50 replies to this topic

[lovelykiku]

แต่งฟิกเป็นครั้งแรก ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่า




อ้างอิงมาจากเนกิมะ นีโอ

หาอ่านได้ที่นี้เลยจ้า http://www.mangafox....a_neo/v02/c006/

เรื่องย่อ ประมาณว่า โคโนกะได้ทำนายว่าเซ็ตซึนะจะสูญเสียของสำคัญไป และแน่นอนสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเซ็ตซึนะ ก็ต้องเป็นโคโนกะ เซ็ตซึนะจึงทำทุกวิถีทางที่จะปกป้องคุณหนูของเธอ ซึ่งดูเหมือนจะปกป้องเกินเหตุ ถึงขนาดเสกให้เซ็ตจิ๋วตามไปเฝ้าโคโนกะเข้าห้องน้ำเลยทีเดียว โคโนกะจึงทนไม่ไหว.....


Chapter 1 : The Beginning

“พอที!” โคโนกะตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง สร้างความตกใจให้กับเซ็ตซึนะ อาซึนะ และเนกิที่อยู่ในห้อง

“คะ คุณหนู...” เซ็ตซึนะเอื้อมมือจะไปแตะไหล่โคโนกะ

“ฉันทนไม่ไหวแล้ว เซ็ตจัง! เธอทำเกินไปแล้วนะ” โคโนกะก้มหน้า ก้าวถอยหลังเพื่อหลีกเลี่ยงจากการสัมผัสจากองครักษ์ของเธอ

“ตะ แต่ ดิฉันก็แค่.... จะปกป้องคุณหนู” เซ็ตซึนะเริ่มตัวสั่น เธอไม่คิดว่าการที่เธอพยายามปกป้องคุณหนูที่เธอเคารพ(รัก) จะสร้างความลำบากใจให้โคโนกะมากขนาดนี้

“ไม่เอาแล้ว อย่ามายุ่งกับฉันอีกนะ!” โคโนกะ ตะโกนด้วยอารมณ์ที่โมโหมาก เธอโมโหที่องครักษ์ของเธอปกป้องเธอจนเกินเหตุ กับแค่คำทำนายขำๆทำไมถึงต้องมาจริงจังถึงขนาดนี้ เธอก็อยากมีโลกส่วนตัว อยากเป็นเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป ทำไมเรื่องแค่นี้องครักษ์ของเธอถึงไม่เข้าใจ

น้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตาสีรัตติกาลขององครักษ์ เซ็ตซึนะคุกเข่าลงต่อหน้าโคโกะ “เข้าใจแล้วค่ะ.... ขอประทานโทษด้วยค่ะ คุณหนู” เซ็ตซึนะยืนขึ้นแล้วเดินคอตกออกจากห้องไปเงียบๆ


อาซึนะกับเนกิมองตากันแล้วถอนหายใจ แต่ก็น่าตกใจอยู่เหมือนกัน ก็โคโนกะขึ้นชื่อว่าเป็นคุณหนูเรียบร้อยไม่เคยขึ้นเสียงกับใครมาก่อนเลยนี่นา

อาซึนะเดินไปตบไหล่โคโนกะเบาๆ “นี่โคโนกะ ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอ?”

โคโนกะ เงียบไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น เนกิมองนาฬิกาแล้วรีบพูดขึ้น “อ่า! ผมต้องไปแล้วละ ไว้ค่อยเจอกันนะครับ”

“นี่นายจะไปไหนนะ?” อาซึนะมองอย่างงๆ


เนกิหยิบไม้เท้าตัวเองแล้วเดินไปที่ประตู “ผมต้องไปหาคุณเอวาเจลีนวันนี้ครับ พอดีมีเรื่องต้องคุยกันนิดหน่อย” (คนแต่ง : เขาไม่รู้จะหาเหตุผลไรง่า) อาซึนะพยักหน้า แล้วเนกิก็เดินออกจากห้องไป พลางส่งสายตาบอกอาซึนะให้ดูแลโคโนกะ


ความเงียบเริ่มครอบงำ อาซึนะรู้สึกอึดอัด โคโนกะตอนนี้ดูน่ากลัวปนน่าสงสาร จะทำยังไงดี ใจหนึ่งก็อยากจะตามเซ็ตซึนะ แต่อีกใจก็ห่วงเพื่อนร่วมห้อง โอ้ยยยย เอาไงดีฟะ

ผ่านไป 15 นาที โคโนกะก็ยังคงยืนก้มหน้า อาซึนะก็นั่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับไปไหน

“นี่โคโนกะ...” อาซึนะพูดเพื่อทำลายความเงียบ “อ่า คือไงดี ฉันรู้ว่าคุณเซ็ตซึนะทำเกินไปหน่อย แต่เธอเองไม่ใช่เหรอที่ทำนายว่าสิ่งสำคัญของเขาจะหายไปน่ะ อ่ะ! อย่าเข้าใจผิดนะ คือฉันก็ไม่ได้ว่าเธอเป็นต้นเหตุหรอก แต่พูดยังไงดี...อ่า...” โคโนกะเงยหน้ามองเพื่อนของเธอว่าต้องการจะพูดอะไร

“ถ้าเธอไม่เป็นคนสำคัญของเขา เขาคงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอกจริงไหม?” อาซึนะส่งยิ้มให้เพื่อนผมสีช็อกโกแลต หวังว่าเพื่อนของเธอจะรู้ว่าสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อนั้นหมายถึงอะไร

โคโนกะตัวสั่น น้ำตาเหมือนจะไหลออกมา “นี่ฉันพูดแรงไปใช่ไหม อาซึนะ....”

“อ่า... ก็นะ แต่ฉันว่าคุณเซ็ตซึนะก็คงเข้าใจแหละน่า” อาซึนะไม่รู้จะปลอบใจเพื่อนยังไง


โคโนกะเงยหน้าขึ้น ก้าวเท้าเดินไปที่ประตู “อ้าว จะไปไหนนะ โคโนกะ?”

โคโนกะหันมายิ้มให้ “ฉันจะไปขอโทษเซ็ตจัง” อาซึนะยิ้มกว้างทันที 2 คนนี้จริงๆเลยน้า “โอเคๆ ฉันไปด้วย ไปหาคุณเซ็ตซึนะด้วยกัน”

โคโนกะกับอาซึนะรีบเดินออกจากห้อง ตามหาเซ็ตซึนะทันที

เซ็ตจังคงไปไหนได้ไม่ไกลหรอกมั้ง.... โคโนกะหวังอย่างนั้น









ทางด้านเซ็ตซึนะ มือหนึ่งจับยูนางิดาบคู่ใจของเธอ ไม่รู้ว่าเดินทีท่าไหนก็มายืนอยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียนเสียแล้ว เซ็ตซึนะกำมัดแน่น นั่งคิดทบทวนต่างๆนานา ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อไปดี

ตัวเริ่มสั่นไปด้วยความกลัว คุณหนูเกลียดเราแล้วหรือเปล่านะ เราทำให้คุณหนูรำคาญหรือเปล่า

โอ้ยยยย ยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม นักดาบชินเมริวไม่คิดเลยว่าการที่เธอต้องการปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดของเธอ จะทำให้คุณหนูของเธอไม่พอใจเธอถึงขนาดนี้ น้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่ขาดสาย มาคิดดูอีกทีโคโนกะไม่เคยโมโหใครถึงขนาดนี้มาก่อน


เซ็ตซึนะมองท้องฟ้าแล้วพึมพำออกมาเบาๆ “ไหนบอกจะทำให้เขามีความสุข จะปกป้องเขาไม่ให้เขาเป็นอันตราย ไงละ สุดท้ายก็เป็นตัวเราเองที่ทำร้ายเขา”

เซ็ตซึนะส่ายหัว เรามันโง่ คิดเป็นจริงเป็นจังกับแค่คำทำนายนั่น แต่ว่า...ถ้าเราปล่อยละเลยไป คุณหนูเกิดเป็นอันตรายขึ้นมาละ อึก เราคงทนไม่ได้แน่ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไป


เซ็ตซึนะตอนนี้เริ่มสับสน ใจหนึ่งก็บอกให้รีบๆไปขอโทษคุณหนูซะ แล้วพยายามอยู่ข้างกายคุณหนูให้ได้มากที่สุด แม้จะต้องอยู่ในเงามืดก็ตาม ขอแค่ได้ปกป้องคุณหนูก็พอ

แต่อีกใจหนึ่งก็บอกว่าจะกลับไปได้ยังไง คุณหนูเขาไม่อยากเห็นหน้าแกแล้ว กลับไปก็มีแต่จะทำให้คุณหนูไม่พอใจเปล่าๆ (แรง!)


“บ้าเอ้ยยยยยยยยยยย” เซ็ตซึนะตะโกนลั่น ระเบิดอารมณ์ใส่ท้องฟ้า คิดไม่ออกว่าควรจะทำยังไงต่อไป เซ็ตซึนะคิดอยู่นาน จนมีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวของเธอ เราควรลาออกจากโรงเรียนกลับไปชินเมริวดีไหมนะ ท่านผอ.โคโนเอมอนคงหาองครักษ์ที่ดีพร้อมสำหรับคุณหนูมาแทนที่เธอได้ไม่ยาก

“โคโนจัง....โคโนจัง...” เซ็ตซึนะพึมพำ เรียกชื่อคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ ถ้าฉันไปแล้วเธอจะมีความสุขหรือเธอจะเสียใจกันแน่ ถ้าฉันไม่อยู่แล้วเธอจะสบายใจหรือทุกข์ใจกันนะ ถ้าเกิดท่านผอ.โคโนเอมอนสามารถหาคนมาแทนที่ฉันได้แล้ว เธอจะทำตัวดีสนิทสนมกับเขาเหมือนกับที่เธอเคยทำกับฉันหรือเปล่า


โคโนจังเธอคิดยังไงกับฉันกันแน่ ฉันเป็นอะไรของเธอ องครักษ์.... เพื่อนสนิท.... หรือว่า..... คนรัก..... หะ! คนรักเหรอ มะ มะ ไม่มีทาง โคโนจังไม่มีทางคิดกับเราแบบนั้นแน่ บ้าจริงๆเซ็ตซึนะเธอคิดอะไรออกมาเนี่ย เซ็ตซึนะส่ายหัวไปมา หน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู


เวลาผ่านไปสักพัก เซ็ตซึนะก็ยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการปัญหายังไงดี ลาออกหรือไม่ลาออกดี คิดถึงตอนสมัยเด็กของเธอและโคโนกะที่เล่นด้วยกันบ่อยๆ มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจริงๆ แต่แล้วภาพตอนที่โคโนกะตะโกนให้เซ็ตซึนะเลิกยุ่งกับเธอแล่นเข้ามา เซ็ตซึนะคอตก น้ำตาไหลอีกรอบ... สุดท้ายเธอจึงเดินลงจากดาดฟ้า เพื่อที่จะกลับหอพักของเธอ สิ่งที่มีอยู่ในหัวตอนนี้คือ เอาวะ ลาออกก็ลาออก....

End of Chapter one...

omake

เซ็ตซึนะ : หา! จะให้ดิฉันลาออกเหรอคะ???
โคโนกะ : ทำไมง่า ทำไมต้องให้เซ็ตจังออกด้วย!!
คนแต่ง (เหงื่อตก) : อ่า ขอโทษก็มันแต่งออกมาได้แนวนี้แล้วอะ
โคโนกะ : ไม่เอาอ่า ไม่เอา แต่งใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ
คนแต่ง : แต่เค้าใช้เวลาไปกับตอนนี้ตั้งหลายชั่วโมงเลยอ่า ไม่เอาขี้เกียจแก้แล้ว
โคโนกะ (ส่งรัศมีอำมหิต) : หึหึหึ อย่างนั้นเหรอ เข้าใจแหละ เซ็ตจัง.....
เซ็ตซึนะ : (ชักดาบออกจากฝัก) รับทราบคะ คุณหนู
คนแต่ง : (เผ่น) หนูขอโทษ!!!!!!!!!
เซ็ตซึนะ : ตาย!
อาซึนะ : หะ โหดจัง เอาเป็นว่าติดตามตอนต่อไปด้วยละกันนะคร่าาา

[Glizey]

ว้าวๆ น่าหนุกมากๆเลยอะ ^^ มาลงต่อเรวๆนะงับ ^^


ท่าทางน่าสนุก หึหึ *-*

[✪1St-Kuro]

" เอาวะ ลาออกก็ลาออก.... "

เซ็ตจัง~~ อย่าเพิ่งสิ้นคิดดดดดด

หนุกดีงิ แล้วจะรอดูตอนต่อไปเน้อ

[ReiKoN^o^!!]

ลุ้นค่ะ ว่าคุณหนูกับเซ็ตจังจะทำยังไงต่อไป มาต่อไวไวนะคะ (มีฟิคใหม่ๆให้อ่านแล้ว สู้สู้นะคะ)

[someone]

แต่งได้เยี่ยมเลย สำหรับมือใหม่

สนุกมากๆเลย เป็นกำลังใจให้

มาต่อไวไวน้า~~~

[lovelykiku]

Chater 2 : Where are you


“อาซึนะ เจอเซ็ตจังบ้างไหมอ่า” โคโนกะตอนนี้เหงื่อชุ่มไปหมดเดินตามหาเซ็ตซึนะมาเป็นชั่วโมง “โอ้ยยย เหนื่อย... ไม่เจอเลยง่า” อาซึนะนั่งถอนหายใจบนม้านั่ง ทุบขาเบาๆเพราะความปวดเมื่อย เดินมาเป็นชั่วโมงขนาดนี้ ขอพักหน่อยเหอะ

“เซ็ตจัง....” โคโนกะเริ่มกังวล เซ็ตจังของเธออยู่ไหนกันนะ เธอเดินไปหาที่หอพักของเซ็ตซึนะเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว และนั่งรอประมาณ 10 นาที ก็ไม่มีท่าทีที่องครักษ์ของเธอจะโผล่มา โคโนกะจึงตัดสินใจเดินตามหาไปเรื่อยๆ ในใจคิดถึงแต่เพื่อนสมัยเด็กของเธอเพียงอย่างเดียว


โคโนกะเหลือบมองไปที่ต้นไม้ เห็นเซ็ตจิ๋วหลบอยู่ โคโนกะหัวเราะเบาๆ พลางกวักมือเรียก “ไม่ต้องซ่อนหรอกนะ เซ็ตจิ๋ว ฉันไม่โกรธเธอแล้วละ ออกมาเหอะ”

เซ็ตจิ๋วยิ้มกว้างวิ่งเข้ามากอดโคโนกะทันที “โคโนจัง โคโนจัง ฮิฮิ”

โคโนกะรีบกอดเซ็ตจิ๋ว เธอรู้สึกเหมือนได้กอดกับองครักษ์ของเธอ “เซ็ตจัง เซ็ตจัง เซ็ตจัง....” โคโนกะพึมพำเรียกชื่อองครักษ์ของเธอ ซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ โธ่เซ็ตจัง เธออยู่ไหนกันนะ ฉันอยากเจอเธอ ฉันอยากจะขอโทษเธอ....

“โคโนจัง ไม่โกรธเค้าแล้วใช่ไหม?” เซ็ตจิ๋วส่งสายตาอ้อนวอน(น่าพากลับบ้าน)

โคโนกะหัวเราะเบาๆ “ไม่โกรธแล้วจ๊ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ขอโทษนะเซ็ตจิ๋ว” โคโนกะหอมแก้มเซ็ตจิ๋ว แล้วกอดเซ็ตจิ๋วแน่นขึ้น (คนแต่ง : กอดเขามั้งดิ/เซ็ตซึนะชักดาบ : อยากตายหรือคะ.....)

“เซ็ตจิ๋วจ๊ะ รู้หรือเปล่าตอนนี้เซ็ตจังอยู่ไหน?” โคโนกะถามอย่างมีความหวัง เซ็ตจิ๋วยิ้มร่า “ตอนนี้นายท่านกำลังกลับหอพักแล้วจ้า”

โคโนกะยิ้ม ดีใจ รีบวิ่งไปลากอาซึนะ(อาซึนะ : พึ่งรู้ว่ามีฉันอยู่เหรอยะ) ที่นั่งทุบขาอยู่ให้ลุกขึ้น “หา จะพาไปไหนอีกนะ โคโนกะ???”

“ไปหาเซ็ตจัง เซ็ตจิ๋วบอกว่าเซ็ตจังกำลังกลับหอ รีบไปกันเหอะ” น้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจของโคโนกะทำให้อาซึนะยิ้มออก

เซ็ตจังรอฉันก่อนนะ…



ทันใดนั้นจู่ๆก็มีต้นไม้โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ทั้งอาซึนะและโคโนกะตกใจมาก ต้นไม้ที่ดูเหมือนมีชีวิต แตกกิ่งก้านสาขามากมาย แล้วเจ้าต้นไม้นั้นก็รวบตัวโคโนกะ (เอาอีกแหละ) “อ่า!” โคโนกะร้องด้วยความตกใจ เธอถูกต้นไม้จับรวบแขนและขา บีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก

“โคโนกะ! โคโนกะ!” อาซึนะกระวนกระวายตะโกนเรียกชื่อเพื่อนเมื่อเห็นต้นไม้ปิศาจจับเพื่อนของเธอไป บ้าเอ้ย เวลาแบบนี้ เนกิ นายอยู่ไหนนะ อาซึนะพยายามวิ่งเข้าไปใกล้ต้นไม้ แต่ก็ถูกกิ่งไม้ซัดกระเด็นกลับมา

“อาซึนะ อาซึนะ” โคโนกะเรียกชื่อเพื่อนของเธอ ตอนนี้ตัวโคโนกะถูกผูกมัดรวมอยู่กับต้นไม้ อาซึนะกัดปากตัวเอง จะทำยังไงดี

“ไม่ต้องห่วงนะ โคโนจัง เค้าจะปกป้องโคโนจังเอง!” เซ็ตจิ๋วชักดาบอันเล็กที่หนีบข้างกายขึ้นมากวัดแกว่งใส่กิ่งไม้แต่ทว่าขนาดอาซึนะที่ตัวโตกว่ายังกระเด็น แล้วเซ็ตจิ๋วจะเหลือเหรอ

“แง้ๆ เค้าทำไม่ได้ง่า” เซ็ตจิ๋วร้องไห้ฟูมฟายที่ตัวเองล้มเหลว อาซึนะข่มใจไม่ให้ขำ “จะ ใจเย็นๆเซ็ตจิ๋ว เออ จริงด้วย เซ็ตจิ๋ว ลองติดต่อกับคุณเซ็ตซึนะสิ ทำได้ไหม?”

“อืม ความคิดเจ๋งมากอาซึนะจัง!” ว่าแล้วเซ็ตจิ๋วก็เพ่งกระแสจิตไปที่เจ้านายของตัวเองทันที


“เจ้านาย เจ้านาย แย่แล้ว!” เซ็ตจิ๋วติดต่อกับเซ็ตซึนะที่ตอนนี้อยู่ที่หอพักกำลังเก็บของ

“มีอะไรเหรอเซ็ตจิ๋ว”

“โคโนจัง เกิดเรื่องกับโคโนจังแล้ว”

เซ็ตซึนะตาโต “หา! ว่าไงนะ ตอนนี้คุณหนูอยู่ที่ไหน?”

“โคโนจังอยู่ตรงสวน รีบมาด่วนเลยเจ้านาย” สิ้นเสียงเซ็ตจิ๋ว เซ็ตซึนะคว้าดาบยูนางิอย่างรวดเร็ว รีบวิ่งออกจากหอพักทันที

โคโนจัง โคโนจัง รอก่อนนะ จะไปช่วยเดี๋ยวนี้แหละ



สถานการณ์ทางด้านโคโนกะกับอาซึนะกำลังแย่ เนกิก็ไม่อยู่ทำให้อาซึนะไม่มีพลังที่จะช่วยเพื่อนของเธอได้เลย แต่ใครละจะสามารถอยู่เฉยปล่อยให้เพื่อนถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้

“โคโนกะ ใจเย็นๆนะ ฉันจะต้องช่วยเธอให้ได้” อาซึนะตะโกนบอกเพื่อนพยายามหาช่องทางที่จะเข้าไปช่วย แต่ทว่าก็ถูกกิ่งไม้ซัดกระเด็นออกมาทุกครั้ง

“เซ็ตจิ๋ว ติดต่อกับคุณเซ็ตซึนะได้ยัง?” อาซึนะเดินไปอุ้มเซ็ตจิ๋วที่ตอนนี้ยืนแทบจะไม่ไหว ทางด้านอาซึนะเองก็มีบาดแผลถลอกเต็มตัวไปหมด

“ติดต่อได้แล้วจ้า เจ้านายกำลังมา ไม่ต้องห่วงนะอาซึนะจัง” อาซึนะรู้สึกดีใจตะโกนบอกโคโนกะทันที

“โคโนกะ แข็งใจไว้นะ เดี๋ยวคุณเซ็ตซึนะก็มาแล้ว”

เงียบไม่มีเสียงตอบกลับมาแต่อย่างใด

“โคโนกะ! โคโนกะ! ได้ยินไหม?” อาซึนะเริ่มกังวล หรือว่าจะสายไปแล้วนะ

“มะ ไม่ไหวแล้ว” โคโนกะที่ถูกบีบรัดเริ่มหมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนอีกต่อไป สติล่องลอย เปลือกตาค่อยๆปิดลง “เซ็ตจัง....”

ต้นไม้ปีศาจเริ่มตวัดกิ่งก้านเร็วขึ้น จนอาซึนะไม่กล้าเข้าไป เพราะด้วยความแรงและความเร็วขนาดนั้น มีหวังถูกกิ่งไม้ฟันขาดเป็นสองท่อนแน่ๆ เซ็ตจิ๋วพุ่งเข้าไปแต่ทว่าก็กลายเป็นกระดาษจนได้ หมดฤทธิ์ซะงั้น?????



“ย้ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!” เสียงนักดาบชินเมริวที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงไปที่ต้นไม้ปีศาจนั้น นักดาบชักยูนางิออกมาตวัดตัดกิ่งไม้ออกเป็นท่อนๆ แต่ก็ยังมีกิ่งไม้หลายกิ่งได้กระหน่ำหวดใส่เซ็ตซึนะอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่าเซ็ตซึนะไม่สนใจความเจ็บปวดที่เธอได้รับเลยสักนิด สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเธอตอนนี้ คือ ต้องช่วยคุณหนูของเธอให้ได้

“คุณเซ็ตซึนะ!” อาซึนะเรียกชื่อผู้ที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลาพอดี

เซ็ตซึนะใช้กระบวนท่าของสำนักชินเมริวตัดต้นไม้ขาดเป็น 2 ท่อนภายในพริบตา แล้วกระโดดคว้าตัวคุณหนูของเธอไว้ในอ้อมกอดที่แข็งแรง ก่อนที่จะพลิกตัวให้หลังของเธอกระแทกกับพื้นเพื่อไม่ให้โคโนกะได้รับแรงกระแทก

“คุณเซ็ตซึนะ!” อาซึนะรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของเซ็ตซึนะ

“อะ อือ.....” เซ็ตซึนะค่อยๆลืมตาขึ้น มองดูคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของตนเอง โคโนจัง....โคโนจัง.... นี่ฉันไม่สายไปใช่ไหม

เซ็ตซึนะสำรวจดูว่าโคโนกะได้รับบาดแผลอะไรหรือไม่ และก็พบว่าคุณหนูของเธอยังหายใจอยู่ เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย

“คุณเซ็ตซึนะ” อาซึนะยิ้มให้ เหตุการณ์ที่เลวร้ายจบลงซะที

เซ็ตซึนะค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา แล้วค่อยๆวางโคโนกะไว้บนพื้น


“ว้าย! ตายแล้วคุณเซ็ตซึนะ เลือดออกเยอะมากเลย ไหวไหมคะเนี่ย เดี๋ยวฉันจะไปหาคน...” ยังไม่ทันพูดจบ เซ็ตซึนะก็ดึงแขนอาซึนะเบาๆพลางสายหน้า

“ไม่ต้องหรอกคะคุณอาซึนะ บาดแผลแค่นี้... ดิฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะดิฉันบกพร่องในหน้าที่ทำให้คุณกับคุณหนูต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ดูสิ คุณอาซึนะได้แผลเต็มตัวไปหมดเลย....” ใบหน้าเซ็ตซึนะฉายแววไปด้วยความรู้สึกผิดและความกังวล

“อ่า มันก็แค่แผลถลอกๆนะ และมันก็เป็นเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดด้วยคุณเซ็ตซึนะไม่ต้องกังวลไปหรอก อย่าโทษตัวเองเลยนะ” อาซึนะหัวเราะแห้งๆ พยายามพูดปลอบใจให้เซ็ตซึนะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“ดูคุณเซ็ตซึนะสิ เลือดออกขนาดนี้...” อาซึนะรู้สึกสงสารและเจ็บแทนเพื่อนของเธอ

เซ็ตซึนะไม่สนใจในบาดแผลเธอเลยแม้แต่นิดเดียว บาดแผลแค่นี้สู้กับความรู้สึกที่เกือบจะสูญเสียคุณหนูของเธอไม่ได้เลยสักนิด “ไม่ต้องห่วงดิฉันหรอกคะ คุณอาซึนะ.....”

นักดาบชินเมริวนิ่งไปสักพัก หันมามองคุณหนูที่หมดสติอยู่ เธอช้อนตัวคุณหนูของเธอขึ้นมาไว้กับอก ดันหัวของโคโนกะให้ซุกไว้ที่บ่าของเธอ “ไปกันเถอะคะ ดิฉันอยากจะพาคุณหนูกลับไปพักผ่อน” อาซึนะพยักหน้า ทั้งหมดจึงเดินกลับไปที่หอของโคโนกะ



เมื่อมาถึงหอ อาซึนะเปิดประตู ให้เซ็ตซึนะที่อุ้มตัวโคโนกะเดินเข้าห้องก่อน เซ็ตซึนะค่อยๆวางตัวโคโนกะลงบนเตียงอย่างถะนุถนอม แล้วห่มผ้าให้

“อืม.... เซ็ตจัง” โคโนกะละเมอออกมาทั้งที่ยังหมดสติอยู่

เซ็ตซึนะมองร่างของคุณหนูแล้วถอนหายใจ รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

“ดีจังเลยนะ คุณเซ็ตซึนะ” อาซึนะจับไหล่เซ็ตซึนะเบาๆ

เซ็ตซึนะยิ้มบางๆ “คุณอาซึนะ รีบทำแผลของคุณเถอะคะ...”

“อะ เดี๋ยวฉันรอให้เนกิกลับมาช่วยรักษาให้ก็ได้ คุณเซ็ตซึนะก็รอด้วยกันนะ เนี่ยเสียเลือดมากขนาดนี้ต้องใช้เวทมนตร์ช่วยเท่านั้นแหละ และอีกอย่างคุณเซ็ตซึนะจะได้เฝ้ายัยโคโนกะด้วยไง เผื่อจะฟื้นขึ้นมา” แค่อาซึนะพูดว่าโคโนกะฟื้น เซ็ตซึนะกัดฟันหยิบยูนางิแล้วลุกขึ้น สร้างความงงงวยให้กับอาซึนะ

“คุณอาซึนะคะ ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะคะ...” เซ็ตซึนะทำท่าจะเดินออกจากห้อง

“อ้าว เดี๋ยวสิคุณเซ็ตซึนะ คุณจะไปไหนนะ ไม่อยู่รอจนกว่าโคโนกะจะฟื้นเหรอ” อาซึนะยกมือท้วงขึ้น

เซ็ตซึนะส่ายหัวช้าๆ “ไม่ดีหรอกคะคุณอาซึนะ ก็คุณหนูไม่อยากพบดิฉันนี่คะ.... เพราะฉะนั้น ขอตัวคะ”

อาซึนะตาโต รีบท้วงทันที “ดะ เดี๋ยวสิ คุณเซ็ตซึนะ!” ยังไม่ทันจะได้พูด เซ็ตซึนะก็ออกไปจากห้องเสียแล้ว เฮ้อ ขอโทษนะโคโนกะ สงสัยเธอต้องเคลียร์เองแล้วละ อาซึนะยิ้มเศร้าๆมองเพื่อนที่ตอนนี้หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น



ระหว่างทางกลับหอ เซ็ตซึนะเริ่มหอบถี่ขึ้น แฮ่ก แฮ่ก ฮึ่ม ทำไมนะ ตอนนี้ร่างกายแทบจะเดินไม่ไหว เซ็ตซึนะเดินโซเซ พยายามเดินกลับให้ถึงห้องพักของเธอให้ได้ ร่างกายเริ่มรับรู้ถึงความเจ็บปวด หึ เรามันอ่อนแอ น่าสมเพชจริงๆ เลือดหยดไหลไปตามทางเดิน ขอร้องละร่างกายของฉัน อย่าพึ่งหมด อย่างพึ่งหมดแรงตอนนี้ อย่าให้โคโนกะได้เห็นสภาพที่น่าสังเวชแบบนี้ ขอร้องละ

แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เซ็ตซึนะเข่าอ่อน ร่างกายล้มลงนอนบนพื้น เลือดไหลออกมามากเหลือเกิน เซ็ตซึนะหอบถี่มากกว่าเดิม สติเริ่มเบลอ มองทางไม่ชัด เธอไม่แน่ใจว่าเธอยังคงอยู่ใกล้ๆหอพักของโคโนกะ หรืออยู่ใกล้หอพักของเธอกันแน่ หึหึ เซ็ตซึนะหัวเราะเบาๆ มาได้แค่นี้สินะ.... และแล้วทุกอย่างก็มืดลง


End of Chapter 2 TBC

Omake

อาซึนะ : อูววววววว์ ตอนนี้ยาวขึ้นมาหน่อยแล้วนะเนี่ย
คนแต่ง : อืมๆ (แอบภูมิใจเล็กน้อย)
เซ็ตซึนะ : (มองอย่างเครียดแค้น) ตอนแรกจะให้ดิฉันลาออก ตอนนี้ทำท่าจะให้ดิฉันตายแล้วเหรอคะ?
โคโนกะ : เซ็ตจัง ใจเย็นๆ เซ็ตจังต้องไม่ตายแน่ ก็เซ็ตจังเป็นตัวเอกนี่ จริงไหมคุณคนแต่ง
คนแต่ง : (เงียบ นั่งปั่นตอนต่อไปอยู่).......
โคโนกะ : คุณคนแต่งคะ.... ถ้าคุณแต่งให้เซ็ตจังตายละก็.... (หยิบแส้ออกมาจากกระเป๋า)
คนแต่ง : แง้้ ไม่เอา S&M น้าาาาาาาาา (วิ่งหน้าตั้ง)
อาซึนะ : โหดอีกแหละ เอาเป็นว่ารอติตตามกันต่อไปละกันนะคะ
เนกิ : เอ่อ ผมหมดค่าตัวเหรอครับเนี่ย ไม่มีบทเลย....
อาซึนะ : เหอๆ ทำใจเถอะนะเนกิ นายไม่ใช่ตัวเอก

[ReiKoN^o^!!]

สนุกค่ะ สนุกมากๆ ต้องลุ้นต่ออีกแล้วววววววว



มาต่อไวไวนะค้าาาาาาา



คนอ่านรออยู่จ้าาาาาาาาา



ปล.เป้นกำลังใจให้นะคะ^^

[killer-mode-readingmachine]

หนุกดีนะ
me/จะตามไปจนจบนะล่ะ คุ คุ คุ......

[Glizey]

ว้าวๆ เริ่มยาวขึ้นทีละนิดแล้ว *-*

น่าสนุกมากๆเลยงับ ^^ เซ็ตซึนะอย่าเพิ่งตายน้า >x<

[someone]

สนุกมากๆเลย

รอลุ้นตอนต่อไปอยู่นะค่ะ

[lovelykiku]

ขอบคุณสำหรับการตอบรับที่ดีนะคะ
ตอนนี้คิดพล็อตตอนจบได้แล้ว แต่ยังไม่ได้พิมพ์ 55+
สามารถติชมได้ไม่ว่ากันนะคะ จะได้ปรับปรุงผลงานให้ดีขึ้น
มาต่อกันใน chapter ที่ 3 เลยค่ะ

Chapter 3 : When you awake


“อืม....” สาวผมสีช๊อกโกแลต ค่อยๆเปิดเปลือกตาของตนเองออก เธอดันตัวขึ้นมา มองไปรอบๆตัวเธอ อ้าวเรามาอยู่หอเราได้ไงเนี่ย สายตาหยุดเจอเพื่อนผมส้มนอนฟุบอยู่ปลายเตียง โคโนกะนั่งนึกย้อนเหตุการณ์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ จำได้ว่าออกไปตามหาเซ็ตจัง แล้วก็ถูกต้นไม้ปีศาจจับตัว แล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย

“กลับมาแล้วครับ” เสียงเด็กชายวัย 10 ขวบดังขึ้นพร้อมเสียงเปิดประตู ทำให้อาซึนะตื่นขึ้นทันที

“โคโนกะ!” อาซึนะตาโต เมื่อเห็นเพื่อนฟื้น “ในที่สุดเธอก็ฟื้น” อาซึนะดีใจเผลอกอดโคโนกะ

“อะจ้าๆ ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง” โคโนกะกอดตอบพลางลูบหัวเบาๆ

“หยา! คุณอาซึนะ ไปได้แผลมาจากไหนเนี่ย เดี๋ยวผมช่วยนะครับ” เนกิใช้เวทมนตร์รักษาอาซึนะ อาซึนะรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ทันที “รู้สึกดีจัง”

“ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” เนกิสงสัย


อาซึนะจึงเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟังจนถึงตอนที่โคโนกะถูกต้นไม้จับตัวไป แต่ยังไม่ทันจะเล่าจบสาวตาสีโกโก้ก็พูดแทรกขึ้น

“อาซึนะ แล้วฉันมาอยู่ที่นี้ได้ยังไงอะ?” โคโนกะก้มลงมองตัวเอง เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะรอดออกมาจากเงื้อมมือ (กิ่ง) ของต้นไม้ปีศาจได้

“คือว่า คุณเซ็ตซึนะมาช่วยได้ทันเวลานะ...” โคโนกะตาโต เมื่อได้ยินชื่อขององครักษ์ของเธอ

“จริงเหรอ เซ็ตจังมาเหรอ ขอฉันพบเซ็ตจังได้ไหม?” โคโนกะตื่นเต้น เธอนึกไว้อยู่แล้วว่าองครักษ์ของเธอจะต้องมาช่วยเธอทุกครั้งไม่ว่ายามไหน

“ตะ แต่เขาไปแล้วละ...” อาซึนะก้มหน้างุดๆ

“ทะ ทำไมละ ทำไมเธอไม่รั้งเขาไว้ละ แล้วเซ็ตจังเป็นอะไรบ้างไหม บาดเจ็บหรือเปล่า???” โคโนกะถามเป็นชุดๆ พลางรู้สึกว่าองครักษ์ของเธอจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน ก็ขนาดอาซึนะยังได้แผลถลอกปอกเปิดขนาดนั้น แล้วเซ็ตจัง...

“ฉันบอกเขาแล้วว่าให้อยู่รอ แต่เขาบอกว่า... เอ่อ คือ....”

“ว่าอะไร อาซึนะ เซ็ตจังพูดว่าอะไร??” โคโนกะดึงดันอยากได้คำตอบ

“ก็คุณเซ็ตซึนะบอกว่า เธอไม่อยากเห็นหน้าเขานะสิ แล้วเขาก็เดินออกไปดื้อๆอย่างนั้นเลย...” อาซึนะเกาหัวแกรกๆ

“มะ ไม่จริงซักหน่อย ฉันนะ ฉันนะ...” โคโนกะรู้สึกเหมือนมีมีดมาปักอก เธอเจ็บแปลบที่รู้ว่าเซ็ตซึนะยังคงน้อยใจกับเหตุการณ์ตอนที่เธอตะโกนไล่เซ็ตซึนะไม่ให้มายุ่งกับเธอ


โคโนกะร้องไห้ออกมา อาซึนะสงสารเพื่อน และนึกขึ้นได้ “โคโนกะ เนกิ เราต้องไปหาคุณเซ็ตซึนะ เดี๋ยวนี้เลย”

“อ่า ครับๆ จะให้คุณโคโนกะไปพูดกับคุณเซ็ตซึนะให้รู้เรื่องใช่ไหมครับ แต่ความจริงให้คุณโคโนกะไปคนเดียวก็พอนี่ครับ” เนกิถามงงๆ มันเป็นเรื่องของเขา 2 คนนี่นา

“มันก็ใช่ แต่คุณเซ็ตซึนะได้แผลเยอะกว่าฉันอีกนะ เสียเลือดมากด้วย แถมตอนที่เขาไปรับตัวยัยโคโนกะเขายังเอาตัวเองเป็นเบาะ รับแรงกระแทกเองเต็มๆเลย ฉันยังห่วงอยู่ว่าคุณเซ็ตซึนะจะทนไหวไหม เนกิ นายต้องไปช่วยเขานะ” โคโนกะเมื่อได้ยินดังนั้นรีบลุกขึ้นทันที

“เซ็ตจังได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ทำไมยังปล่อยให้เขาไปอีกละ” โคโนกะพูดขึ้นแบบไม่พอใจ ทำให้อาซึนะรู้สึกผิด

“โคโนกะ ฉันขอโทษนะ แต่ฉันว่าเราควรไปหาคุณเซ็ตซึนะก่อนเถอะนะ แล้วเธอค่อยมาว่าฉันทีหลัง” โคโนกะพยักหน้าเบาๆ

“งั้นไปกันเถอะ” อาซึนะ โคโนกะ และเนกิ เดินออกจากหอมุ่งหน้าเพื่อที่จะไปเซ็ตซึนะทันที

เซ็ตจัง เซ็ตจัง เธออย่าเป็นอะไรนะ โคโนกะสังหรณ์ถึงเรื่องที่ไม่ดีบางอย่าง...


ทั้งสามคนเดินตามทางเดินไปได้สักพักก็ต้องตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า ร่างของนักดาบชินเมริวที่ตอนนี้นอนคว่ำอยู่บนพื้นจมกองเลือดของตัวเอง โคโนกะตัวสั่นเทิม

“คุณเซ็ตซึนะ/เซ็ตจัง!” ทั้งสามตะโกนพร้อมกัน รีบวิ่งเข้าไปหาร่างที่หมดสติอยู่บนพื้น

“เซ็ตจัง! เซ็ตจัง! ไม่นะ! เซ็ตจังอย่าเป็นอะไรนะ ฮือๆๆ” โคโนกะช้อนหัวขององครักษ์ที่ไม่ได้สติขึ้นมาแนบอก เธอไม่สนใจเลยว่าเสื้อของเธอจะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เธอสนใจแต่ว่าองครักษ์ของเธอยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่

“เนกิ!” อาซึนะเรียกให้จอมเวทย์ร่ายมนตร์ เนกิพยักหน้ารีบร่ายมนตร์รักษาบาดแผลตามตัวของนักดาบชินเมริว ซึ่งก็ดูเหมือนว่าบาดแผลจะหายไปหมดเหลือเพียงแต่รอยคราบเลือดและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น

อาซึนะเดินเข้ามาใกล้ๆโคโนกะและเซ็ตซึนะ เช็คว่าเซ็ตซึนะยังหายใจอยู่หรือไหม ซึ่งโชคดียังมีการหายใจอยู่แต่แผ่วเบา ทั้งสามคนถอนหายใจ โล่งใจที่สามารถช่วยชีวิตเซ็ตซึนะได้ทันเวลา

แต่โคโนกะก็ยังไม่วางใจนัก เธอหันมามองใบหน้าขององครักษ์ เอานิ้วเรียวบางสัมผัสลูบไล้ใบหน้านั้นเบาๆ “เซ็ตจัง ฟื้นสิ เธอจะมาทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันยังไม่ทันขอโทษเธอเลย เซ็ตจัง เซ็ตจัง” โคโนกะเขย่าตัวขององครักษ์เหมือนเขย่าคนที่กำลังนอนหลับให้ตื่น

อาซึนะจับไหล่ของโคโนกะเบา “นี่โคโนกะ อย่าพึ่งปลุกคุณเซ็ตซึนะตอนนี้เลยนะ เราพาเขาไปพักที่ห้องก่อนเถอะ” โคโนกะพยักหน้า แล้วทั้งสามก็ช่วยกันพยุงเซ็ตซึนะนำกลับหอพักของโคโนกะ


เมื่อมาถึงหอพักทั้งสามก็ค่อยๆวางร่างของเซ็ตซึนะลงบนเตียงโคโนกะ (สลับกัน 55+) โคโนกะจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้องครักษ์ของเธอ โดยมีอาซึนะช่วย เนกิเดินไปเอาผ้าชุบน้ำมาให้

โคโนกะนั่งจ้องมองเซ็ตซึนะ หวังว่าจะฟื้นขึ้นมาเร็วๆ แต่ก็ดูเหมือนร่างกายของนักดาบต้องการพักผ่อน เพราะเหนื่อยจากการต่อสู้ โคโนกะจึงได้แต่นั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น

“เอ่อ... โคโนกะ ฉันขอโทษนะ เป็นเพราะฉันคุณเซ็ตซึนะถึงได้....” อาซึนะรู้สึกผิดเต็มประตู ถ้าเธอห้ามไม่ให้เซ็ตซึนะออกจากห้องไปก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้

โคโนกะส่ายหัว “ไม่ใช่หรอกนะอาซึนะ คนที่ผิดน่ะ... คนที่ผิด... คือฉันเอง....” โคโนกะสะอื้นออกมา โคโนกะพูดน้ำเสียงยอมรับว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุ มันไม่ใช่ความผิดของคนอื่นเลย เป็นเพราะเธอคนเดียวโคโนกะ เซ็ตจังต้องมาเป็นแบบนี้เพราะเธอคนเดียว

โคโนกะนั่งลงข้างเตียงใกล้ๆกับร่างของเซ็ตซึนะที่นอนหมดสติอยู่ เธอก้มลงจูบหน้าผากองครักษ์เบาๆ แล้วกระซิบข้างหู หวังว่าเจ้าของร่างจะได้ยินเสียงนี้ เสียงของคนที่ห่วงเธอสุดหัวใจ

“นี่เซ็ตจัง เธอจะไม่ตื่นขึ้นมาฟังฉันพูดอีกแล้วเหรอ เธอจะไม่มาอยู่เคียงข้างปกป้องฉันอีกต่อไปแล้วงั้นเหรอ ไหนสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันไง ไหนสัญญาว่าจะปกป้อง จะไม่ให้ฉันเสียใจไง แต่เธอกลับ.... อึก... ฮือ ฮือๆๆ เซ็ตจัง เซ็ตจัง ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่รู้จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเซ็ตจัง เพราะฉะนั้นขอร้องละ ฟื้นขึ้นมาเถอะนะ มาอยู่ข้างๆฉัน มาทำให้โลกของฉันสดใสเหมือนเมื่อก่อน”

ตาของโคโนกะเริ่มแดง เธอเอามือที่อ่อนนุ่มมาลูบไล้ใบหน้าของนักดาบ

“เซ็ตจังผู้ที่ปกป้องฉันมาตลอด เซ็ตจังผู้ที่เห็นฉันสำคัญที่สุด เซ็ตจังผู้ที่ยอมเสียสละร่างกายของตัวเองเพื่อฉัน” นิ้วโคโนกะลูบริมฝีปากของเซ็ตซึนะ ก่อนที่จะค่อยๆนำริมฝีปากของตนเองประทับจูบลงอย่างแผ่วเบา

“เซ็ตจังที่รักของฉัน ฉันรักเธอ รักมาตลอด เพราะฉะนั้นฟื้นขึ้นมาสักทีเถอะ เซ็ตจังคนบ้า!” โคโนกะทุบที่ไหล่ของเซ็ตซึนะเบาๆ

น้ำตาไหลไม่ขาดสายจากสาวผมสีช็อกโกแลต อาซึนะเองก็น้ำตาซึมไปเหมือนกันรู้สึกผิด รู้สึกสงสารเพื่อน ทำไมถึงต้องเกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วยนะ

เนกิเองก็นั่งซึมไป เพราะถ้าตัวเองอยู่ในเหตุการณ์นั้น ก็คงไม่เป็นแบบนี้

ทุกอย่างเข้าสู่ภาวะเงียบงัน....


“อะ อือออ........อูยยย” เสียงที่ขัดจังหวะความเงียบทำให้ทั้งสามตาโต จ้องมองไปที่ทิศทางเดียวกัน ร่างที่อยู่บนเตียงของโคโนกะ

“เซ็ตจัง!/คุณเซ็ตซึนะ!” ทั้งสามยิ้มกว้างดีใจเมื่อได้ยินเสียงจากคนที่นอนสงบอยู่บนเตียง บัดนี้ได้ส่งเสียงออกมาแล้ว

โคโนกะกอดองครักษ์ของเธอทันที ตื้นตันใจ ในที่สุด สุดที่รักของเธอก็กลับมา กลับมาหาเธอ

“เซ็ตจัง เซ็ตจัง เซ็ตจัง” โคโนกะกอดแน่นขึ้น กลัวว่าร่างนั้นจะหายไปจากหน้าเธอ กลัวว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงแค่ความฝัน

มือบางๆผลักร่างของสาวผมสีโกโก้ออกเบาๆ โคโนกะทำหน้างงๆ เกิดอะไรขึ้น หรือว่าเซ็ตจังจะยังไม่หายโกรธอีก ยังน้อยใจอยู่อีกหรือเปล่า

“ขะ ขอโทษนะ เอ่อ คือ.... เธอเป็นใครนะ”


End of Chapter 3 TBC


Omake

เซ็ตซึนะ : นี่คุณคนแต่งคะ คุณเขียนดิฉันแต่ละอย่างนี้ ไม่มีอะไรดีเลยนะเนี่ย คราวก่อนทำท่าจะให้ตาย ตอนนี้มาอะไรอีกเนี่ย
คนแต่ง : 55+ คือเขาอยากให้มันออกแนว drama drama อะ
เนกิ : (ร้องไห้ปลาบปลื้ม) ในที่สุด ในที่สุดก็มีผมสักที ขอบคุณนะครับ
อาซึนะ : เหอๆ ดีใจด้วยนะเนกิ
เนกิ : ผมจะพยายามให้เต็มที่เลยครับ เพราะฉะนั้นอย่าทิ้งผม...
คนแต่ง : เอ่อ ตอนนหน้าท่าทางเนกิจะไม่มีบทแล้วละ..
เนกิ : หา!!! ไม่จริงง่า (ลงไปนอนน้ำตาไหล)
โคโนกะ : แหมๆ ก็เรื่องนี้เซ็ตจังเป็นตัวเอกนี่นาเนอะ (วิ่งไปกอดแขนเซ็ตซึนะ)
เซ็ตซึนะ : คะ คุณหนูอย่าจับตรงนั้นสิคะ!!
โคโนกะ : แหม เคยจับมาเยอะแล้วกลัวอะไรละจ๊ะ ฉันเครื่องติดแล้วละเซ็ตจัง (ลากเซ็ตซึนะออกไป)
เซ็ตซึนะ : แว้กกกกกกก! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที
คนแต่ง&อาซึนะ : ..................
เนกิ : (นอนน้ำตาไหลอยู่) ไม่มีบท ไม่มีบท ไม่มีบท.....
คนแต่ง : ยังไงก็ช่วยติดตามชมตอนต่อไปด้วยละกันนะคะ

[ReiKoN^o^!!]

ติดตามแน่นอนจ้าา กลับมาอัพต่อไวไวนะคะ >o<"



แต่ฮา Omake นะเนี่ย อ่านไปก็นึกภาพตาม ฮาๆๆได้ใจ

[Glizey]

ติดตามแน่นอนงิ *-* มาต่อเรวๆเน้อ -0-

[someone]

ติดตามแน่ๆ

มาต่อไวไวน้า

ปล.ลงแต่ละตอนเร็วดีจัง

[ปราศจากหัวใจ]

หุหุมีฟิกใหม่ต้องเสนอ(ถึงแม้จะล่วงเลยมาตอนที่ 3 แล้วก็ตามT^T)

หุหุหนุกมากๆคร้าบบ

มาต่อไวไวไวไวไวน้า~

[Rand_Kung]

โอว อุปสรรค์ขัดขวางแล้วเธอไม่ยอมทำอะไร....

...เก่าสินะ....

เอ่อ...มาอ่าช้าไปมากๆเลยแฮะเรา

เซ็ตจ๊างงงงงง โดนบทหนักๆๆตลอดเลยแฮะ

ปล.แอบขำตอนที่โคโนกะลากเซ็ตจังแล้วมาเห็นลายเซนต์ต่อ...เข้ากั๊นเข้ากัน

[Senior]

ไม่ได้เข้าบอร์ดมานาน

ลงเพิ่มตั้งสองตอน

สนุกมากครับ ^^

มาต่อไวๆนะครับ


ปล.เซ็ตจังจำสุดที่รักของตนเองไม่ได้ โคโนจัง...จับกดซะ ณ บัดนาว!!!

/me แสยะยิ้ม หัวเราะในลำคออย่างชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์

[lovelykiku]

มาต่อแล้วจ้า



Chater 4 : I'm sorry



“นี่มันหมายความว่ายังไงเนกิ!?” อาซึนะถามเนกิด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ตอนนี้ทั้งคู่อยู่นอกห้องปล่อยให้โคโนกะอยู่ดูแลเซ็ตซึนะตามลำพัง

“อ่า ผมก็ไม่รู้เหมือนกันผมยังไม่เคยเจอใครเป็นแบบนี้มาก่อนเลย แต่ก็เคยมีคนบอกผมว่าถ้าใช้มนตร์รักษาในช่วงระยะเวลาที่ร่างกายที่ทนพิษบาดแผลไม่ไหวอาจจะส่งผลกระทบกระเทือนต่อระบบความจำ แต่ผมไม่นึกว่าจะเกิดขึ้นกับคุณเซ็ตซึนะ...” เนกิก้มหน้ามองพื้นสำนึกผิด



ย้อนกลับไปสักพัก

“ขะ ขอโทษนะ เอ่อคือ.... เธอเป็นใครนะ”

“หะ หา??” ทั้งหมดร้องด้วยความตกใจ

“คะคุณเซ็ตซึนะจำโคโนกะไม่ได้เหรอ?” อาซึนะถามด้วยสีหน้าตกใจ

เซ็ตซึนะส่ายหน้า “ขอโทษนะแต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว....”

โคโนกะน้ำตาไหลพรากสงสารเซ็ตซึนะจับใจ นี่โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเธอเนี่ยหรือนี่จะเป็นบททดสอบจากพระเจ้ากันนะ

อาซึนะสีหน้าตึงเครียดหันมามองเนกิ“เนกิฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ”

เนกิพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ”

“โคโนกะ ฝากดูคุณเซ็ตซึนะสักครู่นะเดี๋ยวพวกเรากลับมา” โคโนกะพยักหน้าเบาๆ แล้วทั้งคู่ก็ออกจากห้องไป



กลับมา ณ ปัจจุบัน

อาซึนะถอนหายใจจะโทษตาเนกิก็ไม่ได้เพราะถ้าไม่รีบรักษาเซ็ตซึนะก็คงไม่รอด อาซึนะตบไหล่เนกิเชิงปลอบใจ “ไม่เป็นไรหรอกเนกิว่าแต่มีทางที่จะทำให้ความจำของคุณเซ็ตซึนะกลับมาได้ไหม?”

“จากที่ได้ยินมามีแต่เราต้องรอเวลาเท่านั้นแหละครับ รอจนกว่าความจำของคุณเซ็ตซึนะจะกลับมาเองไม่แน่วันพรุ่งนี้หรืออีก 10นาทีข้างหน้าความจำของคุณเซ็ตซึนะอาจจะกลับมาก็ได้นะครับ เอางี้เดี๋ยวผมจะลองไปปรึกษากับคุณเอวาจาลีนดู ไหนๆก็ต้องไปค้างคืนที่บ้านเขาอยู่แล้ว ถ้าคืบหน้ายังไงผมจะรีบกลับมาทันที ตอนนี้ก็ช่วยกันดูแลคุณเซ็ตซึนะไปก่อนละกันนะครับ” เนกิพูดเพื่อให้กำลังใจ

อาซึนะถอนหายใจหวังให้เป็นอย่างนั้น แล้วเธอก็เดินกลับเข้าห้องไป



“ขอโทษนะ ฉันหิวน้ำช่วยเอาน้ำมาให้ฉันหน่อยได้ไหม”เซ็ตซึนะพูดด้วยเสียงที่แหบพร่าและหมดแรงโคโนกะพยักหน้าเดินไปที่ห้องครัวเอาน้ำเปล่าใส่แก้ว แล้วเดินกลับมาที่เตียงยื่นแก้วให้เซ็ตซึนะ

“นี่ๆ โคโนกะมานี่หน่อยสิ” อาซึนะกวักมือเรียกให้โคโนกะเดินมาที่ห้องครัว

อาซึนะอธิบายกับโคโนกะว่าความทรงจำของเซ็ตซึนะจะกลับมาได้ต้องรอเวลาเท่านั้นส่วนเนกิตอนนี้ได้ไปหาเอวาจาลีนเพื่อขอวิธีช่วยให้ความทรงจำของเซ็ตซึนะกลับมาโดยเร็ว

โคโนกะหน้าเศร้าหมองลงทันทีต้องรอเวลาเท่านั้นเหรอ อาซึนะเห็นหน้าเพื่อนก็สงสารแต่อยู่ดีๆปิ๊งไอเดียหนึ่งขึ้นมา

“นี่ โคโนกะตอนนี้ความจำของคุณเซ็ตซึนะยังไม่กลับคืนมาเราก็สามารถบอกสิ่งที่เราอยากจะบอกให้กับคุณเซ็ตซึนะได้ง่ายนะสิ” โคโนกะทำหน้างงๆไม่เข้าใจ

“ก็เธออยากให้คุณเซ็ตซึนะเลิกเรียกเธอว่าคุณหนูใช่ไหมเธอก็บอกให้คุณเซ็ตซึนะเรียกว่า โคโนจังละ เป็นไง”

โคโนกะเริ่มมีท่าทีเห็นด้วยแล้วทั้งคู่ก็เดินตรงไปหาเซ็ตซึนะที่ตอนนี้งงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น



“เอาละ พร้อมนะโคโนกะ”

“อือ!” โคโนกะและอาซึนะเดินไปนั่งข้างเตียงจ้องไปที่เซ็ตซึนะ

“อ่า.....เอ่อ คือ สวัสดี ก่อนอื่นเลยเธอชื่อซากุระซากิ เซ็ตซึนะ...”อาซึนะพูดขึ้นเพื่อเรียกความสนใจจากเซ็ตซึนะ

“งั้นเหรอแล้วที่เรียกเซ็ตจังเมื้อกี้เอ่อ....” เซ็ตซึนะยังคงงงๆอยู่

“มันเป็นชื่อเล่นของเธอจ๊ะ เซ็ตจัง” โคโนกะยิ้มหวานให้ เซ็ตซึนะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรแค่มองรอยยิ้มของสาวผมสีช็อกโกแลตหัวใจก็เต้นแรง หน้าร้อนผ่าว

“ฉันชื่อโคโนกะจ๊ะ และเธอจะเรียกฉันว่าโคโนจังเป็นประจำเลย” ตามแผนของอาซึนะ

“เหรอ?”เซ็ตซึนะรู้สึกไม่คุ้นกับชื่อนี้แต่ว่าเธอรู้สึกถึงความคุ้นเคยกับหญิงสาวคนนี้

“ส่วนฉันชื่ออาซึนะเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันอะนะ” อาซึนะยิ้มให้

“งั้นฉันกับโคโนจังก็เป็นเพื่อนร่วมห้องเหมือนกันใช่ไหม?” เซ็ตซึนะถามขึ้นด้วยความสงสัย

ยังไม่ทันที่โคโนกะจะได้ตอบอาซึนะเอามือปิดปากเพื่อนรีบพูดแทรกขึ้นมา

“เปล่าๆ คุณเซ็ตซึนะกับโคโนกะนะเป็นคู่รักกันต่างหาก” โคโนกะตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนของเธอจะพูดโกหกเรื่องแบบนี้ให้เซ็ตซึนะฟัง

“อาซึนะ!!!” โคโนกะหน้าแดงแปร้ด เซ็ตซึนะก็หน้าแดงไม่แพ้กัน

“ยะ อย่างนั้นเหรอ?” เซ็ตซึนะทำหน้าเขอะเขิน หน้าแดงไปถึงใบหู

โคโนกะรีบกระซิบกับอาซึนะ “นี่ไปโกหกเซ็ตจังทำไมอ่า ถ้าเกิดความทรงจำเซ็ตจังกลับมา มันจะไม่แย่เหรอ??”

อาซึนะหัวเราะ “ไม่เป็นไรหรอกน่า นิดเดียวเองหรือว่าที่เธอบอกว่ารักเขานั่นน่ะโกหก???”

โคโนกะหน้าแดงกว่าเดิมส่ายหัวบอกว่าเธอไม่ได้โกหก ความรู้สึกของเธอเป็นของจริง โคโนกะจึงเงียบ ปล่อยให้อาซึนะจัดการต่อ

“แล้วก็นะคุณเซ็ตซึนะคุณน่ะมีฝีมือฟันดาบเป็นเลิศด้วย นี่คือยูนางิ ดาบที่คุณใช้อยู่เป็นประจำ” อาซึนะพูดพลางยกยูนางิมาวางไว้บนตักของเซ็ตซึนะ

เซ็ตซึนะสัมผัสฝักดาบเบาๆ รู้สึกถึงความคุ้นเคย“อะอือ เหมือนฉันจะคุ้นกับเจ้านี้เป็นพิเศษ” เซ็ตซึนะยิ้มออกมาบางๆพลางกอดยูนางิเอาไว้เหมือนกอดตุ๊กตา (เซ็ตซึนะ : เฮ้ยโรคจิตป่าวเนี่ย)

โคโนกะหัวเราะเบาๆเซ็ตซึนะตอนนี้ดูน่ารักจังเลยนา

อาซึนะมองโคโนกะแล้วหัวเราะดันตัวเองให้ลุกขึ้น “นี่ ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย โคโนกะ เธอดูแลแฟนเธอให้ดีละ”

“อาซึนะ!!!!”โคโนกะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงพอๆกับเซ็ตซึนะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไปแหละๆ ไม่รบกวนดีกว่า” อาซึนะเดินออกจากห้องไป


เงียบ....

“เอ่อ...คือ....โคโนจัง”

“อะ อะไรเหรอ เซ็ตจัง” ว้ายย เซ็ตจังเรียกเราโคโนจังจริงๆด้วยเซ็ตจังกำลังเรียกชื่อเล่นเราอย่างที่เราต้องการมานาน

“ระ เราเป็นคนรักกันจริงๆเหรอ??”เซ็ตซึนะช้อนสายตามอง

โคโนกะหน้าแดงมากเซ็ตจังตอนนี้น่ารักที่สุด อยากกอดจังเลย “อะ อือ ก็อย่างที่อาซึนะบอกอะแหละ”

“เหรอ...”

“ทะ ทำไมเหรอหรือว่าเซ็ตจังไม่ชอบฉันอย่างนั้นเหรอ? ระ รังเกียจฉัน....” โคโนกะก้มหน้ามองเตียงไม่กล้ามองหน้าเซ็ตซึนะเพราะกลัวคำตอบ

“ไม่ใช่นะ!” เซ็ตซึนะตะโกนออกมาทำให้โคโนกะตกใจ

“มะ ไม่ใช่ ยะ อย่างนั้นเลยนะ คือยังไงดี โคโนจัง ดูน่ารัก ผมยาวสลวย ตากลมโต หุ่นเพรียวบาง ดูดีไปหมดฉันเลยไม่เข้าใจว่าโคโนจังทำไมถึงมาเป็นคนรักของฉันได้ ทั้งที่ดูสารรูปของฉันแล้วฉะ...ฉันไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง...”

โคโนกะเอานิ้วเรียวบางแตะริมฝีปากเซ็ตซึนะเบาๆ“ไม่เอานะเซ็ตจังอย่าพูดอย่างนั้น อย่าพูดให้ตัวเองต่ำต้อยอย่างนั้นเซ็ตจังที่เป็นอย่างนี้นะดีแล้ว ฉันน่ะรักเซ็ตจังที่เป็นอย่างนี้รักแต่เซ็ตจังที่เป็นแบบนี้มาตลอด” โคโนกะลูบหน้าเซ็ตซึนะเบาๆพลางคิดในใจไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะสามารถพูดคำที่อยากจะพูดมาตลอดออกไปได้อย่างง่ายดาย



เซ็ตซึนะหน้าแดงก่ำ นำมือโคโนกะที่ทาบอยู่บนริมฝีปากมาประสานกับมือของตัวเองเพื่อที่จะได้ขยับปาก “อะ อืม ขอบใจนะ โคโนจังที่รักฉัน ถึงแม้ฉันจะจำอะไรไม่ได้ แต่ว่า...”

โคโนกะเงยหน้ามองไปที่ดวงตาสีรัตติกาลเพื่อรอคำพูดจากปากของนักดาบชินเมริว

“ตะ แต่ว่าฉันก็รู้สึกชะชอบเธอเหมือนกัน อะ เอ่ออ เพราะฉะ.. ฉะนั้น ฝากเนื้อฝากตัว (และหัวใจ) ด้วยนะ” เซ็ตซึนะพูดออกมาอย่างเขอะเขิน

“คิกๆหน้าแดงอีกแล้วเซ็ตจัง น่ารักจังเลยนา คิดอะไรอยู่หรือเปล่าจ๊ะ” โคโนกะแหย่องครักษ์ของเธอด้วยน้ำเสียงที่ยั่วยวน

เซ็ตซึนะส่ายหัวไปมา “หะ หา ปะเปล่านะ ฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลย....”

ยังไม่ทันที่เซ็ตซึนะจะพูดจบ โคโนกะก็เอาแขน 2ข้างไปโอบรอบเอวของเซ็ตซึนะ เอาหน้าของตัวเองฝังลงไปบนบ่าที่แข็งแรง

เซ็ตซึนะตอนแรกนั่งตัวแข็ง ทำตัวไม่ถูกสุดท้ายก็โอบเอวของสาวผมสีช็อกโกแลต กำชับให้ร่างของทั้งสองสัมผัสกันแน่นขึ้นแล้วเอาใบหน้าเอนลงบนหัวของโคโนกะ เธอรู้สึกอบอุ่นรู้สึกดีที่ได้สัมผัสกับผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงคนที่เป็นคนรักของเธอ



“อึก..”เสียงสะอื้นของโคโนกะเล็ดลอดออกมา ทำเอาเซ็ตซึนะตกใจดันคนร่างเล็กออกเพื่อที่จะมองใบหน้าคนรัก ก็พบว่าโคโนกะกำลังร้องไห้อยู่

“ปะ เป็นอะไรไป โคโนจัง ร้องไห้ทำไม??”

“ขอโทษนะเซ็ตจัง ขอโทษนะ” โคโนกะพึมพำแต่ขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

“ขอโทษฉันทำไมโคโนจัง???” เซ็ตซึนะลูบหัวโคโนกะเบาๆเชิงปลอบใจ

“เป็นเพราะฉัน เซ็ตจังถึงได้สูญเสียความจำมันเป็นความผิดของฉันเองแหละ ขอโทษนะเซ็ตจัง ขอโทษ ฮืออๆๆ”โคโนกะเริ่มร้องไห้หนักขึ้น ตัวสั่นเทิมไปหมด ส่ายหัวไปมา

“ไม่เป็นไรหรอกนะ โคโนจังอย่างน้อยเธอก็ยังอยู่เคียงข้างฉันนี่”

“ตะ แต่ เซ็ตจังต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ถ้าไม่เป็นเพราะฉัน เพราะฉันเธอถึงได้....”

ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อริมฝีปากของโคโนกะก็ถูกปิดลงด้วยริมฝีปากของนักดาบ โคโนกะตาโตไม่อยากจะเชื่อว่าเซ็ตซึนะคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนขี้อายจะเป็นคนเริ่มต้นจูบเธอก่อน(ก็เขาสูญเสียความจำนี่)

โคโนกะค่อยๆหลับตาลงลิ้มรสสัมผัสริมฝีปากจากคนที่เธอรัก มันทั้งหวานและรู้สึกดีจนโคโนกะครางผ่านลำคอออกมาเบาๆ ในหัวมีแต่คำว่า ยังไม่พอ....


จูบของทั้งคู่เนิ่นนานพอสมควรจนกระทั่งเซ็ตซึนะขยับถอยออก เพื่อต้องการอากาศหายใจ เซ็ตซึนะหอบเบาๆ เฮ้อแค่จูบนี่ทำให้เราเหนื่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

แต่ทว่าคุณหนูโคโนกะเครื่องติดซะแล้วสิโคโนกะลุกขึ้นมานั่งบนตักของเซ็ตซึนะ หันหน้ามามองใบหน้าของนักดาบเซ็ตซึนะงุนงงกับการกระทำที่รวดเร็วของโคโนกะ “โคโนจัง??”

มือ 2 ข้างโอบรอบคอเซ็ตซึนะโคโนกะโน้มใบหน้าเข้าหาเซ็ตซึนะ และจูบลงบนริมฝีปากของเซ็ตซึนะอีกรอบแต่จูบคราวนี้ทำท่าว่าจะลึกซึ้งมากกว่า


(และแล้วความหื่นกำลังจะมา)โคโนกะเริ่มขยับปากมากขึ้น เธอใช้ลิ้นเลียขอบริมฝีปากล่างเพื่อเย้ายวนให้เซ็ตซึนะอ้าปาก ซึ่งปากของเซ็ตซึนะก็ทำตามลิ้นของทั้งคู่สัมผัสกันไปมา เซ็ตซึนะครางออกมาเสียงดังแสดงออกให้เห็นว่าจูบของโคโนกะรู้สึกดีแค่ไหนสร้างความดีใจให้กับโคโนกะ

มือของโคโนกะเริ่มลูบไล้ไปตามตัวของเซ็ตซึนะเบาๆจนกระทั่งเธอปลดกระดุมเสื้อของนักดาบออก สร้างความตกใจให้เซ็ตซึนะมาก

“คะ โคโนจัง!!!” เซ็ตซึนะดันร่างโคโนกะออก เอามือมาจับเสื้อไว้ ใบหน้าแดงก่ำ

โคโนกะมองเซ็ตซึนะที่ตอนนี้เสื้อถูกปลดกระดุมออกก็ได้สติ“ขอโทษนะเซ็ตจัง!! ฉะ ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร...”โคโนกะหน้าแดงระเรื่อ สำนึกผิดว่าเธอได้ทำเกินไปหน่อย

“............”เซ็ตซึนะไม่ตอบอะไร โคโนกะจึงรีบลุกขึ้นแต่ทว่าก็ต้องหยุดเมื่อมีมือข้างหนึ่งมาจับข้อมือของเธอไว้



“ซะ เซ็ตจัง”

“อย่าไปนะ... โคโนจัง....อยู่กับฉัน...” เซ็ตซึนะส่งสายตาอ้อนวอน

โคโนกะพยักหน้าน้อยๆ กลับลงมานั่งตำแหน่งเดิมบนตักของคนรัก

“เอ่อ... คือ ขอโทษนะเซ็ตจังฉะฉันทำเกินไปหน่อย” โคโนกะก้มหน้าอาย

“ไม่เป็นไรหรอกโคโนจัง” เซ็ตซึนะจับใบหน้าของโคโนกะให้เงยขึ้นแล้วส่งยิ้มให้ “ไม่เป็นไร...”

โคโนกะใบหน้าแดงก่ำแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเซ็ตซึนะก็ใจเต้นแรง

“โคโนจังไม่โกรธใช่ไหมที่ฉันดันตัวเธอออกไป???”

“อือ มะ ไม่โกรธหรอกจ๊ะฉันต่างหากที่ต้องถามคำถามนี้น่ะ เซ็ตจังไม่โกรธฉันใช่ไหม?”

“มะไม่หรอก”เซ็ตซึนะหน้าแดงกว่าเดิม “คะ ความจริงฉันรู้สึกดีนะ....”

โคโนกะตาโต ดีใจที่ได้ยินแบบนี้

“แต่ฉันรู้สึกยังไม่คุ้นก็เลย...” เซ็ตซึนะพูดเสียงแผ่วเบา

“ไม่เป็นไรหรอกนะเซ็ตจังฉันไม่ได้รีบร้อนอะไร พอดีเมื้อกี้อารมณ์มันพาไปหน่อย แหะๆ”โคโนกะเหงื่อตก ทั้งอายทั้งเขินเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น ก็แหมเมื่อก่อนเธอกับเซ็ตซึนะเคยทำอะไรแบบนี้กันซะที่ไหนละ



นักดาบชินเมริวดึงตัวโคโนกะเข้ามากอดอย่างแนบแน่นโคโนกะก็กอดตอบอย่างยินดี

“เซ็ตจัง....”

“หืม??”

“ขออยู่อย่างนี้สักพักได้ไหม??”

เซ็ตซึนะก้มลงมองหน้าโคโนกะที่ตอนนี้ทำหน้าอ้อนเหมือนลูกสุนัขหึหึ น่ารักจริงๆเลยนะ โคโนจัง

“อืม...ฉันก็อยากจะอยู่อย่างนี้นานๆเหมือนกัน”

ทั้งคู่ยิ้มให้กัน หัวเราะเบาๆ โคโนกะเอนตัวลงนอนข้างๆกับเซ็ตซึนะแล้วขยับตัวเข้าหาอ้อมอกอันอบอุ่นของคนรักเธอเอาแขนพาดที่เอวของนักดาบแล้วฝังใบหน้าไว้บนอกของเซ็ตซึนะอย่างแนบชิดเซ็ตซึนะเองก็นำแขนอ้อมไปจับหลังโคโนกะ กำชับให้ร่างของทั้งสองใกล้กันมากขึ้นแล้วทั้งคู่ก็ค่อยๆเคลิ้มหลับ รู้สึกสบายใจในอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้



“กลับมาแล้ววววว!!!” อาซึนะเปิดประตูเข้าห้อง เมื่อเดินมาถึงเตียงก็ต้องยิ้มกว้างเพราะภาพที่อยู่ตงหน้า คือ เพื่อนของเธอ 2 คน นอนกอดกันราวกับโหยหาอ้อมอกนี้มานานอาซึนะจึงเดินไปทำธุรกิจส่วนตัว ปล่อยให้ทั้งสองนอนหลับต่อไป

“อือ เซ็ตจัง.... รักนะ...” เสียงนอนละเมอของสาวผมสีโกโก้ที่ตอนนี้มีรอยยิ้มบางๆโผล่ออกมา




End of Chapter 4 TBC



Omake



เซ็ตซึนะ : ว้าว ยาวมากๆเลยนะเนี่ย ตอนเนี่ย

อาซึนะ : (พยักหน้า) สงสัยวันนี้คนแต่งได้แรงกระตุ้นอะไรมาแน่ๆ

โคโนกะ : นี่คุณคนแต่ง แต่งออกมาแบบนี้ได้ไง ใช้ไม่ได้เลยนะ

คนแต่ง : หา ก็อุตสาห์ให้โคโนกะได้เป็นแฟนกับเซ็ตซึนะแล้วนี่ ยังไม่ดีอีกเหรอ

โคโนกะ : ไม่เอาๆ คุณน่ะน่าจะเขียนว่าฉันกับเซ็ตจังเคย *ปี๊บ ปี๊บ* และฉันก็เคย *ปี๊บ ปี๊บบบ ปี๊บ* กับเซ็ตจัง และเซ็ตจังก็ชอบ *ปี๊บ ปี๊ป ปี๊บบบบบ* กับฉันเป็นประจำต่างหากเล่า คนบ้า!

เซ็ตซึนะ : แว้กกกก! คุณหนูพูดอะไรแบบนี้ละคะ เป็นสาวเป็นนาง

โคโนกะ : ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย มีเสียงมาเซนเซอร์เนี่ย เซงชะมัด

เซ็ตซึนะ : โธ่ คุณหนูค่าา ไม่รู้หรือคะว่าเดี๋ยวคนอ่านเขาจะไปเติมคำกันเอง น่ากลัวมากๆเลย ดิฉันเคยไปได้ยินมา

โคโนกะ : ไม่เห็นเป็๋นไรเลยเซ็ตจัง ฉันนะชอบจะตาย เติมยังไงฉันก็ชอบหมดแหละ

เซ็ตซึนะ : โธ่ คุณหนู

โคโนกะ : ฉันชื่อโคโนจังจ๊ะ...

คนแต่ง : ขอตัวไปปั่นตอนต่อไปก่อนละกันคะ เดี๋ยวเจอกันใหม่ตอนหน้าค่าาาา

[Rand_Kung]

อุก....

พี่ซีนะพี่ซี พูดอะไรออกไป มันมาจริงๆด้วย(ถึงจะแค่เกือบๆก็เถอะ)

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก

หวานเป็นบ้าเลยอ๊ะ ชอบบบบบบ

me/นั่งเขิน

[ReiKoN^o^!!]

ชอบค่ะ ชอบโคโนจังตอนหื่นอ่ะค่ะ (โจ่งแจ้งไปมั้ยเนี่ย ... - -")



รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ



รีบมาอัพไวไวนะเจ้าค้า >o<