5 replies to this topic

[Ray Kyo]

Shot 1




ริมฝีปากบางบ่นงึมงำๆ มาตลอดทางทั้งๆ ที่ฟันกัดกรอด ให้กับความหนาวเย็นของเหมันต์ฤดู
ลมหายใจที่ระบายเป็นไอสีขาวทำเอาเจ้าตัวยิ่งสั่นสะท้าน รีบกระชับเสื้อโค้ทตัวใหญ่ให้หนาแน่นขึ้นอีก
พยายามขยับก้าวขาแข็งๆ ให้เร่งจังหวะเร็วขึ้นก่อนจะผวาลื่นพรืดให้กับแผ่นน้ำแข็งที่แปรสภาพมาจากเจ้าหิมะสีขาวนั่น
ปากสบถดังลั่นแล้วรีบตะกุยแขนในอากาศเพื่อช่วยทรงตัว แล้วจบลงด้วยท่าประหลาดที่เจ้าตัวหาได้แคร์ไม่
ขอเพียงแค่เธอไม่ล้มก้นจ้ำเบ้าไปก็พอแล้ว พอกลับสู่ท่ายืนดังเดิม เจ้าตัวก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมามอง
แล้วถอนหายใจพรืดใหญ่เมื่อพบว่าพื้นรองเท้านั้นสึกแทบจะหมดแล้ว คราวนี้คนตัวสูงจึงเดินระมัดระวังขึ้นหน่อย

"หนาวโคตรๆ หนาวไปไหน หนาวให้แข็งตายไปเลยไหม หนาวๆๆๆ" ปากก็บ่นไปตลอดทาง
ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าบ่นไปก็ไม่ช่วยให้มันอุ่นขึ้นมา รังแต่จะทำให้คอเจ็บเพราะลมหนาวเสียมากกว่า
คอหนาวจนเริ่มแสบเล็กน้อย ก่อนจะขยับผ้าพันคอเสียใหม่ เอาให้ปิดมิดชิด ม้วนพันเป็นก้อนกลมมาจนถึงจมูก

เดินเปะปะวิ่งหนีลมหนาวมาจนใกล้ถึงอพาท์เม้นต์ของตัวเองอยู่ เพียงแค่เลี้ยวหัวมุมก็จะถึงที่หมาย
ให้เธอได้ซุกกายลงในผ้านวมหนา ปากเรียกหา นวมจ๋าๆ คิดถึงแทบขาดใจ แต่สวรรค์เจ้ากรรมก็ดันกลั่นแกล้งเธอเข้าให้


"โครมมมมมมม!!!!"


ถังสีเงินใบโตล้มกลิ้งเผยขยะที่อัดแน่นอยู่ข้างในกระจายเกลื่อนถนน
หลังจากจากที่ขายาวๆ ของเธอเตะโครมส่งเสียงดังลั่นไปทั่ว
หญิงสาวได้แต่เอามือตบป๊าบที่หน้าผากดังเพี๊ยะ จนเกิดรอยแดงๆ
ประจานความเซ่อซ่าของตัวเอง เธอมองขยะกองโถอย่างห่อเหี่ยว
มองซ้ายขวา ก่อนจะตัดสินใจเผ่นแน่บหนีหนาวไปนอนกอดผ้าห่มก่อน
แล้วเช้าค่อยมาว่ากัน ไวเท่าใจนึก ร่างสูงๆ นั้นวิ่งขี้นห้องตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว












"นี่ๆ รู้มั๊ย เมื่อคืนนี้นะ ถังขยะหน้าบ้านคุณอาซึนะน่ะ
โดนเด็กที่ชื่อซากุระซากิ เซ็ตสึนะเตะจนขยะกระจายออกมาหมดเลยล่ะ"

"เอ๋? แล้วรู้ได้ไงล่ะว่าเด็กนั่นทำ"

"ก็เด็กนั่นพอเตะล้มแล้วก็โวยวายเสียงดังเลยน่ะสิ
ที่จริงคุณอาซึนะน่ะยังไม่ได้หลับหรอกนะ แต่พอได้ยินว่าใครเป็นคนทำเท่านั้นล่ะ
ก็กลัวจนไม่กล้าออกมาเลยล่ะ กลัวว่าถ้าออกมาแล้วจะโดนทำร้ายเข้า"

"น่ากลัวจริงเด็กสมัยนี้ ทำไมแถวบ้านเราต้องมีเด็กแบบนี้ด้วยน้า แย่จริงๆ"

"นั่นสิ เรื่องต่อยตีกับชาวบ้านก็ที่หนึ่ง
ก่อความเดือดร้อนรำคาญก็ไม่แพ้กัน แบบนี้จะถูกจับเมื่อไหร่ก็ไม่รู้นะเนี่ย"

โคโนเอะ โคโนกะ มองสองป้าที่ยืนเม้าท์ถึงคนที่ชื่อ ซากุระซากิ เซ็ตสึนะ อยู่พักใหญ่ ได้ยินชื่อคนๆนี้มาก็นาน
หากนับรวมวีรกรรมที่ถูกกล่าวถึงอีกมากมาย จนสามารถสรุปได้ว่าคนที่ชื่อเซ็ตสึนะอะไรนี่เป็นพวกนักเลงโต
อันธพาล หรือจิ๊กกี๋อะไรทำนองนั้น ที่หากใครเข้าใกล้ก็จะต้องเจ็บตัว เธอเองก็ถูกคุณแม่สั่งห้ามเข้าใกล้เหมือนกัน
โคโนกะเดินผ่านอายากะที่กำลังช่วยโกยเก็บขยะกองโตลงถังหน้าบ้านอาซึนะอย่างเซ็งๆ ปากก็บ่นอุบอิบๆ แต่ก็ไม่กล้าพูดดังนัก
ด้วยเกรงว่าจะไปเข้าหูเซ็ตสึนะแล้วจะซวยหนักกว่าเดิม เพราะมีข่าวลือว่าเซ็ตสึนะเคยไปถล่มร้านราเม็งหน้าปากซอย
เพียงเพราะไปส่งบะหมี่ให้เธอสายไป 5 นาที จนมีพนักงานเข้าโรงพยาบาลไปคนนึงด้วย

"สวัสดีจ๊ะ อายากะจัง" โคโนกะเอ่ยทักทาย
อายากะละจากขยะที่กำลังโกยใส่ถังหันมาทักทาย

"อ้าว สวัสดีค่ะคุณโคโนกะ วันไปโรงเรียนแต่เช้าเลยนะ ขยันจริงๆ เลยเชียว
มารออาซึนะใช่ไหมล่ะ แป๊บนะ เดี๋ยวชั้นเรียกให้ ป่านนี้ยังนอนก้นโด่งอยู่เลยมั้ง"
ว่าแล้วก็หัวเราะดังลั่นตามประสาคนอารมณ์ดี ก่อนจะบอกให้โคโนกะรอตรงนี้สักแป๊บ
แล้วก้าวเดินรวดเร็วไปตามแฟนสาว?ตัวดีที่ตนเองเพิ่งจะนินทาไปเมื่อครู่นี้
แล้วหิ้วคอแฟนสาวที่ยังคงแต่งตัวไม่เรียบร้อยดีมาโยนแหมะไว้ข้างๆ โคโนกะ

"อะไรของเธอเนี่ย! ยังแต่งตัวไม่เสร็จเลยเนี่ย!" อาซึนะโวยวาย
ก่อนจะเอามือล้วงยัดชายเสื้อลงกระโปรงอย่างไม่อายฟ้าดิน

"สวัสดีจ๊ะ อาซึนะ" โคโนกะเอ่ยทักทาย

"อื้ม ดีดีโคโนกะ" อาซึนะเอ่ยทักเสียงอู้อี้
เพราะปากคาบเนคไทไว้ขณะที่กำลังเอามือยืดเสื้อเข้ากระโปรงอยู่
โคโนกะรอจนอาซึนะแต่งตัวเรียบร้อย (ในแบบของตัวเอง)
จึงเอ่ยถามถึงเรื่องที่มีอันธพาลที่ชื่อเซ็ตสึนะคนนั้น

"อ้อ ใช่ๆ นิสัยไม่ดีเลยจริงๆ มาเตะถังขยะหน้าบ้านคนอื่นซะได้"
อาซึนะว่า ในขณะที่วิ่งนำหน้าโคโนกะ ก่อนจะหันหลังกลับมาเล่าอย่างออกรส

"อาซึจังเคยเจอเขาไหม?"

"เคยดิ ตอนที่ฉันไปซื้อตอนที่ซุปเปอร์ฯ ซอยข้างๆ น่ะ
เห็นคนที่ชื่อเซ็ตสึนะนี่ไปฉุดกระชากถุงใส่ของอยู่กับป้าแก่ๆ คนนึงน่ะ
หน้าตางี้น่ากลัวชะมัด ตัวก็เบ้อเริ่ม(?) สงสารป้าคนนั้นจริง
ไม่รู้ไปทำอะไรให้ยัยนัน่ไม่พอใจเข้า"

"แล้วทำไมอาซึจังไม่เข้าไปช่วยป้าเค้าล่ะ"

"เฮ้ๆ ฉันก็กลัวตายเหมือนกันนะ เกิดฉันเข้าไปแล้วโดนต่อยกลับมาทำไงล่ะ
ตัวยังกับกอลิร่าแบบนั้น ถึงฉันจะเป็นคนดี แต่ก็รักชีวิตอยู่นะ" อาซึนะว่า

โคโนกะได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าเซ็ตสึนะอะไรนี่ช่างน่ากลัวขึ้นทุกทีๆ วีรกรรมก็มากมาย
ยิ่งกว่าตำนานเมืองซะอีก แต่โคโนกะก็ยังไม่เคยเจอตัวเป็นๆ นอกจากชื่อที่เลื่องลือไปทั่วซะที
จะว่าไปแล้ว ไม่เจอก็ดีเหมือนกัน เพราะโคโนกะก็ไม่รู้ว่าหากได้เจอแล้วจะโดนหาเรื่องเข้ารึเปล่า

"เธอไม่เจอล่ะดีแล้ว เพราะได้ยินว่าเซ็ตสึนะน่ะ
เคยไถ่เงินจากพวกเด็กเรียนที่แต่งตัวเรียบร้อยๆ อยู่ด้วยล่ะ" อาซึนะเตือนให้โคโนกะระวังตัว

"อืม"














เย็นวันนี้ออกจะแปลกๆ ไปเสียหน่อยที่ไม่มีอาซึนะกลับบ้านพร้อมกัน
หลังจากที่เธอเดินไปหาอาซึนะที่ห้อง แล้วได้คำตอบว่าวันนี้อาซึนะจะไปนัดบอดกับพวกติ๊งต๊องเรนเจอร์
จากนั้นก็เฮโลไปกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ที่พากันโวยวายดังลั่นว่าต้องทำข้อสอบให้ได้
ทำเอาโคโนกะยืนงงอยู่ตรงนั้นสักครู่ใหญ่ จึงค่อยๆ เดินออกมาจนถึงสถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก

หญิงสาวเดินไปยืนสงบเสงี่ยมที่มุมหนึ่งของตู้รถไฟ ที่เวลาเย็นเช่นนี้มีผู้คนจำนวนไม่น้อย
ทั้งนักเรียน ทั้งพนักงานที่เลิกงาน เพราะเป็นเวลาที่ทุกคนต้องการจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด
จนทำเอาขบวนรถไฟค่อยๆ แน่นขึ้นจนโคโนกะที่เดิมก็ผอมบางอยู่แล้วต้องยืนตัวลับเล็กกว่าเดิม
เพราะชายคนหนึ่งที่ยืนข้างๆ นั้นเบียดเข้าหาเธอจนแทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว
จนเธอได้กลิ่นโคโลญจ์จางๆ ตามแบบฉบับพนักงานออฟฟิศจากร่างของเขา

"...!!!" โคโนกะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของฝ่ามือหนาวที่ลูบไล้ที่ต้นขาของเธอ
เธอหันขวับไปมองยังคนที่ยืนข้างๆ แต่เขาได้แต่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แถมยังคงส่งยิ้มให้กับเธออีกเสียด้วย โคโนกะแทบอยากจะกรีดร้องออกมา แต่ก็ไม่กล้าพอ
พยายามดึงมือนั้นออกไปจากต้นขาของตัวเอง แทนที่เขาจะเลิกการกระทำ
เขากลับเบียดเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ แล้วขยับมือสูงมาจนเกือบไล้เข้าไปใต้กระโปรงของเธออยู่แล้ว

โคโนกะหลับตาปี๋ อยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก รู้สึกกลัวจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
ชายคนนั้นโน้มใบหน้ามาจนแทบจะแนบชิดกับตัวเธอ แต่ก็ไม่ได้มากไปกว่านั้น
เมื่ออยู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่ทำเอาชายคนนั้นเสียหลัก จนไหล่ไปกระแทกเข้ากับตู้รถไฟ
โคโนกะใจเต้นโครมครามเมื่อเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอมองใบหน้าของคนที่ลวนลามเธอเมื่อครู่
แล้วรู้สึกหวดกลัวอย่างบอกไม่ถูก เขาหน้าตาดีจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะมาทำอะไรแบบนี้ได้
คนเราช่างมองหน้าไม่รู้ใจเลยจริงๆ โคโนกะเบนหน้าหนีชายคนนั้นไปมองคนที่ช่วยเธอ

"เฮ้ย! ไอ้เด็กบ้า!" ชายคนนั้นหันไปกราดด่ายังตัวการที่กระแทกตัวเขาจนแทบล้มไม่เมื่อครู่นี้

"มีอะไรพี่ชาย" เสียงนั้นเอ่ยกลับเรียบๆ แต่เพียงไปด้วยการข่มขู่
ทำเอาชายคนนั้นหน้าซีด ราวกับว่าเพิ่งเจออะไรที่น่ากลัวมา

"ยืนให้มันดีๆ เดี๋ยวจะไปนอนโรง'บาลไม่รู้ตัว" เธอคนนั้นบอกต่อ
มือข้างหนึ่งกำแน่นยกมาใกล้จนแทบจะชิดปลายคาง เป็นสัญญาณว่าไม่งั้นโดนสอยร่วงแน่

โคโนกะถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ชายโรคจิตคนนั้นจากไปได้เสียที
ไม่เช่นนั้นเธออาจจะโดนลวนลามไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ได้
อยากจะหันไปเอ่ยขอบคุณที่มีหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันมาช่วยเอาไว้
แต่อีกฝ่ายก็ตีสีหน้าราวกับไม่ได้ใส่ใจ จนเธอเองก็ไม่รู้ว่าที่แท้อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือไม่

เธอเม้มปากสีสดแน่น แล้วเบียดลำตัวแนบชิดเข้าไปที่มุมของตู้รถไฟให้มาขึ้น แล้วระวังตัวมากขึ้น
สายตามองจ้องไปยังอีกฝ่ายที่มีผิวขาวผ่อง ดวงตาคมที่แสดงถึงความมั่นใจในตัวเอง
จมูกโด่งรับกับใบหน้า เส้นผมที่เป็นลอนดัด เธอคนนั้นสูงพอๆ กับโคโนกะ
ชุดนักเรียนที่เป็นคนละแบบกันบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับเธอแน่นอน
ชายเสื้อที่หลุดหลุ่ยไม่เรียบร้อย และกระดุมที่ถูกปลดเปิดเผยช่วงคอ บ่งบอกว่าท่าทางจะเกเรพอตัว

โคโนกะมองจ้องเธอคนนั้นได้ไม่นานนัก เมื่อร่างเพรียวนั้นเบียดแทรกเดินไปที่ยังอีกตู้
เพราะทางนั้นมีที่วางมากกว่า คนรอบข้างต่างขวับแหวกหลีกทางราวกลับเกรงกลัว
หลังจากที่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่เธอคนนั้นก็ไม่ได้สนใจ
ก่อนจะล้วงกระเป๋ากระโปรงหยิบเอาหูฟังมาเสียบไว้ เปิดเพลงฟังไปเรื่อยๆ ปากก็ขยับฮึมฮัมตาม
โคโนกะแม้จะนึกขอบคุณ แต่ก็ยังไม่ค่อยอยากจะยุ่งเกี่ยวด้วยมากนัก
เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่นั้นอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญก็เป็นได้

คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยได้แค่ชั่วครู่ โคโนกะก็ต้องรีบขยับเดินออกจากรถไฟ
เมื่อได้ยินเสียงประกาศว่าถึงสถานีที่เธอต้องลงแล้ว
ด้วยความเร่งรีบ ทำให้โคโนกะไม่ได้สังเกตุว่าอีกฝ่ายก็ลงที่สถานีนี้เช่นเดียวกัน

..........

จบตอน 1 เหอะ

[Ray Kyo]

SHOT 2


"ถ้าฉันเจอมันนะ จะชกให้หน้าหงายเลย!!" อาซึนะโวยลั่นเมื่อฟังเรื่องที่โคโนกะเล่าจบ
แถมยังแสดงอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง ออกอาการไม่พอใจสุดขีด จนโคโนกะต้องปรามเอาไว้

"ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอกลับบ้านคนเดียวอีกแล้ว โคโนจังจ๋าาาา ฮืออออ"
อาซึนะว่าราวกับสำนึกผิด แล้วสวมกอดเธอแน่น มือลูบป้อยๆ เข้าที่หลังศีรษะ
ประหนึ่งว่าตัวเองเป็นเด็กน้อยๆ ทั้งๆ ที่อาซึนะเองก็สูงกว่าโคโนกะพอตัว

"ดีนะที่คนนั้นมาชนตาโรคจิตนั่น เลยรอดมาได้" โคโนกะบอก ยังนึกใบหน้าคนๆ นั้นออก

"นั่นสิ ความจริงเธอน่าจะถามมานะว่าเขาชื่ออะไร"

"ก็ฉันไม่รู้ว่ามันแค่บังเอิญ หรือว่าเขาตั้งใจมาช่วยนี่นา"

"อือๆ" อาซึนะพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะร้อง 'ไอ๋หย๋า' ออกมาเบาๆ

"ทำไมเหรอ" โคโนกะเอ่ยถามเมื่อเห็นอาซึนะหยุดเดินซะเฉยๆ

"ซวยแต่เช้าเลย" อาซึนะบอก แล้วพยักเพยิดไปที่คนที่อยู่ไกลออกไป
โคโนกะมองตามจนพบกับร่างสูงเพรียวที่สะพายกระดาบไว้ที่ไหล่ขวา
ด้านหลังคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะร้องอ้อออกมาเมื่อเธอคนนั้นหันใบหน้าด้านข้างมา

"นั่นไง..." โคโนกะกำลังจะบอกอาซึนะว่าคนตรงหน้าคือคนที่ช่วยเธอเมื่อวานนี้

"นั่นไง ซากุระซากิ เซ็ตสึนะ ล่ะ" เป็นจังหวะเดียวกับที่อาซึนะบอก

โคโนกะหันขวับกลับไปแล้วมีสีหน้าอึ้งๆ ก่อนจะถามกลับบว่าคนนี้เหรอ คืออันธพาลคนที่ว่า
อาซึนะพยักหน้ารับ ก่อนจะเล่าวีรกรรมเสริมอีกนิดหน่อย
ทำให้โคโนกะรู้เพิ่มว่าเซ็ตสึนะเรียนอยู่โรงเรียนใกล้ๆ กันนี่เอง
โคโนกะจึงเล่าให้อาซึนะฟังว่าเซ็ตสึนะนี่ล่ะ คือคนในรถไฟเมื่อวานนี้

"หา! ยัยนี่หรอเป็นโรคจิตที่ลวนลามเธอเหรอ?" อาซึนะโวยลั่น

"ไม่ใช่แล้ว! เค้าคือคนที่ช่วยฉันต่างหากล่ะ" โคโนกะรีบแก้ความ

"งั้นฟันธงได้เลย ว่านั่นต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่นอน
ยัยนั่นอาจจะแค่หมั่นไส้ตาโรคจิตนั่นเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจช่วยอะไรหรอก"
อาซึนะว่า แล้วรีบพาโคโนกะเดินหนีไปห่างๆ
ราวกับว่าหากเดินไปใกล้ๆ โคโนกะอาจจะโดนเซ็ตสึนะกระโดดกัดเอาได้













หญิงสาวร่างสูงขยับดาบที่อยู่ในถุงสะพายให้พาดไปไว้ที่ไหล่ด้านขวาให้เข้าที่
ชายเสื้อหลุดหลุ่ยออกมานอกกระโปรง เห็นรอยยับยู่จากการยัดเข้าออกเต็มไปหมด
แขนเสื้อเชิ้ตกระดุมก็ไม่ได้ติดให้เรียบร้อยเหมือนคนอื่นทั่วไป แต่กลับปลดแล้วพับขึ้นสูงไปอยู่แถวข้อศอก
กระดุมเสื้อสองเม็ดบนสุดถูกเปิดเผยลำคอขาว มองยังไง มุมไหนก็ดูไม่ใช่เด็กดีๆ เหมือนคนปกติทั่วไป

"ร้อนจริงๆ เมื่อวันก่อนหิมะตก วันนี้แดดออกเปรี้ยงๆ ไอ้ชุดฤดูหนาวอะไรนี่ก็จะหนาไปไหน"
เซ็ตสึนะบ่นอุบตลอดทาง คิ้วขมวดหมุ่นอย่างหงุดหงิด ถือสาหาความเอากับสภาพอากาศที่ไม่มีตัวตนไปเรื่อยเปื่อย

ร่างสูงก้าวยาวๆ อย่างเร่งรีบ อยากกลับไปเปลี่ยนชุดให้หายร้อน
แต่ก็ต้องมาสะดุดเข้ากับกระป๋องน้ำอัดลมที่กลิ้งมาอยู่กลางถนน
เจ้าตัวก้มลงด้วยความเคยชิน มือยาวคว้ากระป๋องนั้นขึ้นมา
แล้วขว้างไปสุดแรง กะว่าต้องถึงเป้าหมายเป็นแน่น

"แกร๊งงงง!!"

"โอ๊ย! ใครวะ!" เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นมาแทบจะในทันทีที่เซ็ตสึนะออกแรงเขวี้ยงกระป๋องนั้นไป
ชายร่างผอมลุกพรวดมาจากเก้าอี้ไม่ไกลถังขยะนั้น ท่าทางบ่งบอกยี่ห้อใช่ย่อยว่าร้ายไม่เบา
มือข้างนึงกุมศีรษะแล้วขยี้แรงๆ ทำท่าทางว่าเจ็บเสียเต็มประดา แต่แท้จริงแล้วก็แค่หงุดหงิด
ที่มีใครมาบังอาจลองดี กล้าเอากระป๋องที่เขาโยนทิ้งไปก่อนหน้านี้มาปาใส่เขา

"ฉันเอง มีอะไรมั๊ย?" เซ็ตสึนะถามใบหน้าเรียบเฉย

"อ๋า...ซวยแล้วไง" เขาสบถเบาๆ แล้วปั้นหน้ายิ้มประจบประแจง
ก่อนจะบอกว่าเมื่อกี้เขาแค่จะหันมาบอกว่าเซ็ตสึนะทิ้งกระป๋องไม่ตรงถังแค่นั้นเอง
ก่อนจะทำท่าคิขุแอ๊บแบ๊วด้วยการเอากระป๋องนั้นปาลงถังพร้อมเสียง "นี่แน่ะ"

เซ็ตสึนะมองชายท่าทางประหลาดนั้นก่อนจะเดินจากมาอย่างสงสัย
ท่าทางอากาศจะเปลี่ยนแปลงบ่อยเกินไป ทำเอาคนเป็นบ้าไปเสียแล้ว

ร่างเพรียวเดินโต๋เต๋ตามเส้นทางกลับบ้านไปก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังซอกตึกสกปรกๆ
ที่เป็นเส้นทางลัด ตัดเข้าไปยังถนนที่ตั้งอพาท์เม้นต์ของเธอ ซึ่งไม่ค่อยจะมีใครกล้าใช้มากนัก
เพราะมันทั้งเปลี่ยว ทั้งสกปรก ยิ่งเวลายามเย็นใกล้พลบค่ำเช่นนี้ยิ่งแทบไม่มีใครกล้าเฉียดเข้ามา
หากแต่มีหรือคนอย่างเซ็ตสึนะจะกลัว เธอใช้ทางนี้เดินกลับบ้านแทบทุกวัน เพราะมันช่วยย่นระยะทางได้ไม่น้อยเลย

"เหมียววววววววว"

เซ็ตสึนะชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงประหลาดออกจะคล้ายเสียงแมว แต่แหบพร่าต่างจากที่เคยได้ยินทั่วๆ ไป
มองซ้ายขวาไปรอบๆ แต่ก็ไม่เจอสิ่งมีชีวิตใด จนเสียงนั้นร้องดังขึ้นมาอีก เซ็ตสึนะเดินเลี้ยวมุมตึกไปตามเสียงนั้น

ก่อนจะป๊ะเข้ากับเจ้าแมวหน้าตานักเลงร่างผอมโซ แต่ยังติดท่าทางดุร้ายข่มขวัญคนที่ยืนมอง
เป็นเกราะป้องกันตัว แม้ท้องจะผอมแห้งเพราะขาดอาหารมาบำรุง
ผิดกับใบหน้าที่ออกจะกลมให้เห็นอยู่ว่าเมื่อก่อนคงจะเคยอยู่ดีกินดีมาใช่ย่อย
แล้วไหงมาเร่ร่อนนอนข้างถนนแบบนี้น้อ?

"หง่าววววว..." แน่ะ...ยังร้องขู่ออกมาอีกหน่อย เสียงอย่างกับแมวป่า

แต่คนฟังได้แต่ถอนหายใจพรืด เดินมานั่งยองๆ ยังตำแหน่งที่ไอ้แมวป่าหน้าบู้เคยยืนอยู่
แต่ตอนนี้ถอยห่างไปไกล เพราะยังระแวงสงสัยว่าคนตรงหน้าจะมาดีหรือร้าย แล้วร้องขู่ออกมาอีก

"หง่าววววว"

"ไอ้แมวป่าเอ๊ย วันๆ มีอะไรกินมั่งฮึ?" เซ็ตสึนะพูดเป็นเชิงถาม....แมว?
ส่ายหน้ามองซ้ายขวา เห็นซากข้าวแห้งกรังวางแหมะอยู่ไกลๆ พร้อมกับกองผ้าเก่าๆ ดูท่าจะเป็นที่นอน
คิดว่าคงจะมีใครที่มีคอยให้อาหารด้วย แต่คงจะไม่ได้มาบ่อยนัก เพราะดูแล้วเจ้านี่ออกจะระแวงคนอยู่
เซ็ตสึนะเดาะลิ้นอย่างครุ่นคิด ลองเรียกเหมียวๆ แต่เจ้าแมวป่านั่นก็ไม่ยอมเข้าใกล้
พอจะเดินเข้าหาก็วิ่งหนีไปซุกมองอยู่ไกลๆ เซ็ตสึนะได้แต่ยืนเท้าเอวมอง
ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วล้วงข้าวกล่องที่จำได้ว่ามีอาหารกลางวันเหลืออยู่มาเทวางให้
เมื่อมองดูแล้วท่าทางเจ้าแมวจะไม่ยอมเข้าใกล้ เซ็ตสึนะจึงเดินหันหลังกลับ ปากบ่นตะโกนให้เจ้าแมวได้ยิน

"ไปแล้ว ไปแล้ว" เฮ้อ...คุยกับแมวก็รู้เรื่องนะ

พอคนที่ได้ชื่อว่าเป็นอันธพาลประจำเมือง ชอบปั้นหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้านเดินจากไปไกล
ร่างบางที่แอบหลบอยู่ก็เดินออกมาจากมุมตึก มือขาวข้างหนึ่งถือถุงอาหารแมวไว้
เจ้าตัวเลิกคิ้วข้างนึงขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะขยับนั่งลงยองๆ ที่พื้น ปากเรียกเหมียวๆ
ให้เจ้าแมวจรจัดเดินเข้ามาคลอเคลียออดอ้อนอย่างคุ้นเคย



............

เปลี่ยนจาก 2 เป็น 3 shot

[beam]

มาอัพเร็วๆนะครับ รออ่านอยู่

[~kOnaKOna~]

เพิ่งสมัครใหม่ มาลงชื่ออ่านด้วยคนค่ะ

[panzaaa]

สนุกมากกกกๆๆ

[mintza555]

มาอัพไว ๆ นะ สนุกมากกกกก