204 replies to this topic

[someone]

ฮิ้ว~~~~~~ ลงเอยอย่างสวยงาม

จะรอดูคืนนี้...

[haruki_kawii]

รอ ks ต่ออิอิ

[Glizey]

-0- ขอกันง่ายๆงี้เลยเรอะ - -" แต่เอาเถอะ รอคู่อื่นต่อปาย *-*

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุกหวานแหววมากๆเลยงิ ^w^

[SenTiNeL]

สภาพห้อง 706 ล่ะคะ!!!

[ReiKoN^o^!!]

เรียบร้อยกันไป 1 คู่ 5 5 5


อ๊ะ... แล้วอีกคู่ล่ะคะ 5555

[lovelykiku]

มาแล้วจ้า!!!
ความจริงตอนนี้ไม่อยากจะให้มีโคโนxเซ็ตซึ
แต่เห็นเรียกร้องกันเยอะเลยต้องเปลี่ยนพลอตเรื่องเอาใจผู้อ่าน
หวังว่าคงถูกใจใครหลายๆคนนะคะ

Chapter 7 : How about 706?


เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก ท้องฟ้าที่ดูสดใสเริ่มมัวหมองลง ตะวันทำท่าจะลับฟ้าเสียแล้ว
“นี่ ทุกคน เราไปกินข้าวเย็นกันเถอะ” โคโนกะพูดขึ้น
ทุกคนพยักหน้า แล้วเดินไปหาร้านส้มตำ พูดเล่น ร้านอาหารซีฟู้ด ทั้งหมดนั่งกินกันเป็นเวลาเกือบชั่วโมง ก็จ่ายเงินมุ่งหน้าจะกลับโรงแรม โดยโคโนกะสั่งกับข้าวเผื่อให้พวกอาซึนะกับอายากะด้วย
“งั้น 2 ทุ่มเจอกันนะเจ้าคะ” คาเอเดะมองนาฬิกาและส่งยิ้มให้
ทุกคนพยักหน้าแยกย้ายกันไปที่ห้อง
“เซ็ตจัง”
“คะ คุณหนู”
โคโนกะจ้องหน้าไปที่เซ็ตซึนะ ส่งสายตาบ่งบอกว่าฉันไม่ได้ชื่อคุณหนู
“โคโนจัง...” เซ็ตซึนะยิ้มแห้งๆ พลางเกาหัว
“อืม เดี๋ยวฉันจะเอาข้าวไปให้พวกอาซึนะก่อนนะ ไม่รู้ป่านนี้เป็นยังไงกันมั้ง และก็จะได้ไปบอกอาซึนะให้มาหาพวกเราตอน 2 ทุ่มด้วย เซ็ตจังรอที่ห้องก่อนนะ”
“ตกลงค่ะ โคโนจัง”
โคโนกะเขย่งตัวหอมแก้มเซ็ตซึนะและเดินออกจากห้องไป

_____________________________________________


อาซึนะจ้องมองไปที่สาวผมทอง ที่ตอนนี้เพลีย นอนหอบอยู่
“เหนื่อยเหรอ?” อาซึนะลูบหน้าอายากะเบาๆ แล้วหยิบเส้นผมสีทองมาจูบเล่น
“กะ...ก็นิดหน่อยคะ...” อายากะตอบอย่างเขินๆ
“ขอโทษนะ ที่รุนแรงไปหน่อย...”
อายากะแทบอยากจะม้วนตัวลงไปใต้ผ้าห่ม เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอพึ่งจะมีความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับอาซึนะ คนที่เธอทะเลาะด้วยประจำ
“ดิฉันก็...มะไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ...”
“เห?” อาซึนะยิ้มกริ่มๆ
“มีอะไรหรือคะ”
“ฉันพึ่งรู้นะเนี่ยว่าหัวหน้าห้องชอบแบบนี้น่ะ”
อายากะหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม “คุณอาซึนะ ทำไมพูดอย่างนี้ละคะ บ้าๆๆๆๆ” อายากะทุบไปที่ตัวอาซึนะด้วยความเขิน

“ฮ่าๆๆๆ ขอโทษ ก็เธอน่ารักนี่นา ฉันก็เลยอยากแกล้ง”
พออาซึนะพูดจบอายากะก็มองตา 2 สี ของสาวที่อยู่เบื้องหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่อาซึนะชมเธอว่าน่ารัก ดีใจจัง
“ขาค่อยยังชั่วยัง?” อาซึนะก้มลงไปมองขาของอายากะ ลูบเบาๆ
“อืมม... ก็รู้สึกดีขึ้นแล้วคะ” อายากะยิ้มให้
อาซึนะพอมองปฏิกิริยาของอายากะ ก็เครื่องติดขึ้นมาซะงั้น
“อายากะ...”
“คะ? ว้ายยยย! คุณอาซึนะ จับอะไรน่ะ!!”
“ขอโทษนะ แต่เธอน่ารักเกินไปแล้ว ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วละ”
“หา! ไม่จริงนะ คุณอาซึนะ แต่ว่าเรา อะ...อา.....อ๊างงงงงงงงงงงงง” (หื่น)

*ก๊อก ก๊อก*

“อาซึนะ! ฉันซื้อข้าวมาให้ เปิดประตูให้หน่อยสิ”
ทั้งคู่ตะลึง เมื่อได้ยินเสียงคนเรียกนอกห้อง ลุกขึ้นมาจากเตียง จัดแจงใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
*ก๊อก ก๊อก ก๊อก*

“อาซึนะ! ได้ยินไหมเนี่ย?”
“มาแล้วๆๆ” อาซึนะรีบวิ่งไปเปิดประตู
“อะ! อาซึนะฉันซื้อข้าวมาให้แนะ นี่ไงๆ” โคโนกะชูข้าวกล่องยื่นให้อาซึนะ
“ขอบใจนะ โคโนกะ เข้ามาก่อนสิ”
โคโนกะส่ายหัว “ไม่เอาละ เดี๋ยวฉันต้องไปทำอะไรนิดหน่อย”
“ออ เคๆ ขอบใจมากนะ”
โคโนกะพยักหน้า “อือ ใช่ อาซึนะ 2 ทุ่ม มาหาที่ห้องฉันกับเซ็ตจังด้วยนะ”

“เห? ทำไมละ”
“ก็คุณโนโดกะ อยากให้มีนัดสังสรรค์กันน่ะ คุณมานะ คุณคาเอเดะก็มานะ”
“ออ” อาซึนะเหลือบไปมองนาฬิกา อีกชั่วโมงกว่าๆนี่นา
“พาคุณหัวหน้าห้องมาด้วยนะ อาซึนะ”
อาซึนะพยักหน้า
“งั้นฉันไปก่อนละ เจอกันนะ”
“อือ เจอกัน” อาซึนะโบกมือ ปิดประตูห้อง เดินเข้ามาวางกล่องข้าวไว้บนโต๊ะ และเดินไปหาอายากะที่นั่งอยู่บนเตียง

“คุณโคโนกะมา มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“อือ ยัยโคโนกะซื้อข้าวมาให้แนะ ปะ.. เดี๋ยวฉันพาไปกิน”
อาซึนะเดินไปช้อนตัวอายากะ ทำเอาคนถูกอุ้มตกใจ แต่ก็กอดคออาซึนะแน่น
“เอ้า” อาซึนะวางร่างสาวผมทองบนเก้าอี้ แกะข้าวกล่อง จัดแจงให้เรียบร้อย
“ขอบคุณนะคะ คุณอาซึนะ” อายากะหยิบตะเกียบ คีบอาหารเข้าปาก
“อืม... เออใช่ และก็เดี๋ยวเราต้องไปหาพวกโคโนกะที่ห้องตอน 2 ทุ่มด้วยนะ”
“ทำไมคะ?”
“ก็คืนนี้เขานัดกันสังสรรค์น่ะ ทุกคนไปกันหมด”
“แต่ว่าขาดิฉัน...”
อาซึนะวางตะเกียบ เดินไปหาสาวตาสีเขียว ยกตัวอายากะขึ้นจากเก้าอี้ และจัดแจงให้นั่งบนตักของตน
“ฉันจะดูแลเธอเอง ไม่ต้องกังวลหรอกนะ” ว่าแล้วอาซึนะก็หยิบตะเกียบทำท่าป้อน
อายากะเขินหน้าแดง เธอไม่เคยถูกใครเอาใจขนาดนี้มาก่อน ก็พยักหน้า กินข้าวที่อาซึนะป้อนให้แต่โดยดี (แหม ไอคู่นี้มันจะหวานไปถึงไหน/อาซึนะ : เธอเป็นคนแต่งเองไม่ใช่รึไงยะ)

_________________________________________


“เซ็ตจัง เปิดประตูให้หน่อยจ้า”
“กลับมาแล้วเหรอคะ คุณหนู”
“เซ็ตจัง...” น้ำเสียงเรียบแต่น่ากลัวของโคโนกะทำเอาเซ็ตซึนะขนลุกซู่
“ขอโทษนะคะ โคโนจัง แต่มันติดปากน่ะคะ”
โคโนกะเดินเข้ามาในห้อง ปิดประตู จ้องไปที่ดวงตาสีรัตติกาลของคนรัก ก็ถอนหายใจ สงสัยต้องแก้เรื่องชอบพูด “คุณหนู” ติดปากซะหน่อยแล้ว
“โคโนจัง?” เซ็ตซึนะเห็นสาวผมสีช็อกโกแลตนิ่งไปก็รู้สึกใจคอไม่ดี
“เซ็ตจัง....”
“คะ?”
“หันหลังหน่อยสิ...”
เซ็ตซึนะทำหน้างงๆก่อนที่จะยอมทำตาม
“เอามือมาไว้ที่หลัง 2 ข้างเลยนะ”
“โคโนจังจะทำอะไรคะ?”
“เดี๋ยวก็รู้...”
เซ็ตซึนะยืนอยู่นิ่งๆ ไม่เข้าใจว่าโคโนกะต้องการจะทำอะไรกันแน่

“ห้ามขยับจนกว่าฉันจะบอกนะ”
“อะ..อือ”
สักพักโคโนกะก็ไปหยิบผ้ามาผูกที่ข้อมือของเซ็ตซึนะอย่างรวดเร็วและแน่นขึ้น
“โคโนจัง!!”
“ฉันบอกว่าอย่าขยับไง เซ็ตจัง” เสียงที่เอาจริงเอาจังของโคโนกะทำให้เซ็ตซึนะตัวแข็งทื่อ นี่เธอทำให้โคโนกะโกรธอย่างนั้นเหรอ
“คะ...โคโนจัง”
โคโนกะหันไปหยิบผ้าอีกผืน เอามาผูกตาเซ็ตซึนะ
“โคโนจัง! ดิฉันมองไม่เห็นนะคะ”
“เงียบนะ! นี่เป็นการลงโทษที่เธอเรียกฉันว่าคุณหนู เพราะฉะนั้นเซ็ตจังห้ามปฏิเสธนะ”
หัวใจเซ็ตซึนะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คุณหนูโกรธจริงๆแล้ว

เมื่อผูกตาเสร็จเรียบร้อยแล้ว โคโนกะก็ผลักให้เซ็ตซึนะล้มลงไปบนเตียงทันที ในสภาพหน้าคว่ำ
“อุหวา!!! โคโนจัง อันตรายนะคะ”
“................”
โคโนกะไม่สนคำพูดขององครักษ์สาวอีกต่อไป เธอเริ่มก้มหน้าลงไปไซร้ซอกคอของเซ็ตซึนะอย่างรุนแรง จนเซ็ตซึนะครางออกมาไม่เป็นภาษา
“ค...โคโน.... อะ...อา... อย่า..ค่ะ....” เซ็ตซึนะพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่สำเร็จ
โคโนกะออกแรงจนคอของเซ็ตซึนะเป็นรอยแดง เธอก็ถอยออก มองรอยแดงๆและยิ้มอย่างพอใจ
“คะ..โคโนจัง?”
โคโนกะเอามือไปสัมผัสตามตัวเซ็ตซึนะเบาๆเป็นเชิงปลุกอารมณ์ เซ็ตซึนะแทบอยากจะแกะผ้าแล้วลุกขึ้นมาตอบโต้การกระทำนั้นบ้าง แต่เธอก็ต้องยอมให้กับคนรักของเธออยู่ดี
โคโนกะถอนการสัมผัส มองไปที่คนรักที่กำลังเหนื่อยหอบ เธอยิ้มอย่างผู้ชนะ รู้แล้วว่าทำให้เซ็ตซึนะเกิดอารมณ์ซะแล้ว จึงคลานไปกระซิบข้างหูองครักษ์สาว
“สรุปฉันชื่ออะไรจ๊ะ เซ็ตจัง?”
“คะ...โคโนจังคะ”
“แล้วยังจะเรียกฉันว่าคุณหนูอีกหรือเปล่า?” โคโนกะงับหูของเซ็ตซึนะเบาๆเป็นการยั่วยุ
เซ็ตซึนะส่ายหัวไปมา
“ดีมากจ๊ะ”

โคโนกะค่อยๆแกะผ้าออก เปิดให้เห็นดวงตาของเซ็ตซึนะที่ฉายแววไปด้วยอารมณ์พรุ่งพล่าน
“เอ....ฉันควรจะแกะผ้าที่มือของเซ็ตจังดีไหมน้า....” โคโนกะทำเสียงยั่วกว่าเดิม ก้มลงประทับจูบที่ซอกคอของเซ็ตซึนะ
“...............” เซ็ตซึนะยังคงไม่ตอบ โคโนกะก็ยังคงเร้าอารมณ์ต่อไป
“ว่าไงจ๊ะ เซ็ตจัง อยากได้ตัวฉันหรือยัง...”
เซ็ตซึนะขยับข้อมือแรงๆจนผ้าหลุดออก และจับโคโนกะลงไปนอนข้างล่างบ้าง
โคโนกะตกตะลึง แต่ก็แอบยิ้มเล็กน้อย แหมแรงเยอะจังนะ นี่เราคงยั่วมากจนทนไม่ไหวเลยละสิ เซ็ตจัง
“แหม เซ็ตจัง แกะเองได้ก็ไม่บอก” โคโนกะแหย่
ซามูไรสาวยิ้มบางๆ “ดิฉันนึกว่าโคโนจังโกรธซะอีก” แล้วเซ็ตซึนะก็ลงไประดมจูบทั่วตามตัวของโคโนกะ
โคโนกะเอามือไปจับคางเซ็ตซึนะให้เงยขึ้น “โกรธสิ แต่เซ็ตจังต้องมีวิธีทำให้ฉันหายงอนอยู่แล้ว จริงไหม?”
“ค่ะ...”
ทั้งคู่โน้มตัวลงไปประทับริมฝีปากของกันและกันอย่างเนิ่นนาน ก่อนที่จะเริ่มบรรเลงเพลงรักกันต่อไป

End of Chapter 7 TBC

Spoiler

/me แอบจิ้นเล็กน้อย ขอดองตอนหน้าไว้ก่อนนะคะ

[SenTiNeL]

ปิดตา ไซร้คอ.... [เค้ามีแต่ตีหม้อ]

เสร็จไปอีก 1 คู่

[Glizey]

-0- ไปแล้วอีกคู่สินะ หึหึ แล้วก้เหลืออีก 2 คู๋ *-*

อยากไห้ถึงตอนงานสังสรรค์เรวๆจังเลยแหะ =w=

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุกมากๆเลยงับ ^^

[Senior]

โฮกกกกกกก อ๊ากกกกกก

ถูกใจมากครับบ บ บ

อยากเป็นเซ็ตจัง *____*

โคโนจัง...เล่นแรงนะเนี่ย

น....น่าร๊ากกกกกก

มาต่อไวๆนะครับ

[ปราศจากหัวใจ]

เสร็จไปอีกคู่ หึ หึ

/ me อิจฉาเซ็ตจังนิดๆ

มาต่อไวไวนะครับ สนุกมากๆ สู้ๆ!~~~>w<

[Rand_Kung]

ฮะ ฮะ ฮะ...

ฮะแง้ว...เล่นแรงอ่ะโคโน้วววว

tip! รู้ไหมว่า ถ้าปิดตาแล้ว ประสาทสำผัสทั้งหมดจะมีความสามารถสูงขึ้น...

เท่ากับว่าเซ็ตจัง....

me/ขนลุก

[ติ๊งต๊องเรนเจอร์]

มาเร็วๆนะค่ะ

ถูกจัยโคตร

แต่โคโนจังเล่นแรงไปไหมอะค่ะ

(รู้สึกอิจฉาจนิดๆ)

[Person.Lonelies]

โหย คู่อายากะ กับอาซึนะหวานกันจัง

อ่านแล้วเกือบเป็นเบาหวานแหนะ

[lovelykiku]

ขอโทษที่หายไปนานค่ะ
มาต่อกันเลยดีกว่า

Chapter 8 : Party

เวลา 2 ทุ่ม

*ก๊อก ก๊อก*

“ค่าาาา” สาวผมสีโกโก้ลุกจากเตียง สวมใส่เสื้อผ้า และปลุกให้อีกคนลุกขึ้นมาแต่งตัวเตรียมพร้อมเหมือนกัน
โคโนกะเดินมาเปิดประตูก็พบเพื่อนๆรออยู่หน้าห้อง
“ขอโทษที่มารบกวนนะคะ” โนโดกะพูดขึ้น
“อือ เข้ามาก่อนสิจ๊ะ ทุกคน”
“ขอบคุณ” มานะเดินตามมาติดๆ
โคโนกะมองออกไปนอกห้องไม่เห็นเงาของอาซึนะกับอายากะ
“มองหาใครอยู่เหรอเจ้าคะ คุณหนูโคโนกะ” นินจาสาวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าโคโนกะยังยืนอยู่ที่ประตู
“อืม ก็อาซึนะกับคุณหัวหน้าห้องน่ะสิ....”


“เฮ้ๆ ฉันกับอายากะทำไมเหรอ?” สาวผมส้มเดินมาที่หน้าห้อง 706 และที่สร้างความประหลาดใจให้คนทั้งห้องก็คือ อาซึนะได้อุ้มอายากะเอาไว้ที่หลัง (เหมือนขี่ม้าส่งเมือง)
โคโนกะเห็นก็ส่งยิ้มให้อาซึนะ แหมเราพลาดอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย แถมอาซึนะยังเรียกชื่อของคุณหัวหน้าห้องอีก
“เข้ามาก่อนสิอาซึนะ ไงคะคุณหัวหน้าห้อง ขาดีขึ้นหรือยังคะ?” โคโนกะถามสาวผมทอง
“ก็ดีขึ้นแล้วคะ รู้สึกไม่เจ็บเลย ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ” อายากะยิ้ม
โคโนกะหัวเราะเบาๆ “แหม แสดงว่าอาซึนะเนี่ยมียาวิเศษแน่เลย คุณหัวหน้าห้องถึงได้รู้สึกหายปวดเป็นปลิดทิ้งขนาดนี้”
“คุณโคโนกะ!/โคโนกะ!” อาซึนะกับอายากะตะโกนหน้าแดงพร้อมกัน ทำเอาทุกคนหัวเราะกันอย่างขบขัน
“พูดเล่นน่ะจ๊ะ”

_________________________________________________________________________________

เมื่อทุกคนเข้ามาที่ห้องต่างก็นั่งตั้งวงกัน
“ข้าพเจ้านำน้ำผลไม้กับขนมมาฝากเจ้าคะ”พูดจบคาเอเดะก็ชูลังขวดน้ำผลไม้ขึ้นมา พร้อมกับกองขนมมากมายก่ายกอง
“โห ดีจัง ขอบคุณนะคะคุณคาเอเดะ” โคโนกะหยิบลังขวดไปวาง เซ็ตซึนะจัดแจงหาแก้วน้ำมาให้ครบจำนวนคน แล้วก็ค่อยๆรินส่งต่อให้ทีละคน
อายากะมองไปข้างๆขวดก็ตกใจ “เดี๋ยวก่อนคะ!”
ทุกคนหยุด หันมามองที่อายากะเป็นสายตาเดียวกัน
“ทำไมเหรอคะ คุณหัวหน้าห้อง?” โนโดกะวางแก้วน้ำลง
“คือ...นี่มันน้ำผลไม้ผสมแอลกอฮอล์นี่คะ”
“เห!” ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน


“คาเอเดะ นี่เธอ” มานะหันไปมองคาเอเดะ นี่คิดจะทำอะไรอีกเนี่ย
“นานๆทีข้าพเจ้าก็อยากให้ทุกคนเต็มที่กันบ้างนี่เจ้าคะ พวกเราพึ่งจะสอบเสร็จกันก็ย่อมเครียดเป็นธรรมดา ก็ต้องหาทางระบาย...”
“ไม่ได้นะคะ ดิฉันไม่อนุญาต” เซ็ตซึนะตัดบท
“เซ็ตจัง?” โคโนกะสงสัย
“ไม่เห็นเป็นไรเลย คุณเซ็ตซึนะ นานๆที และอีกอย่างมันก็ผสมแค่ 5%เอง ก็เหมือนกินน้ำผลไม้ธรรมดาๆแหละ” อาซึนะพูดท้วง เพราะเธอหิวน้ำใจจะขาด
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ค่ะ คุณหนูคะ ถ้าเกิดคุณหนูเป็นอะไรไปละก็ ดิฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด” เซ็ตซึนะส่งสายตาที่มุ่งมั่น
“ท่านเซ็ตซึนะ คุณหนูโคโนกะน่ะเคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนแล้วนะเจ้าคะ ไม่เห็นจะต้องกังวลเลย ใช่ไหมเจ้าคะ คุณหนูโคโนกะ”
โคโนกะพยักหน้า เธอเคยดื่มจริงๆตอนไปงานปาร์ตี้อะไรก็แล้วแต่ของคุณตา เรื่องดื่มแอลกอฮอล์จึงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเธอ


“ตะ...แต่ว่า...” เซ็ตซึนะพยายามท้วงขึ้นอีก โคโนกะจึงเดินไปคล้องแขนกับองครักษ์ของเธอ เงยหน้าขึ้นส่งสายตาน่ารักน่ากอดให้เซ็ตซึนะ
“นะจ๊ะ เซ็ตจัง แค่นิดหน่อย...”
เจอไม้นี้เซ็ตซึนะหน้าแดง ปากพะงาบๆ จึงพยักหน้า ยอมจนได้
“ถ้าคุณเซ็ตซึนะเห็นว่ามันไม่ดี คุณเซ็ตซึนะก็ไม่ต้องดื่มก็ได้นะ” อาซึนะพูดเพื่อให้เซ็ตซึนะรู้สึกดีขึ้น
“อ่า.....” เซ็ตซึนะทำตัวไม่ถูก จะดื่มหรือไม่ดื่มดี แต่ก็นานๆที ลองหน่อยจะเป็นไรไป
“มะ...ไม่เป็นไรคะ ดิฉันดื่มได้”
ทุกคนหัวเราะเบาๆ แล้วจึงส่งแก้วน้ำดื่มกันอย่างเอร็ดอร่อย


“ว่าแต่เราจะทำอะไรกันดี?” ยูเอะถามขึ้น
“อืม....จะให้มานั่งคุยกันเฉยๆก็น่าเบื่อ...” อาซึนะเริ่มคิด
“ข้าพเจ้ามีเกมอยากจะเสนอเจ้าคะ” คาเอเดะยกมือขึ้น
“เกมอะไรน่ะ?” มานะสงสัย เดินไปรินน้ำอีกแก้ว
“เรามาเล่นเกมพระราชากันดีไหมเจ้าคะ เนี่ยข้าพเจ้าทำมาแล้วด้วย”
ว่าแล้วคาเอเดะก็ชูด้ามไม้แปดแท่ง บนหัวเขียนตัวเลข 1-7 และอีกแท่งป้ายเป็นสีเหลือง
“หือ เล่นยังไงเหรอคะ?” อายากะถามด้วยเพราะเธอไม่เคยเล่นมาก่อน
ทุกคนหัวเราะ นี่คุณหัวหน้าห้องไปอยู่ไหนมาเนี่ย
“คือยังงี้นะเจ้าคะ พวกท่านจะเห็นว่ามีไม้แปดแท่ง แต่ละแท่งจะเขียนหมายเลขเอาไว้ แต่มีอีกแท่งที่ป้ายสีเหลือง และเราก็จะเอาแท่งไม้ทั้งหมดใส่ไว้ในถุง แล้วให้ทุกคนสุ่มจับไม้ขึ้นมาคนละแท่ง ได้เบอร์อะไรก็อย่าบอกกันนะเจ้าคะ ส่วนคนที่ได้แท่งที่มีสีเหลืองก็จะได้เป็นพระราชาเจ้าคะ”
“เป็นพระราชาแล้วไงต่อคะ” อายากะยังคงสงสัยอยู่
“ก็จะสามารถสั่งคนอื่นได้ไงเล่า” อาซึนะตบไหล่อายากะเบาๆ


“เอ๋? สั่งอะไรก็ได้เหรอคะ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าพระราชาจะมาสั่งคนโน้นคนนี้ตรงๆไม่ได้นะเจ้าคะ พระราชาจะสั่งได้โดยเลือกหมายเลขเท่านั้น”
อายากะทำหน้างงกว่าเดิม
“คืออย่างนี้นะ สมมติว่าฉันได้เป็นพระราชา ฉันก็อาจจะสุ่มเลือกสั่งประมาณว่า ให้เบอร์ 2 วิดพื้น 10 ที คนที่ได้แท่งไม้เบอร์ 2 ก็ต้องทำตามที่ฉันบอก ไม่อย่างงั้นก็จะโดนโทษหนักมากกว่าเดิม” มานะอธิบาย
อายากะถึงบางอ้อทันที
“ไง สนไหมละเจ้าคะ?” คาเอเดะหันมาขอความคิดเห็น
ทุกคนพยักหน้า เพราะไม่มีอะไรจะทำอยู่แล้ว อีกอย่างเกมนี้ก็ท่าทางจะสนุกไม่น้อย

______________________________________________________________________________

“เอาละเรามาเริ่มกันเถอะเจ้าค่ะ” คาเอเดะนำไม้ใส่ถุง เขย่าๆ และให้ทุกคนจับขึ้นมา
ทุกคนมองที่ปลายไม้พร้อมกัน
และแล้วเกมก็เริ่มขึ้น
“อะ!” อายากะเผลอพลั้งปากออกมา เพราะเธอได้ไม้ที่ป้ายสีเหลือง
“โอ้...ท่าทางคุณหัวหน้าห้องจะได้เป็นพระราชานะคะเนี่ย” โนโดกะทักขึ้น
อายากะพยักหน้าน้อยๆ ใบหน้าแดงๆ
“เอาสิ สั่งเลยอายากะ” อาซึนะส่งยิ้มให้
“งะ...งั้น เอ่อ....”อายากะคิดไม่ออก ก็เธอไม่รู้ว่าอยู่ๆเธอจะได้เป็นพระราชาก่อนชาวบ้านเขานี่
“หุหุ น่าสนุกแหะ” มานะหัวเราะเบาๆ


“งั้น...” ในที่สุดอายากะก็นึกได้
ทุกคนตั้งใจฟังใจจดใจจ่อ คุณหัวหน้าห้องจะสั่งอะไรกันนะ
“ดิฉันสั่งให้เบอร์ 3 ต้องนั่งหกกบเป็นเวลา 1 นาที”

...............................................
......................................
..........................
..............
.....
.

“......................” ไม่มีใครพูดอะไร เพราะตะลึงกับคำสั่ง
“คะ..ใครได้เบอร์ 3 เหรอ?” โคโนกะทักขึ้น
“อะ...เอ่อ ฉะ...ฉันเอง” ยูเอะชูไม้ขึ้น ทำท่าจะร้องไห้ นี่เธอต้องมาทำท่าหกกบจริงๆเหรอเนี่ย!!
“ฮ่าๆๆ งั้นก็ทำตรงนี้เลยเจ้าคะ ท่านยูเอะ” คาเอเดะชี้นิ้วไปที่พื้น


ยูเอะเดินไปตรงจุดที่คาเอเดะชี้ เธอตั้งท่าทำหกกบทันที “จับเวลาสิ!”
ทุกคนดูเวลา นั่งขำท้องแข็ง เพราะท่าหกกบมันเป็นท่าที่ดูกี่ทีๆก็ตลก ยกเว้นโนโดกะที่คอยพะวงกลัวหน้ายูเอะจะคว่ำกับพื้น
20 วิ ผ่านไป แขนยูเอะเริ่มล้า โหยยยย 1 นาที ฆ่าฉันดีไหมเนี่ย
“ยะ...ยูเอะจัง อดทนไว้นะ” โนโดกะสงสารเพื่อนรักสุดหัวใจ หันไปมองอายากะด้วยสายตาเคืองๆ โธ่ คุณหัวหน้า ได้สั่งทั้งทีทำไมถึงสั่งให้ใช้กำลังนะ
อายากะก็ก้มหน้าสำนึกผิดเล็กน้อย ก็เธอคิดอย่างอื่นไม่ออกเลยนี่นา ทำไงได้
57 58 59 60! ในที่สุดยูเอะก็ทำสำเร็จ เธอล้มลงนอนกับพื้น หอบแรงๆ ทำเอาโนโดกะตกใจ วิ่งเข้าไปโอบกอดทันที
“ยูเอะจัง ยูเอะจัง!!”
“อะ...อือ ไม่เป็นไรหรอก โนโดกะ ฉันแค่เหนื่อยนะ แฮ่กๆ” ยูเอะลุกขึ้นมานั่งได้ ในใจคิด หนอยฉันจะต้องเอาคืนให้ได้ คอยดูสิ
“เยี่ยมมากเลยเจ้าคะ คุณยูเอะ” คาเอเดะชูนิ้วให้ ทุกคนพยักหน้าปนขำๆเล็กน้อย
“มาต่อรอบต่อไปกันเถอะนะ” มานะพูดขึ้น รวบไม้ใส่ถุง

End of Chapter 8 TBC

Spoiler

/me มาอัพแล้วเดินจากไป รอตอนต่อไปนะจ๊ะ

[someone]

ก..เกม..พระราชา O[ ]o

บรื๋อ! คิดแล้ว...สยอง /me ขนลุก

มาต่อเร็วๆน้า

[Rand_Kung]

เกมยอดฮิตมาแล้ว....

พูดจริงๆนะ ใครไม่ได้ยไม่รู้หรอก....

โดยเฉพาะป๊อกกี้....

[Person.Lonelies]

น่าสงสารยูเอะเหมือนกันนะเนี่ย
แล้วต่อไปใครจะเป็นพระราชาเอ่ย

[haruki_kawii]

อยากเห็นคูksงิ...ไม่รู้โคโนจังจะสั่งอะไร

[SenTiNeL]

ยูเอะ รับกรรมคนแรกเลย น่าสงสาร ตลกท่าหกกบแฮะ 55555

[ติ๊งต๊องเรนเจอร์]

มาต่อไวๆนะค่ะ ^ _ ^


(โดยเฉพาะช่วงปิดเทอมนี้อย่างน้อยของสัก 1-2บททีนะค่ะ)