204 replies to this topic

[Senior]

โอ้...อายากะจัง ไม่ซึนอย่างที่คิดแฮะ

แต่แบบนี้ก็น่ารักดีครับ

ส่วนคู่โคโน-เซ็ตซึก้อน่ารักอย่างเคย

มาต่อไวๆนะครับ

[SenTiNeL]

โอ้ สนุกมากกกกกก

ต่อไวๆน้า...

[lovelykiku]

Chapter 4 : The beach, the hotel, and the room...


และแล้วเวลาก็ผ่านไป ไวเหมือนโกหก วันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง
“ว้าว! ถึงแล้ว สุดยอดเลย เซ็ตจังมาดูนี่สิ!” โคโนกะลากองครักษ์ให้เดินตามเธอไป
หาดชายสีขาว น้ำทะเลสีฟ้า แสงแดดสดใส ช่างเป็นวันที่เหมาะแก่การเล่นน้ำจริงๆ
“คะ...คุณหนู ใจเย็นๆสิคะ” เซ็ตซึนะที่โดนลากท้วงขึ้น
“โธ่ เซ็ตจัง คุณหนูอะไรกัน ตอนนี้เราอยู่ข้างนอกแล้ว ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ เรียกฉันว่าโคโนจังเถอะ..... น้า”
เซ็ตซึนะเห็นสายตาที่ออดอ้อนของโคโนกะก็ใจอ่อน
“เข้าใจแล้วคะ โคโนจัง”
โคโนกะกอดเซ็ตซึนะทันทีด้วยความดีใจ
“เย้! รักเซ็ตจังที่สุดเลย!!”

“เฮ้ๆ ลืมแล้วเหรอไงว่าพวกฉันก็มาด้วย” อาซึนะเดินมาจับไหล่โคโนกะ ยัยนี่คิดจะสร้างโลกส่วนตัวอีกแล้วนะเนี่ย
เซ็ตซึนะดันตัวโคโนกะออกช้าๆ หน้าเริ่มแดงไปถึงใบหู
“แหะๆ ขอโทษนะ อาซึนะ” โคโนกะชายตาไปมองคนข้างๆอาซึนะก็ยิ้ม
“ยิ้มอะไรยัยโคโนกะ?”
“แหม ก็นะ...” โคโนกะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
อาซึนะหันไปมองคนข้างๆก็หน้าแดง หนอยยัยโคโนกะ สะใจละสิที่ฉันมากับอายากะน่ะ
“เอ่อ ดิฉันว่าเราไปเช็คอินที่โรงแรมกันก่อนดีไหมคะ แล้วเราค่อยมาว่ากันทีหลังว่าจะทำอะไรต่อ” อายากะเสนอขึ้น
“โอเค!” แล้วทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังโรงแรม


“สวัสดีคะ ยินดีต้อนรับสู่โรงแรม YYY คะ (ชื่อมันโจ่งแจ้งไปไหมเนี่ย) ไม่ทราบว่าค้างคืนกี่ท่านคะ?” พนักงานต้อนรับหน้าตาสะสวยคำนับให้กลุ่มลูกค้าสาวๆเล็กน้อย
“คือเรามีตั๋วได้พักฟรีนะคะ” อาซึนะยื่นตั๋วให้พนักงานดู
“กรุณารอสักครู่นะคะ…” พนักงานต้อนรับเช็คระบบข้อมูลเรียบร้อย จึงส่งยิ้มให้ลูกค้า
“ยินดีด้วยนะคะ คุณจะได้พักห้องพิเศษของโรงแรม เรามีบริการอาหารเช้าให้ฟรีด้วยคะ เชิญรับกุญแจ และกรอกรายละเอียดตรงนี้ด้วยคะ” พนักงานวางกุญแจไว้ 2 อัน อาซึนะจัดแจงกรอกรายละเอียดและหยิบกุญแจห้องไป
“ขอบคุณที่ใช้บริการคะ ขอให้สนุกกับการพักที่นี่นะคะ”
ทั้งหมดยิ้มให้ และหยิบกระเป๋าดูหมายเลขที่พวงกุญแจทันที
“เห... ห้อง 706 กับ 707 หืม....เอาละ ไปเก็บของกันเถอะ”

เมื่อทั้งหมดมาหยุดอยู่หน้าห้องก็ตกลงกันเรื่องห้องทันที
“ไม่เอาน้า อาซึนะ ฉันจะนอนกับเซ็ตจังอ่า!!” โคโนกะโวยวายเมื่ออาซึนะบอกว่าจะขอนอนห้องเดียวกับโคโนกะ
“โคโนกะ! ขอร้องเถอะนะ” อาซึนะส่งสายตาอ้อนวอน ก็เธอจะทำตัวไม่ถูกแน่ๆหากต้องนอนห้องเดียวกับอายากะ
“ไม่เอาๆ ไม่รู้ละ ฮึ ฉันจะนอนห้องเดียวกับเซ็ตจัง อาซึนะก็นอนกับคุณหัวหน้าห้องไปสิ”
“ตะ..แต่”
“ไปกันเถอะ เซ็ตจัง” โคโนกะดึงกุญแจห้อง 706 ออกมาจากมืออาซึนะ และลากคนรักของเธอเข้าห้อง ปิดประตูทันที
“ดะ...เดี๋ยวสิ โธ่....” อาซึนะลงไปนั่งกับพื้น หันมามองอายากะ ที่ตอนนี้ค่อนข้างหงุดหงิด (แหมเป็นใครก็หงุดหงิด ทำท่ารังเกียจเขาซะขนาดนั้น)
อายากะเดินไปหยิบกุญแจจากมืออาซึนะ และเปิดประตูห้อง 707 ออก
“..............”
“ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องนอนห้องเดียวกับดิฉันแล้วละก็ คุณอาซึนะเชิญไปนอนกับพวกคุณโคโนกะเถอะคะ....ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ ดิฉันนอนคนเดียวได้”
อาซึนะตาโต เธอยกมือขึ้นจะท้วงแต่ทว่าไม่ทันเสียแล้ว เพราะอายากะปิดประตูกระแทกใส่ตรงหน้าเธอซะนี่

“นี่ยัยหัวหน้าห้อง เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ!” อาซึนะทุบประตูซ้ำไปซ้ำมา
“...................”
“หัวหน้าห้อง!”
“......................” ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับจากคนในห้อง
“อายากะ....” อาซึนะลงไปนั่งตรงหน้าประตู เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ทำให้อายากะโกรธ แต่แล้วเธอก็ส่ายหัว จะไปแคร์ยัยนั่นทำไม ฉันก็แค่อยากจะมาเที่ยวสนุกๆ ไม่ได้อยากจะมากับยัยหัวหน้าห้องสักหน่อย
แต่ว่า...ยัยนั่นอุตสาห์มาเพื่อที่เราจะได้มาเที่ยว...
อาซึนะก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวแย่กับอายากะ เธอจึงลุกขึ้น เคาะประตูอีกรอบ

“นี่หัวหน้าห้อง...ฉันขอโทษนะ ความจริงฉันไม่ได้รู้สึกไม่ดีที่ต้องนอนห้องเดียวกับเธอหรอกนะ....”
“.......................”
“คือ จะพูดยังไงดี ฉันตื่นเต้นน่ะ ก็ฉันไม่เคยนอนห้องเดียวกับคนอื่นเลย นอกจากยัยโคโนกะกับเนกิ เพราะฉะนั้น....”
ในที่สุดประตูก็เปิดออก
“เพราะฉะนั้นอะไรคะ?” อายากะกอดอก มองหน้าสาวผมส้ม
“ให้ฉันลองนอนห้องเดียวกับเธอดูบ้าง ดะ...ได้ไหม?” อาซึนะหน้าแดงสุดฤทธิ์ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้ร่างกายที่ร้อนรุ่มไปหมด รู้สึกตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้
อาซึนะก้มหน้างุดๆ อายากะค่อยๆยิ้มออก
“ถ้ามันเป็นความต้องการของคุณอาซึนะละก็ ดิฉันก็คงห้ามไม่ได้หรอกคะ อีกอย่างคุณเป็นเจ้าของตั๋วนี่คะ ดิฉันจะปฏิเสธได้ยังไงกัน”
อาซึนะเงยหน้า เธอยิ้มออกบางๆ เดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ



“นี่ โคโนจัง ทำแบบนั้นจะดีเหรอคะ สงสารคุณอาซึนะจังเลย” เซ็ตซึนะที่กำลังจัดของ อยู่ดีๆก็ถามขึ้นมาลอยๆอย่างนั้น
“ก็ อาซึนะอะ น่าจะรู้นี่นาว่าฉันอยากจะนอนกับเซ็ตจัง 2 คนนี่” โคโนกะตอนนี้นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ ถอนหายใจออกเบาๆ
“แต่ว่า....”
โคโนกะยันตัวขึ้น หันไปมองหน้าซามูไรสาว “หรือว่าเซ็ตจังไม่อยากนอนห้องเดียวกับฉัน? เซ็ตจังอยากนอนห้องเดียวกับคุณหัวหน้าห้องอย่างนั้นเหรอ??”
เซ็ตซึนะตะลึง “ไม่ใช่นะโคโนจัง!”
“......................”
เซ็ตซึนะวางของลง เดินมาหาโคโนกะที่เตียง แล้วโอบกอดร่างบางๆเอาไว้แนบแน่น “ดิฉันเองก็อยากนอนกับโคโนจังเหมือนกันคะ”
โคโนกะกอดตอบ เอาหน้าฝังไปที่บ่าของคนรัก “อืม... ฉันน่ะตั้งตารอวันนี้มาตั้งนานเลยนะ เซ็ตจัง รอวันที่เรา 2 คนจะได้มีเวลาส่วนตัวแบบนี้สักที”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซ็ตซึนะ “ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ โคโนจัง”
โคโนกะเงยหน้าขึ้น ยื่นใบหน้าเข้าใกล้องครักษ์สาวหมายจะจุมพิต

*ก๊อก ก๊อก ก๊อก*
“นี่ โคโนกะเก็บของเสร็จยัง??” เสียงเรียกของอาซึนะทำให้ทั้งคู่ดีดตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว
เซ็ตซึนะหน้าแดงจัด ลุกขึ้นทำท่าจะไปที่ประตู แต่ก็ถูกโคโนกะดึงแขนเสื้อไว้
“โคโนจัง?”
“จะ...จูบ...จูบฉันก่อนนะ....” โคโนกะส่งสายตาออดอ้อน มีหรือเซ็ตซึนะจะปฏิเสธ นักดาบชินเมริวก้มลงไปประกบริมฝีปากกับสาวผมสีโกโก้ ก่อนที่จะถอนริมฝีปากออก มุ่งหน้าไปที่ประตู
“คุณอาซึนะ คุณหัวหน้าห้อง”
“อ้าว คุณเซ็ตซึนะ เก็บของเสร็จยัง?”
“ออคะ เข้ามาก่อนสิคะ” เซ็ตซึนะเปิดประตูให้อ้าออก เพื่อให้อาซึนะกับอายากะเดินเข้ามาในห้อง
“อ้าว คุณโคโนกะ หน้าแดงจัง ไม่สบายหรือเปล่าคะ?” อายากะถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของโคโนกะ

“ปะ..เปล่าจ๊ะ อะ...อากาศน่ะ... อากาศ..มันร้อน แหะๆ” โคโนกะโบกไม้โบกมือ
เซ็ตซึนะก็หน้าแดงเหมือนกัน เมื่ออาซึนะเห็นท่าทีแปลกๆของทั้งคู่จึงยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“นี่เรามาผิดเวลาหรือเปล่าน้า?”
“อาซึนะ!/คุณอาซึนะ!!”
อายากะทำหน้างงๆ แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร
อาซึนะหัวเราะท้องแข็ง “ฮ่าๆ ขอโทษ ฉันก็แค่แหย่เล่นน่ะ เอาเป็นว่าเราไปเล่นน้ำทะเลเลยดีไหม หรือว่าไง?”
โคโนกะใจหนึ่งก็อยากเล่นน้ำ แต่อีกใจก็อยากอยู่ 2 ต่อ 2 กับคนรักของเธอ เธอจึงเงยหน้าไปมองที่องครักษ์ “ฉันยังไงก็ได้จ๊ะ ตามใจเซ็ตจัง”
“ดิฉันก็ยังไงก็ได้คะ ตามใจคุณหนู”
“แล้วเธอละยัยหัวหน้า?” อาซึนะหันมามองสาวผมทองที่ตอนนี้ยืนมองวิวอยู่
“อืม...แล้วแต่คุณอาซึนะเถอะคะ”

อาซึนะถอนหายใจ เล่นตามใจกันอย่างนี้
“งั้นก็เล่นน้ำกันเถอะ เดี๋ยวเปลี่ยนชุดแล้วเจอกันที่ล็อบบี้เลยนะ”
ทุกคนพยักหน้า อาซึนะกับอายากะก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง
“เปลี่ยนชุดเถอะนะ เซ็ตจัง”
“คะ คุณหนู...เอ้ย โคโนจัง”
“เดี๋ยวฉันเปลี่ยนให้น้า”
“แว้กก!! ไม่ต้องคะ โคโนจัง เดี๋ยวดิฉันเปลี่ยนเอง”
“โธ่ เซ็ตจัง มานี่เลย มาให้ฉันเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้เลย โทษฐานที่เรียกฉันว่าคุณหนูเมื้อกี้”
“โคโนจัง!!!”


ผ่านไป 15 นาที ทั้งหมดก็มาเจอกันที่ล็อบบี้
“เอาละไปทะเลกันเลย!”

End of Chapter 4 TBC

Spoiler

เป็นตอนที่ไม่รู้จะตั้งชื่อตอนว่าอะไีรเหอๆ มั่วไปซะงั้น

[SenTiNeL]

ตกเย็นเร็วๆนะ กล้อง+วีดีโอพร้อมแล้ว โฮ่ๆๆๆ

[ReiKoN^o^!!]

ง่ะ ข้างบนเค้ามาพร้อมกล้องวีดีโอเลยแฮะ

ถ้าไง อัดเสร็จแล้ว copy เผื่อสักชุดนะคะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

[ปราศจากหัวใจ]

หึ หึ เรปบน ไปด้วยดิ หึหึ!~~~

[Glizey]

ขอไห้ตกเยนเรวๆเน้อ *-* คราวนี้ต้องเหตรียมของไห้พร้อม หึหึ *-*

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุกมากๆเลย ^^

[Ala Rubra]

เห็นชื่อฟิคนี้มานานแล้วครับแต่ยังไม่ได้อ่านซักที
พอวันนี้เข้ามาอ่านก็ได้รู้ว่า.. โอ้ว! มัน"แนวออกทะเล ไม่ค่อยจะกลับฝั่ง"ตามคำบรรยายจริงๆด้วย =w= 555 (ฮาชื่อโรงแรมYYYจริงๆ)

lovelykiku, on 30 August 2009 - 06:49 AM, said:

เซ็ตซึนะพยักหน้าเธอก้มลงไปซุกไซร้ต้นคอที่ขาวเนียนของโคโนกะ

“คือว่าอาซึนะ อะ..อือ ได้ตั๋วไปค้าง ทะ...ที่โรงแรม....”โคโนกะพยายามพูดให้จบประโยค แต่ก็รู้สึกถึงการรุกเร้าของเซ็ตซึนะอย่างต่อเนื่องหัวสมองเริ่มว่างเปล่า

เซ็ตซึนะเริ่มนัวเนียไปตามร่างกายของโคโนกะเธอกำลังคิดว่าจะหยุดดีไหม เพราะโคโนกะดูท่าจะเคลิ้มไปกับการสัมผัสของเธอจนลืมประโยคที่จะพูดหมด

“ละ...แล้วอาซึนะให้ตั๋วก..กับฉันมา...แฮ่กๆ...”โคโนกะปล่อยประโยคออกมาได้อีกท่อน

เซ็ตซึนะยังคงตั้งใจฟังพอๆกับตั้งใจรุกปลุกอารมณ์ให้โคโนกะ(หะ หื่น)

“ซะ....เซ็ตจังไปด้วยกัน...นะ....” ในที่สุดโคโนกะก็พูดจบประโยคสักทีเธอค่อยๆหลับตาลง รับสัมผัสจากคนรักอย่างเต็มที่

“ถ้าโคโนจังอยากให้ดิฉันไปละก็ ดิฉันก็จะไปค่ะโคโนจัง...” เซ็ตซึนะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้สาวตรงหน้าบางๆ แล้วก็โน้มหัวลงไปบรรเลงเพลงรักกับโคโนกะต่อ

“อะ...อือ.....อืม......ปะ...ไปด้วยกันเถอะ....ฉันยะ..อยากให้....เธอ..ไปนะ...ซะ..เซ็ตจัง แฮ่กแฮ่ก...”

โคโนกะกอดร่างของซามูไรสาวแน่นขึ้นๆเธอรู้สึกกำลังจะได้ขึ้นสววรค์ (จิ้นเอาเองนะจ๊ะ ว่าสวรรค์แบบไหน)

ชอบตอนนี้เป็นพิเศษครับ มันอ่านแล้วสนุกแปลกๆแถมติดแนวฮาเล็กน้อยด้วยครับ (ขอโทษด้วยถ้าให้คอมเม้นต์ของตอนนี้ช้าไปหน่อย)
/me นั่งซับกำเดา... (อะไร?! ผมไม่หื่นนะ! 'w')

ปล : เหอๆๆ ฟิคนี้มีการให้ผู้อ่านมาเตรียมกล้องวีดีโอมาถ่ายด้วยนะเนี่ย lol (/me อ่านเรปบนๆ... แหมๆ~ บอร์ดนี้สาววายมากมาย)

[Senior]

โอม~~ตกเย็นเร็วๆเท้อ~~

ตกเย็นแล้วเราจะได้ไปแอบดูเซ็ตจังกับโคโนจัง

เหอๆๆๆๆ

เห็นด้วยกับเรปบน ผมเองก็ชอบตอนนี้เป็นพิเศษเหมือนกัน

อะไรมันจะขนาดนั้น หึหึ

ชวนจิ้นจริงๆครับ -.,-

(/me ซับเลือดกำเดาไปพลาง)

[lovelykiku]

Chapter 5 : Reunion with another 4 classmates


และแล้วทั้ง 4 คนก็ก้าวออกมาจากโรงแรม ต่างก็ต้องตกใจ ไม่อยากจะเชื่อภาพตรงหน้า
“คุณมานะ คุณคาเอเดะ!!”
“เอ๋?”
สาวนินจากับสาวยิงปืนหันมาที่ต้นเสียงก็ตกใจไม่แพ้กัน
“พะ...พวกเธอ!!” มานะปิดปาก ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“เจอกันจนได้นะเจ้าคะ”
“คุณคาเอเดะกับคุณมานะก็มาเที่ยวเหรอคะ?” อายากะถามขึ้น
ทั้งคู่ก็พยักหน้า
“แหม มากันแค่ 2 คนเองเหรอ??” อาซึนะแซว มานะเขินหน้าแดง แต่คาเอเดะหัวเราะด้วยความพึงพอใจ


“ก็ไม่เชิงหรอกเจ้าคะ นินนิน”
“เอ๋ หมายความว่าไง?” อาซึนะทำหน้างงๆ
“ดูตรงโน้นสิ” มานะชี้ไปทางซ้าย ทำเอาทุกคนจ้องไปทางทิศเดียวกัน
“โนโดกะกับยูเอะนี่!” อาซึนะตกใจเมื่อเห็นโนโดกะเดินจูงมือมากับยูเอะ และเดินตรงมาหา
“สวัสดีคะคุณอาซึนะ คุณหัวหน้าห้อง คุณโคโนกะ และก็คุณเซ็ตซึนะ คุณคาเอเดะ คุณมานะ (กว่าจะเรียกชื่อครบทุกคน เหอๆ) โห บังเอิญจังเลยนะคะเนี่ย” โนโดกะพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“ออ มิน่าละ พอฉันชวนเธอ โนโดกะ เธอถึง...” อาซึนะชี้ไปที่โนโดกะ
โนโดกะยกมือเชิงขอโทษ “ขอโทษนะคะคุณอาซึนะ ก็พอดีฉันมีนัดมาเที่ยวกับยูเอะจังนี่นา”ว่าแล้วเจ้าตัวก็หันไปมองยูเอะ ยิ้มอย่างเขอะเขิน ยูเอะก็หน้าแดงไม่แพ้กัน


“นี่ๆทัตซึมิยะ งั้นสองคนนั้นก็คบกันอยู่ละสิ...” เซ็ตซึนะแอบไปกระซิบกับมานะ
“อือ ไม่ผิดแน่” มานะพยักหน้า
คาเอเดะอยู่ดีๆก็เข้ามาซุบซิบด้วย “แล้วท่านเซ็ตซึนะละเจ้าคะ คบกับคุณหนูโคโนกะแล้วหรือยัง?”
“เฮ้ย!!! คาเอเดะ!!!” เซ็ตซึนะตาโตทันที โบกไม้โบกมือ
มานะมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “โฮ่? ท่าจะจริงแหะ”
“ไม่จริงสักหน่อย!!” เซ็ตซึนะพยายามปฏิเสธ โคโนกะมององครักษ์ของเธออย่างงๆ กระซิบอะไรกันแค่ 3 คน
“หุหุ หลอกข้าพเจ้าไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ” คาเอเดะยังคงแหย่ต่อ
“นี่ๆ เราไปเล่นน้ำทะเลกันเถอะนะ” โคโนกะพูดแทรกขึ้น ทำให้เซ็ตซึนะถอนหายใจด้วยความโล่งใจ
“โอเค!” ว่าแล้วทั้ง 8 คน ก็มุ่งหน้าไปที่ชายหาดทันที


ทั้งหมดปูผ้าวางของ ถอดเสื้อให้เหลือแต่ชุดว่ายน้ำ โนโดกะกับยูเอะขอนั่งอาบแดดก่อน ส่วนมานะกับคาเอเดะเดินไปซื้อของกิน และที่เหลือก็ลงเล่นน้ำกันทันที
“นี่แนะ รับไปเลยอาซึนะ” โคโนกะสาดน้ำใส่อาซึนะเต็มๆ
“หนอย ยัยโคโนกะ เอานี่ไป นี่แนะๆ”
“ว้าย!” สาวผมสีช็อกโกแลต ปิดหน้าปิดตาเพื่อกันน้ำเข้า โคโนกะเสียหลักแต่เซ็ตซึนะก็เข้ามาช่วยพยุงตัวเอาไว้ได้
“ระวังหน่อยสิคะ คุณหนู” เซ็ตซึนะถอนหายใจ
“แหะๆ ขอบใจจ๊ะ เซ็ตจัง”
ว่าแล้วโคโนกะก็เอาตัวไปพิงกับองครักษ์ของเธอ ทำเอาเซ็ตซึนะเขินไม่น้อย


“คุณอาซึนะ เล่นเบาๆก็ได้นี่คะ คุณโคโนกะเขาไม่ทึกเหมือนคุณหรอกนะ” อายากะพูดขึ้นทำเอาสาวผมส้มโมโห
“หนอย ว่าไงนะ งั้นเอาไปเลยเต็มๆ นี่แนะๆๆๆๆ!” อาซึนะสาดน้ำใส่อายากะเป็นระลอกๆ
“ว้ายๆๆ!” อายากะที่โดนน้ำสาดอย่างแรงก็เดินถอยหลัง พยายามหลบจากการโดนสาดน้ำจากอาซึนะ แต่แล้วก็ไปสะดุดก้อนหินที่อยู่ใต้น้ำล้มลงทันที
“หัวหน้า!” อาซึนะวิ่งเข้าไปหาทันที
“อู้ยย....” โชคดีที่ยังเป็นช่วงน้ำตื้น อายากะจึงแค่ลงไปนั่งเท่านั้น
อาซึนะวิ่งเข้ามาดูอาการของเพื่อน
“ลุกไหวไหม?” อาซึนะยื่นมือไปให้อายากะจับ
อายากะรีบปัดมือออกทันที “ดิฉันสบายดีคะ”
“หนอย คนอุตส่าห์เป็นห่วง” อาซึนะอารมณ์เสีย หันหลังทำท่าจะเดินจากไป
ว่าแล้วคนที่ล้มก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็ทรุดลงไปนั่งอีกที


“โอ้ย!”
“นี่เธอ?” อาซึนะหันมามอง
อายากะก้มมองที่ข้อเท้า มันบวมๆนะเนี่ย มิน่าละถึงลุกไม่ขึ้น เจ็บจังเลย
อาซึนะเดินมาดูใกล้ๆก็เห็นว่าข้อเท้าของอายากะแดงแจ๋ “ข้อเท้าแพลงนี่นา”
“มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?” คาเอเดะกับมานะเดินตรงมาหาหลังจากที่ไปซื้อของกินเสร็จแล้ว
“อาซึนะ ทำอะไรอยู่น่ะ” โคโนกะเดินเข้ามาหาบ้าง
“ขอโทษนะคะทุกคน แต่ดูเหมือนข้อเท้าดิฉันจะแพลง ถ้ายังไงเดี๋ยวดิฉันกลับโรงแรมก่อนดีกว่านะคะ” อายากะพูดขึ้น
โคโนกะหันไปมองหน้าอาซึนะ นี่แกล้งเขาจนเขาเจ็บตัวเลยเหรอเนี่ย อาซึนะรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาทางเธอ ก็ก้มหน้าสำนึกผิด
“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ คุณหนู?” เซ็ตซึนะเดินเข้ามาสมทบ
“อือ คุณหัวหน้าห้องขาแพลงน่ะ เรามาช่วยกันพาคุณหัวหน้าห้องกลับโรงแรมเถอะนะ”


“ดิฉันจะอุ้มคุณหัวหน้าห้องไปส่งที่โรงแรมเองคะ คุณหนูเล่นน้ำกับพวกคุณคาเอเดะไปก่อนละกันนะคะ แล้วเดี๋ยวดิฉันจะลงมาทีหลัง”
“หา!” โคโนกะทำท่าจะท้วงขึ้น
“เดี๋ยวฉันอุ้มไปเอง!” อาซึนะตะโกนลั่น ทำเอาทุกคนใจหายกันหมด
อายากะมองไปที่อาซึนะอย่างประหลาดใจ
“แน่ใจเหรอ?” มานะถามขึ้น
อาซึนะพยักหน้า (ก็เขาเป็นคนทำนี่)
ว่าแล้วเจ้าตัวก็เข้าไปช้อนตัวอายากะแบบไม่ทันตั้งตัว
“ว้าย! คุณอาซึนะ ปล่อยดิฉันลงนะคะ”
“เงียบไปเลย!”
“.................”
บรรยากาศชักตึงเครียด ใบหน้าของอาซึนะฉายแววไปด้วยความโมโห ใช่เธอไม่ได้โมโหคนอื่น เธอโมโหตัวเอง เอ๊ะ ทำไมต้องโมโหตัวเองด้วยนะ
อาซึนะก็อุ้มอายากะเดินกลับโรงแรมทันที ทำเอาทุกคนยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น


“อ้าวทุกคน คุณอาซึนะกับคุณหัวหน้าห้องหายไปไหนละคะ?” โนโดกะเดินจูงมือกับยูเอะเข้ามาหากลุ่ม
“ออ ก็อาซึนะน่ะสิ ทำคุณหัวหน้าห้องขาแพลง ก็เลยต้องพากลับโรงแรมน่ะ” โคโนกะตอบ
ทุกคนพยักหน้า
“เอ...พูดถึงโรงแรม พวกเธอค้างที่โรงแรมนี้หรือเปล่า?” ยูเอะถามพลางชี้ไปที่โรงแรมที่กลุ่มโคโนกะเข้ามาพัก
“ใช่จ๊ะ แล้วพวกเธอละ” โคโนกะยิ้มให้
“เหมือนกันเลยคะ! ได้ยินว่าพวกคุณมานะก็พักอยู่เหมือนกันใช่ไหมคะ?” โนโดกะยิ้มกว้าง
“ใช่แล้วเจ้าคะ นินนิน”
“จริงเหรอ ดีใจจัง” โคโนกะดีใจที่รู้ว่าเพื่อนๆก็อยู่ที่เดียวกัน
“แล้วพวกคุณหนูโคโนกะพักอยู่ที่ห้องไหนเหรอเจ้าคะ?”
“ฉันกับเซ็ตจังน่ะ อยู่ห้อง 706 ส่วนอาซึนะกับคุณหัวหน้าห้องอยู่ห้อง 707 จ๊ะ”


มานะส่งสายตาไปหาเซ็ตซึนะอีกแล้ว
“มีอะไรทัตซึมิยะ!?!” เซ็ตซึนะข้องใจมาก จะแซวฉันกับคุณหนูอีกละสิ
“เปล่า...” มานะหันหน้าหนี นึกสนุก
“แล้วคุณโนโดกะกับคุณยูเอะพักที่ห้องไหนละ?” เซ็ตซึนะถามขึ้น ไม่สนใจคำพูดของมานะ
“ห้อง 325 จ๊ะ”
“หืม....”
“พวกข้าพเจ้าพักอยู่ที่ห้อง 615 เจ้าค่ะ” คาเอเดะพูดแทรก
“เขายังไม่ได้ถามสักหน่อย คาเอเดะ” มานะหันไปมองหน้าคาเอเดะ
“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่เจ้าคะ ข้าพเจ้าก็แค่อยากบอกเฉยๆ หรือท่านมานะไม่อยากให้มีคนมารบกวนพวกเราหรือเจ้าคะ?”
“คาเอเดะ..” มานะหยิบปืนที่คาดไว้ที่เอว (ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้) มาจ่อหน้าคาเอเดะ
ทุกคนยืนตัวแข็งไม่กล้าขยับ
“มะ..มานะจัง ใจเย็นๆก่อน” โคโนกะยกมือท้วงขึ้น
“ข้าพเจ้าพูดเล่นน่ะเจ้าค่ะ” คาเอเดะยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติ
คาเอเดะเก็บปืน ไม่พูดอะไรอีก


“เออ คืนนี้พวกเรามานัดเจอกันที่ห้องใครสักคนดีไหมคะ?” โนโดกะพูดขึ้น
“หืม สังสรรค์หมู่เหรอ ไม่เลวนะ” ยูเอะเห็นด้วย
“เอ....ข้าพเจ้าว่าก็ดีเหมือนกันนะเจ้าคะ”
ทุกคนพยักหน้า
“งั้นเอาอย่างนี้ไหม ทุกคนมาหาที่ห้องของฉันกับเซ็ตจังตอน 2 ทุ่มเป็นไง?” โคโนกะเสนอ
“หา?? คุณหนูเอาจริงเหรอคะ?” เซ็ตซึนะถามเพื่อความแน่ใจ
“อืม! ก็ห้องเราใหญ่จะตาย และเราจะได้ชวนอาซึนะกับคุณหัวหน้าห้องด้วยไง”
“ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่คุณหนูเถอะคะ”
“โอเค งั้น 2 ทุ่มเจอกันอีก เอาเป็นว่าตอนนี้เล่นน้ำกันเถอะนะ” มานะตัดบท
แล้วทุกคนก็เล่นน้ำกันต่อไป


End of Chapter 5 TBC

Spoiler

สงสัยคงต้องเก็บกล้องไปก่อนแล้วละค่ะท่านผู้อ่าน ท่าทางคืนนี้เซ็ตจังกับโคโนจังจะไำม่ได้อยู่กันตามลำพัง เฮ้อ...

[SenTiNeL]

แหม อุส่าห์ตั้งกล้องไว้ สังสรรค์หมู่ซะก่อน...

ถึงอลาคุง เซนเองก็ชอบตอนนั้นเหมือนกันนะ รู้สึกเสียว(เพราะ Y สุดจะบรรยาย)รู้สึกลุ้น(เพราะจะเป็นยังไงต่อ)รู้สึกขำ(เพราะพูดติดอ่างเรื่อยเลย)

[someone]

โอ้~~น่าเสียดายสำหรับคืนนี้/me แบกกล้องกลับ

ไม่เป็นไรเรารอต่อไปได้ 555

สรุปฟิคนี้ก็เหมาทุกคู่เลยแฮะ(น่าจะเอาสี่สาวนักกีฬาาด้วยจะได้ครบ 555)

ดูท่าต้องซื้อกล้องเพิ่มแล้วล่ะมั้ง มันคงไม่พอแน่ๆ

[ReiKoN^o^!!]

งานนี้แบกกล้องกลับกันเป็นแถวเลยนะคะ 5 5 5 5

[Senior]

ขอแบกกล้องกลับด้วยอีกคนครับ

เฮ้อ~~เสียดายๆ

แต่...คราวหน้าจะแบกกล้องมาถ่ายให้ครบทุกคู่ หึหึหึ

มาต่อไวๆนะครับ

[Glizey]

เฮ้อ อะไรกัน อุตส่าเตรียมกล้องไว้แล้วแท้ๆ ไม่เปนไรๆ เด๋วมันก้ต้องมีบ้างแหละน่า *-*

ประมานว่าเผลอกินเหล้าแล้วมีไครสักคนเมาอย่างงี้ *0* หึหึ ต้องเตรียมตัวแล้ว *-*

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุกมากๆเลยงับ ^^

[ปราศจากหัวใจ]

/ me แบกกล้องกลับด้วยสีหน้า>>>>> =3=^

[Rand_Kung]

me/ชะโงกดูคนแบกกล้องกลับ

ฮะฮ่า เจ้าเสียโอกาสแล้ว

ข้าจองแถวหน้า!!! ฉากต่อไปข้าอยู่แถวหน้า!!!

me/เกาะขอบจอ

[lovelykiku]

Chapter 6 : 707

ณ ห้อง 707

“บะ....เบาๆสิคะ คุณอาซึนะ อะ...อา....”
“อยู่นิ่งๆเถอะน่า...”
“ตะ...แต่ คุณอาซึนะ ตรงนั้นมัน...”
“ยอมฉันซะดีๆเถอะ หัวหน้า”
“มันเจ็บคะ คุณอาซึนะ เจ็บ ปล่อยนะ!”
“โธ่เอ้ย แค่พันขาแค่นี้ทำเป็นเจ็บ ไม่ไหวเลยนะ” อาซึนะส่ายหน้า หลังจากที่พยายามพันผ้าประคบน้ำแข็งกับขาของอายากะที่ข้อเท้าแพลงอยู่ และตอนนี้ก็ทำสำเร็จ
“ก็คุณอาซึนะน่ะ มือหนักยังกับวัวทึก เชอะ!” อายากะหน้าแดง เชิดใส่
“หนอย เธอว่าฉันอีกแล้วนะ!” อาซึนะลุกขึ้น ชี้หน้าอายากะ (แรงไหมเนี่ย)
“ก็เพราะคุณคนเดียว ดิฉันเลยต้องเป็นแบบนี้”
“....................”
เงียบไม่มีเสียงตอบกลับ อายากะสะอึก เธอไม่ได้ตั้งใจจะตอกกลับให้อาซึนะรู้สึกผิด แต่ปากมันไปเองนี่


“คะ...คุณอาซึนะ....” อายากะยกมือจะไปจับไหล่อาซึนะ แต่ก็หยุดและเอามือลง
“ขอโทษนะ อายากะ ฉันผิดเองแหละ..”
อายากะตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่าอาซึนะคนนี้จะขอโทษเธอ ซ้ำยังเรียกชื่อเธอแทนคำว่าหัวหน้าห้องอีก
อาซึนะเงยหน้ามองหัวหน้าห้องด้วยสายตาที่ขอร้องให้เธอยกโทษให้ อายากะถอนหายใจ และยิ้มออก
“ค่ะ ดิฉันยกโทษให้”
อาซึนะยิ้มกว้างทันที แต่ก็ไม่มีคำพูดไหนหลุดออกมาจากปากสาวตา 2 สีอีก
อายากะเมื่อได้เห็นรอยยิ้มนั้นก็หัวใจเต้นแรง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องแคร์คนๆนี้ด้วย มานั่งนึกก็รู้สึกตัวเองเหมือนคนบ้า เธอยอมมาเที่ยวกับคนๆนี้เพื่อให้เขาสมหวัง เธอยอมทำตามที่คนๆนี้บอก เธอใจอ่อนกับคนๆนี้ทุกครั้ง เพราะอะไรกันนะ หรือว่า!?!
อายากะหน้าแดงทันที เธอรู้ใจตัวเองแล้ว เธอมองสาวผมส้มตรงหน้า อยากจะบอกความรู้สึกออกไปเหลือเกิน แต่ดูสิ เห็นๆอยู่เขาทำท่ารังเกียจเราจะตาย อย่าหวังอะไรลมๆแล้งๆนะ อายากะ คุณอาซึนะน่ะ...คุณอาซึนะ...ไม่มีทางชอบเธอหรอก


พลันน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้ม แค่คิดว่ารักไม่สมหวังหัวใจของอายากะก็เหมือนถูกบีบรัด เจ็บปวดเหลือเกิน
“อะ...อายากะ ร้องไห้ทำไม?”
อายากะสะดุ้ง ลืมไปว่าอาซึนะยังอยู่ รีบปาดน้ำตายิ้มให้แห้งๆ
“ขะ..ขอโทษค่ะ คุณอาซึนะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ผงมันเข้าตาน่ะ...”
อาซึนะทำหน้าฉงน เธอเอื้อมมือไปจับไหล่อายากะ
“อายากะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้ฉันฟังสิ อย่างน้อยฉันก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกับเธอนะ”
เพื่อนร่วมห้องเหรอ ใช่สิ ฉันก็เป็นได้แค่นั้นสินะ
อายากะเบือนหน้าหนี เธออยากจะหนีไปให้ไกลจริงๆ หนีไปจากคนๆนี้ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมารับรู้ความรู้สึกของเธอ
“อายากะ...”
“คุณอาซึนะคะ ดิฉันไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ คุณอาซึนะไปเล่นน้ำกับพวกคุณโคโนกะเถอะนะคะ ดิฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ....”


เงียบไม่มีเสียงตอบ อายากะกังวลอยู่ในใจ ใจหนึ่งเธอก็อยากให้อาซึนะไปจริงๆ เพราะเธออยากจะร้องไห้คนเดียว แต่อีกใจก็อยากให้อาซึนะอยู่ข้างๆให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
อายากะเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจ เมื่ออยู่ดีๆอาซึนะโถมตัวเข้ามากอดเธออย่างรวดเร็ว
“คะ...คุณอาซึนะ ทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!”
“เธอจะผลักไสฉันไปถึงไหน!” อาซึนะตะคอกใส่สาวผมทอง ทำเอาบ่อน้ำตาของอายากะแตกทันที
“ดะ..ดิฉันไม่ได้...”
“อะไรๆก็บอกอยู่คนเดียวได้ๆ เธอไม่แคร์คนอื่นบ้างหรือไง?!?”
“พูดอะไรน่ะ คุณอาซึนะ คุณต่างหากละที่ทำท่ารังเกียจดิฉัน ดิฉันก็แค่...”
อายากะยังไม่ทันพูดจบก็ถูกอาซึนะปิดปากด้วยริมฝีปากทันที


อายากะตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก ในใจคิดได้แต่ว่า คุณอาซึนะทำอะไรน่ะ รู้ตัวหรือเปล่า??
อาซึนะยังคงจูบเข้าอย่างหนักหน่วง ทำเอาสาวผมทองเคลิ้มไปกับรสจูบนั้น ซึ่งตอนแรกอายากะทำท่าจะดันตัวอาซึนะออกแต่ก็กลับเป็นปล่อยให้เลยตามเลย
ทั้งคู่จูบอยู่นานสองนานก็ถอยออกหอบอย่างเหนื่อยๆ
“คะ...คุณอาซึนะ...”
อาซึนะตอนนี้หน้าแดงจัด ได้สติ นึกขึ้นได้ว่าทำเรื่องที่ไม่ควรทำเสียแล้ว
“ขอโทษนะอายากะ! ฉันขอโทษ!” อาซึนะลงไปนั่งคุกเข่าขอโทษขอโพย
อาซึนะก้มหน้า บ้าเอ้ย ยัยนั่นต้องตบเราแน่ๆ
แต่แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาซึนะค่อยๆเงยหน้ามาก็เห็นสาวผมทองหน้าแดง น้ำตายังคงไหลอยู่ไม่ขาดสาย นั่งอยู่อย่างนั้น


อาซึนะรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ไอความรู้สึกนี่มันอะไรกันนะ
“อายากะ ฉันขอโทษ ถ้าฉันทำให้เธอเสียใจ...ฉันก็แค่....” อาซึนะนึกคำพูดอะไรไม่ออกอีก
ว่าแล้วสาวผมส้มก็กัดฟัน ลุกขึ้นยืน ทำเอาสาวที่นั่งอยู่มองตามด้วยความสงสัย
“อายากะ... ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบฉัน และยิ่งฉันมาทำแบบนี้เธอก็คงรู้สึกสะอิดสะเอียนสินะ...” อาซึนะพูดเสียงสั่นๆ เธอทำท่าจะร้องไห้อีกคน
“.........................”
“อายากะ ตบฉันเถอะ...” อาซึนะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ
“หา?”
“ตบฉันจนกว่าเธอจะพอใจ” ใบหน้าของอาซึนะฉายแววไปด้วยความเจ็บปวด
“คุณอาซึนะ....”
“เอาสิ! ตบเลย โทษฐานที่ฉันล่วงเกินเธอ ตบเลยสิ!”
อายากะไม่รอช้าเงื้อมือขวาขึ้น อีกมือจับไหล่ของอาซึนะอย่างมั่นคง
อาซึนะหลับตาปี๋ รอรับแรงฝ่ามือจากสาวผมทอง


อาซึนะรู้สึกได้ถึงการสัมผัสจากมือข้างขวาของอายากะ แต่มันเหมือนเป็นการลูบใบหน้าของเธอมากกว่า
อาซึนะใจเต้นแรง จะตบรึยังนะ
“หือ!!!” แต่แล้วอาซึนะต้องตะลึง เมื่อเปิดเปลือกตาออกมาก็พบว่าอายากะกำลังยื่นหน้าหมายจะมาจูบเธอ
อายากะหลับตาลง และแล้วริมฝีปากก็สัมผัสกับริมฝีปากของอาซึนะอย่างแผ่วเบา และเธอก็ถอยออกทิ้งให้อาซึนะลงไปนั่งกองกับพื้น หน้าแดงเป็นลูกตำลึง
“อะ...อะ....อะอะอายากะ.......”
อายากะหัวเราะเบาๆอย่างพึงพอใจ “ลงโทษไงคะ”
อาซึนะใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หนอยยัยนี่ ก่อนที่จะลุกขึ้นมา ผลักร่างอายากะให้นอนลงบนเตียง แล้วก็ขึ้นไปคร่อมตัว (เฮ้ย เอาจริงเรอะ!)
“คะ....คุณอาซึ....” ยังไม่ทันพูดจบ อายากะก็โดนอาซึนะประทับจูบอีกรอบ และสาวตา 2 สี ก็ดันตัวออกลงไปกระซิบข้างหูคนที่ถูกคร่อม
“เขาจูบกันอย่างนี้ต่างหากเล่า”
อายากะหน้าแดง อาซึนะยิ้มอย่างคนมีชัย ก่อนทำท่าจะโน้มเข้าไปจูบอีกรอบ
อายากะเอานิ้วมาทาบริมฝีปากอาซึนะ “เดี๋ยวก่อนสิคะ คุณอาซึนะ”
“หือ?”
“คุณจูบดิฉันทำไมคะ?”
อาซึนะหน้าแดง “ละ...แล้วเธอละ จูบฉันทำไม??”


อายากะนิ่งไปสักพัก ก่อนที่ใบหน้าจะฉาบไปด้วยสีแดง ช่างดูเซ็กซี่จนอาซึนะแทบจะทนไม่ไหว
“เพราะดิฉันรักคุณค่ะ คุณอาซึนะ…”
อาซึนะได้ยินอย่างนั้นก็ใจเต้นรัวเป็นจังหวะกล้อง ดีใจโผเข้ากอดสาวตรงหน้าทันที
“คะ...คุณอาซึนะ!”
“ฉันก็รักเธออายากะ ฉันรักเธอ!”
“จริงเหรอคะ?”
อาซึนะพยักหน้า
อายากะตัวสั่น เอามือลูบหน้าสาวตรงหน้าเบาๆ “นึกว่า....แอบชอบคุณข้างเดียวซะอีก”
ว่าแล้วอายากะกอดตอบด้วยความยินดี ตอนนี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขเหลือเกิน
“นี่ดิฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ คุณอาซึนะรักฉันใช่ไหมคะ” อายากะยังไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
อาซึนะหัวเราะเบาๆ “ไม่ได้ฝันไปหรอกนะ อายากะ ฉันอาซึนะ...รักเธออายากะ ฉันรักเธอจริงๆ” (เวอร์มากมาย)


สาวผมส้มก้มลงประกบปากคนที่เธอรักโดยที่อายากะก็จูบตอบ อาซึนะเคยสงสัยอยู่ในใจมานานว่าเธอแอบชอบคนๆนี้หรือเปล่า แต่ตอนนี้เธอรู้แล้ว เธอได้คำตอบนั้นมาแล้ว
พอทั้งคู่ถอนริมฝีปากออก อาซึนะก็ก้มลงไปซุกไซร้ที่คอของอายากะทันที
“อะ! คุณอาซึนะ” อายากะดันหัวให้สาวผมส้มเงยหน้าขึ้น อาซึนะทำหน้าเสียดาย
“เห? เธอทำลายมู้ดหมดเลยอายากะ...” (มู้ดความหื่น)
“แหม คุณอาซึนะ พึ่งจะรู้ใจกันทำไมถึงรีบร้อนอย่างนี้ละคะ”
“ไม่ได้รีบสักหน่อย อายากะ ฉันน่ะแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้วนะ เพราะฉะนั้น ขอเถอะนะ....”
อาซึนะส่งสายตาอ้อนวอน อายากะเมื่อเห็นตา 2 สีที่จับจ้องมาที่เธอ แสดงถึงแรงปรารถนาในตัวเธออย่างล้นหลาม (ความหื่นมันมีเยอะ) ก็ถอนหายใจ
“เฮ้อ ช่วยไม่ได้นะคะ...” แล้วเจ้าตัวก็กอดคออาซึนะให้โน้มตัวเข้ามา
อาซึนะยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะลงมาสนใจคนตรงหน้า หลังจากนั้นในห้องก็ไม่มีเสียงบทสนทนาอีก มีเพียงแต่เสียงครางที่ออกมาเป็นระยะๆเท่านั้น

End of Chapter 6 TBC

[ปราศจากหัวใจ]

[>w<]ลงเอยกันแล้วว~~~~~~~

หึ หึ คืนนี้ซินะ...หึ หึ หึ~~~~~~~~~~~~~~~~

[Senior]

คู่AAจบอย่างสมหวัง หึหึหึ

รอดูคู่KSคืนนี้...คืนนี้สินะ

/me นั่งเกาะขอบจอข้างแรนด์ พร้อมกล้องวิดิโอในมือ