที่เนกิกับคิระตกเป็นเป้าหมายของกันเบลดที่เล็งกะเอาฟันทีเดียวหลุดสองหัว แต่ก็ต้องวืดและถอยกลับไปเพราะมีอะไรบางอย่างตัดหน้าไป พอมองไปอีกทีก็เห็นเหรียญโทเคนเกมเซนเตอร์ที่ละลายเละแล้วกองอยู่กับพื้น เพราะไอ้ที่ยิงตัดหน้าไปเมื่อกี้คือเรลกันของมิซากะเองนั่นแหละ

“ทั้งสองคนไม่เป็นไรนะ!?”

“ไม่เป็นไรครับ!”

“มิโคโตะถอยไปซะ ศัตรูคราวนี้มันผิดกันนะ”

“จะบ้ารึไงยะ!?เกือบโดนตัดหัวแล้วยังจะมาพูดอีกเรอะ!?”

“งั้นก็ดูไอ้กระป๋องที่บินว่อนอยู่นั่นซะก่อนสิ!”

“ถึงจะไม่แน่ใจ แต่มันเป็นอาวุธบิตครับ”

“งั้นก็หมายความว่า…”

“ใช่,อีกฝ่ายเป็นนิวไทป์เหมือนกัน เธอที่ไม่ใช่นิวไทป์จะได้รับลูกหลงไปด้วยนะ ถอยไปซะ!”

“ตายซะ!”

ปิ้ว!! ฟี๊ดๆ!!

ศัตรูยิงบีมออกมาจากกันเบลดขึ้นฟ้า เนกิกับคิระตายใจพุ่งเข้าไปหาแต่ก็ต้องกระโดดหลบแบบสุดตัวเพราะบีมถูกไอ้กระป๋องติดลวดที่บินอยู่สะท้อนเปลี่ยนทิศทางเข้ามาหา

“ถ้าไม่มีเจ้ากระป๋องบ้านั่นล่ะก็…”

“หมดทางโจมตีล่ะนะครับ!!”

ฉัว!!!

เนกิใช้มือเปล่าสับไปที่กระป๋องบินที่อ้อมมาข้างหลังทีเดียวแหลกเป็นชิ้นๆ แต่ต้องยอมรับว่าเนกิมันเก่งขึ้นมาก แค่ตัวเปล่าไม่มีทั้งอาวุธแล้วยังไม่ใช้เวทมนตร์แต่ทำได้ขนาดนี้

ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังงงอยู่ คิระก็โดเข้าไปประชิดตัวแล้วประเคนลูกเตะเข้าใส่อีกฝ่าย แต่ทั้งหมดนี้โดนกันเบลดบังมิดจนไม่โดนตัวศัตรู

“ฮึๆๆๆ”

“คิดว่าทำลายINCOM(อินคอม)แล้วมันจะจบง่ายๆล่ะก็…”

“ลงไปเฝ้ายมบาลซะ!!”

“พอได้แล้วล่ะ,ผู้หมวด”

อีกฝ่ายที่กำลังจะพุ่งเข้ามาต้องหยุดเพราะถูกใครบางคนห้าม

ชายที่เข้ามาห้ามสวมชุดคล้ายชุดทหารระดับสูงสีแดง

ดูจากท่าทางน่าจะเป็นชนชั้นสูง ข้างหลังมีกำลังทหารติดตามมาร่วม20นายได้

“ในที่สุดก็มาแล้วสินะครับ” คาโอรุที่อยู่ในตึกเดินออกมาพร้อมชุดเต็มยศ(เปลี่ยนไวมาก ตอนที่แล้วยังชุดปกติอยู่เลย)และวันทยหัตถ์เคารพผู้มาเยือน
“หัวหน้าหน่วยอิเล็กกูร่า ฮันเตอร์ สาขามาโฮระ “หน่วยเซเลสเชี่บล บีอิ้ง” ซากุระซากะ คาโอรุ รายงานตัวครับ”

ชายชุดแดงได้ยินดังนั้นจึงวันทยหัตถ์ทำความเคารพกลับในฐานะหัวหน้าหน่วยเหมือนกัน


{รูป = ชาร์ อัสนาเบิล จาก โมบิลสูท กันดั้ม การโต้กลับของชาร์}

“หัวหน้าหน่วยอิเล็กกูร่า ฮันเตอร์ สาขาสหราชอาณาจักรอังกฤษ “หน่วยนีโอ ซีอ้อน” ชาร์ อัสนาเบิล ขออภัยแทนทหารในบังคับบัญชาที่เสียมารยาทด้วย”

“ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ,คิระคุง เนกิคุงด้วย”

“เช่นเดียวกันครับ ผู้พัน”

ทั้งสองคนโค้งคำนับปลกๆให้กับชาร์ที่ไม่ได้เจอกันนาน

“คนรู้จักกันเหรอ?”

“อ้อ!ลืมแนะนำให้คุณมิซากะรู้จักไปเลย”

“คนๆนี้คือ ชาร์ อัสนาเบิล หัวหน้าหน่วยฮันเตอร์สาขาอังกฤษ เป็นผู้ปกครองของคิระในช่วงที่พ่อแม่ถูกฆ่าไปไม่นานน่ะครับ”

“ยังไงก็ขอโทษด้วยที่มาช้า”

“ไม่หรอกครับ นี่ถือว่าเร็วแล้วนะครับ ถ้าเป็นปกติคงกินไปประมาณอาทิตย์นึงกว่าจะถึงน่ะครับ”

“ว่าแต่“เจ้าหมอนั่น”ไม่ได้มาด้วยกันเหรอครับ?เป็นถึงรองหัวหน้าหน่วยแท้ๆ”

“เดี๋ยวซักพักก็คงจะ...”

“YaaaaaaaHOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!!!”

“...มาแล้ว”

ฟิ้ว!!!!!!!

อะไรก็ไม่รู้ตกลงมาจากฟ้าด้วยความเร็วสูง พอทุกคนมองขึ้นไปก็เห็นคนโดดร่มลงมาจากฟ้าแต่ไม่มีร่มชูชีพ!!แถมเร็วขนาดนั้นทับคนทีมีตาย ทุกคนก็เลยถอยกันคนละก้าว

ตู้ม!!!!!!!

ส่วนไอ้คนที่โดดร่มลงมาเมื่อกี้จมดินไปลึกอย่างน้อยเกิน10เมตรแล้วล่ะครับ

“ทิ้งระเบิดเรอะ!!!?”คาโอรุเห็นหลุมแล้วหน้าถอดสีเพราะพื้นหน้าฐานเละจนแทบจะกู่ไม่กลับแล้ว ขืนสำนักงานใหญ่รู้เข้ามีหวังโดนเด้งแน่

คนที่จมดินลงไปเมื่อกี้ปีนขึ้นมาจากหลุม ถอดหมวกกันน็อกออกมาแล้วเกาหัวแกรกๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะงั้นไป

“ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ...พี่ชาย”

นายรั่วนั่นถอดหมวกกันน็อคออกมา พบว่าเป็นชายผมสีดำตาสีแดง ลักษณะคล้ายๆคาโอรุแต่ผมดูเละเทะกว่ากันเยอะ


{รูป = ชิน อาสึกะ จาก โมบิลสูท กันดั้มซี้ด เดสตินี่}

“ฮี่ๆ”

“Ore,Sanjou!(พระเอก,มาแล้ว!)”

“มาซาโตะ!?”

ใช่ครับ...นั่นคือน้องชายสุดกวนของคาโอรุ “ซากุระซากะ มาซาโตะ”นั่นเองครับ

“...”

“เป็นไง?ตกใจกันป่าว?”

โป้ก!!!

“ง่า!พี่มาโขกหัวชั้นทำไมเนี่ย!?”

“เล่นโผล่มาแบบนี้คนเค้าตกใจนะ!!อยากให้ชั้นหัวใจวายตายรึไง!?”

“เพลงสามเหลี่ยม(Triangular)ท่อนที่1...”

“ว่าไงนะ?”

“จะร้องล่ะน้า!~~”

“เออๆๆๆๆโทษทีๆอย่าร้องน๊า!!”

“อิอิ...เสร็จตรู”

ไม่รู้เจ้ามาซาโตะมันไปรู้มาจากไหนแต่ดูเหมือนมันจะรู้จุดอ่อนใหม่ของพี่ชายมันเข้าซะแล้ว

“เอาล่ะ ถอดฮู้ดออกแล้วขอโทษพวกคิระคุงซะ ผู้หมวด”

“แล้วทำไมชั้นต้องไปขอโทษพวกคนพรรค์นั้นด้วยล่ะคะ?”

“ลอร์ร่า โบเดวิก!!”

“ชิ...ผู้พันเข้าข้างคนผิดตลอดเหมือนเดิมเลย”

ฮันเตอร์ที่ปองร้ายพวกเนกิถอดฮู้ดที่คลุมหัวอยู่ออก เผยให้เห็นตัวจริงที่เป็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณ15 ผมสีเงินยาวไปถึงกลางหลัง พร้อมปิดตาที่ตาซ้ายซึ่งไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมาเหมือนกัน


{รูป = ลอร์ร่า โบเดวิก จาก IS:Infinite Stratos}

“เมื่อกี้ขอโทษที่ทำรุนแรงไปนะ”

“เสียงเบาไป!!อีกที!!”

“ขออภัยเป็นอย่างสูงค่ะ!!”

“ดีมาก!!”

จากลอร์ร่าที่เกือบฟันหัวเนกิกับคิระหลุดกลิ้งเป็นลูกขนุนราคาถูก กลับกลายเป็นแมวเชื่องๆที่ทำตามคำสั่งชาร์แบบเคร่งครัดซะงั้น

“เดี๋ยวพวกคุณเนกิกลับไปที่หอพักก่อนก็ได้ครับ ยังไงทางนี้ก็ต้องประชุมกันอีกยาว”

“ถ้างั้นก็ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน่าเลยแล้วกันนะครับ”

......

เหตุผลที่ลอร์ร่าโจมตีเนกิกับคิระที่เป็นนิวไทป์แบบหมายเอาชีวิต ก็เพราะว่าตัวมีความแค้นกับคำว่า“นิวไทป์”อยู่
เพราะเดิมที ลอร์ร่านั้นไม่ใช่มนุษย์อยู่แล้ว เป็นแค่เด็กหลอดแก้วที่เกิดมาจากการทดลองไซเบอร์นิวไทป์หรือก็คือนิวไทป์เทียมของสาขาเยอรมัน แล้วเจ้าตัวก็เป็นตัวอย่างการทดลองที่ล้มเหลวและกำลังจะถูกฆ่าทิ้ง แต่หนีรอดมาได้และได้ถูกชาร์ช่วยไว้ จึงมาอาศัยและฝึกฝนกับหน่วยฮันเตอร์สาขาอังกฤษตั้งแต่นั้น ซึ่งประจวบกับตอนที่คิระมาอาศัยอยู่ที่หน่วยตอนที่พ่อแม่ถูกฆ่า แรกๆก็ดีๆกันอยู่หรอก แต่พอความจริงเปิดเผยว่าคิระกับชาร์เป็นนิวไทป์โดยกำเนิด ต่างจากตัวเองที่เป็นไซเบอร์นิวไทป์ที่ล้มเหลว ทำให้ลอร์ร่าโกรธแค้นและเกลียดชังนิวไทป์โดยกำเนิดทุกคนยกเว้นชาร์ เพราะสำหรับเธอ ชาร์เปรียบเสมือนคนเป็นพ่อ มิอาจลบหลู่ได้

เนกิเล่าเรื่องทั้งหมดข้างบนให้ทุกคนฟังขณะที่นั่งเช็คการบ้านของพวกอาสึนะบนโต๊ะในห้องพักของอาสึนะเอง พอทำเสร็จทุกคนแยกย้ายกันไปนอนแล้ว เนกิก็เอาเด็คปกติกับเด็คไรดิ้งดูเอลออกมาจัดใหม่ เพื่อรับมือกับศัตรูที่จะเก่งขึ้นกว่านี้

ทางด้านคิระ

ที่ต้องนั่งง่วนกับการนั่งปรับปรุงอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“คิระ,นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะยังไม่นอนอีกเหรอ?”

จนเอวาต้องลงมาท้วงเพราะเสียงดังจนนอนไม่หลับ ถึงห้องของคิระจะเป็นห้องเก็บเสียงก็เถอะ แต่ท่าทางเสียงจะดังจริงๆเลยทะลุออกไปถึงข้างบน

“โทษทีๆ ช่วงนี้ใบสั่งมันเยอะไปหน่อยน่ะ,แถมไทม์สเฟียร์(A.K.Aลูกกลมกาลเวลา หรือ เอวานเจลีนรีสอร์ท ต้องเปลี่ยนชื่อเพื่อความหรู)ก็ยังเจ๊งอยู่ด้วย ไม่รู้จะทันก่อนงานโรงเรียนรึเปล่า ยังไงก็ช่วยทนไปอีกซักพักก็แล้วกัน”

“โอเคๆ เดี๋ยวชั้นไปกินยานอนหลับเอาก็ได้”

“อย่าให้เกินขนาดแล้วกัน”

หลังเลิกเรียนวันต่อมา

“งานประกวดร้องเพลง?”

“อื้อ!” โคโนกะทำหน้ายิ้มบานอารมณ์ดีพร้อมเอาใบปลิวให้เนกิดูเนื่องจากตัวเองว่า ส่วนคนอื่นก็ไปจัดการอะไรๆของตัวเองไป

“พอดีเห็นช่วงนี้ทุกคนเครียดๆกันอยู่ ก็เลยจะชวนไปแข่งกันร้องเพลงให้มันหายเครียดกันก่อนน่ะจ้ะ”

“ฟังดูไม่เลวนะครับ แล้วเริ่มประกวดเมื่อไหร่ล่ะครับ?”

“พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน ยาวๆเลย”

“แล้วชวนทุกคนรึยังล่ะครับ?”

“ชวนไปแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าจะเปิดรับสมัครที่หน้างานแล้วประกาศชื่อออกไมค์เลยนะ”

“แต่ถ้าทุกคนไม่เอาด้วยชั้นก็เตรียมแผนสำรองเอาไว้แล้ว ฮุฮุฮุๆ” ครั้งแรกในรอบปีที่จะเห็นโคโนกะหัวเราะมีเลศนัยแบบนี้

หลังจากนั้นที่หน่วยฮันเตอร์

“ลองชวนดูแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล” ชาร์ตอบกลับเนกิแบบน่าผิดหวัง เพราะที่เนกิมานี่ก็เพื่อจะลองให้ชาร์ไปเกลี้ยกล่อมลอร์ร่าให้ลงประกวด ซึ่งชาร์ก็ลองดูแล้วแต่ไม่ได้ผลเหมือนกัน

“งั้นเหรอครับ”

“แต่ก็ต้องขอบใจเธอมากนะ ที่อุตส่าห์เป็นห่วงว่าผู้หมวดเค้าจะเครียดเกินไปน่ะ”

“ชั้นเอง ก็อยากจะให้รอยยิ้มของเด็กคนนั้นกลับมาเหมือนกัน”

“...”

“ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนนะครับ”

ในคืนนั้น ที่ร้านขายการ์ดของจูได

“รายชื่อเตรียมพร้อมแล้วสินะ?”

“ค่ะ,ครบทุกคนไม่มีขาดตกแน่นอน”

“เยี่ยม,พรุ่งนี้ขอให้เป็นวันที่สุดเหวี่ยงเลยแล้วกันนะ”

ในวันต่อมา

หลังจากปิดรับสมัครไปแล้ว ก็ได้รายชื่อผู้เข้าประกวดมา ดังนี้

1.เนกิ สปริงฟิลด์

2.คิระ A.ครอว์ฟอร์ด

3.ซากุระซากะ คาโอรุ

4.ซากุระซากะ มาซาโตะ

5.คางุระซากะ อาสึนะ

6.โคโนเอะ โคโนกะ

7.ซากุระซากิ เซ็ตสึนะ

8.มิซากะ มิโคโตะ

9.โมชิสึงิ เรียวจิ

10. ยูกิ จูได
&ตัวประกอบไม่ปรากฏอีกเพียบขี้เกียจนับ


ที่หลังเวที ณ หอประชุม

“เฮ้อ,สุดท้ายชั้นก็โดนโคโนกะลากเข้ามาร่วมวงด้วยใช่มั้ยเนี่ย?” อาสึนะบ่นอุบพลางเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตัวหญิง

“น่าๆ อาสึนะ ถือซะว่าคลายเครียดก็แล้วกันนะ”

“อาจารย์ทาคาฮาตะก็ดูอยู่ด้วยนะ”

“จริงด้วย!ลืมเลย!ถ้าชั้นชนะการแข่งขันนี้อาจารย์ทาคาฮาตะต้องหันมาสนใจชั้นแน่!!”

“ใช่มั้ยล่ะ?”

“งานนี้แม่จะชนะแล้วคว้าเงินรางวัล(และหัวใจของอาจารย์ทาคาฮาตะ)มาให้ได้เลยคอยดู!!(ถึงจะแค่1แสนเยนก็เถอะ แต่เพื่อชนะใจอาจารย์ทาคาฮาตะแล้ว แค่นี้เล็กน้อยมาก)”

ในระหว่างที่โคโนกะกับอาสึนะกำลังคุยกันอยู่นั้น มิซากะที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จเห็นเซ็ตสึนะท่าทีแปลกไปจากทีผ่านๆมาเลยเข้าไปถามดู

“รุ่นพี่เซ็ตสึนะเป็นอะไรรึเปล่า?ดูท่าทางไม่ค่อยดีเลย”

“...ไม่ไหว...”

“?”

“คนเยอะแบบนี้มันร้องเพลงไม่ได้...”

“เซ็ตจังเค้าเป็นอะไรไปน่ะ?ท่าทางดูไม่ดีเลย” โคโนกะหันมาถามมิซากะที่อยู่ข้างๆเมื่อเห็นว่าเซ็ตสึนะท่าทีแปลกไป

“สงสัยจะประหม่าน่ะค่ะ”

“แปลกจัง...ทั้งที่ตอนไปปาร์ตี้กันที่ร้านของคุณยูกิยังร้องไปเลยนี่นา”

“ก็ตอนนั้นมันคนรู้จักกันทั้งนั้นนี่นา”

“แล้วทีนี้จะเอาไงดีอ่าโคโนะจัง!!?”

“คุณเซ็ตสึนะท่าทางจะอาการหนักแฮะ ขนาดมิโอะยังชิดซ้ายเลยแฮะ”

“โคโนกะ พอจะคิดวิธีแก้ออกมั้ย?”

“...อืม~…”

“คิดไม่ออกอ่า”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้!!!!?”

“..........”

“จริงด้วย!วิธีนี้อาจได้ผล!!”

“ถ้ารุ่นพี่ประหม่าเมื่อร้องเพลงกับคนเยอะๆแล้วประหม่าล่ะก็”

“ลองคิดซะว่าไม่ร้องให้คนฟังดูอาจจะช่วยได้นะ”

“จริงด้วย!!เซ็ตจังวิธีนี้อาจจะได้ผลก็ได้นะ”

“แล้วจะให้คิดว่าคนดูเป็นอะไรล่ะ?”

“นั่นสินะ...”

“ลองคิดว่าคนดูเป็นฟักทองดูเป็นไง!แบบนี้แล้วคุณเซ็ตสึนะร้องเพลงได้ปร๋อแล้ว!”

“Nice Ideaเลยล่ะอาสึนะ!ลองดูนะเซ็ตจัง”

“อ...อือ,จะลองดูนะ”

ทางด้านหนุ่มๆก็ไม่มีอะไรมาก เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่เตี๊ยมให้ทุกคนลงประกวดคือ โคโนกะ จูได แล้วก็มาซาโตะ

“ขอบคุณที่บอก…”

อ้าวเฮ้ย!!ซวยล่ะตรู เจ้าคาโอรุมันได้ยินเข้าง่ะ(มันแวบมาเข้าห้องน้ำ)...งานนี้เตรียมโลงได้เลย จูไดไม่น่าโดนแต่มาซาโตะน่วมแน่

“มาซาโตะ!เอ็งโดน!”

ในขณะนั้นเอง บนเวทีการแสดง

“สายกีตาร์เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?” อาจารย์ฟลาก้าผู้รับผิดชอบวงดนตรีในการประกวดนี้หันไปถามโคทาโร่ที่เป็นมือกีตาร์ประจำวงเฉพาะกิจนี้

“พร้อมทุกเมื่ออยู่แล้ว!” โคทาโร่ตอบอาจารย์ฟลาก้ากลับไปแบบไม่เคารพอีกตามประสาของเค้า แต่อาจารย์ฟลาก้าไม่สนใจแล้วหันหน้าไปมองทางเฟตที่เตรียมกลองเสร็จแล้วไปช่วยดูเปียโนกำมะลอที่เอาคีย์บอร์ดมายัดใส่แทน โดยที่เฟรย์เป็นคนรับผิดชอบส่วนนี้

“ทางนี้ก็โอเคแล้วครับ”

“ว่าแต่ใครคิดเนี่ย?เล่นเอาคีย์บอร์ดมายัดใส่เปียโนเนี่ยนะ” เฟรย์สบถพลางนั่งจัดเรียงโน๊ตเพลงที่ตัวเองต้องเล่นทั้งหมดมาตั้งไว้หน้าเปียโน

“ยัยนีน่าไปอู้อยู่ที่ไหนรึไงนะ?ให้ไปบอกผู้เข้าแข่งขันให้เตรียมตัวได้แล้วแท้ๆ หายไปไหนอีกเนี่ย” อาจารย์ฟลาก้าสบถถึงหลานสาวตัวเองอย่างเบื่อหน่ายกับความสุดติ่งของหลาน

แต่ไม่ทันไรนีน่าก็วิ่งกลับขึ้นมาบนเวทีแล้วก็ลื่มล้มอีกตามฟอร์ม เล่นเอาสามหนุ่มต้องเบินหน้าหลบเหระกระโปรงคุณเธอแกเปิดตลบเลย ดีที่ว่าตอนนั้นยังไม่มีคนดูเข้ามา ไม่งั้นคงมีกำเดาพุ่งกันเป็นแถบ

“เป็นไงไปตามมารึยัง?”มูถามความคืบหน้าของเรื่องที่สั่งให้หลานสาวทำโดยที่ไม่สนใจว่าหลานจะเจ็บรึเปล่าแบบหน้าตาเฉย

“นี่อาไม่คิดจะห่วงหลานเลยรึไงเนี่ย?”

“เดี๋ยวไม่ถึง3นาทีก็โอเค”

“งั้นก็รีบๆไปเตรียมเบสซะ โอเคเปิดงานได้!!”

และที่ทางเดินหลังเวที...

“นี่พี่ไปบริโภครังแตนมารึไงเนี่ยดุชะมัดเลย”

“หนวกหูเฟ้ย!!มารับกรรมที่แกก่อไว้ซะไอ้น้องตัวแสบ!!”

ป้าบ!!!...ป้าบ!!!...ป้าบ!!!...

คาโอรุเอาดาบเค็นโด้ไล่หวดมาซาโตะด้วยความโกรธที่โดนเจ้ามาซาโตะลากมาทำอะไรไร้สาระด้วยขู่ที่ว่า “เพลงสามเหลี่ยมท่อนที่1”จนเสียเวลาคิดแผนรับมือโกสต์ แถมยังไม่อยากได้ยิน “เพลงสามเหลี่ยม”นั่นในงานนี้ด้วย แต่ทุกป้าบ!!!...ก็พลาดลงพื้นหมด

แต่เหมือนจะเป็นโชคดีของมาซาโตะแฮะ...เพราะหมอนั่นหลบคาโอรุขึ้นเวทีไปร้องเพลงเป็นคนแรกเลย

“ชิ!ฝากไว้ก่อนเถอะมาซาโตะ!”

Edited by -?ตื๊ดตื๊ด\`(Y)., 04 September 2011 - 09:17 PM.

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

เพลง = Break The Chain-Tourbillon (Kamen Rider Kiva OP)

Spoiler

baku baku Beatin’ heart kattobashi te Kick it up
baki baki Burnin’ heart kimi koso One & Only
Beatin’ heart อันไม่แน่ชัด ซัดมันให้ปลิวไปเลย Kick it up
Beatin’ heart อันไม่แน่ชัด เธอนี่ล่ะคือ One & Only
kimi ga sekai ni sonzai shi teru imi o shiritakunai?
baku baku Beatin’ heart baki baki Burnin’ heart
เธอไม่อยากรู้หรือถึงความหมายที่เธอเกิดมาบนโลกนี้?
Beatin’ heart อันไม่แน่ชัด Burnin’ heart อันไหวระทึก

soko ni kakuretete mo nani mo hajimannai
tozasareteta door o sono ashi de kowase
หากซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นต่อไป ก็ไม่มีอะไรเริ่มขึ้นได้
จงทำลายประตูที่ปิดตายด้วยขานั้นของเธอสิ

me ni mieru fuan o kazoete tomaranai de unmei no Rule yabutteku
me ni mienai tsunagari shinjite ugokidasou
อย่านับเอาความหวาดหวั่นที่มองเห็นแล้วหยุดยั้งลง ทำลายลงสิกฎของชะตากรรม
จงเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ที่มิอาจมองเห็น แล้วลงมือทำอะไรเข้าสิ

You got to change Breakin’ the chain
tobashi teke ashi ta e
โผบินไปเลย สู่วันพรุ่งนี้

Don’t be afraid (the) world is your stage… Go!

baku baku Beatin’ heart kattobashi te Kick it up
baki baki Burnin’ heart kimi koso One & Only
Beatin’ heart อันไม่แน่ชัด ซัดมันให้ปลิวไปเลย Kick it up
Beatin’ heart อันไม่แน่ชัด เธอนี่ล่ะคือ One & Only

“ให้ตายสิ,เจ้าน้องบ้านั่น” คาโอรุกลับมานั่งทิ้งตัวลงเก้าอี้รอคิวหลังเวทีฝั่งชายอย่างหงุดหงิด เพราะดันปล่อยมาซาโตะหนีไปได้โดยไม่ได้หวดซักป้าบ!!!...

“น่าๆ คาโอรุก็ซีเรียสเกินไปแล้วนะ งานนี้ก็ถือว่ามาคลายเครียดแล้วกันนะ” จูไดพยายามพูดให้คาโอรุเย็นลงบ้าง เพราะเจ้าตัวเกือบทำหลังเวทีเละไม่เป็นชิ้น แต่เอาเข้าจริงก็แค่ไม่อยากให้เพื่อนร่วมอุดมการณ์เจ็บตัวอ่านะ

“ไม่ต้องพูดเลย!คุณผู้สมรู้ร่วมคิด!”

“แหงะ!!”จูไดเห็นคาโอรุส่งสายตามสุดสยองใส่ก็เป็นอันสะดุ้งตัวซีดเป็นมัมมี่ไปเลย

“ที่จริงผมก็เห็นด้วยนะครับที่ทำแบบนี้ เพราะตอนนี้มันมีคดีกันอยู่ แต่จะปล่อยให้เครียดกันไปก็เท่านั้น ที่ทั้งสามคนทำก็ถูกแล้วนะครับ”เนกิเองก็พยายามเกลี้ยกล่อมคาโอรุให้เย็นลงบ้าง ทุกคนจะได้มีสมาธิเตรียมร้องเพลงของตัวเอง

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ บอกดีๆผมก็มา,แต่ว่า...”

“ถ้า‘เพลงนั้น’เกิดถูกใครซักคนในสองคนนั้นร้องขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ?!” คาโอรุทำท่าที่เคร่งเครียดด้วยความกลัวเพลง‘Triangular’หรือที่รู้จักกันในชื่อ“เพลงสามเหลี่ยม”ถูกโคโนกะไม่ก็เซ็ตสึนะร้องขึ้นมีอีกล่ะก็ งานนี้ตัวเองได้หัวใจวายตายแน่ๆ

“ถ้าเรื่องนั้นชั้นไปเช็คกับทางอาจารย์มูมาแล้ว สองคนนั้นไม่ได้ร้องเพลงที่นายพูดถึงหรอก” เหมือนเสียงสวรรค์สำหรับคาโอรุ เพราะประโยคที่คิระพูดออกมาเป็นประโยคที่ทำให้คาโอรุโลงใจจนตัวจะลอยเลยทีเดียว

“แล้วสองคนนั้นร้องเพลงอะไรล่ะครับ!?”

“บอกไม่ได้หรอก,รอฟังเอาเองก็แล้วกันนะ”

“งั้นเหรอครับ”

“จะว่าไป...เจ้ามาซาโตะเลือกได้เป็นผู้เป็นคนกว่าเมื่อก่อนเพียบเลยแฮะ”

และแล้วมาซาโตะก็ร้องเพลงจบ

ก็ถึงตาจูไดขึ้นไปร้องบ้าง

เพลง = Wake Up Your Heart - Kenn with The NaB's (Yu-Gi-Oh!GX ED2)

Spoiler

まだ見えない　自分の居場所を探して　歩き続ける
Mada mienai jibun no ibasho wo sagashite arukitsuzukeru
ยังคงมองไม่เห็นที่ของตัวเองที่กำลังเดินค้นหา

胸の鼓動　高まり隠せないくらい　強く響く
Mune no kodou takamari kakusenai kurai tsuyoku hibiku
การเต้นของหัวใจที่มากขึ้นราวกับสะท้อนว่าไม่สามารถซ่อนความแข็งแกร่งไว้ได้

過去（きのう）よりも未来（あした）信じて　現在（きょう）を生きよう
Kinou yori mo ashita shinjite kyou wo ikiyou
เชื่อมั่นในชีวิตทั้งในวันนี้และวันพรุ่งมากกว่าอดีตที่ผ่านมา

うつむいてなんかいないで　翼広げ　翔あがれ
Utsumuite nanka inai de tsubasa hiroge tobeagare
ไม่มีการมองลงข้างล่างอีก กางปีกแล้วบินไปเลย

心を　Wake up!!　いつの日も　Always!!　陽は昇る
Kokoro wo WAKE UP!! Itsu no hi mo ALWAYS!! Hi wa noboru
WAKE UPหัวใจขึ้นมา!! สักวันหนึ่ง ALWAY!! ดวงอาทิตย์จะขึ้นมา
君の熱い想い信じていれば
Kimi no atsui omoi shinjite ireba
หากเธอยังเชื่อมั่นในความรู้สึกอันเร่าร้อนของเธอล่ะก็
Stand up!!　駆けだせば　Non Stop!!　止まらない
STAND UP!! Kakedaseba NON STOP!! Tomaranai
STAND UP!! ถ้าเธอเริ่มวิ่งไป NON STOP!! โดยไม่หยุด

夢みる世界　目指し
Yumemiru sekai mezashi
จุดมุ่งหมายในโลกแห่งความฝัน

力の限り　駆けて行こう
Chikara no kagiri kakete ikou
จะวิ่งไปอย่างสุดความสามารถ

“ดูยัยนีน่ามีความสุขดีจังเลยนะ พี่ใหญ่...”ในระหว่างการประกวด ชายคนนึงเอ่ยถึงนีน่ากับชายอีกที่มุมหอประชุม

“แบบนี้ดีก็แล้วนี่”ชายอีกคนนึงตอนกลับแบบเย็นชาพลางมองนีน่าที่เล่นเบสอย่างมีความสุขแบบตาไม่กะพริบ

“ในฐานะพี่น่ะเห็นน้องแฮ็ปปี้ชั้นก็แฮ็ปปี้ แต่คิดแล้วที่ยัยนั่นต้องมาทำแบบนี้ มันน่าสงสารนะ”

“...”

“ที่นายพูดมาก็ถูก แต่เพื่อชี้นำโลกไปในทางที่ควรจะเป็น ก็มีแต่ต้องนีน่าทำตาม“แผนการณ์นั้น”เท่านั้นแหละ มิฮาเอล”

และแล้วเพลงของจูไดก็จบลง ต่อไปเป็นตาอาสึนะ

ตอนนี้ในตาของอาสึนะร้องผ่าวยังกะอยู่ในแกนโลกยังไงยังงั้น ดูท่างานนี้คงหวังตำแหน่งชนะเลิศรางวัล1แสนเยนกับหัวใจของทาคามิจิแบบเต็มก็อกเลย

เพลง = Reason – ทามากิ นามิ (Mobilesuit Gundam Seed Destiny ED1)*ปล.ขออภัยที่ต้องใช้MADของเรื่องอื่นแทน แต่ตัวจริงหายไปจากยูทูบแล้ว*

Spoiler

遠く離れてるほどに　近くに感じてる
tooku hanareteru hodo ni chikaku ni kanjiteru
The further we are apart, the nearer I feel you are.
นับตั้งแต่วันที่เราจากกันไปแสนไกล ฉันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังจะกลับมา
寂しさも強さへと　変換（かわ）ってく…君を想ったなら
samishisa mo tsuyosa eto kawatteku kimi wo omottanara
Even my loneliness turns into strength... when I think of you.
ฉันจะเปลี่ยนความรู้สึกเดียวดายให้กลายเป็นความแข็งแกร่งอยู่เสมอ เมื่อฉันได้คิดถึงเธอ

言葉を重ねても　理解（わか）り合えないこと
まだ　知らなかったね
kotoba wo kasanete mo wakari aenai koto mada shiranakatta ne Even my loneliness turns into strength... when I think of you. I still did not realize,
ฉันเองก็ยังคงไม่เข้าใจ และคงไม่สามารถหาคำใด ๆ มาเรียบเรียงให้พวกเขาเข้าใจได้

君だけを抱きしめたくて失くした夢　君は
kimi dake wo dakishimetakute nakushita yume kimi wa
My lost dreams of wanting to hold you by my side,
ความใฝ่ฝันของฉันที่ต้องการอยู่เคียงข้างเธอนั้นแม้จะสลายไปแล้ว
「諦メナイデ」と云った
akiramenaide to itta
For them, you said, "Don't give up!"
แต่เสียงของเธอที่เคยบอกว่าจงอย่ายอมแพ้ ยังคงก้องกังวานอยู่เสมอ

遠く離れてるほどに　近くに感じてる
tooku hanareteru hodo ni chikaku ni kanjiteru
The further we are apart, the nearer I feel you are.
นับตั้งแต่วันที่เราจากกันไปแสนไกล ฉันรู้สึกได้ว่าเธอกำลังจะกลับมา
寂しさも強さへと　変換（かわ）ってく　…君を想ったなら
samishisa mo tsuyosa eto kawatteku kimi wo omottanara
Even my loneliness turns into strength... when I think of you.
ฉันจะเปลี่ยนความรู้สึกเดียวดายให้กลายเป็นความแข็งแกร่งอยู่เสมอ เมื่อฉันได้คิดถึงเธอ
切なく胸を刺す　それは夢の欠片（かけら）
setsunaku mune wo sasu sore wa yume no kakera
The thing that pierces the gentle chest, that's a fragment of my dream.
เศษเสี้ยวแห่งความฝันที่แตกสลาย มันคอยทิ่มแทงอยู่ภายในอกของฉันตลอดเวลา

ありのまま出逢えてた　その奇跡　もう一度信じて
arinomama deaeteta sono kiseki mou ichido shinjite
Believe once more in the the miracle that is our chanced meeting
ฉันยังคงเชื่อในปาฏิหารย์ ที่อาจจะทำให้เราได้มาพบพานกันอีกสักครั้ง

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“สุดยอดเลย ไม่เคยรู้ว่าก่อนเลยแฮะว่าคุณอาสึนะจะร้องเพลงเก่งขนาดนี้”

“แต่ยังไงชั้นก็จะไม่ยอมแพ้หรอก เซ็ตจังก็ด้วยนะ”

“อื้อ!นั่นสินะ”

เมื่อเพลงของอาสึนะร้องมาได้ถึงครึ่งนึง เรียวจิก็ลุกออกไปกระซิบอะไรบางอย่างกับคาโอรุ ทำเอาคาโอรุถึงกับตีหน้าอึ้งออกมาเลย แถมยังฝากบอกทุกคนด้วย

และแล้วเมื่อเพลงของอาสึนะจบลง เรียวจิก็รีบขึ้นไปร้องต่อบนเวทีแบบทันที

เพลง = Soul Phrase – คิตะ โชว์เฮย์ (Shin Megami Tensei:Person 3 Portable <P3P> OP)

Spoiler

I believe so strongly

that tomorrow never falls away
月光した
Tsukibikari shita
ภายใต้แสงจันทร์นี้

It still awaits
it still carries on through its old ways
till this moment of time

あの時　交わした
Ano toki Kawashita　
นามที่จารึกเอาไว้ตอนนั้น

言葉が鳴り響いて
Kotoba ga narihibiite
และสัญญาที่ดังก้องอยู่

ささやかな夢
Sasayakana yume
แม้ในห้วงหางฝันก็ตาม

There is no more darkness
no more tears in the rain
No one hurt...

Write me an endless song (When you let go)
As I'll feel so alive
繰り返す　Soul Phrase (I'm walking on my way)
Kurikaesu Soul phrase (I'm walking on my way)
กล่าว Soul Phrase ซ้ำไปซ้ามา (I'm walking on my way)

Now write me an endless song (When you let go)
As I'll feel so alive
渡り行く　闇の先へ
Watariyuku Yami no saki e
เดินหน้าฝ่าห้วงแห่งความมืดนั้นไป

เนกิเหลือบไปมองนาฬิกาบนหน้าจอiPod Touchของตัวเอง ตอนนี้ประมาณ5โมงครึ่งได้ กว่าจะประกวดเสร็จคงประมาณ1ทุ่ม

เมื่อเรียวจิร้องเพลงของตัวเองจบแล้วก็ส่งซิกให้คาโอรุขึ้นมาร้องต่อ แล้วก็แท็คมือกันตอนเดินสวนกันขึ้นลงเวที

เพลง = Eien no Ashita – DENN (Tales of Heart OP)

Spoiler

ここで僕は　何を探していたの
Kokode bokuwa naniwo sagashitetano
ผมกำลังค้นหาอะไรอยู่ที่นี่กันนะ
逃げ込む場所は　いつも心の中
Nigekomu bashowa Itsudemo kokorono naka
สถานที่ที่เข้าไปหลบซ่อนทุกๆ ครั้ง ก็คือภายในใจของตัวเอง
変わりたいのに変われない
Kawaritainoni kawarenai
ทั้งที่อยากจะเปลี่ยนแปลง แต่ก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้

自分が嫌いだった
Jibunga kiraidatta
ผมเคยเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนั้น

永遠の明日を　誰もが願っているよ
Eien no ashitawo Daremoga negatte iruyo
ไม่ว่าใครก็อธิษฐานทั้งนั้น ถึงวันพรุ่งนี้อันเป็นนิรันดร์

どこまで広がる　ゆるぎなき心を
Dokomade hirogaru Yuruginaki kokorowo
และหัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหว สามารถก้าวไปได้ไกลไม่ว่าจะเป็นที่ใดๆ

悲しみの涙が　両手から溢れたなら
Kanashimino namidaga Ryoute kara afureta nara
หากว่าน้ำตาแห่งความโศกเศร้า จะเอ่อท้นหลั่งไหลจากมือทั้งสอง

ぎゅっと強く抱きしめよう
Gyutto tsuyoku dakishimeyou
ก็จงโอบกอดกันไว้ให้เน่นๆ เถอะ

自分のこと　委ねてみるんだ
Jibunnokoto yudanetemirunda
ลองผ่อนคลายตัวเองซะบ้าง

そこから絆が　始まる
Sokokara kizunaga Hajimaru
และสายสัมพันธ์ จะเริ่มต้นขึ้นจาก ณ ที่นั้นเอง

繋がっていく涙
Tsunagatteyuku namida
หยาดน้ำตาที่สื่อถึงกัน

Heart to Heart

พอคาโอรุร้องเพลงนี้จบ เจ้าตัวกลับรู้สึกแปลกๆ ราวกับว่ามีอะไรมาสะเทือนใจของตัวเอง แถมยังมีความทรงจำแปลกๆ ที่ตนเก็บความลับเรื่องแขนปิศาจไว้แล้วอยู่กับพวกโคโนกะตามปกติเมื่อสองปีก่อน ทั้งๆที่ความจริงมันตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงเลย

“เอาหล่ะ คงจะถึงตาชั้นแล้วล่ะ” คิระรู้ทันทีว่าถึงตาตัวเองแล้วจึงวางPSPของตัวเองที่เปิดกันดั้มเล่นอยู่ไว้บนโต๊ะแล้วขึ้นไปร้องเพลงต่อ

เพลง = Vestige – T.M. Revolution (Mobilesuit Gundam Seed Destiny Insert Song & FinalPlus OVA OP)

Spoiler

Nigitta kobushi no tsuyosa de kudaketa<pre>You grasped your strong fist and smashed it</pre><pre>ไม่ว่าจะคว้าอะไรก็ช่างยากเย็น ความปราถนาแหลกเป็นเสี่ยงๆในกำมือของฉัน</pre>
<pre>Negai ni chi wo nagasu tenohira</pre><pre>Wishing for blood to flow from your palm</pre><pre>เลือดยังคงไหลหลั่งจนถึงวันนี้</pre><pre> </pre><pre>Hatenai tsubasa to kusari wa yoku nite</pre><pre>Forever, these wings and chains will be the same</pre><pre>แม้ปีกแห่งความนิรันดร์ จะคล้ายกับโซ่ที่พันผูก</pre><pre> </pre><pre>Omosa de doko ni mo ikezuni</pre><pre>With this weight I can't go anywhere</pre>
ถ่วงรั้งให้ฉันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
<pre>Nakusu bakari no osanai hitomi de</pre><pre>I'm only losing these childish eyes</pre><pre>แม้ดวงตาที่ใสซื่อนั้นจะไม่มีค่า แต่มันก็ทำให้เสียอะไรไปบางอย่าง</pre><pre> </pre><pre>Hito wa kaeranu hoshi wo omou</pre><pre>I feel that I can't regain these stars</pre>
ทุกคนต่างเห็นพร้อมกันว่าดาวนั้น คงไม่สามารถส่งแสงได้อีก
<pre>Kakageta sore zore no hi wo inochi to sakasete</pre><pre>Raising each light of life so they can bloom</pre><pre>ทุกคนต่างชูคบไฟของตัวเองสูงขึ้น ปล่อยให้มันเบ่งบานเหมือนประจักษ์พยานแห่งชีวิต</pre><pre> </pre><pre>Hakon de yuku koto ga unmei</pre><pre>Carrying them because it's our destiny</pre><pre>นี่คือชะตากรรมที่เราต้องแบกรับเอาไว้</pre><pre> </pre><pre>Kagayaki kizamu daremo ga yasashii kiza no kizuato.....</pre><pre>Everyone engraves radiance into the gentle scar of time.....</pre>
จารึกความโชติช่วงนี้ไว้ ให้ทุกคนกลายเป็นรอยแผลเล็กของช่วงเวลา

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

เพลงของคิระจบลงอย่างคลื้นเครงพร้อมเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ “กลุ่มคิระแฟนคลับ”ที่พอรู้ข่าวว่าคิระมาร้องเพลงที่นี่ก็รีบยกพลกันมาจองที่แถวหน้ากันยกใหญ่ ทำเหมือนเจ้าคิระเป็นนักร้องดังงั้นแหละ แต่กับพวกผู้ชาย “กลุ่มต่อต้านคิระ”นี่ท่าจะไม่แฮ็ปปี้เท่าไหร่

ต่อไปก็ถึงเวลาร้องแบบสามเพลงรวดของสามสาวที่เหลือของเรากันบ้าง ว่าแล้วโคโนกะก็รีบดิ่งขึ้นเวทีด้วยความร่าเริงสุดขีดตามสไตล์ของตัวเอง แถมเพลงที่ร้องยังเป็นภาษาอังกฤษล้วนผิดกับของคนอื่นด้วย

เพลง = In My Heart – Tsukasa (DJ Max)

Spoiler

The way you used to stroke my hair

The way you used to smile at me
I tried so hard to reach the air
But find myself too blind to see
Day and day and day that follows
Side by side together
Promise you to be the one
Over and over again
You always be there no matter how far
I can feel the wind around me
Softly with your smile at me
From now, always be in my heart

“ความรู้สึกอบอุ่นนี่มันคืออะไรกัน?แถมยังเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอีก” จูไดสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ที่แผ่ออกมาบริเวณโดยรอบในขณะที่โคโนกะร้องเพลงอยู่ด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่ได้ระแวงอะไรเพราะไม่ใช่จิตสังหาร

“พลังเวทย์น่ะครับ ถ้าขนาดคุณจูไดที่ไม่ใช่จอมเวทย์ยังสัมผัสได้แบบนี้ พลังเวทย์นี่ก็เยอะพอตัวล่ะครับ แถมผมยังรู้สึกคุ้นกับพลังเวทย์แบบนี้ด้วย” เนกิออกความเห็นตามที่ตัวเองสัมผัสได้ แถมยังเป็นสัมผัสที่คุ้นเคยด้วย

แต่คนที่ท่าทางจะงงที่สุดคงจะเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในหมู่อย่างคิระซะเอง

“พลังเวทย์ของใครกัน?ตั้งแต่เมื่อกี้ก็ไม่เห็นสัมผัสได้เลยนี่?”

“พลังเวทย์นี่...เป็นพลังเวทย์ของคุณหนูโคโนกะครับ”

“เอ๋!?”

เมื่อคาโอรุพูดแหวกวงออกมาทำเอาทุกคนงงกันเป็นแถบ นั่นก็เพราะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยยังไงล่ะ

“ทุกคน(ยกเว้นคุณจูได)คงรู้กันดีอยู่แล้วว่าพลังในตัวของคุณหนูนั้นมีความเข้มข้นกว่าคนทั่วไป แต่อีกเรื่องนึงคือ คุณหนูอาจจะเป็น“เจ้าหญิงแห่งเสียงเพลง”ตามตำนานของเผ่าเทวะก็ได้ เรื่องนี้เรียวจิเพิ่งบอกผมมาเอง”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพลังเวทย์ที่กระจายอยู่นี่ล่ะครับ?”

“ตามตำนานกล่าวไว้ว่า เสียงเพลงของเจ้าหญิงแห่งเสียงเพลงในตำนานนั้น มีอำนาจในการปกปักรักษา ผู้ที่ได้ยินได้ฟังเพลงที่เธอร้อง และเสียงนั้นเปรียบได้กับพรศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าประธานให้แก่มนุษย์ จึงทำให้ผู้ฟังมีความรู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ แต่ค่อนข้างจะต่างจากวงเวทย์ปัคดิโอ้นะครับ”

“อย่างนี้นี่เอง”

“และเหตุผลนี้เป็นสาเหตุให้โคโนเอะ โคโนกะถูกลักพาตัวคราวก่อน โดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันครับ”

“นี่...ไมคิดจะมีใครสนใจชั้นเลยรึไง!!!?” มาซาโตะโวยวายออกมาในสภาพที่โดนมัดไว้กับเก้าอี้เหมือนตัวประกันเรียกค่าไถ่ แล้วก็...

โป๊ก!!!

โดนคาโอรุเขกจนสลบไปอีกที

ทุกคนถึงกับสยองกับการกระทำของคาโอรุกันเป็นแถบ แต่ก็พยายามลืมๆมันไปแล้วทำตัวปกติ ไม่งั้นโดนด้วยแหงๆ

พอเพลงของโคโนกะจบลง พิธีกรก็กล่าวเรียกเซ็ตสึนะขึ้นไปร้องเพลงบนเวที

“รุ่นพี่จะประหม่าจนร้องเพลงไม่ออกมั้ยเนี่ย?” ตอนนี้คาโอรุได้แต่ห่วงเรื่องอาการประหม่าต่อหน้าคนจำนวนมากของเซ็ตสึนะมาก แต่พอไดยินเซ็ตนะร้องเพลงท่อนแรกออกไปเท่านั้นแหละ


เพลง = No,Thank You! – Yoko Hikasa [CV:Mio Akiyama] (K-ON!! ED2)

Spoiler

ホワイトボードでひしめき合う
HOWAITOBOODO de hishimekiau
We jostle each other around the whiteboard
พวกเราล้อมรอบบอร์ดสีขาวนั้น

落書き　自由な願い事
rakugaki jiyuu na negaigoto
Making graffiti of our free wishes
แล้วเขียนสิ่งที่ต้องการจะประกาศก้องและความปรารถนาลงไป

放課後のチャイム　夕陽に響いても
houkago no CHAIMU yuuhi ni hibiite mo
Even if the after school chime echoes in the setting sun
ถึงแม้ว่าเสียงกระดิ่งบอกเวลาโรงเรียนเลิกจะดังก้องขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน

夢見るパワー　ディスれないね　生憎
yumemiru PAWAA DISUrenai ne ainiku
You can't diss the power to dream, unfortunately
เธอก็ยังไม่สามารถมีพลังทำความฝันนั้นได้, แย่สำหรับเธอนะ


Let's sing　もっともっともっと声高く
LET'S SING motto motto motto koe takaku
Let's sing with a louder, louder, louder voice
จงร้องเพลงด้วยเสียงที่ดัง ดังเข้าไป และดังมากกว่านี้

くちびるに希望　携えて
kuchibiru ni kibou tazusaete
Carry hope on your lips
ให้ความหวังอยู่ที่ริมฝีปากนี้

ワード放つそのたび　光になる
WAADO hanatsu sono tabi hikari ni naru
Every time when you release words, they turn into light
ทุกคำศัพท์ที่เธอพูดออกมานั้นจะกลายเป็นแสงสว่าง

ワタシタチノカケラ
WATASHITACHI NO KAKERA
They're our pieces
มันคือเศษเสี้ยวของพวกเรา


思い出なんていらないよ
omoide nante iranai yo
I don't need memories
ฉันไม่ต้องการความทรงจำใดๆ

だって“今”強く、深く愛してるから
datte "ima" tsuyoku fukaku aishiteru kara
Because I firmly and deeply love "now"
เพราะว่าตัวฉันหลงใหลอย่างลึกล้ำใน “ปัจจุบัน”

思い出浸る　大人のような甘美な贅沢
omoide hitaru otona no you na kanbi na zeitaku
Getting immersed in my memories is a sweet, adult-like luxury
การฝั่งลึกลงไปในความทรงจำคือความหวาน ที่ราวกับความหรูหราของผู้ใหญ่

まだちょっと…遠慮したいの
mada chotto enryoshitai no
But not yet...I want to hold back from it

แต่ไม่เสมอไป..... ฉันอยากจะถอยห่างจากมัน

“อ๊อก!!” กระอักเลือดอย่างที่เห็น

“คุณคาโอรุ!!”

“หัวหน้า!!เดี๋ยวผมหามไปส่งห้องพยาบาลเองครับ!”

“ไม่ต้องหรอก...ผมของฟังให้...จบเพลงก่อน”

และแล้วเมื่อฟังจบเพลง คาโอรุก็สลบเหมือดโดนหามไปส่งห้องพยาบาลซะก่อน เลยต้องถอนตัวออกไป

“เจ้าคาโอรุเนี่ยอ่อนแอชะมัดเลยแฮะ แค่เซ็ตสึนะร้องเพลงได้แค่นี้ถึงกับกระอักเลือดซะงั้น”

“แต่ถ้าใครเป็นคุณคาโอรุก็คงรู้สึกแบบเดียวกันแหละครับ ว่าแต่เดี๋ยวคุณมิซากะก็จะขึ้นร้องแล้วนะ”

“ไม่คิดจะฟังเพลงของน้องสาวสุดที่รักหน่อยรึไง?พ่อซิสค่อน”

“พอๆๆๆเลิกย้ำซักทีฟังก็ได้ แต่ยัยนั่นก็คงเหมือนเซ็ตสึนะแหละ”

และแล้วก็เหมือนกันจริงๆ เพราะเมื่อมิซากะร้องเพลงจบแค่ท่อนแรก คิระก็กำเดาพุ่งพรวดออกมาเหมือนท่อน้ำรั่ว

“เดจาวู!!?”

“แค่นี้เอง...จิ๊บจ๊อยน่า!”

เพลง = Hoshiku no Sora – Kawada Mami (Shakugan no Shana OP1)

Spoiler

そして　この空　赤く染めて　また来る時　この一身（み）で　進むだけ
soshite kono sora akaku somete mata kuru toki kono mi de susumu dake
ยามท้องฟ้าอาบย้อมไปด้วยสีแดงฉาน จนกว่าเวลาจะผ่านเลยไป ฉันจะทำมันอย่างต่อเนื่องด้วยร่างกายเพียงหนึ่งเดียวนี้

すれ違っていく’人’も　紛れ失くした’モノ’も
surechigatte iku hito mo magirenakushita MONO mo
เหล่าผู้คนที่เธอรู้จักและสิ่งของที่เธอทำหายไป

いつかは　消えゆく記憶（とき）
itsuka wa kieyuku toki
สักวันมันจะกลายเป็นแค่ความทรงจำที่ถูกลืม

熱く揺るがす’強さ’　儚く揺れる’弱さ’
atsuku yurugasu tsuyosa hakanaku yureru yowasa
พลังที่เปี่ยมไปด้วยความร้อนและสั่นเครือ, ความอ่อนแอที่ว่างเปล่าและหวั่นไหว


所詮　同じ　結来（みらい）
shosen onaji mirai
สุดท้ายแล้ว ก็ต้องพบจุดจบเดียวกัน
そんな日常　紅霞（こうか）を溶かし　現れる陽　紅（くれ）る世界
sonna nichijou kouka wo tokashi arawareruhi kureru sekai
วันธรรมดาต่างๆนั้นหลอมละลายไปกับสีแดง, เมื่อไรที่ตะวันขึ้น โลกก็จะกลายเป็นสีแดงฉาน

風になびかせ　線を引いて　流れるよな髪先　敵を刺す
kaze ni nabikase sen wo hiite nagareru youna kamisaki teki wo sasu
สายลมที่กำลังพัดพาทำให้เกิดเส้นทาง, ปลายผมเหล่านั้นที่กำลังปลิวไสวจะแทรกผ่านเหล่าศัตรูนั้นได้เอง

振り斬った想い　漲（みなぎ）る夢
yurikitta omoi minagiru yume
เพื่อจะหยุดยั้งซึ่งความฝันที่เกินเลยไป

すべては今　この手で　使命　果たしてゆくだけ
subete wa ima kono te de shimei hatashite yuku dake

ตอนนี้ ฉันจะทำทุกอย่างให้สำเร็จ ด้วยมือคู่นี้เอง

ประจวบกับจังหวะที่เรียวจิกลับมาที่หลังเวทีพอดีเป๊ะเลย คิระกำเดาพุ่งจนสลบไปแล้ว

“อ้าวเฮ้ย!อีกรายแล้วเรอะ!?”

“คุณเรียวจิ รบกวนทีครับ!”

“โอ้ว!!”

สุดท้ายคิระถอนตัวตามคาโอรุไป แต่ที่หนักกว่าคือระหว่างทางคิระยังคงละเมอพึมพำไปว่า “น้องสาวตรูไม่มีทางน่ารักได้ขนาดนี้หรอก...ๆ”ทั้งๆที่ไม่มีสติแล้วนะ

“ฮะๆๆ เอาเข้าไปเถอะแต่ละคน”

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“แต่ทุกคนร่าเริงได้แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะครับ”

เนกิบอกกับจูไดก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อร้องเพลงในรอบของตัวเอง

‘นั่นสินะ,ทุกคนน่ะพยายามเต็มที่ เพื่อจะเก็บวันคืนที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มและความสุขนี้ไว้’

‘เพราะงั้นแล้วเราเอง...ก็ต้องพยายามบ้าง!!’


เพลง = Daybreak’s Bell - L’Arc~en~Ciel (Mobilesuit Gundam 00 OP1)

Spoiler

ねえ こんな形の出逢いしかなかったの ？ 悲しいね
Nee konna katachi no deai shika naka atta no? Kanashii ne
Hey, haven't you seen another shape besides this one? Thats so sad
นี่ มันช่างน่าเศร้ายิ่งนัก ที่เธอไม่สามารถสัมผัสมุมในอีกมุมหนี่งได้

あなたに死んでも殺めて欲しく無い お願い
Anata ni shindemo ayamete hoshiku mo nai onegai
To you, theres no desire to die or to kill, oh, please
ได้โปรดเถอะนะ สำหรับเธอ ผู้มิปรารถนาในความตายหรือการคร่าชีวิตนั่น


運命さえ飲み込まれ 沈みそうな海へと
Unmei sae nomikomade shizumisouna umi e to
Drink it up, even the fate, to the sinking sea
แม้จะต้องถูกชะตากรรมกลืนกิน สู่หว้งทะเลอันมืดมิด

願いよ風に乗って 夜明けの鐘を鳴らせよ
Negai yo kaze ni notte yoake no kane wo narase yo
My wishes, ride on the wind, ring the bell of the daybreak
ความปรารถนาเพียงหนี่งเดียวของฉัน คือท่องไปตามกระแสแห่งสายลม เพื่อลั่นระฆังแห่งอรุณรุ่ง

鳥のように My Wishes Over Their Airspace
Tori no you ni My wishes over their airspace
Just like a bird My wishes over their airspace
เฉกเช่นปักษาแห่งท้องนภา My wishes over their airspace

無数の波を超え 明日へ立ち向かうあなたを守りた まえ
Musuu no nami wo koe Asu en tachimukau anata wo mamoritamae
Cross through the countless number of waves, stand against tomorrow, protecting you
ให้ความปราถนาของฉันผ่านสู่ห้วงแห่งกาลเวลาและอวกาศข้ามผ่านคลื่นแห่งสมุทรเหลือคณานับ และยืนหยัดไปจนถึงวันพรุ่งนี้ได้เพื่อปกป้องเธอ

My Life I Trade In For Your Pain



振り向かず羽ばたけ この想いを運んであの空を飛んで く
Furimukazu habatake kono omoi wo hakonde ano sora wo tondeku
Flap your wings without turning around, bring along these thoughts, fly to that sky
สะบัดกางปีกของเธอออกไป พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่เหลียวหลัง
โบยบินสู่ฟากฟ้าแห่งนั่นพร้อมความคิดคำนึงที่แสนยิ่งใหญ่

未来は誰にも撃ち落とせない
Mirai wa dare ni mo uchiotosenai
The future can't be defeated by anyone

สู่อนาคตที่จักไม่มีผู้ใดทำลายมันลงได้

และแล้วการแข่งก็จบลง(ขอข้ามเพลงของพวกตัวประกอบไปแล้วกัน)

“และแล้วผลการแข่งก็ออกมาแล้วนะครับ” มูรับหน้าที่พิธีกรประกาศผลการแข่งขัน ทำเสียงเหมือนลุงปัญญาตอนกำลังจะพูดว่า “เป็นคำตอบที่...”

“ผู้ชนะการแข่งขันครั้งนี้คือ....โคโนเอะ โคโนกะครับ!!” และแล้วมูก็ประกาศชื่อผู้ชนะซึ่งก็คือโคโนกะด้วยเสียงประมาณเดียวกับตอนที่ลุงปัญญาพูดว่า “ถูกต้องนะคร้าบ!!~”ตอนจัดรายการเลยเป๊ะ

รายชื่อ5อันดับแรกที่ได้คะแนนสูงสุด ดังนี้(ขอไม่เปิดเผยผลคะแนน)

1. โคโนเอะ โคโนกะ

2. ซากุระซากิ เซ็ตสึนะ

3. มิซากะ มิโคโตะ

4. คิระ A.ครอว์ฟอร์ด (แต่คะแนนไม่เป็นที่พอใจต่อ “กลุ่มคิระแฟนคลับเท่าไหร่ กลับกัน “กลุ่มต่อต้านคิระ”ดันแฮ็ปปี้กับผลคะแนนนี้ด้วยซะงั้น)

5. คากุระซากะ อาสึนะ

และแล้ววันที่แสนวุ่นวายก็ได้จบลงอย่างสงบ

ในคืนนั้น นีน่าเอาของออกไปให้คนสองคนกลางดึก ท่าทางน่าสงสัย แต่ไม่มีใครอยู่เพราะตอนนี้เที่ยงคืน

“เอ้านี่พี่โยฮัน,ของที่สั่งไว้” นีน่ายื่นกล่องกระดาษที่ห่ออย่างมิดชิดให้กับชายที่น่าสงสัย ซึ่งก็คือ หัวหน้าโจรเรียกค่าไถ่ที่จับตัวโคโนกะไปเมื่อคราวก่อน

“วันนี้มีความสุขดีนี่...นีน่า”

“อื้อ!!สนุกสุดๆไปเลยล่ะ!”

“แหงล่ะก็เล่นลื่นล้มกระโปรงเปิดตลบแบบนั้นน่ะ”

“พี่มิฮา!!”

“ฮ่ะๆๆ ล้อเล่นๆ”

“เลิกเล่นได้แล้วมิฮาเอล เรามีภารกิจต้องทำ”

“นั่นสินะ”

“ภารกิจที่พวกเราได้รับเลือกให้ทำ”

“เพื่อการชี้นำโลกไปในทางที่ควร ของ“ท่านผู้นั้น”ยังไง!!”

[Sakurazaka Kaoru]

อ้อออคคค~~~ ฝากไว้ก่อนเถอะ คาเมนไรด๊าาาา!!!! me/ นอนตาย

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

Phase 11 The Day of Unicorn

อีกแค่2วันก็จะถึงงานโรงเรียน วันนี้วันเสาร์ที่18มิถุนายนปี2005 หลังเลิกเรียนครึ่งวันในวันนั้น เนกิกับคาโอรุได้แวะไปหาคิระที่บ้านพักของเอวานเจลีนเพื่อคุยเรื่องอะไรบางอย่าง

“คิระอยู่รึเปล่าครับ?”

“อ้าวเนกิเองเหรอ?”

“ถ้าคิระล่ะก็อยู่ที่ห้องข้างล่างน่ะ เดี๋ยวไปเรียกให้แล้วกันนะ”

“อ่อ ไม่ต้องหรอกครับ เรื่องนี้ผมอยากจะคุยกับคิระเอง”

แอ๊ด!

เมื่อเนกิกับคาโอรุเดินลงมาเปิดประตูเข้ามาหาคิระที่ห้อง ก็พบคิระกำลังนั่งขันน็อตตัวสุดท้ายของดี-วิลล์สีขาวที่มีเขาเดี่ยวอยู่ที่ตัวรถเหมือนเขายูนิคอร์นอยู่

“อ้าวเนกิ,มาแล้วเหรอ กำลังจะออกไปหาพอดี”

“ว่าแต่ว่าคุณคิระทำอะไรอยู่เหรอครับ?”

“ก็นะ อย่างที่เห็นแหละว่ากำลังสร้างดี-วิลล์อยู่”

“ถ้าเสร็จแล้วก็ขอคุยหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไร ชั้นเสร็จแล้ว แต่ดี-วิลล์เครื่องนี้เป็นของนายนะ”

“เอ๋?”

“ชั้นทำเสร็จแล้วจะเอาไปให้นายอยู่พอดี แต่ไหนๆมาแล้วก็เอาไปเลยแล้วกัน ของคาโอรุกับชั้นเสร็จไปก่อนแล้ว”

“งั้นเหรอ?ขอบใจมากนะคิระ”

“งั้นเข้าประเด็นกันเลยนะครับ”

“พอพวกเราตัดสินใจจะลงแข่งระดับประเทศที่จะจัดเร็วๆนี้น่ะครับ”

“ก็เลยจะมาถามว่าคิระจะร่วมด้วยรึเปล่าน่ะ”

“เรื่องนี้ไม่ต้องมาถามชั้นให้เมื่อยหรอก”

“อ้าว?”

“เพราะชั้นกำลังจะชวนพวกนายอยู่พอดีเลย”

“คิระ...!”

“ชั้นสังหรณ์ไม่ดี เหมือนกับว่าในการแข่งขันนี้จะมีอะไรไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น ก็เลยอยากจะไปจัดการให้มันเรียบร้อย สัมผัสนิวไทป์ของชั้นมันบอกมาอย่างนั้น”

“งั้นก็เหมือนกันเลยสินะ”

“เพราะผมเองก็รู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับการแข่งนี้เหมือนกัน”

“โฮ่ สัมผัสนิวไทป์ของสองคนนี้เริ่มทำงานแล้วแฮะ”

“แต่ไหนๆก็ไหนๆ ได้ดี-วิลล์ใหม่มาแล้ว จะเอาไปลองเครื่องกันหน่อยมั้ยละครับ?”

“นั่นสินะ ไปกันเถอะคิระ”

“โอเคเลย แต่ก่อนอื่นขอเวลาไปเอาดี-วิลล์ก่อนนะ ทั้งสองคนไปลองเครื่องกันบนทางด่วนก่อนเลย”

ว่าแล้วที่ทางด่วน

บรืน!!เอี๊ยด!!

คาโอรุกับดี-วิลล์สีขาวติดไวเนอร์คล้ายปีกนกขนาดใหญ่สองข้างวิ่งในโหมดTrans-AMจนตัวเปลี่ยนสีแดงทั้งคนทั้งดี-วิลล์วิ่งนำดี-วิลล์ยูนิคอร์นของเนกิอยู่แค่2เมตรเท่านั้น

“ขนาดTrans-AMยังตามมาได้ขนาดนี้ เครื่องของคุณเนกิเองท่าจะแรงพอตัวนะครับ”

“นั่นสินะครับ เครื่องของผมคุณคาโอรุก็ดูเหมือนจะเน้นไปที่การเข้าโค้งนะครับ โค้งเมื่อกี้ความเร็วตอนเข้ากับออกโค้งไม่ลดลงเลยซักนิด”

บรึ่ม!!

และแล้วคิระในดี-วิลล์ขนาดใหญ่ลักษณะคล้ามเมเทโอในกันดั้มซี้ดก็ตามขึ้นมาทัน



[METEOR (Mobile suit Embedded Tactical Enforcer) จาก โมบิลสูท กันดั้มซี้ด]

“ขอโทษที่ให้รอ!”

“มาก็ดีแล้วล่ะ ดูเอลกับผมซักหน่อยเป็นไง?”

“ผมจะลองทดสอบวิธีรับมือโกสต์ดูน่ะ”

“โอเคได้ ชั้นเองก็มีเรื่องจะบอกนายเหมือนกัน”

“ผ่านการดูเอลนี้แหละ!”

Duel

Negi Springfield [LP4000]
Vs
Kira A.Crawford [LP4000]

“ผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อน” [LP4000,Hand 6,SP:0]

“ส่งชิลด์วิงลงไปตั้งรับ” {LV.2 DEF:900}

Quote

ชิลด์วิง ธาตุลม LV.2 ATK:0 DEF:900
การ์ดใบนี้จะไม่ถูกทำลายจากการต่อสู้ได้เทิร์นละสองครั้ง

“หมอบการ์ดเอาไว้1ใบแล้วจบเทิร์น” [LP4000,Hand 4,SP:0]

“เทิร์นของชั้น” [LP4000,Hand 6,SP:1]

“ส่งทวินเบรกเกอร์ลงไปเตรียมโจมตี” {LV.4 ATK:1600}

Quote

ทวิน เบรกเกอร์ ธาตุความมืด เผ่านักรบ LV.4 ATK:1600 DEF:1000

ในเทิร์นละครั้ง,เมื่อการ์ดใบนี้โจมตีมอนส์เตอร์ที่ตั้งรับอยู่ จะได้โจมตีอีกครั้ง
การ์ดใบนี้โจมตีสร้างความเสียหายทะลวงมอนส์เตอร์ตั้งรับ

“ให้ทวินเบรกเกอร์โจมตีไปที่ชิลด์ วิง!!”

“ผลพิเศษของชิลด์วิงทำงาน!!การ์ดใบนี้จะไม่ถูกทำลายจากการต่อสู้เทิร์นละสองครั้ง!!”

“ถ้างั้นก็ให้ผลพิเศษของทวินเบรกเกอร์ทำงาน!!การ์ดใบนี้จะสร้างความเสียหายทะลวงเมื่อโจมตีมอนส์เตอร์ตั้งรับ!!”

“ว่าแล้วเชียว” [LP4000==>3300]

“และเมื่อทวินเบรกเกอร์โจมตีมอนส์เตอร์ตั้งรับ มันจะโจมตีได้อีกครั้งนึง!!”

“ว่าไงนะ!?” [LP3300==>2600]

“และเมื่อมอนส์เตอร์เผ่านักรบทำลายมอนส์เตอร์อีกฝ่ายจากการต่อสู้ไม่สำเร็จ จะสามารถเรียกซอร์ดมาสเตอร์ลงมาได้แบบพิเศษจากบนมือ” {LV.3 ATK:1200}

Quote

ซอร์ดมาสเตอร์ ธาตุดิน เผ่านักรบ (จูนเนอร์) LV.3 ATK:1200 DEF:0

เมื่อมอนส์เตอร์เผ่านักรบทำลายมอนส์เตอร์อีกฝ่ายจากการต่อสู้ไม่สำเร็จ สามารถเรียกการ์ดใบนี้แบบพิเศษจากบนมือได้เมื่อจบช่วงคำนวณความเสียหาย
การ์ดใบนี้โจมตีสร้างความเสียหายทะลวงมอนส์เตอร์ตั้งรับ

“ให้ซอร์ดมาสเตอร์โจมตีไปที่ชิลด์วิงแบบทะลวงอีกทีนึง!!”

“อึก….!” [LP2600==>2300]

ชิลด์วิง = ถูกทำลายจากการต่อสู้

“จบเทิร์น” [LP4000,Hand 4,SP:1]

“โอ้โหเฮะ!โหดไม่ปราณีใครสมเป็นคุณคิระจริงๆ”

“คิระคอยดูเทิร์นนี้ให้ดีนะ มันจะมีวิธีต่อต้านโกสต์ที่ว่าอยู่”

“เออ,เอาจริงได้แล้วน่า”

“เทิร์นของผม!” [LP2300,Hand 5,SP:2]

“ส่งจั๊งค์ซิงโครนลงไปตั้งรับ” {LV.3 DEF:500}

Quote

จั๊งค์ซิงโครน ธาตุความมืด เผ่านักรบ (จูนเนอร์) LV.3 ATK:1300 DEF:500
เมื่อการ์ดใบนี้ถูกเรียกแบบปกติสำเร็จ,สามารถเรียกมอนส์เตอร์เลเวลต่ำกว่า2ที่อยู่ในสุสานขึ้นมาตั้งรับบนสนามได้1ตัว โดยที่ผลพิเศาของมอนส์เตอร์ที่ถูกเรียกมาจะไร้ผล

“และด้วยของจั๊งค์ซิงโครน ทำให้ชิลด์ วิงกลับมาอยู่บนสนามอีกครั้ง” {LV.2 DEF:900}



“จะซิงโครจั๊งค์วอร์ริเออร์งั้นเหรอ?แบบนั้นก็โดนจักรพรรดิจักรกลคาบไปกินอีกน่ะสิ”

“พลาดแล้วนะ คิระ”

“เอ๋!?”

“เมื่อบนสนามมีมอนส์เตอร์ตั้งรับอยู่2ตัว สามารถเรียก แบ็คอัพวอร์ริเออร์ลงมาแบบพิเศษจากบนมือได้” {LV.5 ATK:2100}

Quote

แบ็คอัพวอร์ริเออร์ ธาตุดิน เผ่านักรบ LV.5 ATK:2100 DEF:0

การ์ดใบนี้ไม่สามารถเรียกแบบปกติหรือหมอบได้,จะใบนี้จะถูกเรียกแบบพิเศษก็ต่อเมื่อมีมอนส์เตอร์ตั้งรับอยู่บนสนามสองตัวเท่านั้น
ในเทิร์นที่การ์ดใบนี้ถูกเรียกออกมา จะไม่สามารถทำการเรียกแบบซิงโครได้

“พลาดเต็มเปาเลยนะครับ”

“อย่างนี้นี่เอง คิดจะใช้ข้อเสียของแบ็คอัพวอร์ริเออร์จำลองสถานการณ์สินะครับ?”

“ก็คงประมาณนั้นแหละครับ”

“ถ้างั้นก็แสดงให้ดูหน่อยสิเนกิ...วิธีที่จะสู้กับโกสต์น่ะ!!”

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“ถ้างั้นก็ลุยล่ะนะ!!”

“ให้การ์ดกับดัก ดิเซปต์ ซิงโครทำงาน!!”

Quote

ดิเซปต์ ซิงโคร (การ์ดกับดัก)
ส่งมอนส์เตอร์ซิงโคร1ตัวในเอ็กซ์ตร้าเด็คลงสุสาน,หากมอนส์เตอร์บนสนามสามารถซิงโครได้มอนส์เตอร์ตัวที่ส่งลงสุสานไปล่ะก็ มอนส์เตอร์อีกตัวหนึ่งจะได้รับพลังโจมตีเพิ่มตามครึ่งหนึ่งของพลังโจมตีของการ์ดที่ส่งลงสุสานไป
มอนส์เตอร์ที่ไม่ได้เลือกจะไม่สามารถโจมตีได้

“ส่งจั๊งค์วอร์ริเออร์ลงสุสานเพื่อเพิ่มพลังโจมตีให้ซัพพอร์ทวอร์ริเออร์อีก1150!!” {ATK:2100==>3250}

Quote

จั๊งค์วอร์ริเออร์ ธาตุความมืด เผ่านักรบ (มอนส์เตอร์ซิงโคร) LV.5 ATK:2300 DEF:1300


[จั๊งค์ซิงโครน] + มอนส์เตอร์ที่ไม่ใช่จูนเนอร์1ตัวขึ้นไป
เมื่อการ์ดใบนี้ถูกเรียกแบบซิงโครสำเร็จ จะได้รับพลังโจมตีเพิ่มขึ้นตามพลังโจมตีของมอนส์เตอร์เลเวลต่ำกว่า2ทุกตัว

“ให้แบ็คอัพวอร์ริเออร์โจมตีไปที่ซอร์ดมาสเตอร์!!”

“SupportShoot!!!!”

“ไม่เลวนี่นา!!” [LP4000==>1950]

“จบเทิร์น” [LP1300,Hand 4,SP:2]

“เมื่อจบเทิร์น พลังโจมตีของแบ็คอัพวอร์ริเออร์ก็จะกลับมาเท่าเดิม” {ATK:3250==>2100}

“เป็นไงล่ะ!?”

“ก็ไม่เลวนี่ แต่มันมาได้แค่นี้แหละ”




“เทิร์นของชั้น!” [LP1950,Hand 5,SP:3]

“ส่งดาร์คบั๊คออกไปเตรียมโจมตี!” {LV.1 ATK:100}

Quote

ดาร์คบั๊ค ธาตุความมืด เผ่าแมลง LV.1 ATK:100 DEF:100


เมื่อการ์ดใบนี้ถูกเรียกแบบปกติสำเร็จ,สามารถเรียกจูนเนอร์มอนส์เตอร์เลเวล3ในสุสานขึ้นมาแบพิเศษจะในสุสาน โดยที่ผลพิเศษจะไม่ทำงาน

“ด้วยของดาร์คบั๊ค ทำให้สามารถเรียกซอร์ดมาสเตอร์ที่อยู่นุสานขึ้นมาแบบพิเศษ!” {LV.3 ATK:1200}


“ให้ทวินเบรกเกอร์LV.4,ดาร์คบั๊คLV.1และซอร์ดมาสเตอร์LV.3ทำจูนนิ่ง!!”

LV.4 + LV.1 + LV.3 = LV.8
“ชีพจรแห่งกษัตริย์ที่เต้นระรัว บัดนี้จักเรียกแถวกันออกมาแล้ว จงดูพลังที่สะเทือนฟ้าดินนี้ให้ดี!!”
“ซิงโครโชวคัง!!จิตวิญญาณแห่งข้า!!เรด เดม่อนส์ ดราก้อน!!” {LV.8 ATK:3000}






“ให้เรดเดม่อนส์ ดราก้อน โจมตีไปที่แบ็คอัพวอร์ริเออร์!!”

“AbsolutePowerForce!!!!”

“อึก!!” [LP2300==>1400]

แบ็คอัพวอร์ริเออร์ = ถูกทำลายจากการต่อสู้

“และด้วยผลพิเศษของเรดเดม่อนส์ ดราก้อนทำให้มอนส์เตอร์ที่ตั้งรับอยู่บนสนามอีกฝ่ายถูกทำลายทั้งหมด!!”

“DemonMeteor!!!!”

จั๊งค์วอร์ริเออร์&ชิลด์วิง = ถูกทำลายด้วยผลของการ์ด

“เนกิ วิธีเมื่อกี้ของนายก็ถือว่าไม่เลว แต่มันก็แค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้นแหละ!”

“ต่อให้โกสต์จะดูดกลืนมอนส์เตอร์ซิงโครยังไง ชั้นก็จะสู้ต่อไปด้วยมอนส์เตอร์ซิงโครของชั้น!!”

“คิระ.../คุณคิระ...”

แต่ในจังหวะประทับใจนั้นเอง ก็มีดี-วิลล์สีแดงที่อุดมไปด้วยท่อไอเสียลักษณะคล้ายเครื่องสีดำของโกสต์วิ่งแซงทั้งสามคนไป สัมผัสนิวไทป์ของเนกิกับคิระและลางสังหรณ์ของคาโอรุบอกได้เลยว่าเจ้านี่เป็นศัตรู

ฟุ่บ!!!ไม่ทันจะคิดอะไร ดาบบัสเตอร์ซอร์ดเล่มเท่าเสาบ้านก็ถูกฟาดไปทางเนกิ แต่เนกิชะลอความเร็วหลบพ้นไป

“เสียบมันเลย!!แฟงก์!!”

ดี-วิลเลอร์ปริศนาปล่อยอาวุธลักษณะคล้ายมีดบินแปดอันออกมาจากดี-วิลล์ มีดบินทั้งหมดแหกออกแล้วยิงบีมใส่เนกิที่อยู่รั้งท้าย

“เนกิ!!/คุณเนกิ!!”

แว๊บ!!!ปิ้วๆๆๆๆ!!!!

การโจมตีถูกเบี่ยงออกไปรอบข้างหมด ดี-วิลล์ของเนกิเปล่งแสงสีชมพูออกมาทางข้อต่อ แล้วข้อต่อทั้งหมดก็ค่อยๆยืดตัวออกมา เผยให้เห็นโครงภายในที่เป็นสีชมพู เขายูนิคอร์นของดี-วิลล์แยกตัวออกมาเป็นตัวVชี้ไปด้านหลังของคนขับ สล็อตด้านท้ายแยกออกเป็น6ชิ้นลักษณะคล้ายปีก

“ไปเลย!!ฟิน ฟันเนล!!”

ฟิ้วๆๆๆๆๆ!!

ฟิน ฟันเนล6อันที่ติดอยู่บนดี-วิลล์ของเนกิปล่อยตัวออกไปยิงแฟงก์ของศัตรูร่วงลงไปเรื่อยๆ ในตอนนั้นไซโคเฟรมที่อยู่ในดูเอลดิสก์ของเนกิก็ออกมาลอยอยู่กลางอากาศและเปล่งแสงสีเขียวออกมา

“ชิ!ฝากไว้ก่อนเถอะแก!!” ชายผู้เป็นศัตรูกล่าวออกมาแล้วพุ่งดี-วิลล์ของตัวเองกระโดดลงจากทางด่วน พอทั้งสามหยุดรถไปดูก็หายไปแล้ว

“หนีไปแล้วเหรอ!?” คาโอรุที่ชะโงกไปดูพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

“....”

“คุณคิระ,ผมว่าคุณต้องไปให้การแล้วล่ะครับ”

“ทำไมคุณถึงได้ครอบครองไซโคเฟรม ที่เป็นของเฉพาะในกองทัพได้ล่ะครับ?”

ในขณะเดียวกัน ที่ห้อง2-Aแผนกม.ปลาย

มิซากะที่ว่างจากเตรียมงานที่ห้องQอาสามาช่วยพวกอาสึนะจัดห้องสำหรับกิจกรรม ได้รับเมลล์ส่งเข้ามาทางมือถือ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ถึง มิซากะ
อยู่ที่มาโฮระสบายดีรึเปล่า? ยัยชิราอิเป็นห่วงเธอ(อยากงาบเธอไปกิน)จนกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้วก็เสียงานมาได้ซักพักใหญ่ๆแล้วล่ะ
ยังไงเดี๋ยวชั้นกับชิราอิจะหาทางไปเยี่ยมเธอที่มาโฮระตอนงานโรงเรียนเอง ถึงแล้วจะโทรไปหานะ

คามิโจ โทวมะ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ฮะๆ หวังว่าพวกนั้นคงมาได้นะ...”

“คุณมิซากะ!รบกวนช่วยมาดูทางนี้หน่อยค่ะ”

“ค่าๆไปเดี๋ยวนี้แหละค่า”

หัวหน้าห้องเรียกมิซากะไปช่วยตกแต่งหน้าร้องซึ่งจะเป็นหน้าร้าน ถึงตัวเองจะเกรงใจอยู่ก็เถอะที่เค้าอาสามาช่วยยังอุตส่าห์ไปเรียกใช้งานเค้า

“วันนี้คุณมิซากะ ดูจะอารมณ์ดีจังเลยนะคะ”

“คงไปรู้อะไรๆดีเข้าล่ะมั้ง,โคโนกะ เรื่องเมนูน่ะประมาณนี้พอได้มั้ย?”

ลืมบอกไปเลยครับว่าทางสาวๆห้องAเอง ปีนี้ก็จัดเป็นเมดคาเฟ่เช่นกัน ส่วนเหตุผลคงเพราะไอเดียที่อยากฉะกับห้องQของอาสึนะเองล่ะมั้ง?

“อืม~โอเคแล้วล่ะ,ที่เหลือก็ตกแต่งแล้วก็เอาไปพิมพ์ล่ะนะ”

“แต่คุณอาสึนะเนี่ยวาดรูปเก่งขึ้นเยอะเลยนะ”

“นั่นสินะ ฝีมือดีขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อนเยอะเลยนะเนี่ย”

“ก็ได้มิซากะจังสอนเคล็ดลับให้นี่แหละ”

“ถ้าเป็นชั้นตามปกติล่ะก็ คงวาดอะไรห่วยๆออกมาแล้วล่ะ”

“จะว่าไป,มีใครเห็นนีน่าบ้างมั้ย?”

“ถ้าเป็นคุณนีน่าล่ะก็คงออกไปธุระน่ะค่ะ”

“งั้นเหรอ?ว่าแต่เอวาจังเนี่ยช้าจังเลยแฮะ”

ตึกๆๆๆๆๆ

“โทษทีที่ช้า”

เอวานเจลีนที่ลืมนัดวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมถือของพะรุงพะรังเต็มตัว ในถุงนั้นเป็นขนมจากร้านค้าที่บริเวณลานต้นไม้โลกที่กำลังจัดบู๊ตกันอยู่

“ว่าแต่รุ่นพี่เอวาถือของอะไรมาเยอะแยะเลยล่ะนั่น?”

“พอเห็นว่าขนมร้านนี้น่าสนใจดีก็เลยซื้อมาฝากทุกคนน่ะ ชั้นที่ไม่ได้ช่วยอะไรคงทำได้แค่นี้แหละ”

อายากะได้ยินที่เอวาพูดแล้วก็หันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่หลังห้อง ตอนนี้6โมงเย็นเข้าไปแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นขอให้ทุกคนมาพักหาอะไรทานเอาแรงกันก่อนก็แล้วกันนะคะ”

“เดี๋ยวคืนนี้ต้องโต้รุ่งกัน,รับทราบนะคะทุกคน!?”

“โอ้!!!” ทุกคนตอบรับคำสั่งของหัวหน้าห้องอย่างแข็งขัน ซึ่งสมกับเป็นเด็กห้องAที่สนุกมาก่อนการเรียนไว้หลังสุด ซึ่งแม้แต่มิซากะเองก็รวมเฮไปกับเค้าด้วย

8.30 P.M.ห้องสอบปากคำที่1 สำนักงานอิเล็กกุร่าฮันเตอร์ สาขามาโฮระ

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“เอาล่ะคุณคิระ,ตอนนี้ที่เราต้องการรู้คือ ทำไมคุณถึงได้มีไซโคเฟรมที่เป็นของในกองทัพได้?แถมยังเยอะขนาดนี้อีก”

“คิระ...”

“ถามกันตรงๆก็ต้องตอบไปตรงๆล่ะนะ”

“ดูจดหมายนี่ซะ”

คิระล้วงมือไปหยิบจดหมายจากกระเป๋ากางเกง แล้วเอายื่นให้เนกิกับคาโอรุดู ซึ่งเนกิเห็นแล้วก็อึ้งเอาเพราะเป็นลายมือที่คุ้นเคยสุดๆ พร้อมทั้งตราประทับยืนยันของชาร์ด้วย


นำเจ้าพวกนี้ไปสร้างดี-วิลล์ซะ


นากิ สปริงฟิลด์

“นี่มัน...ลายมือของพ่อนี่...!”

“ใช่ พ่อนายส่งไซโคเฟรมจำนวนมากมาให้ชั้นพร้อมจดหมายนี่”

“แล้วทำไมเธาแซนด์มาสเตอร์ถึงต้องส่งของแบบนี้มาให้ด้วยล่ะครับ?ไหนจะตราประทับของหัวหน้าหน่วยอัสนาเบิลอีก”

“คุณคาโอรุ...!”

“นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับเนี่ย?”

“ทางสาขาไอร์แลนด์ส่งรายงานมาว่า มีไซโคเฟรมจำนวนหนึ่งถูกขโมยไปจากศูนย์วิจัย แถมยังมากพอจะสร้างดี-วิลล์อีกด้วย เหตุเกิดเมื่อประมาณอาทิตย์ที่แล้ว”

“เรื่องนี้ไม่ใช่คิระคุงหรอก”

ชาร์ที่เดินเข้ามาทางประตูหลังห้องพร้อมกับลอร์ร่ากล่าวตอบกับคาโอรุ

“ชั้นกับเธาแซนด์มาสเตอร์คาดการณ์ว่ามันจะเกิด “สงคราม”ขึ้นมาก็ได้ และในสงครามนี้จำเป็นต้องใช้พลังของนิวไทป์ด้วย เพราะงั้นเลยส่งไซโคเฟรมมาเพื่อดึงพลังของนิวไทป์ออกมาใช้น่ะ”

“ที่พวกกระจอกอย่างแกได้ไซโคเฟรมมานี่ ทั้งสองคนหวังสูงเกินไปแล้วมั้ง?”

“พอซักทีเถอะผู้หมวด,เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อปากเสียใส่ใครนะ”

“ว่าไปนี่ มีใครเห็นมาซาโตะคุงบ้างมั้ย?”

“ถ้าเป็นเจ้ามาซาโตะล่ะก็คงไปช่วยงานคุณจูไดน่ะครับ”

“คราวก่อนบังอาจมาทำให้ตรูเลือดพุ่งได้...มันต้องใช้คืนอย่างสาสม...ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” คาโอรุจิตตกเกิดอาการโรคจิตกำเริบเข้าสู่ด้านมืดอีกแล้ว

“หัวหน้า!!ทุกคน!!” มาซาโตะที่เพิ่งพูดถึงเมื่อตะกี้วิ่งเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเร่งรีบ เหงื่อท่วมตัวพร้อมกับเรียวจิที่วิ่งตามมาด้วยกัน

“เกิดอะไรขึ้น?ทำท่าทางรีบแบบนั้นน่ะ,แต่เดี๋ยวสิ แกโดดงานเรอะมาซาโตะ?!”

“เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะน่า!แฮ่ก…!ดาบฮินะถูกขโมยไปอีกแล้ว!!”

“ว่าไงนะ!?ดาบฮินะน่ะเหรอ!?จะได้ว่ามันถูกผนึกไปแล้วนี่น่า!!”

“ทางสำนักชินเมริวที่คันไซเพิ่งรายงานมาเองครับ หัวหน้า”

“จากสภาพที่เกิดเหตุ พบว่าเป็นคนร้ายรายเดียวกับที่บุกโจมตีวิหารแห่งแสงครับ”

“ว่าไงนะ!?”

“ดาบฮินะนี่...ใช่เล่มเดียวกับดาบที่คุณซึคุโยมิเอาไปใช้เมื่อสองปีก่อนรึเปล่าครับ!?”

“ใช่,ถ้าคนที่ขโมยไปดึงพลังออกมาใช้ได้ล่ะก็....อาจจะเกิด“สงคราม”ขึ้นมาจริงๆก็ได้”

“ถ้างั้นก็คงต้องเข้มงวดกันหน่อยล่ะ,ผู้หมวด”

“ค่ะ”

“ไปสั่งการให้พวกทหารเพิ่มความแน่นหนาในการรักษาความปลอดภัยที”

“รับทราบค่ะ” ลอร์ร่ารับคำสั่งจากชาร์แล้ววิ่งออกไปจากห้อง

“ถ้างั้นให้ผมไปบอกอาจารย์จอมเวทย์กับทุกคนให้ระวังกันหน่อยก็แล้วกันนะครับ”

“รบกวนด้วยแล้วกันนะครับ”

เนกิรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปที่ห้องผอ.ที่ตึกA

“ว่าแต่ว่า,อาวุธที่สั่งเสร็จรึยังครับ?คุณคิระ”

“90%เสร็จไปแล้วล่ะ เตรียมรับอาวุธใหม่ก่อนงานโรงเรียนได้เลย”

“ถ้าเรื่องเงินผมจะเอาไปให้วันพรุ่งนี้นะครับ ว่าแต่เอาจริงเหรอครับเนี่ย ที่จะทำ“เจ้าพวกนั้น”น่ะ”

“ถ้ามันจำเป็นจริงๆ...ชั้นก็มีแต่ต้องทำล่ะนะ”

“ที่พูดมาเป็นความจริงรึ!?” เมื่อผอ.ได้ยินสิ่งเนกิที่บอกก็ลุกออกจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางวิ่งไปเอาตราปั๊มที่ตู้เก็บของแล้วเอามาปั๊มเอกสารแล้วยื่นให้เนกิ

“ฝากเอานี่ไปให้คาโอรุคุงที แล้วบอกด้วยนะว่าให้ปฏิบัติการตามใจชอบได้เลย”

“ครับ!”

หลังจากนั้นเนกิก็เอาเอกสารดังกล่าวไปให้คาโอรุเพื่อมอบอำนาจในการควบคุมสถานการณ์ให้แบบเต็มที่

วันต่อมา วันที่19มิถุนายน 2005 9.08AM

“ขอโทษครับที่ช้า!” คาโอรุวิ่งหอบมาหาทุกคนที่ลานหน้าต้นไม้โลก เพราะเมื่อคืนนัดกันว่าวันนี้จะมาเดินสำรวจร้านค้าก่อนถึงงานวันพรุ่งนี้

“เอาล่ะๆ ก่อนอื่นเลยก็...ร้านทาโกะยากิของชมรมว่ายน้ำของอากิระจัง!ไปกันโลด!” วันนี้โคโนกะกับพวกสาวๆดูจะร่าเริงเป็นพิเศษเลย แต่ที่น่าแปลกใจคือลอร์ร่าใส่ชุดไปรเวทออกมาเที่ยวกับทุกคนด้วยเนี่ยสิ

ย้อนกลับไปเมื่อคืน

“จะให้ชั้นไปเดินเที่ยวกับพวกนั้น!?ผู้พันคิดอะไรอยู่กันแน่!?”ลอร์ร่าตวาดขึ้นเสียงใส่ชาร์ด้วยความโมโหอย่างไร้สาเหตุ...แต่จะว่าไร้ก็คงผิดไปนิดล่ะนะ

“ชั้นแค่อยากให้เธอออกไปใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไปบ้างก็เท่านั้นแหละ”

“แต่ว่า...”

“ชั้นบอกพวกคิระคุงไปแล้วว่าพรุ่งนี้เธอจะไปด้วย,ออกไปสนุกกับชีวิตบ้างก็ดีเหมือนกันนะ”

กลับมาที่ปัจจุบัน

“ลอร์ร่าจังมัวทำอะไรอยู่เล่ามาด้วยกันสิ!”ว่าแล้วอาสึนะก็ฉุดกระชากลากถูลอร์ร่าที่กำลังคิดอะไรเพลินไปด้วยกัน ส่วนพวกหนุ่มๆก็เดิมตามไปไม่ห่างมากนัก ซึ่งชาร์ก็ใส่เสื้อโปโลสีแดงมาเดินด้วย

“เฮ้อ,จะได้ผลมั้ยน้า?” ชาร์มองไปทางลอร์ร่าที่เดินไปกับพวกอาสึนะด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่ไกลๆ

“ไม่น่าห่วงหรอกครับ ยังไงพวกพี่เค้าต้องทำให้คุณลอร์ร่ายิ้มออกแน่นอนครับ”เนกิตอบกลับชาร์ด้วยรอยยิ้มพลางมองไปที่กลุ่มสาวๆ ซึ่งลอร์ร่าที่เพิ่งใส่ชุดไปรเวทครั้งแรกก็ออกท่าทางเขินอายเล็กน้อย นี่ถ้าไม่มีผ้าปิดตาล่ะเพอร์เฟคต์

พอไปถึงร้านทาโกยากิที่อากิระเฝ้าอยู่ ก็พบถาดทาโกยากิจำนวนพอดีคนจำนวนคนวางเรียงกันอยู่ พร้อมปักชื่อเอาไว้ด้วย

“เอาล่ะ,อย่างที่เห็นเรามีทาโกะยากิกันคนละถาด ว่าแข่งกันดีกว่าว่าใครกินหมดก่อนกัน อนึ่งว่าคนที่กินช้าที่สุดจ่ายตังค์นะจ๊ะ”โคโนกะที่เดินมาถึงโต๊ะก่อนหันไปบอกกติกากับทุกคนแล้วก็ส่งซิกให้อากิระให้สัญญาณเริ่มแข่ง

“Game,Start!”

เมื่ออากิระให้สัญญาณทุกคนก็เริ่มโซ้ยทาโกะยากิกันอย่างรวดเร็ว(แต่ยังอุตส่าห์รักษามาด) มีก็แต่เนกิที่กินอย่างทุลักทุเล เหมือนว่าของจะลวกปาก

“หมดแล้วจ้า!~”ไม่ทันไรอาสึนะก็กินหมดเป็นคนแรกโยนถาดลงถังขยะไปเป็นที่เรียบร้อย

เมื่อเห็นอาสึนะทานหมดแล้ว ทุกคนจึงเร่งสปีดตัวเองให้กินขึ้น

“เสร็จแล้ว!”ไม่นานนักชาร์ก็กินหมดเป็นคนที่สอง ตามมาด้วยเซ็ตสึนะ,คาโอรุ,คิระ,จูได,โคโนกะ,มิซากะ เหลือแค่เนกิกับลอร์ร่าเท่านั้น

“ถ้าเป็นนี้ล่ะก็...!”เนกิเห็นว่าลอร์ร่าเริ่มตามตัวเองทันแล้วจึงรีบยัดทาโกะยากิร้อนๆเข้าปากตัวเอง จนวิ่งพล่านเพราะทาโกะยากิลวกปาก

“เอ้า!เนกิ!น้ำ!น้ำ!” อาสึนะเห็นเนกิโดนของร้อนลวกปากก็รีบเอาขวดน้ำจากอากิระไปให้เนกิ เนกิก็รีบเปิดขวดแล้วก็กระดกทีเดียวหมดขวด ซึ่งในระหว่างที่กระดกขวดอยู่ลอร์ร่าก็จัดการของตัวเองหมดแล้ว

“เฮ่อ,นึกว่าจะม่องแล้วซะอีก”

“แล้วใครใช้ให้ยัดของร้อนๆแบบนั้นเข้าปากทีเดียวเยอะๆเล่า” อาสึนะยื่นทิชชู่ให้เนกิเช็ดคราบซอสที่ติดปากอยู่

“แล้วยังกับว่าทุกคนไม่ทำงั้นแหละ!?”

“จริงๆก็ไม่อยากเฉลยหรอกนะ แต่พอดีของคนอื่นที่เตรียมไว้มันเย็นชืดหมดแล้วน่ะ ใครจะไปคิดล่ะว่าเนกิคุงจะซวยเจอของร้อนอยู่คนเดียวแบบนั้น”โคโนกะพูดพลางคาบไม้จิ้มฟันราวตาแก่

“แหงะ!แบบนั้นผมก็ต้องจ่ายหมดสิเนี่ย!?”เนกิเหลือบมองกระเป๋าตังค์ตัวแล้วทรุดเพราะทั้งเนื้อทั้งตัวพกมาแค่2หมื่นเยนเท่านั้น แค่ค่าทาโกะยากิก็ปาไป5000เยนเข้าไปแล้ว

ต่อมาที่ร้านเจ้าเปาฉี เนกิที่เดินนำมาเห็นนีน่ายืนคุยอยู่กับผู้ชาย2คนท่าทางสนิทสนม เนกิจึงเข้าไปทัก “คุณนีน่า!”

“อ๊ะ!เนกิจัง!ทุกคนด้วย ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“พอดีพวกเรามาเดินสำรวจร้านค้ากันน่ะครับ”

“เจ้าเด็กนี่ใคร?ท่าทางสนิทกับเธอจังนะนีน่า”ชายผมสีน้ำเงินที่ยืนข้างๆนีน่าพูดใส่เนกิพร้อมสายตามองประมาณว่า“อยากมีเรื่องเรอะ”มาทางเนกิ

“พี่มิฮา!”

โป้ก!!

“เจ็บนะ!นี่พี่ใหญ่ทำบ้าอะไรเนี่ย!?”ชายผมสีน้ำเงินหันไปพูดกับชายผิวสีที่เพิ่งเขกหัวตัวเองเมื่อกี้

“ว่าไปไหนๆก็มาแล้วแนะนำให้พวกเนกิจังรู้จักเลยดีกว่า คนผมสีนำเงินนี่มิฮาเอล ไทรนิตี่ ส่วนคนผิวสีนั่นโยฮันไทรนิตี้ ทั้งสองคนเป็นพี่ชายของชั้นเองแหละ”


{มิฮาเอล ไทรนิตี้ จาก โมบิลสูทกันดั้ม 00}


{โยฮัน ไทรนิตี้ จาก โมบิลสูทกันดั้ม 00}

“ยังไงก็ขอบใจด้วยนะที่ดูแลลนีน่าระหว่างอยู่ที่โรงเรียนน่ะ” โยฮันยื่นมือให้เนกิ เนกิก็จับมือตอบไปตามมารยาท

“ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนแหละว้า,จะถูกยัยบ๊องนีน่าดูแลซะเปล่าเนี่ยสิ~”

Edited by -?ตื๊ดตื๊ด\`(Y)., 26 October 2011 - 10:43 AM.

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“พี่มิฮา!”

“ถ้าจะบอกว่าไม่จริงก็มาพิสูจน์กันหน่อยเซ่” มิฮาเอลทำหน้าหาเรื่องพลางทุบโต๊ะตรงรถรานในร้านใส่เนกิ

“เรามาแข่งกินกัน มาดูกันซิว่าใครมันจะแน่กว่ากัน!?”

“พี่มิฮา!เสียมารยาทนะ,เนกิจังไม่ต้องไปรับคำท้าหรอกนะ” นีน่าพยายามออกมาห้ามศึกแต่ถูกเนกิจับไหล่แล้วส่ายหน้าให้ราวกับบอกว่า “เดี๋ยวผมจัดการเอง”

“แล้วเรื่องเมนูที่จะแข่งกันล่ะครับ?”

“เรื่องนั้นก็ตามใจแกสิ ถือว่าต่อให้นิดหน่อยก็แล้วกัน,เจ้าหนู”มิฮาเอลยังคงพูดจาเสียดสีเนกิต่อระหว่างที่เนกิกำลังนั่งเลือกเมนู

“ถ้างั้นขอเซไคจินมิเม็ง ใส่ทุกอย่างสองที่ครับ!คนแพ้จ่ายนะครับ!”

“โอเค!เตรียมกระเป๋าแห้งได้เลยไอ้เด็กเจาะกระโหลก!”

ซักพักซัตสึกิก็ยกราเม็งสองที่มาเสิร์ฟให้ทั้งคู่พร้อมน้ำเย็นพร้อมน้ำแข็งคนละแก้ว

“Game,Start!”

เมื่อซัตสึกิให้สัญญาณ ทั้งสองคนก็เริ่มโซ้ยราเม็งเข้าปากแบบไม่รีรอกันเลย โดยรวมแล้วเนกิดูเหมือนจะไวกว่าก้าวนึง

แต่พอเห็นท่าไม่ดี มิฮาเอลที่จวนตัวเอาน้ำในแก้วเทลงไปในราเม็งในมันเย็นลงแล้วรีบโซ้ย จนตอนนี้แซงหน้าเนกิไปแล้ว

“จะโกงไม่ว่านะครับ แต่ไม่สนใจว่ารสชาดของอาหารจะเสียเลยรึไง!?”

“หึ!เรื่องขี้ผงแค่นั้นใครจะไปสนฟะ!?”

สถานการณ์ตอนนี้เนกิกำลังเสียเปรียบ ในชามของเนกิเหลือเส้นอีกนิดหน่อยส่วนทางมิฮาเอลเหลือแค่น้ำซุปเท่านั้น เมื่อเห็นแบบนั้นมิฮาเอลก็ยกชามบะหมี่ขึ้นมาซดน้ำเสียงดังสนั่นวง

“อ็อก!แค่กๆๆ!”มิฮาเอลกลับสำลักน้ำแข็งแล้วลงไปนอนกองกับพื้น เส้นบะหมี่ที่เพิ่งคีบเข้าปากไปแล็บออกมาเล็กน้อยด้วย

“พี่มิฮา!”

หลังจากนั้นที่หน้าห้องพยาบาล

“ขอโทษแทนเจ้าบ้ามิฮาเอลด้วยนะ เจ้านี่มันเกรียนรักษาไม่หายน่ะ”โยฮันผู้เป็นพี่ใหญ่ก้มหัวขอโทษพวกเนกิแทนมิฮาเอลที่เสียมารยาท นีน่าเองก็ก้มหัวขอโทษด้วย

“ขอโทษแทนพี่มิฮาด้วยนะ เนกิจัง”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ดูท่าเค้าจะได้บทเรียนที่สาสมแล้วล่ะครับ”

“ถ้างั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ” เนกิลาจากพวกไทรนิตี้ออกหาทุกคนเพื่อไปเที่ยวกันต่อ

ตอนกลางคืนที่ลานหน้าต้นไม้โลกมีบรรยากาศคล้ายงานเทศกาลฤดูร้อน มีทั้งซุ้มช้อนปลาทอง ซึ่งทุกคนอยู่ที่ซุ้มยิงปืน ซึ่งมีรางวัลใหญ่เป็นตุ๊กตาหมีตัวเบ้งวางล่อตาล่อใจอยู่ตรงกลาง ซึ่งทุกคนต่างพาใจกันยิงพลาดกันพร้อมหน้าเหมือนนัดกันมา แม้แต่คาโอรุยังพลาด ซึ่งดูเหมือนลอร์ร่าจะเป็นคนที่เจ็บใจที่สุดที่ยิงพลาด เหลือแต่เนกิที่ยังไม่ได้ยิง

‘เมื่อกี้เกือบจะลงแล้ว ถ้าเล็งตรงนั้นล่ะก็....ได้แน่!’เนกิยิงตรงหัวของตุ๊กตา ทำให้ตุ๊กตาส่ายเล็กน้อย แล้วก็...

ตุ๊บ!

ตุ๊กตาก็ตกลงพื้นแบบเต็มๆ

“Yes!!” เนกิดีดนิ้วด้วยความดีใจตามประสา แต่คนที่ดีใจที่สุดไม่ใช่คนยิงได้แต่เป็นลอร์ร่าต่างหาก

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว” เนกิรับตุ๊กตาจากคนคุมซุ้มแล้วเอาไปให้ลอร์ร่า

“หมายความว่าไง?นายเป็นคนยิงได้ไม่ใช่เหรอ?” ลอร์ร่าที่กำลังอายหน้าแดงเป็นน้ำมะเขือถามเนกิพลางเอามือผลักตุ๊กตาเบาๆเพื่อปฏิเสธ ซึ่งเนกิก็ยิ้มให้แล้วตอบกลับว่า “คุณลอร์ร่ามีของแบบนี้เก็บไว้บ้างก็ดีนะครับ”แล้วก็ยื่นตุ๊กตามาหมีให้ ซึ่งเจ้าตัวก็เอามาถือไว้

หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปนอน ลอร์ร่าเดินกลับสำนักงานกับชาร์ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข

“วันนี้สนุกมั้ยลอร์ร่า?ได้ออกมาเที่ยวกับทุกคนแบบนี้”

“ค่ะ,ไม่ได้สนุกแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วก็จำไม่ได้เหมือนกันค่ะ”

เมื่อกลับไปถึงห้องลอร์ร่าเอาตุ๊กตาหมีที่ได้มาวางไว้ที่ชั้นวางของชั้นบนสุด

“เรานี่มันบ้าชะมัด,จะนิวไทป์ที่แท้จริงหรืออะไรก็ช่าง ยังไงก็เป็นมนุษย์ที่มีจิตใจเหมือนกันนี่นา” ลอร์ร่าลูบหัวตุ๊กหมีบนชั้นวางแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียงแล้วก็หลับไป

ชาร์:ขอบใจมากนะเนกิคุง,วันนี้ผู้หมวดดูจะมีความสุขมากเลยล่ะ

เนกิ:ไม่หรอกครับ, เดิมทีผมก็อยากเห็นรอยยิ้มของคุณลอร์ร่าอยู่แล้ว เพราะงั้นไม่ต้องขอบคุณกันหรอกครับ

เนกิ:แต่คุณชาร์เคยคุยกันท่านพ่อเรื่อง“สงคราม”ที่กำลังจะเกิดขึ้นจริงๆเหรอครับ?

ชาร์:เรื่องนั้นเธาแซนด์มาสเตอร์เป็นคนมาบอกเอง สิ่งที่ชั้นทำคือรับฟังแล้วก็ทำตามคำขอเท่านั้นเอง

เนกิ:แล้วท่านพ่อจะเอายังไงกับสงครามนี้ล่ะครับ?

ชาร์:เรื่องนั้นเจ้าตัวบอกว่าจะไปจัดการกับเรื่องที่เกิดที่อื่นแทน ส่วนทางนี้ให้พวกเราจัดการน่ะ

เนกิ:งั้นเหรอครับขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ

เนกิ was quit IRC (Quit:)

ชาร์คุยหารือกับเนกิเรื่อง“สงคราม”และขอบคุณเนกิเล็กน้อยเรื่องวันนี้ก่อนไปนอน

6/19/2005 6.30PM เมืองแห่งการศึกษา

“ชิ!อีเด็กเปรตนั่นมันอะไรกัน?!” ชายคนนึงวิ่งหนีอะไรบางอย่างเข้ามา แต่จู่ๆกลับมีอะไรไม่รู้ลอยมาทับหัวจนสลบไป

“เฮ้อ,สุดท้ายก็ต้องลงมือจนได้แฮะ” เด็กผู้หญิงกล่าวขณะที่วิ่งทะลุไปอีกฟากของตรอก ส่วนชายที่หนีมาก่อนหน้าก็ถูกจับใส่กุญแจมืออยู่ในตรอกนั้น

ขณะเดียวกันที่อีกฟากนึงของตรอก มีกลุ่มนักเลงประมาณ20คนกำลังรุมชายผมตั้งคนเดียว

“นี่จัดจ์เมนต์ค่ะ!ขอจับกุมพวกคุณในข้อหาก่อเหตุไม่สงบ...เอ๋” เด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้รีบวิ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุ กลับพบว่าชาย20คนนั้น โดนอัดเละลงไปกองกับพื้นจนหมดเหลือแค่ชายผมตั้งยืนอยู่คนเดียว

“มาช้าจริงนะ,ชิราอิ”ชายร่างสูงหันไปทักเด็กผู้หญิงในชุดโทคิวะไดที่เข้ามาในที่เกิดเหตุด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พร้อมกับมองไปที่มือขวาของตัวเอง

ประมาณ15นาทีต่อมา ทั้ง21คนที่ถูกเล่นงานก็ถูกนำส่งขึ้นรถตู้เพื่อเข้าสู่สถานกักกัน

“ให้ตายสิ,ทำไมคุณถึงทำอะไรไม่คิดแบบนั้นคะเนี่ย?พวกเราไม่ได้เป็นจัดจ์เมนต์เพื่อจะได้อัดคนนะคะ”

“เรื่องนั้นรู้แล้วน่า ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา กว่าเธอจะมามีหวังเละกันก่อนแหงๆ”

ทั้งสองคนเดินเถียงกันระหว่างทางเดินกลับหอพักซึ่งกลับทางเดียวกันเรื่องงานปราบปรามวันนี้

“ว่าไปไหนๆก็เลิกงานแล้ว ไปหาอะไรดื่มกันดีกว่ามั้ยชิราอิ?”

“พูดเหมือนพวกเที่ยวกลางคืนเลยนะคุณเนี่ย”

“ไม่ใช่เฟ้ย!หมายถึงที่เซเว่นน่ะ”

“ว่าแต่ของเธอเหมือนเดิมใช่มั้ย?”ชายร่างสูงพูดพลางหยิบกล่องนมสดยี่ห้อ“มูซาชิโนะ”จากตู้เย็นร้านสะดวกซื้อยื่นให้เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง ส่วนตัวเองก็หยิบน้ำอัดลมขวดครึ่งลิตรติดมือมา เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยก็ออกมาเดินกลับต่อ

“ว่าแต่ติดต่อท่านพี่รึยังคะ?เห็นว่าไม่ได้ติดต่อกลับมาเลยนี่นา...”เด็กสาวถามชายผมดำตั้งด้วยสีหน้าหดหู่ ในมือถือกล่องนมที่ยังเย็นอยู่

“ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็วางใจได้เลย ชั้นส่งเมลล์ไปหายัยนั่นแล้ว เห็นว่ากำลังจัดเตรียมสำหรับงานโรงเรียนอยู่น่ะ”ชายผมดำตอบกลับพลางเปิดขวดน้ำอัดลมขึ้นมากระดกขวดดื่ม

“เธอน่ะรีบไปเก็บของได้แล้ว รถบัสจากนี่ไปมาโฮระออก3ทุ่มครึ่งนะ ชั้นขออนุญาตผู้ดูแลที่หอพักเธอแล้ว รีบไปเจอกันที่นั่นก็แล้วกัน เรื่องที่พักชั้นก็จัดการไว้แล้ว”ชายผมตั้งควักตั๋วออกมาจากกระเป๋าสตางค์ยื่นให้เด็กสาวข้างๆ เด็กสาวก็รับไว้แล้วยิ้มอย่างดีอกดีใจ

“ถ้าเช่นนั้นดิชั้นขอตัวไปเก็บของก่อนนะคะ คุณคามิโจ”ว่าแล้วหญิงสาวก็เทเลพอร์ทกลับไปที่หอพัก เหลือไว้เพียงฝ่ายชายเท่านั้นที่เดินกลับหอเพียงคนเดียว แต่ระหว่างทางก็แวะที่ร้านขายการ์ดใกล้ๆนั้นแล้วเปิดซองหาการ์ดใหม่ๆดู แต่ผลที่ได้คือ เปิด2ซอง การ์ด10ใบ เป็นขยะเข้าคลังไป7

“วันนี้ถ้าทางเราจะดวงขึ้นแฮะ”ชายผมดำยิ้มราวกระชดให้ตัวเองนิดหน่อย ราวกับว่าเป็นคนที่ไม่เคยดวงดีมาก่อน

เมื่อกลับมาถึงห้อง คามิโจก็รีบจัดแจงเก็บของแล้วก็เสื้อผ้าสำหรับ1สัปดาห์ เนื่องจากเป็นห้องที่อาศัยอยู่คนเดียวจึงจัดการอะไรได้สะดวกหน่อย ไม่ถึง10นาทีก็เสร็จ แถมยังมีเวลาพอจะทำความสะอาดห้องก่อนเพื่อไม่ให้เหนื่อยถึงเมดฝึกหัดที่คอยดูแลความสะอาดของหอซึ่งเป็นน้องสาวบุญธรรมของเพื่อนซะด้วย

6/18/2005 19.55PM ศูนย์ขนส่ง เมืองแห่งการศึกษา

“ยัยมิซากะ อยู่ที่นั่นจะมีความสุขรึเปล่านะ?” คามิโจนั่งแหงนมองท้องฟ้าบนม้านั่งสถานีเพื่อรอชิราอิบ่นขึ้นมาเล็กน้อย ซักพักชิราอิก็เทเลพอร์ทมาถึงสถานีแล้ว

“ขอโทษที่มาช้าค่ะ” พอดีของมันเยอะไปหน่อยก็เลยต้องจัดก่อน”

“งั้นเหรอ?งั้นก็ดีแล้ว รีบไปหาที่นั่งเถอะ”

ทั้งสองคนขึ้นรถบัสขบวน[เมืองแห่งการศึกษา-มาโฮระ]ไปเลือกที่นั่งแถวหน้าไว้ เมื่อถึงที่นั่งคามิโจก็เอาเด็คออกมาจัดดูความเรียบร้อย

“อยู่บนรถบัสยังจะจัดเด็คอีกเหรอคะเนี่ย?” ชิราอิเงยหน้าไปถามคามิโจด้วยสีหน้างงงวยเมื่อเห็นคามิโจเอาเด็คมาจัด

“ว่าแต่เธอเถอะ,ไม่เอาเด็คมาเตรียมแบบนี้ดีแล้วเหรอ?”

“พอดีว่าเตรียมตั้งแต่เก็บของที่หอแล้วน่ะค่ะ”

“มิน่าล่ะถึงได้มาช้า”

6/19/2005 หอพักสตรีแผนกม.ต้น โรงเรียนมาโฮระ [ห้อง168 คางุระซากะ อาสึนะ,โคโนเอะโคโนกะ+เนกิ+มิซากะ มิโคโตะ]

“ขอโทษนะแต่พรุ่งนี้เช้าชั้นติดงานที่ห้องอาจจะไปรับไม่ได้ แต่ถ้างานเปลี่ยนเวรกันเมื่อไหร่จะไปหานะ”มิซากะคุยโทรศัพท์กับใครซักคนที่จะมางานโรงเรียนวันพรุ่งนี้ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจนอนหลับไปอย่างสบายอารมณ์

วันที่19มิถุนายน ปี2005 งานโรงเรียนมาโฮระ วันที่1 หามีใครรู้เลยว่า ในวันแห่งความสุข1สัปดาห์นั้น หายนะจากความมืดได้ก่อตัวขึ้นแล้ว...

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

Phase12 บทสันนิบาตเทศกาล:ตอนที่1

วันที่ 20 มิถุนายน ปี2005 นับตั้งแต่7โมงเช้าของวันนี้จนถึงเที่ยงคืนของวันที่ 26 มิถุนายน ปี2005 งานโรงเรียนมาโฮระได้เปิดฉากขึ้นพร้อมกับรอบคัดเลือกของI2&KC Riding Duel Championship การแข่งขันไรดิ้งดูเอลระดับประเทศที่จัดขึ้นที่มาโฮระด้วย

“เสร็จรึยังเนกิ?ทุกคนรออยู่นะ”ในห้องเดิมของทั้งสี่คน อาสึนะที่ตื่นเช้าแบบผิดวิสัยเพราะวันนี้ไม่มีเรียนเรียกเนกิผู้เป็นน้องชายซึ่งกำลังแต่งตัวอยู่ ซึ่งเนกิก็สวมดูเอลดิสก์เป็นอันเสร็จแล้วทั้งสองก็เดินออกไปจากห้อง

ทางด้านคามิโจที่นั่งฟังเพลงรอชิราอิที่ล็อบบี้โรงแรม เมื่อชิราอิลงมาพร้อมชุดลำลองทำให้คามิโจอึ้งเล็กน้อยเพราะกฏของโรงเรียนโทคิวะไดที่ให้ใส่เครื่องแบบนักเรียนตลอดไม่ว่าจะวันหยุด แต่เพราะอยู่นอกโรงเรียนจึงสามารถใส่ชุดลำลองได้ แต่คามิโจก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก ทั้งสองเดินออกมาจากโรงเรียนนอกเมืองมาโฮระแล้วต่อรถไฟฟ้าเข้าสู่ตัวโรงเรียน

“แหงะ?!.....ไหงเรามาอยู่ในฉากอีเวนต์ในฝันแบบนี้เนี่ย?”คาโอรุตกใจลุกมาจากเตียงเพราะบนเตียงนอกจากเจ้าตัวแล้วยังมีโคโนกะกับเซ็ตสึนะนอนอยู่ด้วย ถึงจะเจอแบบนี้บ่อยแต่ก็ไม่ชินซักที
“......ปล่อยให้นอนอีกซักพักดีกว่า”คาโอคิดพลางเอาผ้าห่มมาห่มทั้งสองที่นอนอุตุยังไม่ตื่น แต่เพราะเข้าเวรช่วยงานตอนบ่ายเลยปล่อยให่นอนต่อไปได้
กลับมาที่ม.ปลายปี2ห้องA อาสึนะกับเนกิมาถึงห้องก่อนเวลาเปิดร้าน1ชั่วโมง เมื่อเข้ามาในห้องก็พบทุกคนอยู่ในชุดเมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อาสึนะจึงขอตัวไปเปลี่ยนชุดส่วนเนกิไปเตรียมของสำหรับทำอาหารในครัว

“นับจากวันนี้เป็นเวลา7วัน ขอให้เจ้าหน้าที่ทุกคนดูแลความปลอดภัยในงานอย่างเต็มกำลัง แต่อย่าได้ลืมว่าเป็นงานเทศกาล อย่าได้เครียดกับมันมากเกินไป เมื่อหมดกะของตัวเองแล้วอนุญาตให้เที่ยวงานได้ตามสบาย”ชาร์ยืนสั่งงานกับเจ้าหน้าที่ฮันเตอร์บนโพเดี้ยมหน้าสำนักงานอย่างแข็งขัน เจ้าหน้าที่ฮันเตอร์ทุกคนวันธยาหัตถ์และแยกย้ายไปยังจุดที่ตนดูแล

“เอาล่ะ,เริ่มจากที่ไหนกันดีหว่า?”คามิโจวหยิบใบปลิวแนะนำงานที่รับแจกจากหน้าประตูโรงเรียนมายืนอ่านเพื่อตัดสินใจ แต่ต้องก้มหน่อยเพราะชิราอิเตี้ยจนไม่เห็น

[ชิราอิ คุโรกะ:ว่าใครเตี้ยมิทราบ?!
คนเขียน:เธอนั่นแหละเตี้ย]

“ตอนโทรคุยกับท่านพี่เมื่อคืนก็เห็นว่าจะว่างตอนบ่ายซะด้วย ลองไปที่ห้องของท่านพี่ก่อนเป็นที่แรกเป็นไงคะ?”ชิราอิฉกใบปลิวในมือคามิโจมาดูแผนที่งานแล้วถามคามิโจ

“นั่นสินะ,ชั้นเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าห้องของยัยนั่นจะทำร้านแบบไหน”คามิโจหยิบใบปลิวคืนจากมือชิราอิแล้วเดินหาตึกBซึ่งเป็นที่อยู่ของห้องม.ปลายปี3/Q

“ช็อคโกแล็ตฟองดูของโต๊ะสามได้แล้ว!”“รับทราบค่า!”ที่ห้องQคิระที่ทำงานเป็นพ่อครัวกับมิซากะที่เป็นเมดทำงานประสานกันอย่างเป็นปี่เป็นขลุ่ย ด้วยความสามารถการทำอาหารได้ทุกชนิดใน10นาทีกับความคล่องแคล่วในการเสิร์ฟของมิซากะทำให้ร้านของห้องนี้ทำอะไรได้ราบรื่นสุดๆ
“ฮิๆ เป็นพี่น้องกันเนี่ยทำงานด้วยกันง่ายดีจังนะ กับมิซากะจังน่ะ”เฟรย์ที่เข้ามารับอาหารไปเสิร์ฟลูกค้าพูดกับคิระด้วยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
“ว่าแต่เธอเถอะเฟรย์ ชุดเมดที่เคยลองคราวก่อนล่ะ?”คิระถามเฟรย์เพราะชุดเมดที่เฟรย์ใส่เป็นชุดเมดแบบสำหรับคอสเพลย์ทั่วไป ไม่ใช่ชุดเมดตัดเองที่เอามาลองตอนจัดห้อง
“พอดีชุดนั้นมันขยับไม่ค่อยสะดวกน่ะ แถมคนเป็นเมดน่ะห้ามใช้ชุดที่เด่นจากคนอื่นนี่นะ”เฟรย์ตอบกลับคิระก่อนจะเอาอาหารไปเสิร์ฟให้ลูกค้า
ครืด!
“ยินดีต้องรับกลับค่า,นายท่าน”ประตูห้องที่เปิดออกหมายถึงลูกค้าโต๊ะใหม่ที่เข้ามา มิซากะไปหน้าประตูเพื่อทักทายลูกค้าตามมารยาทของเมด แต่แขกที่เข้ามาคือคามิโจกับชิราอิ ซึ่งทั้งสองฝ่ายเจอกันก็อึ้งกันทั้งคู่ โดยเฉพาะฝ่ายผู้มาเยือนที่เห็นมิซากะเป็นเมดได้สมบูรณ์แบบจนน่าเหลือเชื่อ
“มิซากะ?/ท่านพี่?”“โทมะ!?คุโรโกะด้วย!?”ทั้งสองฝ่ายเรียกชื่อกันอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเจอกันตอนนี้ แต่ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น
“ขอทวนรายการนะคะ ทั้งหมดมีเซ็ตอาหารเช้าสไตล์อังกฤษสองที่ เครื่องดื่มรับเป็นกาแฟบลูอายส์เมาน์เท่นนะคะ กรุณารอซักครู่ค่ะ”มิซากะทวนรายการของโทมะและคุโรโกะก่อนจะไปส่งออเดอร์ให้คิระแล้วเอาอาหารไปเซิร์ฟโต๊ะอื่นต่อ
“เหลือเชื่อเลย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่าท่านพี่จะทำงานเมดคาเฟ่ได้คล่องขนาดนี้”ชิราอิหันไปมองมิซากะที่ทำงานอยู่ตาไม่กระพริบ ซึ่งคามิโจก็เช่นกัน
“นั่นสินะ ยัยนั่นสนุกเต็มที่เลยแฮะ”คามิโจยิ้มพลางดูตารางงานของวันที่1ในช่วงบ่าย ถ้าไม่ติดว่ามีกฏห้ามถ่ายรูปถ้าไม่ใช่กิจกรรมล่ะก็คงถ่ายไปแล้ว
ซักพักอาหารที่ทั้งคู่สั่งก็มาเสิร์ฟ ชุดอาหารเป็นอาหารเช้าสไตล์อังกฤษสุดหรู ประกอบด้วยไส้กรอก ไข่ดาวและขนมปังอย่างง่าย ทั้งหมดได้ผ่านกระบวนการพิเศษเพื่อลดปริมาณไขมันในจาน เสิร์ฟพร้อมกาแฟบลูอายส์เมาน์เท่นเกรดA ทั้งหมดถูกสร้างสรรค์จากฝีมือของ คิระA.ครอวฟอร์ด

20นาทีต่อมาทั้งคู่ก็กินอาหารจนหมด ซึ่งตรงกับช่วงเวลาที่มีกิจกรรมพิเศษของรอบเช้าพอดี

“เอาล่ะค่ะนายท่านผู้มีอุปการคุณทั้งหลาย ขณะนี้ถึงเวลาของเกม “รูปถ่ายแห่งความทรงจำ”แล้วค่า!”เฟรย์ขึ้นไปประกาศบนเวทีขนาดเล็กที่อยู่ริมห้อง

“สำหรับผู้ที่จะเข้าร่วมสนุกได้คือโต๊ะที่สั่งเครื่องดื่มที่จะถูกสุ่มจับฉลากขึ้นมาค่า”เฟรย์หยิบกล่องฉลากขึ้นมาแล้วล้วงฉลากข้างในออกมาเปิดอ่าน
“สำหรับเมนูที่ถูกเลือกในวันนี้คือ.....บลูอายส์เมาน์เท่นค่า~โต๊ะไหนสั่งเครื่องดื่มเมนูนี้กรุณาขึ้นมาบนเวทีด้วยค่า~”เมื่อเฟรย์ประกาศชื่อเมนูผู้โชคดีแล้ว ลูกค้าโต๊ะอื่นนอกจากโทมะกับคุโรโกะต่างพากันคอตกอย่างห่อเหี่ยว เพราะเดิมทีราคาของบลูอายส์เมาน์เท่นก็ปาไปแก้วละ3000เยนแล้วจึงไม่มีใครสั่งกัน
“เอาล่ะคะในเมื่อเราได้ผู้เข้าแข่งขันมาแล้ว เราจะให้เลือกเมดที่ท่านอยากจะถ่ายรูปด้วยแล้วให้มาเล่นเกมกันนะคะ”เฟรย์ยื่นรายชื่อของเมดให้ร้านให้โทมะกับคุโรโกะดู แน่นอนว่าที่ทั้งคู่เลือกก็คือ “มิสะจัง(มิซากะ)แน่นอน!” ทำเอามิซากะถึงกับสะดุ้งตกใจแล้วต้องขึ้นมาบนเวที

“เอาล่ะคะเราจะมาอธิบายเกมกันเลยนะคะ โดยเกมที่จะใช้ตัดสินกันเป็นเกมการ์ดค่ะ”เมื่อได้ยินเฟรย์พูดเช่นนั้นทั้งสองคนผงะชั่วครู่เพราะรู้ๆกันอยู่ว่ามิซากะเป็นถึงแชมป์ดูเอลมอนส์เตอร์สองสมัยซ้อนในเมืองแห่งการศึกษา ขืนให้ดูเอลกันมีหวังเทิร์นเดียวจอดแหงๆ แต่ว่า.....
“แต่การ์ดที่เราจะเล่นคือ.....เจ้านี่ค่า~”เฟรย์หยิบการ์ดที่จะเล่นออกมา ทำเอาโทมะกับคุโรโกะโล่งใจเพราะการ์ดที่หยิบขึ้นมาไม่ใช่การ์ดดูเอลมอนส์เตอร์แต่เป็นไพ่สี่ดอกธรรมดาๆที่ใช้ในคาสิโน
“ส่วนเรื่องเกมที่จะเล่นด้วยการ์ดชุดนี้ ขอให้ผู้ร่วมเกมเป็นคนเลือกเองค่า~”เมื่อเฟรย์บอกกติกาแล้วโทมะกับคุโรโกะก็หันไปปรึกษากันว่าจะเอาเกมอะไรกันแล้วไปกระซิบบอกเฟรย์
“เอาล่ะค่ะสำหรับเกมที่จะใช้เล่นกันคือ.......สปีด(ความเร็ว)ค่า~”เฟรย์ตั้งโต๊ะแล้วแจกไพ่ให้ทั้งคู่ โดยฝ่ายผู้เล่นโทมะขอเป็นคนลง
“ถ้าพร้อมแล้วก็Game……Start~!”เมื่อเฟรย์ในสัญญาณทั้งสองคนก็รีบจัดการกับไพ่บนมือและในกองชองตัวเอง โดนเอาใบที่มีค่ามากกว่าหรือน้อยกว่าวางบนใบที่อยู่บนโต๊ะแล้วจั่วขึ้นมาใหม่แล้วทำซ้ำไปเรื่อยๆ ใครหมดสำรับก่อนชนะ
ผ่านไป1นาทีกว่า ระหว่างที่มิซากะจ้องการ์ดสองใบสุดท้ายบนมืออย่างเคร่งเครียด โทมะก็ปล่อยการ์ดใบสุดท้ายบนมือลงบนโต๊ะอย่างสบายๆ
“ได้ผู้ชนะแล้วค่า~ผู้ร่วมเกมเป็นฝ่ายชนะไป รางวัลที่จะได้คือ......ได้ถ่ายรูปคู่กับมิสะจังคนละใบค่า~”เมื่อได้ยินคำนั้นมิซากะถึงกับคอตกแต่ก็ต้องยิ้มแย้มต่อไปเพื่องาน เมื่อได้เวลาถ่ายรูปคิระก็เดินออกมาพร้อมกล้องโพราลอยด์ที่ใส่ฟิล์มไว้เต็มเอี๊ยด
‘ให้คนอื่นถ่ายรูปกับน้องสาวทั้งที่ตัวเองไม่เคยถ่ายด้วยเลยนี่รู้สึกแย่ชะมัด’คิระบ่นในใจด้วยความเซ็ง แต่ก็พยายยามลืมๆมันไปแล้วถ่ายรูปก่อน
แชะ!แชะ!
รูปทั้งสองรูปถูกปริ๊นต์ออกมาทันทีที่กดชัตเตอร์ ซักพักภาพก็ค่อยๆปรากฏขึ้นบนแผ่นฟิล์ม ภาพที่ถ่ายกับคุโรโกะออกมาค่อนข้างปกติ ไม่ต่างกับตอนถ่ายตู้สติ๊กเกอร์เมื่อปีก่อน แต่ตอนถ่ายกับโทมะ มิซากกะกลับยิ้มได้ดูมีความสุขกว่ามาก ราวกับว่ารูปนั้นเป็นรูปวันแต่งงานยังไงยังงั้น

ตัดไปทางห้องม.ปลายปี2/A เนกิกำลังตั้งหน้าตั้งตาผัดยากิโซบะอยู่หน้ากระทะในครัว โดยมีคาโอรุที่ว่างอาสามาช่วย ทำให้ห้องนี้ทำงานได้ราบรื่นไม่ต่างกับห้อง3/Q แถมเพราะมีพ่อครัวสองทำให้เรื่องอาหารค่อนข้างลื่น ถึงแม้ฝีมือของทั้งคู่จะเทียบคิระไม่ติดแต่เพราะได้คิระสอนเลยทำออกมาได้ดีเกินคาด

“ว่าไปจะถามตั้งนานแล้ว คุณคาโอรุไปโดนอะไรมาน่ะครับ?”เนกิถามคาโอรุที่เอาทิชชู่อุดจมูกตั้งแต่ตอนที่เข้ามาช่วยงานตอนพัก เวรทำอาหารตอนนี้เป็นเวรของเจ้ากับซัตสึกิ

“เอ่อ นิดหน่อยนะครับ”คาโอรุเอามือขยับทิชชู่ที่อุดรูจมูกให้เข้าที่แล้วหันมาตอบ
“เรื่องสองคนนั้น......สินะครับ!”
พรวด!!!ซู่!!!
เนกิถามกวนประสาทพร้อมทั้งดึงทิชชู่ที่อุดจมูกคาโอรุอยู่ออก เลือดกำเดาของคาโอรุเลยพุ่งพรวดเป็นก๊อกแตก พื้นห้องเปื้อนเลือดเหมือนกับเคยมีศพอยู่ตรงนั้น
“ทำอะไรของคุณเนี่ย!?”คาโอรุว๊ากใส่เนกิแล้วคว้าทิชชู่มาอุดจมูกอีกครั้ง แถมคราวนี้ใส่ผ้าปิดปากเหมือนคนเป็นหวัดซ้ำเพื่อไม่ให้โดนดึงอีก ตอนนั้นนีน่าเข้ามาเห็นเลือดที่กระจายเต็มพื้นถึงกับตกใจ
“นะ.....นี่มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่เนี่ย!?”นีน่ารีบเข้ามาถามทั้งคู่ทันทีที่เห็น หลังจากได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากเนกิ จึงเอาไม้ถูพื้นมาเช็ดเลือดออกแล้วกลับไปทำงานต่อ
“ให้ตายสิ เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยนะคุณเนกิเนี่ย”คาโอรุที่ใส่ผ้าปิดปากบ่นใส่เนกิถือกล้องส่องออกไปข้างนอก ทั้งที่โคโนกะกับเซ็ตสึนะไม่อยู่
“ไหนๆก็ไหนๆขอดูรูปในกล้องหน่อยนะครับ!”เนกิฉกกล้องของคาโอรุมาเปิดดูรูปที่ถ่ายไป คาโอรุพยายามดึงกล้องกลับแต่ก็ต้องทำใจยอมให้เนกิดูไปเพราะคำขู่เดิมที่ว่า“เพลงสามเหลี่ยมท่อนที่1” แต่ที่แปลกคือในกล้องมีแต่รูปของเอวานเจลีนเต็มไปหมด
“เอ่อคุณคาโอรุ....อย่าบอกนะว่า....”เนกิเอารูปเอวาที่คาโอรุถ่ายให้คาโอรุแล้วถามคาโอรุด้วยสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาซะเฉยๆ
“ไม่ใช่ครับๆ รูปคุณเอวาน่ะคุณคิระเค้าฝากให้ถ่ายไปให้นะครับ!แค่สองคนนั้นผมก็สับสนจะแย่แล้วนะครับ!”คาโอรุรีบปัดปฏิเสธด้วยหน้าที่แดงเป็นไฟจราจรทันที เนกิที่ได้คำตอบแล้วก็หันออกไปแอบมองเอวาที่ไม่น่าเชื่อว่าจะยอมมาช่วยงานด้วย แต่ที่แปลกคือสีผมของเอวาเปลี่ยนไปจากสีทองเข้มสว่างเป็นสีเงินที่ตรงข้ามกับเอวาที่ทุกคนรู้จัก ซึ่งน้ำยาย้อมสีผมที่เอวาใช้เนกิก็เป็นคนไปซื้อมาให้เอง แถมยังเป็นยาย้อมผมที่เป็นเมจิกไอเท็มอีก
“ว่าแต่คุณเอวาคิดอะไรของเค้าเนี่ยถึงได้ย้อมสีผมตัวเองแบบนั้น”คาโอรุที่ยื่นหน้าออกไปมองด้วยถามเนกิขึ้นมาลอยๆ ซึ่งเนกิก็ไม่ได้ตอบอะไร แถมเอวาออกจากบ้านพักก่อนที่คิระจะตื่นทำให้แม้แต่คิระก็ไม่รู้ว่าเอวาย้อมสีผม

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

“ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ดูเหมือนว่าคิระจะไม่รู้เรื่องนี้ด้วยนะครับ”เนกิตอบคาโอรุพลางหยิบการ์ดขึ้นมาดู1ใบ การ์ดใบนั้นคือการ์ดเปล่าที่มิซากะเอามาให้เมื่อวันก่อน
“การ์ดใบนั้น...เซเวียร์ดราก้อนกลับไปเป็นการ์ดเปล่าอีกแล้วเหรอครับ?”คาโอรุยื่นหน้ามามองการ์ดเปล่าสีขาวในมือของเนกิ
“ไม่ใช่ครับ,การ์ดใบนี้เป็นการ์ดที่คุณมิซากะให้มาน่ะครับ แม้แต่คิระยังตรวจสอบอะไรไม่ได้เลยครับ”เนกิเก็บการ์ดเปล่ากลับเข้ากระเป๋าเสื้อแล้วหยิบเด็คออกมาดูแล้วเก็บเข้าที่เดิม
และแล้ววันเวลาสุดยุ่งในช่วงเช้าก็ได้จบลง ในตอนบ่ายโทมะกับคุโรโกะมาอยู่ที่ลานหน้าต้นไม้โลกเพื่อรอเที่ยวงานโรงเรียนกับพวกมิซากะ ซึ่งทั้งสองคนถูกใครบางคนจ้องมองจากต้นไม้โลกอยู่

“เด็กจากเมืองแห่งการศึกษาเหรอ......น่าสนใจดีแฮะ ชักอยากประมือด้วยซะแล้วแฮะ”ชายลึกลับที่จ้องมองพวกโทมะอย่างลับๆจากต้นไม้โลกกล่าวก่อนจะหายตัวไปราวอากาศธาตุ ซึ่งตรงกับจังหวะที่มิซากะมาถึงพอดี
“ขอโทษที่มาช้านะ พอดีลูกค้าเยอะไปหน่อยน่ะ”มิซากะวิ่งหอบมาหยุดหน้าโทมะกับคุโรโกะหลังจากวิ่งยาวจากตึกม.ปลายมาที่ลานต้นไม้โลก ซึ่งคุโรโกะเห็นปุ๊บก็ไม่รอช้ากระโดดเข้าไปหมายจะกอดแต่ก็โดนสวนด้วยศอกจนลงไปนอนกับพื้น
“ให้ตายสิ,ไม่ได้เจอกับแค่เดือนเดียวบ้าได้ขนาดนี้เหรอเนี่ยคุโรโกะ”มิซากะเอานิ้วจิ้มคุโรโกะก่อนที่จะยกคุโรโกะขึ้นมายืนแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางใช้คืนจากศอกเมื่อกี้
“ว่าก็ว่าเถอะมิซากะ เธอบอกว่าจะแวะไปหาคนรู้จักระหว่างทางนี่ จะไปกันที่ไหนล่ะ”โทมะก้มลงถามมิซากะก่อนที่ยื่นแผ่นพับให้มิซากะดู
มิซากะเปิดแผนที่เพื่อมองหาที่หมายที่จะไปต่อแล้วชี้ไปที่“มาโฮระ เรซซิ่ง เซอร์กิต”หรือก็คือ“สนามแข่งรถมาโฮระ”ซึ่งช่วงบ่ายจะมีจัดแข่งรอบคัดเลือกของการแข่งระดับประเทศที่พวกเนกิลงแข่งพอดี แถมระหว่างทางยังมีแกเลอร์รี่ของชมรมศิลปะที่อาสึนะอยู่ และท้องฟ้าจำลองของชมรมดูดาวที่นาบะ จิสึรุสังกัดอยู่ด้วย ทั้งสองคนจึงตัดสินใจไปเดินเที่ยวงานตามที่มิซากะแนะนำ เพราะงานโรงเรียนปีนี้ยืดมาเป็นหนึ่งอาทิตย์ ทำให้มีเวลาเที่ยวชมมากกว่าเดิมมาก

ทางด้านพวกเนกิที่กลับไปเอาดี-วิลล์ที่บ้านพักเอวานเจลีน ก็รีบบึ่งดี-วิลล์ไปที่สนามแข่งผ่านทางด่วน ใบหน้าของเนกิดูหมองไป คงเพราะเรื่องที่ทำตอนส่งใบสมัครลงแข่งกระมัง

ย้อนกลับไปเมื่อวานนี้

ทั้งสามคนกำลังนั่งกรอกใบสมัครลงแข่งทางอินเตอร์เน็ต ต้องมานั่งคิดชื่อปลอมที่จะใช้ในการสมัคร

“ทำไมต้องมาคิดชื่อปลอมด้วยล่ะเนี่ย พวกเราไม่ใช่พวกมีค่าหัวสักหน่อยนะ”เนกิตัดพ้อระหว่างที่กรอกรายละเอียดลงใบสมัครในส่วนของหัวหน้าทีม ซึ่งตกลงกันแล้วว่าให้เป็นเนกิ
“ประเด็นมันอยู่ที่ชั้นนี่แหละ ลืมรึไงว่าชั้นเป็นลูกชายของประธานเปกาซัสน่ะ ถ้าพวกเราลอยลำเข้ารอบโดยที่มีชื่อชั้นอยู่เราจะไม่โดนหาว่าใช้เส้นสายชนะการแข่งเรอะ!?”คิระที่กรอกใบสมัครของตัวเองในชื่อ“คิระ ยามาโตะ”ไปแล้ว ตอบในระหว่างที่กำลังนั่งประกอบปืนพก เบเร็ตต้า92Fสีดำติดลำกล้องกับศูนย์เลเซอร์อยู่บนโต๊ะทำงาน
“แล้วอีกเหตุผมนึงก็คือกลัวว่าพวก“ศัตรู”จะรู้ตัวเข้าสินะครับ?”คาโอรุผู้ลงสมัครในชื่อ“เฮเลล มอร์นิ่งสตาร์”นั่งอ่านนิยายSchool Days ภาค Kimi To Iru Sora (สคูลเดย์:เธอ ฉัน,ในวันฟ้าคราม)อยู่บนเก้าอี้รับแขกถามคิระอีกที่เพื่อให้แน่ใจในเหตุผลที่ทำ
“ใช่ ถ้าตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้รู้ว่าพวกเราลงแข่ง ไม่ใช่แค่พวกเราเท่านั้น คนอื่นก็จะพลอยรับเคราะห์ไปด้วย”คิระตีหน้าเครียดตอบคาโอรุกลับ พลางเอาปืนที่ประกอบเสร็จแล้วใส่กล่องห่ออย่างดีเป็นกล่องของขวัญ ซึ่งอีกสองคนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
‘นั่นสิน ถ้าเราไม่ทำ ก็จะปกป้องใครไม่ได้เลย’เนกิที่ตัดสืนใจแน่วแน่แล้วว่าจะปกป้องทุกคนลงชื่อเป็นคนสุดท้ายในชื่อ“เนกิ T.ซิลเวอร์แพ็ค”ก็กดEnterเพื่อยืนยันการสมัครในชื่อทีม“เซเลสเชียล บีอิ้ง”ตามชื่อหน่วยฮันเตอร์ของที่นี่ เมื่อเสร็จแล้วเนกิกับคาโอรุก็แยกย้ายกันกลับ คาโอรุล่วงหน้าไปที่ห้องพักเลย ส่วนเนกิกลับไปที่ดาดฟ้าหอพักเพื่อพบใครบางคน
เมื่อเนกิมาถึงดาดฟ้า เขาพบเอวานเจลีนกำลังยืนมองพระจันทร์เสี้ยวที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ซึ่งอีก7วันจะเป็นวันที่พระจันทร์เต็มดวง
“ขอโทษที่มาช้าครับคุณเอวา” เนกิทักเอวาห่างๆเพื่อไม่รบกวนอารมณ์ของเอวา แต่เอวาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
“เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ ว่าแต่ของที่สั่งน่ะได้แล้วสินะ”
“ครับ”เนกิล้วงมือเข้าไปในกระเป้าแล้วหยิบขวดยาขวดหนึ่งให้เอวานเจลีน ขวดยานั้นคือยาย้อมผมที่เอวาขอให้เนกิไปหามาให้ เมื่อเอวารับขวดยามาแล้วก็มันเอามันไปเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเอง
“ผมถามอะไรซักอย่างได้มั้ยครับ?ทำไมคุณเอวาถึงต้องการยาขวดนั้นล่ะครับ?”เนกิทำหน้าปั้นยากถามเอวานเจลีนที่เงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่ สายตาของเอวาตอนนี้เป็นสายตาที่เศร้าหมองมาก
“เพราะชั้นอยากจะเปลี่ยนตัวเองน่ะสิ”เอวาตอบกลับเนกิด้วยเสียงที่สั่นราวกับคนที่จะร้องไห้
“หมายความว่าไงครับ?”
“ก็อย่างที่นายรู้นั่นแหละ ชั้นน่ะมือเปื้อนเลือดฆ่าคนมาเยอะแล้ว ชั้นก่อนที่จะเจอนากิน่ะเป็นตัวตนที่มุ่งหวังแต่ความพินาศเท่านั้น จนถึงตอนที่ชั้นถูกผนึกไว้ที่โรงเรียนแล้วเจอกับนาย ชั้นก็เริ่มมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่บ้าง แต่ชั้นก็ยังกลัวที่จะต้องอยู่ในขณะที่ทุกคนต้องแก่ตายไปตามกาลเวลา คนที่ช่วยให้ชั้นพ้นจากความกลัวนั่น....ก็คือคิระ”
“เพราะคิระที่ทุ่มเทวิจัยต่างๆนานาเป็นเวลา1ปีทำให้รักษาชั้นสำเร็จ ชั้นตอนนี้น่ะ ไม่อาจจะไปหาคิระด้วยตัวตนที่เคยเปื้อนเลือดได้อีกแล้ว ชั้นอยากจะเปลี่ยนตัวเองเป็นเอวานเจลีนคนใหม่ที่จะอยู่อย่างมีความสุขเคียงข้างกับคิระที่ชั้นรัก โดยทิ้งตัวตนเก่าอยู่เบื้องหลังน่ะ”เอวาพูดกับเนกิด้วยใบหน้าที่อาบด้วยน้ำตาก่อนจะขอตัวกลับไปที่บ้านพัก
“ตั้งแต่คืนนี้ขอให้ลืมชั้นตัวชั้นคนเก่าด้วยนะ”เอวากล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเปิดประตูดาดฟ้าเพื่อเดินกลับไปที่บ้านพักที่คิระรออยู่

กลับมาปัจจุบันที่สนามแข่งโรงเรียนมาโฮระ ดี-วิลล์ของทั้งสามวิ่งทำเวลาเพื่อคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน ตรงกับจังหวะที่พวกมิซากะขอเข้ามายืนดูตรงจุดพิทสต็อปพอดี ทั้งสามคันนำโดย“ไวท์ยูนิคอร์น”ของเนกิ,“เมเทโอฟรีด้อม”ของคิระและ“ลูซิเฟอร์ซีโร่”ของเฮเลล หรือก็คือคาโอรุวิ่งอยู่บนสนามด้วยความเร็วสูงตามลำดับ
เมื่อถึงโค้งแรกเนกิกับคิระชะลอความเร็วลงปล่อยให้คาโอรุวิ่งเข้าโค้งนำหน้าทั้งคู่ไป เวเนียร์ขนนกของลูซิเฟอร์ซีโร่นั้นปลิวไสวราวขนนกเมื่อชะลอความเร็วแค่เพียงนิดเดียว เมื่อขนนกตกถึงพื้นมันก็สลายไปราวสายลม เมื่อออกจากโค้งมาเมเทโอฟรีด้อมก็ออกโค้งด้วยความเร็วสูงแซงขึ้นหน้าไป ในช่วงทางตรงยาวความเร็วของทั้งสามเพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เรียกได้ว่าแทบจะทะลุ400กม./ชม.ไปเลย เมื่อทั้งสามวิ่งสุดทางตรงมาสิ่งที่รออยู่ตรงหน้าคือโค้งหักศอกต่อเนื่อง เนื่องจากเมเทโอกับลูซิเฟอร์มีขนาดใหญ่เกินกว่าจะเข้าโค้งต่อเนื่องด้วยความเร็วสูง เนกิจึงขี่ยูนิคอร์นฝ่าโค้งไปด้วยความเร็วสูง เมื่อทั้งสามผ่านโค้งหักศอกมาได้ ทางตรงสู่เส้นชัยรออยู่ตรงหน้า และแล้วทั้งสามคนก็เข้าเส้นชัยด้วยเวลาที่เกือบจะเป็นสถิติโลก
เมื่อกลับมาที่พิทสต็อป พวกเนกิก็เจอเขากับพวกมิซากะที่รออยู่ ในมือมิซากะถือถุงที่ใส่น้ำอัดลมสามกระป๋องอยู่ข้างในยื่นให้เนกิโดยที่โทมะกับคุโรโกะยืนอยู่ข้างหลัง
“เหนื่อยหน่อยนะทุกคน แต่ที่วิ่งเมื่อกี้ขนาดชั้นยังเห็นยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเลย แบบนี้ล่ะก็ผ่านเข้าด้วยคะแนนสูงสุดแหงๆ”มิซากะถามพลางหยิบผ้าเย็นมายื่นให้คิระ ซึ่งคิระก็รับไปเช็ดหน้าที่เปื้อนด้วยเหงื่อที่ไหลพล่านจากการซิ่งดี-วิลล์ด้วยความเร็วท้านรกเมื่อกี้ซึ่งถ้าเป็นดี-วิลเลอร์ทั่วไปคนสลบคาดี-วิลล์แน่ๆ ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้คุโรโกะอิจฉาตาร้อนด้วยความโมโหแล้วก็.............
แว๊บ!!ป้าบ!!!
เทเลพอร์ทไปเหนือหัวคิระหมายจะดร็อปคิกใส่แต่คิระก็รู้ล่วงหน้าด้วยสัมผัสนิวไทป์แล้วจับขาคุโรโกะโยนกลับไปที่เดิม เมื่อคุโรโกะกระเด็นกลับมาตั้งหลักที่เดิมแล้วก็ยื่นมือไปหมายจะแตะตู้ล็อคเกอร์ที่อยู่ข้างๆแต่
โป้ก!!!“ทำบ้าอะไรของเธอยะ?!”ก็โดนมิซากะเขกจนลงไปกองกับพื้นเสื่อน้ำมัน บนหัวมีรอยปูดแดงๆจากรอยเขกทำเอาน้ำตาแทบเล็ด แถมทำท่าจะหาเรื่องต่อแต่ถูกโทมะห้ามเอาไว้
“แล้วทำไมคุณถึงได้สนิทกับท่านพี่ขนาดนั้นล่ะคะ!?ถ้าตอบไม่ดีได้โดนล็อคเกอร์ทับตายแน่!”คุโรโกะทำตาขวางใส่คิระ จิตสังหารโพยพุ่งไปทั่วห้องไปหมด
“ท่านพี่!?นี่มิโคโตะ...อย่าบอกนะว่าเธอ...”คิระหน้าซีดหันไปถามมิซากะ
“ใช่ที่ไหนล่ะยะ?!ยัยนี่เป็นรุ่นน้องชั้นเฉยๆย่ะ!แล้วเธอเถอะเลิกทำบ้าๆกับพี่ชายชั้นได้แล้ว”มิซากะหิ้วคอเสื้อของคุโรโกะขึ้นมามองหน้า แต่คงไม่ทันแล้วเพราะคุโรโกะเป็นลมตั้งแต่คำว่า“พี่ชาย”แล้ว
10นาทีต่อมาเรื่องราวก็จบลงอย่างเงียบๆ มิซากะแนะนำพวกโทมะกับพวกเนกิให้รู้จักกันแล้วเคลียร์ข้อพิพากษ์ของคุโรโกะกับคิระทั้งที่คุโรโกะยังสลบอยู่
“ก็อย่างที่แนะนำไปนั่นแหละ อีตาหัวตั้งนี่คามิโจ โทมะ ถึงจะดูธรรมดาๆแบบนี้แต่เอาเข้าจริงตานี่ก็แค่ตาบ๊องระดับ5ดาวเท่านั้นแหละ”มิซากะแนะนำโทมะให้พวกเนกิรู้จักอีกครั้ง แต่ในเนื้อหากลับมาการกัดโทมะอยู่หน่อยๆด้วย


{รูป=คามิโจ โทมะ จาก อินเด็กซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม}

“จะพูดอะไรก็อย่ากัดชั้นได้มั้ยเล่ามิซากะ!?”โทมะหันไปเถียงกับมิซากะทันทีที่รู้ว่าตัวเองโดนหลอกด่า ส่วนคุโรโกะก็ปล่อยให้สลบต่อไป
“ส่วนที่สลบอยู่นั่นก็ชิราอิ คุโรโกะ รุ่นน้องของชั้นที่โทคิวะได ส่วนที่เรียกชั้นว่า“ท่านพี่”ก็แค่นิสัยเสียสุดโรคจิตของยัยนั่นเท่านั้นแหละ อย่าได้ใส่ใจเลย”มิซากะพูดถึงคุโรโกะอย่างอารมณ์เสียขณะที่เจ้าตัวยังนอนสลบอยู่ที่โซฟาในห้อง


{รูป = ชิราอิ คุโรโกะ จาก เรลกัน แฟ้มคดีวิทยาศาสตร์}

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันสนุกอยู่ การวิ่งรอบคัดเลือกก็จบสิ้นลงเป็นที่เรียบร้อย บนเวทีข้างนอก อาซากุระผู้รับงานโฆษกขึ้นมาบนเวทีพร้อมรายชื่อทีมที่ผ่านเข้ารอบ2ทีม ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าทีมแรกที่ผ่านเข้ารอบคือทีมเซเลสเชียลบีอิ้ง อันประกอบไปด้วยเนกิ คิระ และเฮเลล หรือก็คือคาโอรุ แต่อีกทีมที่ผ่านเข้าไปดันเป็นทีม“นีโอซีอ้อน”โดยชาร์ อัสนาเบิล ซากุระซากะ มาซาโตะและลอร์ร่า โบลเดวิกในชื่อปลอมว่า“ควอโทร บาจีน่า”,“ชิน อาสึกะ”และ“โซม่า พีรีซ”ตามลำดับ

“นี่พวกคุณ.....คิดจะทำอะไรกันแน่ครับเนี่ย?”
เนกิลากชาร์ออกมาคุยเพื่อถามเหตุผลที่ชาร์ลงแข่งโดยไม่บอก
“ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะเนกิคุง แต่จะปล่อยให้พวกเธอลุยกันฝ่ายเดียวมันก็ยังไงๆอยู่ ไหนๆก็เรียกกองหนุนมาแล้ว ถ้าไม่ใช้มันก็ไม่ต่างอะไรกับมาเปล่าแหละ ยังไงก็ขอให้พวกเธอโชคดีกับการแข่งนะ ถึงพวกเราจะต้องเจอกันเองก็เถอะ”

หลังจากที่เนกิกับชาร์คุยกันจบ คุโรโกะก็ตื่นจากเป็นลมพอดี หลังจากที่อธิบายให้คุโรโกะที่อารมณ์เย็นลงฟัง เจ้าตัวก็เข้าใจแต่ก็ยังมองคิระด้วยสายตาไม่ค่อยดีเหมือนเดิม แต่ทั้งหกคนก็เดินชมงานต่ออย่างเมามันส์ จนมาถึงโซนของชมรมวิดิโอเกม ซึ่งกำลังทดสอบเกมใหม่พอดี
“เห,เกมที่เอามาออกงานเป็นกันดั้มรึเนี่ย น่าสนแฮะ จะลองดูหน่อยมั้ย?”โทมะที่สนใจเกมที่ชมรมเอามาจัดให้ทดลองเล่นหันกลับมาถามพวกที่อยู่ข้างหลัง ทั้งหมดจึงแบ่งกันเป็นทีมแข่งกันเอง
“เข้าไปนั่งในเครื่อง ลงทะเบียนคนเล่นกับหุ่น.....เรียบร้อย...”ทีมฝั่งของเนกิลงทะเบียนเสร็จแล้ว โดยมีหุ่นในทีม ดังนี้


Negi Springfield*Leader*:Nu Gundam

Kira A.Crawford: Freedom Gundam

Kaoru Sakurazaka:Wing Gundam Zero

“ดูท่าทีมนั้นจะโหดกันเต็มที่เลยนะ แต่พวกเราก็น้อยหน้าหรอก ลุยให้เต็มที่เลยนะ ชิราอิ!มิซากะ!”
“โอ้!!”ทางด้านทีมฝั่งของโทมะก็ลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วเช่นกัน โดยมีหุ่นในทีม ดังนี้


Mikoto Misaka*Leader*:Gundam Double X

Kuroko Shirai:Gundam F91

Touma Kamijo: Zeta Gundam

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

Gun-Drive Standby
หน้าจอของทั้ง6คนขึ้นสัญญาณเตรียมพร้อมและจางหายไป เหลือเพียงสภาพสนามที่อยู่ภายในโคโลนี่ หุ่นทั้ง6คนลงมายืนที่พื้นทันทีที่ลงมาถึง พร้อมเสียงสัญญาณเริ่มการต่อสู้ที่ดังขึ้น
Battle Start!!!

“คิระ!คุณคาโอรุ!ได้ยินใช่มั้ยครับ”เนกิเปิดช่องสื่อสารเฉพาะทีมขึ้นมาแล้วติดต่อไปหาคิระกับคาโอรุที่แยกย้ายไปคนละทาง
“ทางนี้ได้ยินชัดเลยครับ!แล้วคุณคิระล่ะครับ?”คาโอรุตอบกลับเนกิผ่านช่องสื่อสารและติดต่อไปทางคิระอีกที ซึ่งภาพที่ประกฏบนหน้าจอคือคิระที่นั่งกอดอกหลับตาอย่างใจเย็น
“ฟู่~ถึงจะเป็นแค่เกมแต่คงต้องขอเอาจริงหน่อยล่ะ,เดี๋ยวชั้นจะออกไปบินล่อพวกนั้นเข้ามาในระยะเอง เมื่อมีใครหลุดเข้ามา คาโอรุ นายเอาทวินบัสเตอร์ไรเฟิลยิงได้เลย พลังโจมตีของมันน่าจะสร้างความเสียหายได้มากล่ะ ส่วนเนกิคอยยิงสนับสนุนและคุ้มกันคาโอรุอย่าให้โดยโจมตี เข้าใจนะ?”
“รับทราบ!!”เนกิกับคาโอรุตอบกลับแผนการด้วยเสียงที่แข็นขัน เมื่อคิระให้สัญญาณ คาโอรุก็เอาปืนทวินบัสเตอร์ไรเฟิลของตัวเองมาประกบคู่กับและลอยตัวอยู่กลางอากาศ โดยมีเนกิคอยซุ่มดักยิงคุ้มกันอยู่หลังตึก ส่วนคิระก็บินเดี่ยวเข้าไปหาทีมของมิซากะที่อยู่อีกฟากทันที
ทางด้านทีมของมิซากะที่ไม่ค่อยชินกับการควบคุมเท่าไหร่ทำให้โทมะค่อนข้างรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก ทั้งสามคนจึงยังคงยืนอยู่ที่จุดเกิดเหมือนเดิม
“มัวแต่ทำอะไรของนายอยู่น่ะโทมะ ขืนเอาแต่อยู่นิ่งๆล่ะก็ได้โดยสอยจริงนะ!”
“รู้แล้วน่า!แต่จะให้บุกยังไงเล่าในเมื่อยังไม่รู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายแน่ชัดน่ะ!?”
“ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ดิฉันมีไอเดียอย่างนึงค่ะ”
“ว่ามาเลยคุโรโกะ”
“ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าเครื่องของคุณคามิโจจะสามารถเปลี่ยนเป็นโหมดเวฟไรเดอร์(เครื่องบินรบ)ได้นี่คะ พวกเราสองคนจะเป็นหัวหอกให้การบุกเอง ส่วนท่านพี่ที่ใช้หุ่นที่ค่อนข้างช้าก็คอยระวังหลังให้อีกทีนะจะดีกว่านะคะ”
“อืมๆ แผนฟังดูโอเคนะ งั้นก็ตามนั้นเลยแล้วกัน!ฝากด้วยนะโทมะ!”
“ไม่ทำให้ผิดหวังหรอกน่า!” ทันทีที่โทมะรับคำสั่งจากมิซากะแล้ว ก็บังคับเซต้าของตัวเองกระโดดลงมาจากตึกสูงและเปลี่ยนร่างเป็นเครื่องบินรบอย่างรวดเร็วแล้วบินออกไป ส่วนคุโรโกะกับมิซากะก็เดินตามไปทางภาคพื้น ซึ่งทั้งสองทีมห่างกันประมาณ20กิโลเมตรได้

ปิ๊บๆๆๆๆ
สัญญาณเตือนศัตรูจากเครื่องของคิระกับโทมะเกิดดังขึ้น บนหน้าจอของต่างฝ่ายต่างปรากฏภาพเครื่องของอีกฝ่ายขึ้น
“เจอแล้ว!!/ตอนนี้แหละ!!”ทันทีที่ทั้งสองคนเจอกัน โทมะก็ทำการยิงเปิดเกมด้วยบีมแคนน่อนสองกระบอกใส่คิระ แต่กลับถูกหลบได้อย่างสบายๆ ทางด้านคิระก็ยิงตอบไปหนึ่งนัดแล้วถอยกลับมาตามแผน
“คาโอรุ! ล่อเข้ามาได้คนนึงแล้วนะ ยิงได้เลย!”ทังทีที่คิระให้สัญญาณ คาโอรุก็เปิดโหมดสไนเปอร์สโคปเพื่อเล็งยิง
บรึ่ม!!!
แต่กลายเป็นว่าคาโอรุยิงพลาดทำให้ตำแน่งของคาโอรุถูกคุโรโกะพบเข้า
“เจอแล้วแล้ว!ขอขาซ้ายล่ะนะคะ!!”คุโรโกะที่พบคาโอรุเข้าลอยตัวขึ้นยกบีมลันเชอร์ขนาดใหญ่แบกเคียงบ่าเตรียมพร้อมชาร์จพลังงาน เล็งเป้าไปที่คาโอรุ
“ไม่ยอมหรอกครับ!!” เนกิที่เห็นคุโรโกะกำลังจะยิงคาโอรุยิงไฮเปอร์บาซูก้าใส่เครื่องของคุโรโกะ กระสุนถูกทำลายด้วยวัลแคน4ลำกล้องกลางลำตัวของF91แต่กลับเป็นไปตามที่เนกิต้องการเพราะระเบิดจากกระสุนบาซูก้าได้กระจายเข้าใส่F91ในจังหวะที่ถูกทำลาย และไปโดนบีมลันเชอร์จนระเบิดพอดี
“คุโรโกะ!”เมื่อมิซากะเห็นว่าคุโรโกะกำลังเสียท่า จึงเล็งบีมไรเฟิลไปที่เนกิ ซึ่งในจังหวะนั้นคาโอรุได้ปลดโหมดสไนเปอร์แล้วชักบีมเซเบอร์ออกมาจากปีกแล้วพุ่งไปฟันใส่มิซากะ ซึ่งในจังหวะนั้นโทมะบินผ่านมาพอดี
“เสร็จชั้นล่ะเจ้านกพิราบ!!”โทมะเปลี่ยนเซต้ากลับเป็นร่างโมบิลสูทแล้วหยิบบีมไรเฟิลขึ้นมา แต่แทนที่จะยิงกลับฟาดไปทางคาโอรุแทน คาโอรุจึงหันดาบมารับ และสิ่งที่พบคือ อนุภาคบีมที่ออกมาจากบีมไรเฟิลคงสภาพเป็นบีมเซเบอร์
“ชิ!ผิดแผนยับเยินเลยแฮะ!”เมื่อคิระเห็นว่าคาโอรุกำลังปะทะอยู่กับโทมะยิงเรลกันใส่เซต้าจากข้างหลังแต่โทมะก็เตะวิงซีโร่กระเด็นแล้วโดดหลบได้ ทำให้เรลกันไปโดนตึกที่อยู่ข้างๆระเบิดเป็นซาก และเพราะแรงระเบิดนั่นทำให้หุ่นของมิซากะกับเนกิเกิดลอยขึ้นจากพื้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“อย่าบอกนะว่าที่ยิงโดนไปนั่นมัน.....เครื่องควบคุมแรงโน้มถ่วง?!”มิซากะที่ลนจากการที่เครื่องควบคุมแรงโน้มถ่วงพังกระทันหันเผลอยิงบีมไรเฟิลมั่วๆไปทางเนกิ แต่เคราะห์ดีที่เนกิหลบได้
“ดีหล่ะ....ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ใช้“เจ้านั่น”ได้แน่!ขอบใจมากคิระ!”เนกิที่ดูเหมือนจะคิดอะไรออกใช้มือซ้ายของนิวกันดั้มหยิบบีมไรเฟิลที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมาถือแล้วยิงไปทางมิซากะพร้อมกับบีมลันเชอร์ที่โล่
“ท่านพี่!!”คุโรโกะที่เห็นมิซากะถูกยิงรีบวิ่งมากางบีมชิลด์กันกระสุนบีมจากเนกิได้หมด ทำให้มิซากะปลอดภัยจากการโจมตีได้ แต่สภาวะไร้แรงโน้มถ่วงในที่แคบดูเหมือนจะทำให้DXเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก
“ให้สู้ในที่แคบแบบนี้คงไม่ไหวแฮะ....คุโรโกะ!ไปเจาะรูที่ผิวโคโลนี่ที เราจะออกไปสู้กับพวกนั้นต่อข้างนอก”ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำสั่งF91ก็ได้กระหน่ำบีมเวสปาร์ใส่ท้องฟ้าเทียมของโคโลนี่จนเป็นรูโหว่และดูดโมบิลสูทของทุกคนออกไปข้างนอกโคโลนี่ ซึ่งในมือของเซต้าได้ถือไฮเมก้าลันเชอร์ที่แอบหยิบมาจากไหนไม่รู้ติดมือมาแล้วยิงใส่วิงซีโร่ของคาโอรุที่บินหลบบีมต่อเนื่องของF91อยู่แต่ก็ไม่โดนเลยซักนัด
“ถ้าเป็นที่โล่งแบบนี้ล่ะก็...ไปเลย!ฟินฟันเนล!!”เนกิปล่อยฟินฟันเนลออกไปจากนิวกันดั้ม3อันไปโจมตีโทมะที่กำลังหลบการยิงสวนกลับของคาโอรุอยู่
“อะไรกัน!?อาวุธบิต!?”โทมะที่กำลังรับมือกันกระสุนที่คาโอรุถาโถมใส่เสียสมาธิจากการโจมตีของฟินฟันเนลและโดนคาโอรุฟันบีมเซเบอร์ลงมา แต่ก็โดนเพียงแค่ไฮเมก้าลันเชอร์พังไปเท่านั้น
และในขณะเดียวกัน มิซากะกับคุโรโกะก็กำลังหนีจากการรุกต่อเนื่องด้วยความเร็วสูงของคิระ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมองหาอะไรซักอย่างอยู่
“อุตส่าห์ตามมาได้ขนาดนี้นับว่าสุดยอดเลยนะคะเนี่ย,แต่ชั้นก็ยังยอมรับว่าคุณเป็นพี่ชายของท่านพี่ไม่ได้จริงๆนั่นแหละ!”คุโรกะระเบิดอารมณ์ใส่คิระก่อนจะชักบีมเซเบอร์ออกมาถือไว้ในมือทั้งสองข้าง ร่างการของF91เปลี่ยนเป็นสีทองพุ่งเข้าหาฟรีด้อมอย่างบ้าคลั่ง คิระที่ยิงสวนไปโดนต้องรีบผละออกมาให้ไวเพราะที่ยิงโดนไปมันเป็นแค่เงาที่เหลืออยู่เท่านั้น
“ชิ,ไม่ใช้S.E.E.Dนี่มันตามลำบากแฮะ แย่หน่อยนะ ถึงจะเป็นเกมก็ขอเอาจริงกันหน่อยล่ะ!”คิระระเบิดS.E.E.Dออกมาแล้วเรียกหน้าจอล็อกออนต่อเนื่องขึ้นมาแล้วล็อกออนไปที่F91ที่บินอยู่3ตัวเพราะรู้ว่า1ในนั้นเป็นตัวจริงแน่นอน
“เสร็จชั้นหล่ะ!!”ฟรีด้อมกลางปีกสยามยิงปืนทั้งหมดบนตัว5กระบอกไปทางร่างแยกของF91ทั้งหมด F91ตัวนึงได้ยิงเวสปาร์(V.S.B.R)ที่ด้านหลังสวนมาร่างนึงซึ่งก็คือร่างจริง แต่ก็ไม่อาจต้านบีมจากฟรีด้อมได้และรับกระสุนบีมไปเต็มๆ
“มาได้แค่นี้เองเหรอ!?สู้เค้านะท่านพี่!!”
ตู้ม!!! F91ของคุโรโกะถูกยิงตกเป็นเครื่องแรก ตู้แคปซูลของคุโรโกะเปิดออกมา ควันโขมงเต็งห้องลองเล่น ส่วนคุโรโกะก็ออกมายืนดูการต่อสู้จากจอLCDข้างนอกแทน
“เวรล่ะ,ชิราอิเสร็จไปแล้วแฮะ!มิซากะรีบหาดวงจันทร์ให้เจอเร็วเข้าเลย!ทางนี้ชั้นจะจัดการเอง!”โทมะติดต่อกลับไปที่มิซากะทันทีที่คุโรโกะถูกยิงตกพลางหลบการโจมตีด้วยปืนกลของวิงซีโร่และนิวกันดั้มที่ถาโถมเข้ามา เซต้าเปล่งออร่าสีชมพูออกมา บีมเซเบอร์ยืดออกมาแล้วถูกฟาดออกไปใส่เนกิกับคาโอรุที่เกาะคู่กันอยู่จนต้องแยกออกจากกัน
“คุณเนกิ!ไปช่วยคุณคิระจัดการคุณมิซากะเลยครับ!ทางนี้ผมลุยเอง!”คาโอรุติดต่อไปที่เนกิแล้วพุ่งเข้าไปฟันเซต้าที่ติดออร่าอยู่ ปล่อยให้เนกิบินไปหามิซากะที่ถูกคิระตามอยู่
“ตั้งแต่เจอกันเมื่อกี้ชั้นก็สัมผัสได้เลย....ว่าพวกนายเนี่ย....สุดยอดจริงๆ!!”โทมะพุ่งเซต้าเข้าไปฟันปะทะกับวิงซีโร่อย่างบ้าคลั่ง แต่คาโอรุก็รับและหลบได้หมด
“Zero System,Online...”คาโอรุใช้บีมเซเบอร์ในสองมือฟันเซต้าอย่างเมามันส์รวดเร็วขึ้นกว่าปกติมาก โทมะได้สลัดออกมา
“เอาล่ะ,มาจบกันเลยดีกว่ามั้ย!!”โทมะพุ่งออกมาเร่งออร่าให้แรงขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคาโอรุคือเซต้าที่รวบรวมพลังวิญญาณจากรอบข้างเข้ามาสถิตในตัวเอง ในจังหวะเดียวกันนั้นคาโอรุก็ตั้งทวินบัสเตอร์ไรเฟิลขึ้นเล็งยิง ชาร์จพลังงานระดับสูงสุด

ทางด้านเนกิก็ที่บินมาสมทบกับคิระที่แถวๆใกล้ดวงจันทร์ก็พบแต่คิระคนเดียว
“คุณมิซากะล่ะ?”
“ยังหาไม่เจอเลย”
บรึ่ม!!!บีมสีฟ้าขนาดใหญ่สองลูกถูกยิงมาจากเหนือหัวของทั้งคู่ เนกิไหวตัวทันจึงหลบได้โดยที่ไม่แม้แต่จะมอง แต่คิระที่หันไปมองกลับโดนบีมที่ว่านั่นเล่นงานเต็มๆ เมื่อหันขึ้นไปมองก็พบDXตั้งปืนใหญ่ที่กลางหลังขึ้นมาเทียบบ่า แผงพลังงานทั้งสีทองและสีเงินส่องสว่างจ้าจนแสบตา เมื่อหมดระยะกระสุนแล้วปืนใหญ่ก็กลับไปอยู่ข้างหลัง แผงพลังงานทั้งที่ปีกและทั่วลำตัวดับแสงและพับเก็บกลับที่เดิม กลับเป็นDXตัวเดิมดั่งตอนแรก นั่นคือพลังของอาวุธไม้ตายสุดยอดของDX “ทวินแซทเทิลไลท์แคนน่อน"

“ทวินบัสเตอร์ไรเฟิล พลังงานเต็มที่ ยิงได้!!/ไปเลย!!เวฟไรเดอร์แครช!!”บีมจากทวินบัสเตอร์ไรเฟิลที่ยิงออกมานั้นดูมีความรุนแรงกว่าทวินแซทเทิลไลท์แคนน่อนเข้าปะทะกับเซต้าที่เปลี่ยนเป็นร่างเวฟไรเดอร์แล้วพุ่งเข้าไปหาวิงซีโร่ทั้งออร่าสีเข้ม ร่างของเซต้าค่อยๆถูกบีมเผาทำลายไปทีละน้อยๆ
ตู้ม!!!ท้ายที่สุดแล้ว เซต้าก็ผ่ามหาบีมของวิงซีโร่เข้าไปเอาส่วนหัวชนกับวิงซีโร่จนระเบิดไปทั้งคู่
“คุณคาโอรุ!!/โทมะ!!”เมื่อเนกิและมิซากะรู้ว่าพวกพ้องของตัวเองถูกเล่นงานจนหมดแล้ว จึงชักบีมเซเบอร์ออกมาเต็มสองมือเข้าฟาดฟันกันอย่างสุดกำลังแรงปะทะของทั้งคู่ทำให้เศษอุกกาบาตที่อยู่แถวนั้นแตกกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว
“เหลือกระสุนอีกสองนัด,ถ้างั้นก็!!”DXได้ตวัดบีมเซเบอร์ผลักนิวกันดั้มกระเด็นออกไปจากตัวเองแล้วไปยืนตั้งป้อมปืนใหญ่อยู่ที่ใต้ดวงจันทร์ คลื่นแสงไมโครเวฟสีฟ้าฉายเข้ามาที่หน้าอกของDX ส่งถ่ายพลังงานความร้อนจำนวนมากมายแบบเดียวกับที่ทำตอนเล่นงานคิระ
“เท่านี้ก็จบกันล่ะนะ!ทวินแซทเทิลไลท์แคนน่อน!ยิง!!”เมื่อกระสุนเตรียมพร้อมแล้ว มิซากะก็ลั่นไกทวินแซทเทิลไลท์แคนน่อนใส่นิวกันดั้มของเนกิที่เป็นเป้านิ่ง บีมได้เข้าปะทะกับนิวกันดั้มเต็มๆ
แต่ว่าผลที่ออกมากลับไม่ใช่อย่างที่คิด ฟินฟันเนล5อันบินเข้ามาวนรอบเนกิและกางบาเรียขึ้นป้องกันบีมจากทวินแซทเทิลไลท์แคนน่อนได้หมด
“ว่าแล้วเชียวไม่เสร็จในนัดเดียวจริงๆด้วย”มิซากะที่เห็นเนกิรอดจากการโจมตีได้เตรียมยิงระลอกสอง
ปิ้วๆๆๆๆๆๆ!!!!ตู้มๆๆๆๆ!!!
“อ้ากก!!!แย่ล่ะ แซทเทิลไลท์แคนน่อนมัน...!”แต่ยังไม่แม้แต่จะชาร์จพลังงาน ตัวปืนใหญ่แซทเทิลไลท์ก็ถูกฟันเนลยิงถล่มจนเป็นซาก มิซากะจึงสลัดปืนใหญ่และโยนอาวุธทั้งหมดรวมทั้งโล่ทิ้ง เหลือเพียงบีมเซเบอร์เพียงเล่มเดียวในมือขวา เมื่อเนกิเห็นดังนั้น ก็โยนอาวุธทั้งหมดทิ้งเหลือแค่บีมเซเบอร์เล่มเดียวในมือขวาเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างตั้งท่าจับดาบด้วยสองมือเพื่อตัดสินกันในดาบสุดท้าย
“ด้วยดาบนี้!!!/ตัดสินกันให้รู้กันไปเลย!!”ทั้งสองคนพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายด้วยความเร็วสูงสุด ดาบที่ทั้งคู่ถือมั่นด้วยสองมือได้ถูกวาดเข้าหาอีกฝ่าย บีมเซเบอร์ของทั้งสองฝ่ายต่างก็ฟันไปที่ค็อกพิทที่ลำตัวของอีกฝ่ายทั้งคู่ แต่ในเสี้ยววินาทีตัดสินนิวกันดั้มกลับแฉล็บออกข้างเพียงนิดเดียว ทำให้บีมเซเบอร์ทำได้แค่ผ่าค็อกพิทจนเป็นรอยเปิดเท่านั้น ส่วนทางมิซากะโดนฟันเข้าที่ค็อกพิทเต็มๆจนตัวขาดครึ่ง
“ชั้น...แพ้แล้วล่ะ...”
ตู้ม!!!ร่างของDXระเบิดท่ามกลางอวกาศอันเคว้งคว้าง เหลืออยู่เพียงนิวกันดั้มของเนกิที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายเท่านั้น ชัยชนะจึงตกเป็นของทีมของพวกเนกิ
Winner:Negi Springfield , Kira A.Crawford and Kaoru Sakurasaka

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

10 นาทีต่อมาทั้ง6คนก็มาเดินดูงานในโซนตะวันออกต่อ ในโซนนี้จะเป็นโซนของพวกระดับมหาลัยและกิจกรรมชมรมเกี่ยวกับห้องสมุดและการค้นคว้าทั้งหมดทั้งมวล

ทั้งหมดเดินเข้าไปในหน้าเกาะหอสมุด ซึ่งมีการจัดทัวร์เกาะหอสมุดแบบถึงลูกถึงคนตามแต่ความต้องการของคณะทัวร์ หรือแม้แต่จะขอหาเรื่องเสี่ยงตายด้วยการขอสำรวจจนกว่าจะถึงชั้นล่างสุดก็ทำได้
แต่ที่พวกเค้าพบคือภาพที่เกาะหอสมุดถูกปิดล้อมเพื่อกันคนไว้ข้างนอกในความดูแลของพวกฮันเตอร์
“เกิดอะไรขึ้น!?”คาโอรุที่เห็นเหตุการณ์เดินเข้าไปถามทหารที่เฝ้าระวังที่ประตูทางเข้าตัวหาสมุด
“มีอิเร็กกุล่าเข้าทำร้ายผู้คนที่เที่ยวชมหอสมุดอยู่ครับ!ทางเราได้อพยพคนและประกาศเขตอันตรายไปแล้วครับแต่ยังมีคนติดอยู่ข้างในอยู่ครับ!”นายทหารผู้รับผิดชอบรายงานสถานการณ์ให้คาโอรุฟัง
‘ ถ้าเป็นที่นี่ล่ะก็...‘เนกิที่ได้ยินรายงานสถานการณ์หยิบการ์ดปัคดิโอ้ของโนโดกะ,ฮารุนะและยูเอะที่สังกัดชมรมสำรวจหอสมุดเพื่อติดต่อด้วยโทรจิต แต่กลับไม่มีเสียงตอบเลยแม่แต้คนเดียว
“ยังไงก็รีบเข้าเถอะ เนกิคุง/คุณครูเนกิ!พวกคุณโนโดกะอยู่ในอันตรายค่ะ!” เสียงสองแวบเข้ามาในหัวของเนกิ เป็นเสียงของนักเรียนที่เป็นวิญญาณ ไอซากะซาโยะและอีกเสียงเป็นเสียงของชายผู้เป็นสหายของผู้เป็นพ่อ อัลบิเรโอ้ อิมม่า
‘คุณซาโยะกับคุณอัล!?ข้างในเป็นยังไงบ้างครับ!?’เนกิโทรจิตกลับไปตอบสถานะการณ์จากทั้งสองคนซึ่งคาดว่าติดต่อมาจากภายในตัวหอสมุด
‘เห็นว่าลูกศิษย์เธอที่จบจากอาเรียโดเน่ถูกเล่นงานบาดเจ็บสาหัส แถมคนอื่นๆยังกระจัดกระจายกันอีก ผมที่ยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ก็คงไปช่วยไม่ได้ แต่ดูเหมือนว่าจะมีเขตอาคมที่ใช้กันคนภายนอกและภายในเข้าออกอยู่ด้วยนะครับ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ได้เกิดการสูญเสียแน่’
“แล้วจะให้ฝ่าเขตอาคมเข้าไปยังไงล่ะครับ!?”เนกิที่กำลังหัวเสียเผลอพูดสิ่งที่จะโทรจิตตอบไปออกปากมาทำให้พวกโทมะได้ยิงเข้า
“ถึงจะไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ แต่ถ้าจะให้สลายเขตอาคมล่ะก็ทางนี้พอจะทำได้อยู่หรอก”โทมะพูดพลางยื่นมือขวาไปแตะที่ทางเข้าหอสมุดที่เปิดอยู่แต่มีบาเรียคอยกันอยู่ มือของโทมะแตะเข้าไปที่บาเรียดังกล่าวทำให้บาเรียหายไป แต่ไม่นานนักบาเรียก็ฟื้นตัวกลับขึ้นมาอีก
“เมื่อกี้นี้มัน...?”เนกิที่เห็นโทมะใช้มือขวาสลายบาเรียตกใจในความสามารถของโทมะแล้วเดินเข้าไปใกล้ประตู
“มือขวาของชั้นสามารถยกเลิกเวทมนตร์ได้ก็จริง แต่ฟื้นฟูไวแบบนี้คงเข้าไปได้แค่คนเดียวแหละ”
“ถ้างั้นผมจะเข้าไปเอง”คาโอรุหยิบปืนขึ้นมาขึ้นลำเตรียมพรอ้มต่อสู่ แต่เนกิก็เอามือไปห้ามไว้
“ผมขอเข้าไปเอง ผมจะปล่อยให้ลูกศิษย์ของผมตกอยู่ในอันตรายไม่ได้”เนกิเสนอตัวขอบุกเข้าไปข้างในเพียงคนเดียว คาโอรุพยักหน้ายอมรับการตัดสินใจของเนกิ เมื่อโทมะเห็นดังนั้นโทมะก็เอากำหมัดขวาแล้วชกเข้าไปที่เขตอาคมอย่างรุนแรงเพื่อให้เนกิเข้าไปข้างใน เมื่อเนกิเข้าข้างในแล้วเขตอาคมก็ปิดตัวลงและเพิ่มความเข้มข้นของพลังเวทย์จนโทมะไม่สามารถทำลายได้
“แมร์...เวียนก้า...!กระสุนเวทย์มนตร์ ศรสายฟ้า135ดอก ยิง!!”เมื่อเนกิเข้ามาถึงชั้นสองก็พบฝูงปิศาจจำนวนมาอยู่ระหว่างทางเดิน เนกิจึงเรียกไม้เท้าของพ่อที่เก็บไว้ที่ห้องมาด้วยเวทมนตร์แล้วยิงกระสุนแสงกวาดฝูงปิศาจจนหายไปภายในชุดเดียว
................................................
...........................
.....
เนกิบุกตะลุยมาเรื่อยๆจนถึงชั้น12เริ่มได้ยินการติดต่อผ่านทางการ์ดปัคดิโอ้อย่างขาดๆหายจากการ์ดของยูเอะ
“จ่าฝูง......อยู่ที่.........ใจกลาง.......ตรงรากต้นไม้โลก...”การติดต่อด้วยโทรจิตจากยูเอะขาดหายไปจึงให้ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหน แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ไปถึงตัวการได้ เนกิจึงย่นระยะบึ่งลงไปที่แกนกลางเกาะหอสมุด
สิ่งที่เนกิเห็นคือเงาของหญิงสาวที่ยืนหันหลังอยู่บนวงเวทย์กลางห้อง วงเวทย์นั้นดูเหมือนจะเป็นแกนกลางของเขตอาคมที่กางอยู่บริเวณนี้ เนกิไม่รีรอพุ่งเข้าใส่เงาที่ว่า แต่ยังไม่ทันก้าวขาออกก็ทำให้เค้าตกใจจนต้องหยุดอยู่กับที่
“คุณโนโดกะ!?”เงาที่เนกิเห็น เหมือนกับเงาของมิยาซากิ โนโดกะที่เค้ารู้จัก แต่เค้ากลับถูกจู่โจมด้วยศรเวทย์จำนวนมากจึงกระโดดหลบขึ้นไปข้างบน สิ่งที่เค้าเห็นจากข้างบนคือ เงาของโนโดกะนั้นเป็นสีดำทั้งตัวเหมือนเงาจริงๆไม่มีเค้าโครงของใบหน้ามนุษย์เลยแม้แต่น้อย ทำให้เนกิรู้ได้เลยว่าที่คืออิเร็กกุล่าที่พูดถึงเมื่อกี้

เนกิกำไม้เท้าในมือแน่น รีดพลังเวทย์ในตัวออกมารวมกันที่หัวไม้เท้าเป็นคมเคียวพลังเวทย์ขนาดใหญ่และฟาดมันลงไปที่ปิศาจตัวนั้น แต่กลับติดบาเรียอะไรซักอย่างทำให้โจมตีไม่เข้าและโดนสวนกลับมาจนกระเด็นไปชนกำแพง
“บาเรีย!?งานนี้ท่าทางจะไม่หมูแฮะ”เนกิปลดการหน่วงพลังเวทย์เพื่อเรียกเวทย์พันสายฟ้าออกมา
“เคล็ดวิชาศาสตราสถิต จำแลงอัสนี!!”เนกิบีบเวทย์พันสายฟ้าที่ปลดการหน่วงและสถิตมันเข้าร่างเพื่อใช้มาเกียเอเลแฟร์เร่งความเร็วของตัวเองจนถึงขีดสุดแล้วอ้อมเข้าไปโจมตีข้างหลังแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะติดบาเรียอีกเหมือนเดิม
ทางด้านข้างนอก คาโอรุกับคิระพยายามหาทางเข้าไปสนับสนุนเนกิข้างใน แต่เขตอาคมในตอนนี้หนาแน่นเกินกว่าที่โทมะจะทำลายได้แล้ว
“ซากุระซากะคาโอรุ สถานการณ์ข้างในเป็นไงบ้าง!?”ลอร์ร่าที่เข้ามาหน้าที่เกิดเหตุวิ่งเข้าไปถามสภาพการณ์จากคาโอรุ แต่ผลที่ได้คือไม่สามารถสนับสนุนได้เลยแม้แต่ทางเดียว
“ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็....ใครมีแผนผังของหอสมุดนี่บ้างคะ ชั้นว่าชั้นพอจะรู้วิธีแล้วล่ะค่ะ”คุโรโกะที่เหมือนจะนึกอะไรออกพยายามถามหาแผนที่ของเกาะหอสมุดเพื่อทำอะไรบางอย่าง
“คิดอะไรออกเหรอคุโรโกะ?”มิซากะที่ได้ยินคำไหว้วานของคุโรโกะไปขอแผนผังของหาสมุดมาจากผู้ดูแลหอสมุดที่อยู่บริเวณนั้นมาให้คุโรโกะ
“ถ้าในเมื่อทำลายเขตแดนไม่ได้ล่ะก็ ทำไมไม่ลองส่งคนเข้าไปข้างในโดยตรงในตำแหน่งที่พลังเวทย์เบาบางที่สุดดูล่ะคะ?ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นเริ่มเห็นความหวังจากวิธีการที่คุโรโกะเสนอ
“แต่ดูจากความหนาแน่นของพลังเวทย์แล้ว ต่อให้เป็นจุดที่บางที่สุดก็คงเข้าไปได้แค่คนเดียวแหละนะ ชั้นจะเข้าไปเอง”ลอร์ร่าชี้ไปที่พิกัดที่คาดว่าพลังเวทย์น่าจะเบาบางที่สุดเพื่อให้คุโรโกะส่งเธอเข้าไป คุโรโกะตอบรับคำไหว้วานและเอามือแตะไปที่แขนขวาของลอร์ร่าแล้วตัวลอร์ร่าก็หายเข้าไปในพิกัดที่ตนชี้ไว้เมื่อกี้ การเทเลพอร์ทเสร็จสิ้น ลอร์ร่าเข้ามาข้างในได้แล้ว
ในระหว่างที่ลอร์ร่าเดินหาต้นตอของพลังเวทย์ที่แผ่คลุมที่นี่อยู่ สัมผัสนิวไทป์ก็สัมผัสอะไรบางอย่างได้ที่ห้องนิรภัย เมื่อเธอเปิดเข้าไปก็พบพวกคนที่ติดอยู่ในหอสมุดทั้งหมดรวมตัวกันหลบภัยอยู่ที่นี่ และที่อยู่ในสุดคือสามหน่อหอสมุดซึ่งมียูเอะที่บาดเจ็บสาหัสอยู่ด้วย
“ฮันเตอร์สินะคะ....?ศัตรูตัวใหญ่สุดอยู่ที่ใจกลาง.....ตรงรากต้นไม้โลกค่ะ...”“อย่าเพิ่งพูดอะไรมากสิยูเอะ เดี๋ยวปากแผลก็เปิดกันพอดีหรอก”ยูเอะที่อยู่ในสุดบอกที่อยู่ของศัตรูตัวต้นตอทั้งๆที่บาดเจ็บปางตาย ถ้าพูดมากตอนนี้ปากแผลอาจะเปิดได้ฮารุนะจึงต้องมาห้ามไว้
เมื่อลอร์ร่ารู้ที่อยู่ของเป้าหมายแล้วก็ออกจากห้องนิรภัยและรีบไปที่ใจกลางเกาะหอสมุด
“ชิ!ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็....กำจัดมันไม่ได้แน่”เนกิที่พลาดท่าถูกด้ายพลังเวทย์จากลูกแก้วสองลูกรอบตัวของศัตรูตรึงเอาไว้ในสภาพที่ไม่สามารถดิ้นให้หลุดออกมาได้
วู้มๆ!!ลูกแก้วทั้งสองลูกชาร์จพลังเวทย์สีดำมืดเตรียมพร้อมยิงใส่เนกิ
“อินคอม!!”เสียงผู้หญิงกะโตนออกมาจากทางเดิน อาวุธบิตมีสายสะท้อนบีมที่ถูกยิงออกมาใส่ลูแก้วที่ลอยอยู่จนพลังเวทย์หายไป
ทันทีที่เนกิหลุดจากการถูกตรึงก็ฟาดเคียวไปที่อิเล็กกุล่าอีกครั้งแต่ผลก็เช่นเค่ย ในจังหวะนั้นเองเจ้าของเสียงตะโกนก็กระโดดข้ามหัวมันและยิงบีมใส่1นัดตรงจังหวะกับที่เนกิฟาดเคียวลงไปพอดีทำให้มันต้องถอยหลบไป1ก้าว
“คุณลอร์ร่า!?ทำไมถึงได้...!?”
“ก็มาช่วยนายน่ะสิถามได้!”ในจังหวะที่ลอร์ร่ากับเนกิกำลังคุยกันอยู่นั้น อิเล็กกุล่าก็ได้ฟื้นฟูพลังงานที่ลูกแก้วสองลูกที่ลอยอยู่เรียบร้อยแล้ว
“นายเห็นเมื่อกี้นี้ใช่มั้ย?ตอนที่ชั้นกับนายโจมตีพรอ้มกันเมื่อกี้ เจ้านั้นถอยหลบไป1ก้าวทั้งๆที่มีบาเรียอยู่ ไม่คิดว่ามันแปลกๆบ้างรึไง?”
“จะว่าไปก็จริงนะครับ อีกอย่างนึกพอผมพยายามเข้าโจมตีข้างหลัง ผมรู้สึกว่าบาเรียที่ด้านหลังจะหนาขึ้นนะครับ บางทีนั่นอาจจะเป็นจุดอ่อนของมันก็ได้มั้งครับ”
“ในเมื่อรู้แล้วงานก็ง่ายหล่ะนะ, ชั้นจะจัดการกับลูกแก้วนั่นกับดึงความสนใจเอง ส่วนนายก็อ้อมไปข้างหลังแล้วปิดบัญชีมันซะ!”
“รับทราบครับ!ทวิหัตถ์ประสิทธิ์ยุทธ์!!เทพอัสนีขั้น2!!”เนกิปลดปล่อยพันสายฟ้าอีก2ลูกออกมาแล้วบีบอัดสถิตเข้าร่างเพื่อเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก
ลอร์ร่าปล่อยอินคอม4ด้วยท่าเหวี่ยงโยโย่ออกไปล้อมลูกแล้วกระหน่ำยิงบีมจากกันเบลดเข้าใส่ควบคู่กับบีมจากอินคอมใสลุกแก้วสองลูกที่วนอยู่รอบๆอย่างต่อเนื่อง ทำให้โนโดกะก็อปปี้เร่งพลังของบาเรียมาไว้ที่ด้านหน้าอย่างเต็มแรงแล้วยิงสวนกลับไปทำให้ลอร์ร่าเสียจังหวะแล้วถูกยิงกระเด็น
“ดูท่าแกจะประมาทไปหน่อยนะ…..!”โนโดกะก็อปปี้ที่กำลังทำมือเป็นใบมีดเตรียมเสียงร่างของลอร์ร่านิ่งไปชั่วขณะ ภาพที่ปรากฏในสายตาของลอร์ร่าคือ ร่างของด็อปเปลแกงเกอร์ที่ถูกเคียวฟันจนเป็นรอยขาด แล้วก็สลายกลายเป็นทรายไปต่อหน้าต่อตา เบื้องหลังฝุ่นควันนั้นเนกิได้ส่งไม้เท้าไปเก็บไว้ที่ห้องตามเดิมแล้วกลับเป็นร่างปกติ เขตอาคมที่ห้อมล้อมเกาะหอสมุดได้สลายไปแล้ว เหล่าฮันเตอร์ที่ตรึงกำลังอยู่ข้างนอกจึงรีบกรูเข้ามานำตัวผู้บาดเจ็บออกมา
เคราะห์ดีที่ไม่มีใครเสียชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนี้ ยูเอะที่บาดเจ็บสาหัสก็ถูกส่งโรงพยาบาลเพื่อทำการรักษา ตอนนี้ได้พ้นขีดอันตรายไปแล้ว
จากเดิมทีที่ชาว3-Aเก่าจะปาร์ตี้กันสุดเหวี่ยงทุกคืน ก็กลายเป็นต้องมาคอยดูอาการของยูเอะที่โรงพยาบาล
วันแห่งความสุขของทุกคน จะต้องพินาศไปทั้งๆแบบนี้งั้นหรือ?

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

ตรู(คิระ)อยากจะฆ่ามันไอ้บักเซ็ตหมักกันดั้มมันจริงๆว้อย!!!!!!!!!!!!!!!

[Sakurazaka Kaoru]

เอ่อ... จัดให้ me/ จับเซ็ตจิ้นตกถังโครเมียม แล้วลากไปให้เบะอูบุนตู้ว

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

Phase 13 บทสันนิบาตเทศกาล ตอนที่2: The Lovers

“ฟอร์จูนเลดี้ เอิร์ธธี้ โจมตีโดยตรง!!” {LV.12 ATK:3800}

“Cursed Skewer!!!!”
“อ้~าาาา!!” [LP:3900==>100]
“จบเทิร์น”[LP:3000,Hand:0]
“สุดยอดเลยแฮะ ไม่นึกเลยนะว่าอาเนียจังจะเก่งขนาดนี้”
“ถ้างั้นก็....เทิร์นของชั้น!”[LP:100,Hand:3]

“ด้วยผลของฟิวเจอร์วิชั่น ทำให้ไชนิ่งแองเจิลที่ถูกส่องออกนอกเกมเทิร์นที่แล้วกลับขึ้นมาบนสนาม” {LV.4 ATK:1400}

“ให้ไชนิ่งแองเจิลLV.4กับทรัสต์การ์เดี้ยนLV.3ทำการจูนนิ่ง!!”

LV.4+LV.3 = LV.7
“แสงศักสิทธิ์แห่งการปกปัก,บัดนี้จักทอแสงและเฉิดฉายสู่ชีวิตอันนิรันดร์!”
“ซิงโครโชวคัง!จงกำเนิดขึ้นอย่างเจิดจรัส,เอนเชี่ยนแฟรี่ดราก้อน!”{LV.7 DEF:3000}

“เห,อันเชิญซิงโครเลเวล7แต่เอามาตั้งรับเนี่ย คิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ยโคโนกะ?”
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละนะ!”
“ให้ผลพิเศษของเอนเชี่ยนแฟรี่ดราก้อนข้อที่2ทำงาน!”

Quote

เอนเชี่ยนแฟรี่ดราก้อน ธาตุแสงสว่าง เผ่ามังกร (มอนส์เตอร์ซิงโคร) LV.7 ATK:2100 DEF:3000
จูนเนอร์+มอนส์เตอร์ที่ไม่ใช่จูนเนอร์1ตัวขึ้นไป
ในเทิร์นละครั้ง สามารถเรียกมอนส์เตอร์เลเวลไม่เกินเลเวล4แบบพิเศษจากบนมือได้ โดยแลกกับการเข้าแบทเทิลเฟสไม่ได้,ในเทิร์นละครั้ง สามารถทำลายการ์ดเวทมนตร์พื้นที่ได้ เมื่อทำจะได้LPเพิ่ม1000และสามารถนำการ์ดเวทมนตร์พื้นที่ในเด็คของตัวเองขึ้นมือได้1ใบ

“Plain Return!!”
“ทำลายฟิวเจอร์วิชั่นและนำการ์ดเวทมนตร์พื้นที่ของชั้นขึ้นมือ รวมทั้งฟื้นLP1000ด้วย”[LP100==>1100,Hand:3==>4]
“ตามด้วยให้ผลพิเศษข้อที่1ของเอนเชี่ยนแฟรี่ดราก้อนทำงาน!”
“ขอเรียกนางฟ้าตกสวรรค์เรฟิคิลลงมาแบบพิเศษ โดยแลกกับการเข้าแบทเทิลเฟสไม่ได้”{LV.4 ATK:1400}

“ตามด้วยให้ การ์ดกับดัก กิฟต์การ์ดที่หมอบอยู่ในสนามทำงาน”

Quote

กิฟต์การ์ด (การ์ดกับดัก)
เพิ่มLPให้อีกฝ่าย3000

“ตัวเองจะแพ้แล้วยังจะฟื้นLPให้ชั้นอีก!?คิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย!?”
“ขอโทษนะ แต่เค้าชนะแล้วล่ะ,ผลพิเศษของเรฟิคิลทำงาน!”

Quote

นางฟ้าตกสวรรค์ เรฟิคิล ธาตุความมืด เผ่าเทวดา LV.4 ATK:1400 DEF:600
ผลพิเศษใดๆที่ทำให้LPอีกฝ่ายเพิ่มขึ้นจะกลายเป็นทำให้ลดลงแทน

“แง๊!อุตส่าห์คิดว่าจะชนะแล้วเชีย~ว”[LP3000==>0]

Winner:Konoka Konoe

โคโนกะที่ชนะแบบเฉียดฉิวกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจภายหน้าคอมที่ดูเอลผ่านระบบออนไลน์กับอาเนีย
หลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันที่20ขึ้น วันนี้วันที่23 วันที่4ของงานโรงเรียนประจำปีของโรงเรียนมาโฮระ ความเข้มงวดในการรักษาความปลอดภัยจึงเพิ่มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง มีการวางเขตอาคมต่อต้านการสู้รบรอบเขตเมืองและมีการวางกำลังรักษาความปลอดภัยของฮันเตอร์มากขึ้น แต่ภายในก็ยังคงเหมือนเดิม จะเรียกได้ว่านี่เป็นฝีมือการบริหารงานร่วมกันของคาโอรุกับชาร์ก็ว่าได้
“ว่าแต่โดดมาดูเอลกันแบบนี้มันจะดีเหรอ?มีปาร์ตี้ของห้องด้วยนี่นา”อาเนียถามโคโนกะเพราะตอนนี้ที่ญี่ปุ่นเป็นเวลาเที่ยงคืนตรง ถ้าเทียบเป็นเวลาที่อังกฤษก็ประมาณบ่าย3โมงเท่านั้น
“ไม่หรอก ยูเอะจังยังนอนโรงพยาบาลอยู่ด้วย ต่อให้งานโรงเรียนจะสนุกยังไงแต่จะให้ฉลองกันทุกวันโดยไม่มีใครมาซักคนก็ไม่ได้ด้วยนี่เนอะ”โคโนกะตอบกลับอาเนียด้วยสีหน้าหมองๆเพราะถึงแม้ว่าอาการของยูเอะจะพ้นขีดอันตรายและได้สติกลับมาแล้ว แต่หมอก็ยังต้องเฝ้าดูอาการต่อไป กว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้ก็อีก2วัน
“แล้วอีตาเนกิกับคุณคิระล่ะเป็นไงบ้าง สงสัยเจอมรสุมสาวๆตลอดงานแหงๆ”
“ถ้าเป็นเนกิคุงล่ะก็เหมือนทุกปีนั่นแหละจ้ะ แต่รุ่นพี่คิระนี่ดูท่าทางจะเหนื่อยใจใช่ย่อยนะ ทั้งน้องสาวอย่างมิซากะจังกับคนเป็นแฟนอย่างเอวาจังอยู่ด้วย ไหนยังจะแฟนคลับอีกไม่รู้อะไรมากมาย”โคโนกะพูดไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าอีกคนนึงที่ต้องเหนื่อยใจคือคาโอรุ แถมรายหลังนี่หนักสุดด้วย
“เห,แบบนั้นก็แย่สิ!โดยเฉพาะอีตาเนกิ เจอเมื่อไหร่แม่จะอัดให้ยับเลยคอยดูเถอะ!”
“งั้นชั้นไม่กวนแล้วดีกว่า ไปนอนพักผ่อนเถอะ ราตรีสวัสดิ์นะ”
“อื้ม!”
และแล้วอาเนียก็ล็อคออฟออกไป ส่วนโคโนกะก็ปิดคอมแล้วเดินไปที่เตียงเพื่อจะนอน แต่หาใช่เตียงของตัวเองไม่ แต่เป็นเตียงของเซ็ตสึนะในห้องของเซ็ตสึนะเอง ซึ่งเซ็ตสึนะที่นอนอยู่ก็กลายเป็นหมอนข้างของโคโนกะไป
ไหนๆก็ข้ามมาซะไกลแล้วขอย้อนกลับไปดูอีเวนต์สุดหวานที่ทำให้หัวใจละลายเป็นไอศครีมตากแดดในวันที่2ดีกว่า



วันอังคารที่21มิถุนายน ปี2005 8.05AM บ้านพักเอวานเจลีน ห้องใต้ดิน
ในห้องใต้ดินนี้ คิระที่กลับมาจากเยี่ยมยูเอะที่โรงพยาบาลเมื่อคืนกลับมาถึงก็นอนหลับเป็นตายด้วยความเหนื่อย แต่ทั้งวันนั้นเค้ายังไม่ได้เจอเอวาเลย แม้แต่แมสเสจก็ไม่มีโทรไปก็ไม่ติด
“.....”
“อรุณสวัสดิ์นะ คิระ” คิระที่ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงๆนึงดังขึ้นมาจากข้างเตียงของเขา เสียงนั้นคือเสียงของเอวานเจลีนที่กำลังจะเดินมาปลุก แต่สิ่งที่คิระเห็นคือ เอวานเจลีนที่มีสีผมเปลี่ยนไป จากสีผมโทนทองอ่อนๆเป็นสีเงินเงางาม ทำเอาคิระถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก
“เอวา....นี่ผมเธอ...”
“พอดีชั้นย้อมสีผมใหม่นะ เป็นไงบ้าง?”
“สวยมาก.....ราวกับว่าเธอเปลี่ยนไป.....เป็นคนละคนเลย....”คิระที่กลับชมเอวาเบินหน้าหนีด้วยความอาย เป็นไม่กี่ครั้งที่คิระจะอายได้ขนาดนี้
“ยังไงก็เถอะวันนี้นายว่างมั้ย”
“......ว่างสิ,วันนี้ไม่มีนัดที่ไหนเป็นพิเศษอยู่แล้ว แถมไม่ต้องเข้าเวลาด้วยก็คงว่างทั้งวันแหละ”
“ฮิๆ งั้นเหรอ”เอวายิ้มอย่างอบอุ่นพลางหยิบตั๋วที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาให้คิระดู คิระก็คว้าตั๋วนั้นไปอ่าน
“ฟรีเวดดิ่งแรลลี่ของชมรมถ่ายภาพ!?”คิระที่เห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนตั๋วตกใจจนเผลอกลิ้งตกเตียงไป
“พอดีเนกิได้ตั๋วฟรีนี่มาจากอาซากุระเลยเอามาให้ชั้นน่ะ นายจะไปด้วยกันมั้ย?”
“แบบนี้มัน....เดทนี่นา.....ไปสิ!กะจะชวนอยู่แล้วด้วย”คิระตอนอย่างกระฉับกระเฉงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อแต่งตัว ส่วนเอวาที่แต่งตัวเสร็จล่วงหน้านานแล้วก็ออกไปรอข้างนอก แต่เพราะเอวาใส่ชุดกระโปรงคิระเลยไม่เอาดี-วิลล์ออกไปเพราะเดี๋ยวจะมีปัญหา
ไม่นานนักทั้งคู่ก็ถึงจุดที่นัดจะเริ่มทัวร์ แค่ยื่นตั๋วให้ดูเท่านั้นแหละ สองชายกล้ามแห่งกองกำลังเชียร์(ฉุด)แขกก็ทำงานแล้วลากไปรวมกับคู่อื่นๆเลย

ขณะเดียวกัน บนรถโมโนเรลระหว่างทางเข้าเขตโรงเรียน

โทมะนั่งฟังเพลงอย่างสบายอารมณ์ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถโมโนเรลโดยที่ไม่มีคุโรโกะอยู่ด้วย เพราะตั้งแต่เช้าเอาแต่นอนขี้เซาทั้งคืนจนตอนนี้ยังไม่ตื่น
เมื่อลงมาจากโมโนเรลก็รีบดิ่งไปที่จุดนัดพบอย่างไว ไม่ถึง10นาทีก็ไปถึงจุดนัดพบที่มิซากะยืนถือตั๋วอะไรซักอย่างรออยู่
“โฮ่~ย,มิซา~กะ”
“อ๊ะ โทมะ ทางนี้ๆ”มิซากะที่เห็นโทมะเดินมาถึงที่นัดกวักมือเรียกแล้วเดินไปที่จุดนัดหมายพร้อมกัน
“ว่าแต่ตั๋วที่เด็กที่ชื่อเนกิให้มานี่มันตั๋วอะไรล่ะเนี่ย? แถมยังให้ชั้นมากับเธออีก”
“ชั้นจะไปรู้ได้ยังไงกันเล่า แต่รีบๆเดินเข้าเถอะ เดี๋ยวคุโรโกะเห็นเข้าล่ะเรื่องยาวแน่”มิซากะหยิบตัวที่เขียนว่า“ฟรี-------แรลลี่”จากกระเป๋ามาดูแล้ววิ่งตามโทมะไปที่จุดนัด
“โอ๊โอ๋มีแขกถือตั๋วมาอีกแล้ว,จับโลดเบบี๋!” เมื่อมิซากะกับโทมะเดินมาถึงจุดนัดแล้ว ก็ถูกชายล่ำจากกองกำลังเชียร์(ฉุด)แขกลากเข้าไปสภาพเดียวกับคู่ที่แล้ว

ในสถานที่ดังกล่าวเป็นเหมือนโรงยิม มีคู่รักมากหน้าหลายตามารวมพลกัน คู่รักทุกคู่แปลกที่ว่าถูกจับมัดมือให้ติดกันแยกไปไหนไม่ได้
โทมะสงสัยความไม่ชอบมาพากลของตั๋วเลยเอามาขูดตรงที่ไม่มีตัวอักษรอะไรอยู่เลยก็พบว่ามันคือตั๋ว“ฟรีเวดดิ้งแรลลี่”แบบเดียวกับที่เอวาได้มาจากเนกิ
“เนกิ........กลับไปแม่เชือดแน่......”มิซากะเมื่อรู้ว่าความจริงเป็นฝีมือเนกิก็โมโหเลือดขึ้นหน้าขึ้นมา
“เย็นไว้น่ามิซากะ แบบนี้ก็น่าสนุกออกนี่นา”
“ก่อนจะพูดอย่างงั้นนายจะเรียกชั้นด้วยนามสกุลไปถึงไหนยะ!?แฟนบ้านนายเค้าเรียกกันด้วยนามสกุลรึไง!? คนเขียนก็ด้วยหัดเขียนชื่อชั้นด้วยชื่อจริงซักทีได้มั้ย!?”มิโคโตะที่เลิกโมโหเนกิหันมาถามด้วยสายตามองค้อนใส่โทมะกับคนเขียนแทน
“อ๋~า โทษทีนะมิ......โคโตะ”โทมะเบินหน้าหนีด้วยความอายเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เรียกมิโคโตะด้วยชื่อจริง
“แบบนี้แหละค่อยสมกับที่เป็นแฟนกันหน่อย,เอาเหล่ารีบไปที่จุดสตาร์ทแรลลี่เถอะ”มิโคโตะที่อารมณ์เสียกลับมาอารมณ์ดีเดินน้ำไปที่จุดสตาร์ททั้งๆที่โทมะยังไม่ได้ก้าวขาเดิน จนกลายเป็นว่าโทมะโดยลากไป กว่าจะรู้สึกตัวก็2วินาที
ตุ๊บ!
แต่เพราะความไม่ระวังมิซโคโตะที่รีบร้อนเลยเดินไปชนกับผู้หญิงคนนึงเข้า
“ขอโทษค่ะ”
“อือ ไม่เป็นไ.........นี่เธอ...?”
ฝ่ายถูกชนเมื่อเห็นมิซากะก็เป็นอึ้ง จนชายผู้เป็นแฟนที่อยู่ซ้ายมือตนต้อนหันหลังมาดู แต่นั่นก็ทำให้มิโคโตะอึ้งเข้าไปอีก
“มิโคโตะ!?ไหงมาอยู่ที่นี่!?แหงะ!คามิโจก็ด้วย!?”ชายที่พูดคือคิระ ส่วนผู้หญิงที่ถูกชนก็คือเอวา
พอทั้งสี่คนได้คุยปรับความเข้าใจกันแล้ว ก็พบว่าทั้งหมดได้ตั๋วจากเนกิที่ได้จากอาซากุระอีกที จึงสรุปทั้งหมดเป็นฝีมือเนกิ แต่ทั้งสองคู่รักก็ไม่ได้โกรธอะไร ดีซะอีก ได้ทำอะไรสนุกๆกับคู่รักแบบนี้

[-?ตื๊ดตื๊ด\`(Y).]

ทั้งสี่คนมาฟันรายระเอียดที่หน้าเวที โดยมีอาซากุระซึ่งคาดว่าจะเป็นตัวต้นคิดขึ้นเป็นพิธีกรและโฆษกอีกตามระเบียบ ชั้นล่ะอยากจะถามจริงๆว่ารับจ๊อบแบบนี้ได้เท่าไหร่เนี่ยอาซากุระ
“สวัสดีคู่รักร้อนแรงทุกคู่ เรามาเริ่มแข่งแรลลี่คู่รักชิงสุดยอดรางวัลเลยดีกว่า!!”
“กฎก็ง่ายมาก แค่ให้ทั้งสองไปตามเส้นทางและเล่นเกมในแต่ละจุด แต่ถ้าแพ้แม้แต่เกมเดียวก็ตกรอบทันทีขอให้ระวังกันด้วย”
“คู่ไหนที่ชนะรวดไปจนครบทุกเกมและไปถึงเส้นชัยได้ จะได้รับรูปถ่ายในชุดแต่งงานซึ่งถ่ายโดยดิชั้น อาซากุระ คาสึมิที่บนเวทีนี้ติดมือไปเลยฟรีๆ!! แต่มีข้อแม้ว่าห้ามแกะมือแยกออกจากกันเด็ดขาดจนกว่าจะถึงเส้นชัย ถ้าให้ดีจับมือกับไว้ด้วยอีกชั้นจะดีกว่านะ”
“ในเมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว ยังจะสู้กันต่อรึเปล่าคู่รักทั้งหลาย!!”“โอ้!!!!” เสียงโห่ร้องดังไปทั่วโรงยิมจุดสตาร์ท คู่รักทุกคู่ส่งเสียงร้องเฮฮาด้วยความคึกคัก ส่วนคู่ของคิระ+เอวากับโทมะ+มิโคโตะกลับหน้าแดงเดินก้มหน้าไปที่เส้นสตาร์ทด้วยความอายในรางวัลยังกับนัดกันมา
“ทั้งนี้ทุกคนจะได้สร้อยเป็นเครื่องยืนยันตัวผู้ร่วมงานกันคนละคู่ คล้องคอให้ตอนนี้ได้เลยค่ะเกมจะเริ่มแล้ว อนึ่งว่าสร้อยนี้หลังจบเกมแล้วเราขอยกให้ใส่กลับไปเป็นแพร์ลุคเลยค่~า”
เมื่อได้รับสร้อยมาจากทีมงานแล้ว ทั้งสี่คนต่างสวมสร้อยเข้าที่คอของหนุ่ม/สาวที่ตนเองรักและไปยืนที่จุดสตาร์ท
“ถ้าพร้อมแล้วก็ เรดี๋.......โก!!”
ปุ้ง!!
พลุสัญญาณเริ่มเกมได้ดังขึ้นมาแล้ว เหล่าคู่รักทยอยกันวิ่งแจ้นไปตามหาจุดเล่นมินิเกม ซึ่งแค่บอกจุดไว้แต่ไม่ได้บอกระยะทาง อีกทั้งส่วนใหญ่ยังเป็นคู่รักคนนอกที่มาเที่ยวงานโรงเรียน คงจะหาทางลัดกันลำบากหน่อย
“โอเคมาถึงแล้ว!”แต่ไม่ใช่กับเอวาที่อยู่มาโฮระมา15ปีตอนถูกผนึกกับคิระที่เป็นนักเรียนที่นี่ได้2ปีแล้ว
“เอาล่ะค่ะมาถึงด่านแรก เป็นด่าน“เลิฟๆโซ้ยแหลก!!”โดยให้ทานราเมงชามใหญ่พิเศษให้หมดภายใน10นาที แต่มีข้อแม้ว่าต้องกินคนเดียวส่วนอีกคนป้อนนะคะ ฮุๆ เกมนี้สนับสนุนเมนู“เซไคจินมี่เม็ง”โดนร้านอาหารจีนเข้าเปาฉีค่า ท่านใดติดใจอยากทานอีกสามารถไปอุดหนุนที่ร้านนั้นเลยค่า” หลังจากโฆษณาสปอนเซอร์หลักแล้ว เหล่าคู่รักก็ทยอยเข้ามาและนั่งป้อนราเม็งกันอย่างดูเด็ดเผ็ดมัน คู่ของพวกคิระที่เพิ่งมาถึงสัมผัสความสุดยอดของแต่ละคู่ได้เลยทีเดียว
“เอาล่ะตรงนี้ชั้นจัดการเอง!เอวาป้อนทีนะ!จัดไวเลยนะ!”เมื่อสิ้นเสียงของคิระเอวาก็เริ่มคีบราเม็งเข้าปากคิระแบบเร็วรวดไม่มีเป่า ไม่ถึง3นาทีบะหมี่สุกก็กินหมดแล้วออกไป
“ขอโทษนะมิสะ......ชั้นไปรอก่อนล่ะ....คร่อก..”“เดี๋ยวสิอย่าทิ้งกันอย่างนี้สิ!”แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อมีผู้เข้าแข่งขันราเม็งติดคอจนต้องหามส่งห้องพยาบาล ฝ่ายชายไม่ทราบชื่อ แต่ฝ่ายหญิงผู้ผิดหวังกับการตกรอบคือ คาคิซากะ มิสะ เจ้าแม่เลี้ยงต้อยของเรานี่เอง
“ให้ตายเถอะเธอเอาราเม็งที่เพิ่งกินไปเก็บไว้กระเพาะไหนเนี่ย?”“เลิกบ่นแล้ววิ่งเข้าเถอะ ต่อให้ชั้นยังอิ่มอยู่ก็วิ่งไหวนะบอกไว้ก่อน!” ไม่ทันไรคู่โทมะ+มิโคโตะก็มาถึงเกมที่2 แต่เกมที่แล้วฝ่ายกินดันเป็นมิโคโตะเนี่ยสิ อยากจะถามเหมือนกันว่าเอาราเม็งชามโตไปเก็บไว้กระเพาะไหน
“ขณะนี้เกมได้ดำเนินมาครึ่งทางแล้ว ในด่านที่สองจะเป็นเกมไพ่สปีด โดยให้ทั้งสองคนช่วยกันเล่นไพ่แบบสปีดให้ชนะให้ได้เร็วที่สุดแล้วผ่านไปค่ะ แต่คู่แข่งเป็นสุดยอดหุ่นยนต์ “คาราคุริ ชาชามารุ”อันภาคภูมิใจของชมรมวิจัยหุ่นยนต์เนี่ยสิ จะผ่านไปได้หรือไม่ต้องคอยชม!!”
“ถ้าเป็นสปีดล่ะก็ป๋าจัดให้!!” ไม่ทัน1นาทีอาหารอุ่น โทมะก็อาศัยความเทพด้านการเล่นสปีดที่เอาชนะมิโคโตะได้อย่างง่ายดาย
เกมที่3 ปิงปองไฟต์เตอร์ ให้ดวลปิงปองแบบ2-2กับนักกีฬาปิงปองคู่ตัวแทนโรงเรียน มีหลายคู่มากที่ตกรอบในด่านนี้ แต่ในด่านนี้เช่นกันที่คู่คิระ+เอวาและโทมะ+มิโคโตะได้สร้างตำนาน “คู่หูยอดมนุษย์”โดยการชนะรวด11-0โดยอีกฝ่ายไม่ได้ทำแต้มเลย ทำเอานักกีฬาตัวแทนโรงเรียนหมดไฟเลยทีเดยว
“ยินดีต้องรับเข้าสู่เกม“ปริศนาลูกโป่งพาเพลิน” ก่อนอื่นเลยให้หาลูกโป่งที่มีคำว่า“ถูกรางวัล”แล้วทำให้แตก จะมีคำถามให้ตอบนะคะ ถ้ารู้กติกาแล้วก็ลุยกันโลด!!อนึ่งว่ามีกำหนดเวลาคู่ละ5นาทีเท่านั้นนะคะ”
“งั้นมาแข่งกันเลยดีกว่าว่าใครจะหาลูกโป่งถูกรางวัลเจอก่อน”“น่าสนุกนี่ คำท้ามีให้รับอยู่แล้ว!”คู่โทมะ+มิโคโตะที่มาถึงเริ่มคุ้ยหาลูกโป่งที่เป็นโจทย์เพื่อไปต่อ ทำให้มิโคโตะบีบมือโทมะแรงขึ้นจนโทมะรู้สึกอายกะทันหัน
“เจอแล้วๆ ต่อไปก็....!”เมื่อมิโคโตะเจอลูดโป่งปุ๊บก็เอามาคั่นกลางระหว่างทั้งคู่แล้วใช้ตัวทั้งคู่บีบลูกโป่งจนแตก
โป๊ะ!!
เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงช่วงค่ำ เหล่าคู่รักทั้งหลายได้ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายเพื่อภาพคู่ในชุดแต่งงาน แต่สุดท้ายก็มีแค่สองคู่ที่ไปถึงฝั่งฝันคือคู่คิระ+เอวากับคู่โทมะ+มิโคโตะที่เข้าเส้นชัยพร้อมกันเป๊ะจนต้องเพิ่มรางวัลเป็นสำหรับสองทีม แต่แบบนี้คงเป็นไปตามที่ทั้งสี่คนรวมทั้งอาซากุระหรือแม้แต่เนกิหวังไว้แหละนะ
“เอ้าๆขยับเข้ามาชิดๆกันหน่อย โอเค3 2 1 ชีส!”
แชะ!!ๆ
ฝีมือถ่ายรูปของอาซากุระยังเฉียบคมไม่เสื่อมคลาย ด้วยการกดชัตเตอร์แค่ครั้งเดียวแต่กลับถ่ายภาพออกมาได้สมบูรณ์แบบ ทั้งสองรูปถูกถ่ายออกมานั้นสมบูรณ์แบบจนเหมือนเป็นภาพถ่ายในงานแต่งจริงๆ
หลังจากที่ได้รูปกันแล้ว เหล่าคู่รักก็แยกย้ายกันไปชมขบวนพาเหรดกันเอง ทางด้านเนกิได้มาหาอาซากุระที่หลังเวทีเพื่อคุยอะไรบางอย่าง
“เป็นไงเนกิคุง ตรงตามแผนที่วางไว้เลยใช่มั้ย?”
“ครับ เป็นไปอย่างที่คิดไว้ทุกอย่างเลยครับ”เนกิพูดพลางหยิบกล้องวีดิโอออกมาเปิดวีดิโอที่ตัวเองแอบตามอัดทั้งวันมาดู ซึ่งภาพที่ออกมาก็เป็นที่น่าพอใจด้วย
“แต่เรื่องนี้ก็คงต้องขอบคุณโคโนกะล่ะนะที่เป็นต้นคิดแผนนี้ขึ้นมานะ ไม่งั้นคงไม่ได้เห็นพวกนั้นได้โรแมนติกกันแบบนี้แน่ๆ”
“แต่ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพวกเค้าเองนะครับ เพราะความรักนะ........มันเป็นเรื่องของคนสองคนนี่ครับ”
“ว่าแต่เนกิคุงเถอะ ตอนนี้ไม่ได้มองใครไว้ซักคนเลยเหรอ”อาซากุระถามเนกิด้วยหน้าทะเล้นๆสอดรู้สอดเห็นตามสไตล์เจ้าตัว แต่เนกิก็ตอบแบบคมๆกลับไปว่า“มันยังไม่ถึงเวลาของผมหรอกครับ”
ในวันเวลาเดียวกับที่เรื่องราวของคู่รักดำเนินไป ทางด้วนชมรมดูเอลที่จัดแข่งดูเอลประจำวัน โดยในวันแรกโคทาโร่ได้เป็นแชมป์ประจำวันไป แต่ในวันนี้โคทาโร่ติดธุระด่วนทำให้ไม่สามารถมาร่วมงานได้ งานนี้เฟตเลยกินหมูชนะผ่านมาเรื่อยๆจนถึงรอบชิง
“เอาล่ะครับเรามาเริ่มกันเลยดีกว่ากับรอบสุดท้ายของทัวร์นาเม้นต์ประจำวันนี้ มุมแดง สมาชิกแห่งชมรมดูเอลอาคาเดเมียสาขามาโฮระแห่งนี้ เฟต อาเวลลังซ์!!”จูได้ที่นานๆทีจะมีบทบ้างก็ขึ้นมาเป็นพิธีกรด้วยตัวเองในฐานะผู้ดูแลสาขา
“ส่วนทางด้านมุมน้ำเงิน ดูเอลลิสต์ผู้เก่งกาจที่มาจากนอกเมือง ผู้ที่ประกาศไว้ว่าจะทำวันเทิร์นคิล(One Turn Kill)ให้ดูกันในทัวร์นาเม้นต์วันนี้แต่ยังไม่ได้เอาจริงเลย ชื่อของเค้าคือ.......ริบบ้อนส์ อัลมาร์ค!!”

{รูป = ริบบ้อนส์ อัลมาร์ค จาก โมบิลสูท กันดั้ม 00}
“ไม่อยากเชื่อเลยนะครับว่าจะต้องมาเจอพวกที่ประกาศอะไรพิลึกๆแบบนั้นเอาไว้แบบคุณในรอบสุดท้ายเนี่ย”เฟตเอามือเสยผมด้านหน้าขึ้นด้วยมือซ้ายด้วยความเซ็ง
“บางทีเรื่องที่ชั้นพูดอาจจะฟังดูไร้สาระนะ แต่ชั้นจะทำให้มันเป็นจริงเอง”ริบบ้อนส์ตอบกลับมาด้วยมาดสุขุมลุ่มลึก
“ถ้าเช่นนั้นก็....”
DUEL
Fate Averruncus [LP:8000]
VS
Ribbons Almark [LP:8000]
“เทิร์นของผม ดรอว์!” [LP:8000,Hand:6]
“ให้การ์ดเวทมนตรต่อเนื่อง วิหารแห่งผู้ล่วงลับ วัลฮาลลาทำงานจากบนมือ”

“จากนั้นก็ให้ผลพิเศษของวัลฮาลลาทำงาน!”

Quote

วิหารแห่งผู้ล่วงลับ วัลฮาลลา (การ์ดเวทมนตร์ต่อเนื่อง)
เทิร์นละครั้ง,เมื่อบนสนามไม่มีมอนส์เตอร์อยู่ สามารถเรียกมอนส์เตอร์เผ่าเทวดาออกมาจากบนมือได้แบบพิเศษ

“จงมา!เทพีแห่งสงคราม อาเธน่า!!” {LV.7 ATK:2600}

“และเมื่อในสุสานไม่มีมอนส์เตอร์อยู่ สามารถเรียกการ์ดใบนี้ออกมาได้แบบพิเศษจากบนมือ”
“จงมา!ผู้พิทักษ์แห่งสายลม การ์เดี้ยน แอโทส!!”{LV.8 ATK:2500}

“และในจังหวะนี้ ผลพิเศษของอาเธน่าก็ทำงาน!”

Quote

อาเธน่า ธาตุแสงสว่าง เผ่านเทวดา LV.7 ATK:2500 DEF:800
เมื่อมอนส์เตอร์เผ่าเทวดาถูกเรียกลงมาบนสนาม จะสร้างความเสียหายให้อีกฝ่าย600
ในเทิร์นละครั้ง,สามารถส่งมอนส์เตอร์เผ่าเทวดาตัวอื่นบนสนามลงสุสานเพื่อเรียกมอนส์เตอร์เผ่าเทวดาตัวอื่นที่อยู่ในสุสานขึ้นมาบนสนามได้แบบพิเศษ

“เมื่อมีมอนส์เตอร์เผ่าเทวดาถูกเรียกออกมา จะสร้างความเสียหายให้อีกฝ่าย600!”
“ทำได้ไม่เลวนี่นา”[LP:8000==>7400]
“จบเทิร์น!” [LP:8000,Hand:3]
“เทิร์นของชั้น”[LP:7400,Hand:6]
“ให้การ์ดเวทมนตร์ เดวิลแซงชัวรี่ที่อยู่บนมือ3ใบทำงาน เรียกเมทัลเดวิลโทเคนออกมาบนสนามแบบพิเศษ3ตัว”{LV.1 ATK:0 }x3

Quote

เดวิล แซงชัวรี่ (การ์ดเวทมนตร์)
เรียก“เมทัลเดวิลโทเคน”(เผ่าปิศาจ/ธาตุความมืด/LV.1/ATK:0/DEF:0) โทเคนนี้ไม่สามารถโจมตีได้ เหมือนโทเคนนี้ทำการต่อสู้ อีกฝ่ายจะเป็นผู้รับความเสียหายทั้งหมด
เพื่อรักษาเดวิลเมทัลโทเคนไว้ ต้องจ่ายLPเทิร์นละ1000ทุกๆสแตนบายเฟสหรือทำลายโทเคนทิ้งซะ

“และใช้โทเคนทั้งสามตัวรีลีสเพื่อเรียกแบบแอดวานซ์”
“จงมา!ราชันย์แห่งความพินาศ เซ็คเส็คซ์!” {LV.10 ATK:3000}

“จากนั้นติดตั้งธนูดาวตก-ชีลให้กับเซ็คเส็คซ์”{ATK:3000==>2000}

“ติดตั้งการ์ดสวมใส่เพื่อลดพลังโจมตี!?”
“แล้วก็ด้วยผลของธนูดาวตก ทำให้เซ็คเส็คซ์สามารถโจมตีโดยตรงได้ และเมื่อเซ็คเส็คซ์สร้างความเสียหายจากการโจมตีโดยตรงสำเร็จ ชั้นก็จะชนะการดูเอลทันที”
“ว่าไงนะ!?”

Quote

ธนูดาวตก-ชิล (การ์ดเวทมนตร์สวมใส่)
ลดพลังโจมตีของมอนส์เตอร์ที่สวมใส่ลง100เพื่อให้สามารถโจมตีโดยตรงได้