145 replies to this topic

[RayChan(ナット)]

FanFic{Kono-Setsu} : Two Hearts


บทนำ

ท่านเคยได้ยินเรื่องราวของกระจกสองบานหรือไม่

หนึ่งกระจกที่มีลวดลายอันสวยงามและวิจิตรการตา...ถูกวางไว้ในห้องนอนอันสวยงามของผู้เป็นเจ้าของ

หนึ่งกระจกที่ไร้สิ้นซึ่งลวดลายและความสวยงามใดๆ...ถูกตั้งทิ้งร้างไว้ในมุมมืดของห้องเก็บของเก่าคร่ำคร่า

เจ้าของกระจกทั้งสอง...สอดส่องใบหน้าเรียวมนของตนที่กระจกแสนงามนั้นอยู่เป็นประจำ คอยดูแลรักษาเป็นอย่างดี

...ในขณะที่กระจกอีกหนึ่งบาน...

ผู้เป็นเจ้าของไม่เคยเหลียวและและใส่ใจ จนฝุ่นจับที่บานกระจกจนมิด ใยแมงมุมเส้นบางถักทอขอบกระจกเต็มไปหมด

...หากกระจกสามารถแสดงกริยาเหมือนมนุษย์ได้...มันคงได้แต่นั่งร้องให้อยู่เช่นนั้นทุกคืนวัน...

วันหนึ่ง...ขณะที่เจ้าของกำลังทำความสะอาดกระจกแสนงาม มือที่ลูบไปตามขอบกระจกถูกบาดเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนกระจกแสนงามเต็มไปหมด

หลังจากผู้เป็นเจ้าของออกจากโรงพยาบาล กระจกแสนงามที่ตั้งไว้ในห้องนอน ถูกนำไปวางไว้ในห้องเก็บของ...ส่วนกระจกไร้คุณค่า เจ้าของนำมาทำความสะอาด ก่อนจะนำมาวางไว้ในห้องนอนแทนที่กระแจกแสนงาม

...ผู้เป็นเจ้าของเพิ่งตระหนักเดี๋ยวนี้เองว่า...

กระจกแสนงามที่มีลวดลายอันวิจิตร ขอบของกระจกสามารถเป็นของมีคมมาทำร้ายตนได้อย่างแสนสาหัส

...ขณะที่...

กระจกที่ไร้สิ้นซึ่งความงามที่ตนมองเห็นเป็นสิ่งไร้ค่ามาโดยตลอด ขอบของกระจกมิได้แหลมคมเลยแม้แต่น้อย
.
.
.
.
นิทานโบราณ...เปรียบเหมือนบุคคลสามคน

หนึ่งคนคือเจ้าของกระจกสองบาน

หนึ่งคนคือกระจกงามอันแสนคม

หนึ่งคนคือกระจกไร้ค่าธรรมดา


...แต่ชีวิต...ใช่ว่าจะเป็นดังคำกล่าวของนิทานโบราณเสมอไป...

**************************

เพล้ง!!!

เสียงแก้วแตกดังลั่นไปทั่วห้องแห่งหนึ่งใน อพาร์ทเมนต์เก่า ซึ่งอยู่ในโตเกียว ภายในห้องที่เป็นต้นตอของเสียง ที่นอนถูกกระชากจนกระจุยกระจาย ตู้โชว์ตัวเล็กๆมีร่องรอยของการปัดสิ่งของ บนพื้นห้องเต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆที่แตกเกลื่อนกระจายไปทั่วห้อง

แต่สิ่งที่ถูกตั้งไว้อย่างเรียบร้อยดี คือ อุปกรณ์วาดรูปต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นขาตั้ง แก้วใส่พู่กัน สีน้ำที่มีมากมายหลายยี่ห้อ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

ข้างๆเป็นรูปภาพใบหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าจะลงสียังไม่เสร็จดีนัก หากแต่รูปร่างของมันก็พอจะให้เดาได้ว่าผู้วาดต้องการวาดสิ่งใดลงไป

เด็กสาวผู้มีผมและนัยน์ตาสีดำสนิทถือดอกไม้ช่อหนึ่งอยู่ในมือ ดวงตาฉายแววแห่งความปิติยินดี รอยยิ้มน้อยๆที่ปรากฏอยู่บนใบหน้านั้นดูอ่อนโยน นั่นเป็นภาพของซากุระซากิ เซ็ตซึนะ!

เพล้ง!!!

เสียงแก้วแตกระลอกสองดังขึ้นอีกครั้ง มันดังออกมาจากห้องน้ำที่ประตูไม่ได้ปิดสนิทดี บนพื้นก่อนที่จะถึงประตูห้องมีรอยหยดของเลือดไปตามทาง

ภายในห้องน้ำที่มีแสงไฟสลัวๆ รอยคราบเลือดเปรอะไปตามผนังห้องและพื้นห้อง ไม่ว่าจะเป็นรอยมือ รอยถูไปตามพื้น และที่สำคัญ ยาหลายชนิดเกลื่อนกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้อง

“ แฮ่ก...แฮ่ก ”

เด็กสาวผู้มีผมสีน้ำเงินเข้ม ยืนหอบอยู่ตรงหน้ากระจกเหนืออ่างล้างหน้า สภาพกระจกที่ตอนนี้แตกเป็นรอยอย่างไม่มีชิ้นดี หากแต่ส่วนหนึ่งของรอยร้าวกำลังสะท้อนให้เห็นถึงนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่กำลังโกรธจัด

“มีความสุขนักใช่มั้ย? งั้นก็มีความสุขเสียให้พอ!”

เด็กสาวคำรามใส่กระจก มือขวาของเธอที่จับอยู่ขอบอ่างเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมามากมายโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง ส่วนแขนขวาเองก็เต็มไปด้วยริ้วรอยของบาดแผลจากการถูกของมีคมบาด

“ก่อนที่จะไม่มีโอกาสอีกต่อไป โคโนเอะ...โคโนกะ”

ถ้อยคำสุดท้ายเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา พร้อมๆกับลมหายใจที่โรยริน ผู้พูดแม้สีหน้าจะดูอ่อนล้าโรยแรง หากแต่กลับมีรอยยิ้มหยันปรากฏ

ฉัน....จะแย่งทุกสิ่งทุกอย่างของเธอมาให้หมด

...ทุกสิ่งที่ควรเป็นของฉัน...



กระจกไร้ค่าผู้กำลังโกรธเกรี้ยว



...อย่างที่นิทานโบราณกล่าวไว้ กระจกที่ไร้สิ้นซึ่งความงดงาม กระจกที่ได้แต่ทนทุกข์ทรมาน กระจกที่ได้แต่นั่งร้องให้อยู่ทุกค่ำคืน...

กระจกไร้ค่าบานนั้น มันจะกลับมาแทนที่กระแจกแสนงาม

...แต่การกลับมาแทนที่ครั้งนี้...
.
.
.
.
กระจกแสนงามจะโดนทำลาย!

---จบบทนำ---

เป็นการเอาของเก่ามาปัดฝุ่นค่ะ หลายคนคงไม่รู้จัก เพราะเก่ามากกกกกกกกก 555+ นึกว่าจะไม่แต่งแล้ว แต่เสียดาย

ช่วงนี้ถ้ามีเวลาว่างก็แต่งเวียนไปเวียนมาตลอดทั้งสามฟิคที่ลงที่บอร์ดนี้ ไม่ได้ลงแล้วดองค่ะ

ฟิคนี้เป็นฟิคยาวค่ะ ถ้าเวลาอำนวยก็จะทยอยลงตอนใหม่ๆเรื่อยๆ พยายามแก้ภาษาให้ดูดีขึ้น...แต่สุดท้ายก็แก้ไม่ได้ค่ะ เลยต้องปล่อยไว้อย่างงั้นเลย=[]="

ขอบคุณสำหรับคนอ่าน และคนเมนต์ทุกท่านค่ะ

Quote

ปล.ใครคือกระจกบานไหนบ้าง= ="..............

อันนี้เดี๋ยวก็คงรู้ค่ะ^^"a

Edited by RayChan, 02 October 2009 - 08:58 PM.

[someone]

ชอบมากมาย(เหมือนเดิม)

มาต่อไวไวนะคะ

[ปราศจากหัวใจ]

โอ้~ เปิดเรื่องมาอย่างเลิศ ๕๕๕+

น่าติดตาม ขอไปอ่านอีกรอบ=A=..

ปล.ใครคือกระจกบานไหนบ้าง= ="..............

[lovelykiku]

โอ้ เป็นเรื่องที่ชวนให้น่าติดตามดีค่ะ
มาอัพไวๆนะคะ จะรออ่านค่ะ

ท่าทางเรื่องจะออกแนว drama รึเปล่า
เอหรือไม่ใช่ 55

[Person.Lonelies]

เปิดเรื่องดีมากเลย มันชวนให้ติดตามอ่าน

แล้วเด็กสาวผมน้ำเงินนั้นใครหว่า

ไม่เป็นไร เอามาลงเมื่อไหร่จะมาอ่านให้ได้

(มั้ง - -)

[SenTiNeL]

โอ้วๆ น่าสนุกแฮะ

อัพต่อด่วนจ้า ><

[RayChan(ナット)]

บทที่ 1

'...'

เสียงของใคร

'...'

เสียงใครกำลังร้องให้

'ขอโทษนะ'

ขอโทษฉันทำไม

'ได้โปรด...อย่าทำดีกับฉันนักเลย'

คำพูดแสนเศร้า

'ฉันเพียงแค่หลอกใช้คุณ!'

ถ้อยคำที่โกรธเกรี้ยว

...แต่ทำไม...ถึงได้มีหยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นล่ะ

อย่าร้องให้...ฉันรู้...ว่าถูกคุณหลอกใช้

แต่...ขอเพียงแค่...อยู่เคียงข้างคุณ...ไม่ได้หรอ

ขอเพียงแค่...รักคุณ...ไม่ได้หรอ

ทุกสิ่งที่คุณทำ...อาจเป็น'ความลวง'

แต่คำพูดที่คุณบอกว่า 'รัก'ฉัน...คงไม่ใช่คำ'โกหก'หรอกใช่มั้ย

...ยิ้มเถอะ...

***************************************

กริ๊ง!!! กริ๊ง!!!

เสียงนาฬิกาปลุกรูปเพนกวิ้นดังขึ้น มันยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่ซักพักใหญ่ ก่อนที่มือเรียวขาวจะยื่นมากดปิดมันลง ร่างเจ้าของห้องที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มค่อยๆลุกขึ้นนั่งด้วยความงัวเงีย นัยน์ตาสีดำสนิทที่ยังคงปรือด้วยความง่วงมองมาทางนาฬิกาเพนกวิ้นตัวอ้วน...6 โมงครึ่ง...

เด็กสาวเจ้าของเส้นผมสีดำสนิทยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอนสีฟ้า...ฝัน...แต่จำแทบไม่ได้ว่าฝันถึงอะไร เธอยังคงนั่งนิ่งเพื่อพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายจึงทำได้แต่เพียงสะบัดศีรษะไปมาเพื่อคลายความกังวล...แม้จะยังคาใจถึงฝันเมื่อคืนก็ตามที

ทุกสิ่งที่จำได้มีเพียงคำพูด...'ฉันเพียงแค่หลอกใช้คุณ!'

ถ้อยคำที่โกรธเกรี้ยว ทว่ากลับมีน้ำเสียงสะอื้นเจอปนอยู่

...คำถามเกิดขึ้นต่อมาทันที...ใครคือคนที่พูด?...และหลอกใช้ใคร?

หรือว่า...หลอกใช้เรา?

เมื่อไม่สามารถตอบคำถามที่ตัวเองตั้งขึ้นได้ เซ็ตซึนะจึงต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำ ล้างหน้าเพื่อหยุดความคิดของตัวเองที่ตอนนี้กำลังจะส่งคำถามมากมายตามมาอีกระลอก

แกร๊ก!

ประตูห้องน้ำถูกเปิดขึ้น ตามมาด้วยร่างของเด็กสาวผมดำซึ่งสวมชุดนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนมาโฮระ เธอสูงโปร่ง ผิวขาวอมชมพู หุ่นดีแบบนักกีฬา แตกต่างจากสมัยอยู่มัธยมต้นที่หุ่นบอบบาง ทรงผมที่เคยไว้รวบไปด้านซ้าย ถูกแปรเปลี่ยนเป็นทรงซอยสั้นยาวประบ่า ทำให้ดูดีขึ้นจนเธอติดเป็นหนึ่งในคนที่ป็อบปูล่าของบรรดารุ่นพี่และรุ่นน้องสาวๆในโรงเรียน

เซ็ตซึนะยืนผูกริบบิ้นที่หน้ากระจกที่มีขนาดเท่ากับตัวเธอพอดี เมื่อเด็กสาวผูกเสร็จ สำรวจตัวเองเรียบร้อยก็เดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาตั้งบนโต๊ะ พลางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

" เอาล่ะ...นี่ก็เป็นอีกหนึ่งวัน "

อีกหนึ่งวัน...ที่จะต้องรับมือกับเหตุการณ์เดิมๆทุกเช้า

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนที่มันจะปิดลง...โดยที่ร่างของเด็กสาวผมดำไม่ได้ยืนอยู่ในห้องนี้อีกต่อไป

...

" อ๊ะ! อรุณสวัสดิ์ค่ะ รุ่นพี่ซากุระซากิ "

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ " พูดพร้อมกับยิ้มให้ เด็กสาวผมดำต้องพยายามส่งยิ้มและพูดคำว่า 'อรุณสวัสดิ์'ไปตลอดทางตั้งแต่เธอเดินเข้าประตูมา ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้องก็ทยอยเข้ามามะรุมมะตุ้ม และนี่คือ'เหตุการณ์เดิม'ที่ทำให้เธอต้องถอนหายใจทุกเช้านั่นเอง

" ดีใจจังที่มาทัน คุณซากุระซากิ มาโรงเรียนตอนเช้า "

" เท่จังเลยนะ ดูดีกว่าตอนม.ต้นเยอะเลย "

" มีแฟนหรือยัง "

" ยังเลย เห็นว่ายังไม่มีใครนะ "

" แล้วหลานผอ.โรงเรียนนั่นไม่ใช่แฟนหรอ "

" ไม่ใช่มั้ง เขาว่าเป็นแค่เพื่อนสนิทกันน่ะ "

และอีกคำพูดมากมายที่รายล้อม จนกว่าเธอจะเข้าห้องเรียนมาได้ก็ฉีกยิ้มจนเหงือกแห้ง เมื่อก้าวเข้ามาในห้องเรียน 4-a แล้วทำให้เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนค่อยๆเดินไปนั่งที่โต๊ะของเธอ และฟุบตัวลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

...เป็นภาพที่เพื่อนๆเห็นจนชินตาทุกเช้า...

ทุกคนในห้องได้แต่ยิ้มๆเมื่อมองสภาพของนักดาบสาวที่อ่อนแรงกับบรรดาแฟนคลับ ทุกคนล้วนเป็นสมาชิกเก่าตั้งแต่สมัยม.ต้นทั้งนั้น ก่อนที่จะมีเสียงของหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องดังขึ้น เสียงหวานนั้นสร้างรอยยิ้มให้เซ็ตซึนะได้ในเวลาต่อมา

" อรุณสวัสดิ์จ้ะ เซ็ตจัง "

ถ้อยคำที่สดใสร่าเริง พร้อมด้วยคำเรียกชื่อที่เรียกกันเพียงแค่สองคน กล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เด็กสาวเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาวอมชมพู รูปร่างบอบบางน่าถนุถนอม เรือนผมยาวสลวย เพราะใบหน้าและรูปร่างที่โตขึ้น เป็นสาวขึ้น ทำให้เธอดูอ่อนหวานขึ้น กลายเป็นหนึ่งในสาวงามของห้องเลยทีเดียว

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ โคโนจัง "

" เหนื่อยหน่อยนะ คุณเซ็ตซึนะเนี่ย พอเปลี่ยนทรงผมหน่อยก็กลายเป็นคนป็อปปูล่าทันทีเลย " เด็กสาวผมสีส้ม ผูกกระดิ่งสองข้างเอ่ยแซว ทำให้เซ็ตซึนะหัวเราะเขินๆพลางตอบว่า

" สงสัยต้องโทษโคโนจังแล้วล่ะค่ะ เพราะโคโนจังเป็นคนบังคับ "

" แหม ก็ฉันอยากให้เซ็ตจังหล่อๆนี่นา จริงสิ ตอนเย็นจะไปกินข้าวที่ไหนดีล่ะ "

สิ้นคำถาม หลังจากที่เด็กสาวผมดำหน้าแดงได้ซักพักก็กลับมาเป็นสีหน้าปกติ เธองุนงงเล็กน้อย เพราะปกติแล้วจะกินข้าวเย็นกันที่ห้องของโคโนกะและอาซึนะตลอด น้อยครั้งที่จะไปกินข้าวกันข้างนอก และส่วนใหญ่คนที่ชวนก็คือตัวเธอเองด้วย ทำให้แปลกใจไม่น้อยที่ครั้งนี้โคโนกะกลับเป็นฝ่ายชวนเอง

" ที่ไหนก็ได้ค่ะ แล้วแต่โคโนจังกับคุณอาซึนะเลย " เมื่อสาวผมดำพูดจบประโยค อาซึนะที่อยู่ข้างๆก็ต้องสะดุ้ง รีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะชี้ใบ้ไปทางเด็กสาวผมน้ำตาล ทำให้เซ็ตซึนะยิ้มกว้างอย่างเข้าใจ...ไปกินกันแค่สองคนสินะ...

" เอาเป็นร้าน... " ยังไม่ทันที่นักดาบสาวจะพูดจบประโยค เสียงออดโรงเรียนก็ดังขึ้น ทุกคนต่างรีบเข้านั่งประจำที่ ซึ่งที่นั่งของแต่ละคนก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากสมัยม.ต้นอีกเช่นกัน

และแล้วก็เริ่มการเรียนการสอนวิชาภูมิศาสตร์ โดยมีอาจารย์ร่างท้วม ผมหยักโศกสีน้ำตาลแดง สวมแว่นหน้าเตอะ หน้าตาใจดี ยืนอธิบายแผนที่บนกระดานหน้าห้อง ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่อาจารย์อย่างตั้งใจ เซ็ตซึนะก็ต้องถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกระซิบจากคนข้างๆ

" เอ่อ...คุณซากุระซากิคะ? " เด็กสาวผมสีม่วงปรกหน้าซึ่งนั่งข้างๆเธอ เจ้าของฉายา'คุณหนูร้านหนังสือ'กระซิบเรียก ทำให้เด็กสาวผมดำหันไปหาด้วยความงุนงง สีหน้าเหมือนเป็นคำถามว่า'อะไรคะ' อีกฝ่ายไม่ได้ตอบหากแต่ยื่นกระดาษที่พับไปมาหลายตลบให้

เซ็ตซึนะรับมาค่อยๆเปิดใต้โต๊ะเพื่อไม่ให้อาจารย์เห็น กระดาษถูกคลี่ออกเผยให้เห็นลายมือ และตัวการ์ตูนรูปหน้าน่ารักๆที่คุ้นตา ข้อความนั้นทำให้รู้ทันทีว่าใครเป็นคนส่งมาให้


[เอาร้านอะไรดีล่ะจ๊ะ? พ่อ ^[]^]


เด็กสาวผมดำยิ้มกว้าง หัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะหยิบดินสอขึ้นมาเขียนหวัดๆ พับกระดาษและส่งคืนให้กับผู้สงสาร์นคนเดิม


[วันนี้ทานราเม็งดีมั้ยคะ? แม่ ^^]


ผ่านไปเวลาไม่นาน จดหมายแผ่นใหม่ก็ถูกส่งมาอีก ทำให้เซ็ตซึนะกระซิบขอโทษโนโดกะที่ต้องลำบากยื่นให้ทุกครั้ง แต่ฝ่ายนั้นก็ยิ้มและส่ายหน้าบอกว่า ไม่เป็นไร


[เดี๋ยวไปร้านเค้กด้วยนะจ๊ะ >[]<]



[ระวังอ้วนนะคะ พ่อไม่ชอบคนอ้วน ^^]


เขียนตอบกลับ พร้อมวาดเป็นรูปโคโนกะตัวน้อยที่มีรูปร่างอ้วนๆกลมๆ ถือคถารูปหมู และส่งเสียงอู๊ดๆ ส่งเสร็จก็ปรายตามองไปทางคนรับที่นั่งเยื้องไปด้านหลัง ที่เมื่อเปิดอ่านถึงกับหัวเราะชอบใจกับรูปวาดนั้น


[ถ้าอ้วนแล้วพ่อจะทิ้งแม่ไปหรอ? T^T]


คราวนี้โคโนกะส่งมาเป็นรูปวาดเซ็ตซึนะตัวน้อย มีรูปหัวใจอยู่รอบๆตัว วิ่งตามตัวการ์ตูนผู้หญิงหุ่นเซ็กซี่ ทำให้เด็กสาวผมดำแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว ทุกคนได้แต่มองสองคนนี้ที่เอาแต่หัวเราะกับข้อความในกระดาษ โดยไม่ได้สนใจรอบข้างและสิ่งอื่นใดอีกต่อไป...ราวกับโลกนี้มีเพียงสองคน...


[ไม่มีวันทิ้งแน่ค่ะ พ่อสัญญา...]


ข้อความฉบับนี้แทนที่จะมีเสียงหัวเราะเหมือนคราวก่อน แต่ก็ทำให้คนรับอมยิ้มอย่างมีความสุข...เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายรักษาสัญญาข้อนี้ได้


รู้ว่าคนนี้สามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อทำให้เธอมีความสุข

รู้ว่าคนนี้ยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้

รู้ว่าคนนี้คือคนเดียวที่เธอได้มอบหัวใจให้

...และ...

...รู้ว่าคนนี้ก็ได้มอบหัวใจตอบกลับมาเช่นกัน...


เวลาผ่านไป...จนเมื่อแสงแห่งดวงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านเข้ามาที่หน้าต่างของห้องเรียน การเรียนการสอนของวันนี้จึงเสร็จสิ้นลง ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน เซ็ตซึนะพยายามชวนให้อาซึนะไปด้วย แต่ฝ่ายนั้นก็ยังยืนยันคำเดิมเพราะไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ

" วันนี้มีอะไรหรอคะ ถึงได้ชวนออกมากินข้าว? "

เอ่ยถามขึ้นระหว่างนั่งทานราเม็งในร้านที่อยู่แถวโรงเรียน หลังจากที่ทั้งคู่ต้องพยายามหลบบรรดาแฟนคลับเซ็ตซึนะออกมาจากโรงเรียน ด้วยการที่เด็กสาวผมดำต้องอุ้มโคโนกะโดดข้ามกำแพงออกมา

" เดี๋ยวทานเสร็จก่อนจะดีกว่านะ "

เด็กสาวผมน้ำตาลตอบยิ้มๆอย่างมีเลศนัยพลางหันไปจัดการกับราเม็งตรงหน้า ทำให้เซ็ตซึนะนั่งนึกว่าวันนี้เป็นวันพิเศษอะไรหรือเปล่า...วันเกิดตัวเอง หรือวันเกิดของโคโนกะก็ไม่ใช่...วันครบรอบที่คบกันก็ไม่ใช่...แล้ววันนี้วันอะไรล่ะเนี่ย ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะความจำสั้น ขนาดเมื่อเช้าเธอยังจำไม่ได้ว่าฝันว่าอะไร...พูดแล้วก็ทำให้นักดาบสาวนึกถึงคำพูดในฝันอีกครั้ง

'ฉันเพียงแค่หลอกใช้คุณ!'

แปลก...ปกติเธอไม่น่าจะติดใจกับความฝันขนาดนี้ แต่ครั้งนี้เหมือนกับเป็นสิ่งสำคัญเหลือเกิน...ใครพูด?...พูดกับใคร? แล้วทำไมถึงร้องให้...จะสามารถรู้คำตอบนี้ได้หรือเปล่านะ...

โคโนกะที่เพิ่งทานเสร็จเห็นเซ็ตซึนะที่ทานเสร็จก่อนเธอนานแล้วเอาแต่นั่งเหม่อมองไปข้างนอกหน้าต่าง ที่มีคนยืนรอรถแท็กซี่อยู่ฝั่งตรงข้ามร้าน เป็นสาวผมทองนักศึกษาของแผนกมหาวิทยาลัยมาโฮระ เป็นผู้หญิงหน้าตาดีทีเดียว เด็กสาวผมสีน้ำตาลอมยิ้ม...เธอรู้ว่าเซ็ตซึนะไม่ใช่คนแบบนั้นแต่ก็เอ่ยเปรยขึ้นมา...

" สวยเนาะ ผู้หญิงคนนั้นน่ะ "

" อื้ม... "

" สวยกว่าฉันอีกเนาะ เซ็ตจัง "

" อื้ม... "

" ไม่ยักรู้ว่าเซ็ตจังชอบสาวผมทอง "

" อื้ม..."

นักดาบสาวพูดคำเดิมโดยที่ไม่ได้คิดอะไร แต่แล้วผ่านไปห้าวินาที สมองค่อยประมวลผลขึ้นมาได้ ทำให้เซ็ตซึนะต้องรีบปฏิเสธทันที

" หวะ...หวา!!! มะ...ไม่ใช่นะคะ พอดีดิฉันเอาแต่เหม่อ ก็เลย..."

แทนที่คุณหนูผู้เป็นที่รักจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่คนรักชมผู้หญิงอื่นต่อหน้าตัวเอง กลับผิดคาดที่เธอนั่งหัวเราะกับท่าทางของนักดาบสาว ก่อนที่เซ็ตซึนะจะก้มหน้าด้วยสีหน้าแดงแปร๊ด เอ่ยเสียงเบาว่า

" ไม่มีใคร...สวยเท่าโคโนจังในสายตาของดิฉันหรอกค่ะ... "

โคโนกะหยุดหัวเราะ มองคนรักของตัวเองยิ้มๆ เป็นคนขี้อายไม่เปลี่ยน...แม้ว่าช่วงหลังนี้จะกล้าขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม เธอรู้ดีว่าเซ็ตซึนะไม่ใช่คนเจ้าชู้...เธอสามารถไว้ใจคนรักได้ด้วยความมั่นใจเต็มร้อยเลยทีเดียว อาจจะเกินร้อยก็เป็นได้...

" นี่ไง...ที่ฉันชวนออกมากินข้าว " พูดพลางยื่นกำไลข้อมือสีเงินให้ตรงหน้านักดาบสาว

เป็นกำไลข้อมือที่ห้อยด้วยรูปหัวใจหลายดวง มันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งน่ารัก และที่สำคัญคือหัวใจพวกนั้นสลักชื่อออกมาเป็นชื่อ 'เซ็ตจัง' กับ 'โคโนจัง' สลับกันไปมา เซ็ตซึนะรับมามองด้วยความรู้สึกแสนดีใจ มันเป็นสิ่งเล็กน้อยที่แสนจะมีคุณค่า หากคนที่รักให้เรา ไม่ว่าของนั้นจะด้อยราคาซักเท่าไรเธอก็จะเห็นว่ามันราวกับเป็น 'มหาสมบัติ'

" ฉันไปเห็นแถวชิบูยาน่ะ...น่ารักดี ฉันซื้อมาสองอันน่ะจ้ะ ไม่แพงมากหรอก เพื่อให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป..." ไม่พูดเปล่า ยกมือซ้ายที่มีกำไลแบบเดียวกันให้ดูด้วย

" ขอบคุณมากเลยนะคะ...ขอบคุณจริงๆ " เซ็ตซึนะพึมพำด้วยความซึ้งใจ พลางใส่กำไลข้อมือที่แขนขวาของตัวเอง โคโนกะส่ายหน้าให้ยิ้มๆ

" ฉันต่างหากล่ะ ที่ต้องขอบคุณเซ็ตจัง..." เด็กสาวผมดำมองหน้าคุณหนูของเธอด้วยความฉงน โคโนกะเดาสีหน้านั้นออก เธอเอามือเกยคางพลางตอบว่า

" ...ขอบคุณที่รักฉัน..."

ประโยคสั้นๆทำให้เซ็ตซึนะยิ้มกว้างออกมา

" เช่นกันค่ะ...ฉันรักคุณ...รักคุณมากกว่าใคร...ในโลกนี้เลย "

ไม่มีความเขินอายใดๆ...ไม่มีความประหม่าใดๆ...มีแต่ความมุ่งมั่น ความจริงใจ...และความรักอย่างสุดซึ้งในแววตาขององครักษ์คนนี้

แทนคำตอบเดียวกัน...โคโนกะลุกขึ้นยืนเอามือยันโต๊ะก่อนจะโค้งตัวลง...สัมผัสริมฝีปากของคนรักอย่างแผ่วเบา...นุ่มละมุน อ่อนโยน...โดยไม่แคร์สายตาใครๆที่กำลังมองคนทั้งคู่

เซ็ตซึนะที่ตอนแรกตกใจที่จู่ๆถูกจูบโดยไม่ทันตั้งตัว...กลายเป็นหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่คนรักมอบให้

...ขอบคุณ...ที่เรารักกัน

ท่ามกลางสายตาของทุกคน...ไม่สนใจสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น

หากมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง

...ก็เหมือนกับว่าโลก...มีเพียงเรา



{'ขอเพียงแค่...รักคุณ...ไม่ได้หรอ'}

---จบบทที่1---

ขออภัยค่ะ นัทพยายามอย่างที่สุดในการแต่งให้มันหวานแล้ว...แต่เหมือนจะเก้ๆกังๆไงไม่รู้ - -*

จะพยายามแก้ตัวต่อไปเรื่อยๆค่ะ เหอะๆ อยากให้หวานกว่านี้ แต่ดัน...เฮ้อ=[]=" เซ็งตัวเองค่ะ

บทนี้บางส่วนได้แรงบันดาลใจมากจากฟิคของพี่มิซากิค่ะ เรื่อง mouichido kimini itai (ไม่แน่ใจว่าเขียนถูกมั้ย) ชอบฟิคนั้นของพี่เขามากๆเลย ภาษาสวยมากๆ ร้องให้มันทุกตอน 555+

Edited by RayChan, 04 October 2009 - 08:23 PM.

[someone]

พ่อ แม่ หุหุ น่ารักจริงจริ๊ง~~~

สวีทกันเหลือหลาย ^^

[lovelykiku]

อ่านไปยิ้มไปเลยนะเนี่ยเรื่องเนี่ย

ชอบจังเลย พ่อแม่ โอ้ยคัน โดนมดกัน ขึ้นเต็มจอเลย

หวานเหลือเกิน

มาต่อเร็วๆนะคะ

[Glizey]

ดุเหมือนเรื่องมันจะออกแนวเส้ายังไงไม่รุแหะ -*-

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ รออ่านต่อ อยากรุว่าจะเปนไงต่อ *-*

[SenTiNeL]

ไปเอาไบก้อนมาให้หน่อย มดเต็มเลย!!

พ่อ....แม่.... น่ารัก~ ><

[ปราศจากหัวใจ]

หวานซะ~~>w<

โอ๊ย!มดกัดๆ ๕๕๕+

ทั้งคู่แรงไม่แคร์สื่อจริงๆ~!!!พี่น้อง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!>[]<

[Rand_Kung]

วะ...หวานพอแล้วล่ะครับท่าน...

หวาน...หวานมาก...

แต่แอบถูกใจคอมาโซนิดนึงแบบนี้ชอบบบบบ

อนาคตมีเรื่องให้ซรี้ดแน่ๆ

me/แอบนึกถึงความหลัง จะว่าหวานก็หวาน จะว่าเลี่ยนก็เลี่ยน อารมณ์นี้เลย....

ปล.เรปล่าง......

พี่ไม่ดองเล้ยยยย พี่ไม่ดองงงงง

Edited by Rand_Kung, 07 October 2009 - 09:09 PM.

[Senior]

พ่อ....แม่....น่ารักจริงๆเลยนะเนี่ย

อ่านแล้วยิ้มออกเลยฮะ

สรรพนามที่ใช้เรียกนี่น่ารักจังเลย

บทนำก็น่าอ่าน สำนวนการเขียนยอดเยี่ยมเลยครับ

มาลงต่อไวๆนะครับ อย่าดองฟิคเหมือนเรปบน(555+โบ้ยไปที่แรนด์)

[RayChan(ナット)]

บทที่ 2

" เอารสอะไรดีจ๊ะ เซ็ตจัง? "

เสียงหวานร้องถามหน้าเคาท์เตอร์ ภายในร้านเค้กที่ตกแต่งด้วยสีชมพูน่ารักๆ เจ้าของร้านเป็นคุณป้าร่างท้วม ท่าทางใจดี ยืนยิ้มรอตักเค้ก เซ็ตซึนะที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านเดินเข้าไปดูเค้กที่ตู้กระจกด้วยกัน

" เอาชิ้นนี้ดีกว่าค่ะ โคโนจังคงจะเอาชิ้นนี้แน่เลยใช่มั้ย? " เด็กสาวผมดำชี้ไปที่เค้กรสสตรอเบอร์รี่ ที่มีลูกสตรอเบอร์รี่โปะข้างบน ก่อนจะชี้ไปทางเค้กรสสิ้มหน้าตาน่ากินที่อยู่ข้างๆ...เธอรู้ว่าโคโนกะชอบเค้กรสส้ม รสชาดเปรี้ยวอมหวาน...คล้ายกับรสสตรอเบอร์รี่ที่เธอชอบ

โคโนกะอมยิ้ม พยักหน้าให้โดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ โคโนกะนั่งมองบรรยากาศภายในร้าน ในขณะที่เซ็ตซึนะค่อยเดินตามมานั่งอีกที

" ฉันสั่งเค้กไปให้คุณอาซึนะด้วยน่ะค่ะ คุณอาซึนะชอบรสช็อคโกแล็ตใช่มั้ยคะ? "

" อื้ม จำเก่งจังเลยนะ " โคโนกะตอบยิ้มๆ...เซ็ตซึนะเป็นคนใส่ใจกับคนรอบข้างตัวเสมอ...ไม่ต้องให้คอยนาน คุณป้าเจ้าของร้านก็ยกจานเค้กมาวางตรงหน้า ตามด้วยแก้วน้ำสองแก้ว ทั้งคู่กล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทานเค้กกัน

ระหว่างนั่งทานไปได้ซักพัก โคโนกะก็มองเซ็ตซึนะที่ตักเค้กใส่ปากยิ้มๆ เธอพิจารณารูปร่างที่น่ามองนั่น เรือนผมสีดำสนิทที่ตัดกับผิวสีขาว...กริยาท่าทางสุภาพ อ่อนโยน...แต่ในบางครั้งก็แข็งแกร่งและดุดัน ทุกอย่างรวมเป็นนักดาบสาวคนนี้...

เด็กสาวผมดำที่นั่งทานเค้กด้วยความเอร็ดอร่อยหยุดชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่นั่งจ้องตัวเธออยู่ ทำให้อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

" เอ่อ...หน้าดิฉันมีอะไรติดหรอคะ? "

โคโนกะส่ายหน้าให้ยิ้มๆ เธอเอามือเกยคาง เรือนผมสีน้ำตาลเข้มอ่อนนุ่มร่วงลงมาที่ไหล่ด้านขวา ตอบอย่างคนอารมณ์ดีว่า

" แค่อยากมองน่ะจ้ะ "

" เอ่อ...ทำไมหรอคะ? "

สิ้นคำถาม ทำให้คนถูกถามทำหน้านึกเล็กน้อย " มันอธิบายยากนะ บอกไม่ถูกเหมือนกัน...คงจะเหมือน...ที่ฉันชอบเค้กส้มนี่ล่ะมั้ง ที่มองยังไงก็น่ากิน...ไม่ว่าจะเป็นเค้กส้มของร้านไหน รสชาดไม่ดียังไง...แต่สำหรับฉัน ยังไงมันก็อร่อย น่ากินไปทุกร้านล่ะจ้ะ "

เซ็ตซึนะฟังโคโนกะอธิบายก็พยักหน้าให้เบาๆ แทนคำตอบว่า...เธอเองก็พอเข้าใจ...แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดต่อว่า...

" แสดงว่าดิฉันก็เป็นเค้กส้มน่ะสิคะ!?! "

ดูเหมือนคำพูดของนักดาบสาวจะถูกอกถูกใจอีกฝ่ายมาก เพราะทำให้คนตรงหน้าถึงกับขำก๊ากออกมาเลยทีเดียว

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่นั่งทานเค้กตรงหน้าจดหมดขณะที่โคโนกะกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม จู่ๆเด็กสาวก็นึกอะไรขึ้นมาได้...

" นี่...เซ็ตจัง "

" คะ...โคโนจัง? " เอ่ยขานรับอย่างสุภาพ ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเช่นกัน

...แต่ก็แทบสำลักเมื่อได้ยินประโยคถัดมา...
.
.
.
.
.
" ฉันเป็นเค้กสตรอเบอร์รี่ของเซ็ตจังหรือเปล่า? "

" โคโนจัง! พูดอะไรออกมาคะเนี่ย!?! "

เด็กสาวผมดำโวยวายทันที ขณะที่โคโนกะเอาแต่หัวเราะคิกคักกับคำพูดที่ถูกใจตัวเองอย่างมาก หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปจ่ายค่าเค้ก และถือถุงเค้กช็อคโกแล็ตออกมาด้วย

ซ่า...ซ่า

แต่เมื่อก้าวพ้นประตูร้านมาก็พบกับฝนที่เทลงมาอย่างหนัก แม้ว่าทั้งคู่จะมีร่มก็เถอะ แต่ฝนขนาดนี้ทำให้กลับหอลำบากเหมือนกัน...ระหว่างกำลังคิดว่าจะทำอะไรต่อ เซ็ตซึนะก็มองไปเห็นห้องสมุดขนาดย่อมที่อยู่ถัดจากร้านเค้กออกไปประมาณห้าหกคูหา...เป็นห้องสมุดที่ดัดแปลงมาจากบ้านพักสไตล์ยุโรป พวกเธอไม่แทบไม่ค่อยมาแถวนี้ทำให้ไม่รู้ว่าบริเวณนี้มีอะไรอยู่บ้าง...

" เราไปที่ห้องสมุดตรงนั้นกันดีมั้ยคะ?...อย่างน้อยก็รอให้ฝนซาลงหน่อยก็ยังดี " เอ่ยชวนคนรัก ก่อนจะเดินนำออกไปเมื่อโคโนกะพยักหน้าตกลง

" อ๊ะ...เชิญค่ะ "

เสียงบรรณารักษ์ที่มีผมม้วนเป็นลอน สวมแว่นสายตาเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มตรงเคาท์เตอร์ เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาภายในอาคาร...เป็นห้องสมุดที่มีประมาณสามถึงสี่ชั้นได้ จัดตกแต่งแบบเรียบๆแต่ดูดี...อาจเพราะวันนี้เป็นวันธรรมดา รวมไปถึงเป็นช่วงเย็นแล้ว ทำให้แทบไม่มีคน...

" ห้องสมุดที่นี่ เปิดบริการทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ เวลาสิบโมงเช้าถึงหนึ่งทุ่มครึ่งนะคะ "

บรรณารักษ์เอ่ยเสียงใส ขณะที่เก็บสัมภาระของทั้งคู่ เซ็ตซึนะเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาตรงเคาท์เตอร์...ตอนนี้หกโมง หลือเวลาประมาณชั่วโมงครึ่งสินะ...ก่อนจะเดินตามโคโนกะเข้าไปภายใน

'ทำนายอนาคตแม่นยำด้วยตัวเอง' เซ็ตซึนะอ่านตรงสันหนังสือ...มุมที่โคโนกะเลือกเข้ามาดูเป็นแห่งแรกคือมุมหนังสือดูดวง...เด็กสาวผมดำเลิกคิ้วเล็กน้อย...สมกับอยู่ชมรมดูดวงจริงๆนะ...ก่อนจะเดินไปขอตัวว่าจะไปดูหนังสือมุมอื่น เพราะเธอไม่ค่อยสนใจเรื่องดูดวงเท่าไร่

เด็กสาวผมดำเดินลึกเข้ามาตรงบริเวณในสุดของห้อง เธอดูหนังสือตรงชั้นหนังสือที่ติดกับบรรไดทางขึ้น กวาดตามองไปที่ชื่อหนังสือเรื่อยๆแต่ก็ไม่พบกับหนังสือที่ถูกใจ...จนกระทั่งไปเห็นหนังสือปกสีเขียวเข้มที่ยื่นออกมาจากหนังสือเล่มอื่นๆเล็กน้อย

[นิทานโบราณ...เรื่องราวของกระจก

ผู้แต่ง : ไม่ปรากฏ]

ตัวหนังสือสีทองสลักไว้บนหน้าปกหนังสีเขียวเข้ม เป็นหนังสือเล่มบางที่ค่อนข้างเก่า ดูได้จากกระดาษที่เหลืองกรอบ ทำให้นักดาบสาวต้องค่อยๆเปิดด้วยความระมัดระวัง

[ท่านเคยได้ยินเรื่องราวของกระจกสองบานหรือไม่]

เด็กสาวผมดำกวาดตาอ่านไปเรื่อยๆ...หนังสือกล่าวถึงเรื่องของกระจกสองบาน หนึ่งคือกระจกแสนงาม หนึ่งคือกระจกธรรมดา...หนึ่งคือผู้เป็นเจ้าของ จนสุดท้ายแล้ว...ผู้เป็นเจ้าของก็เลือกกระจกธรรมดา เพราะกระจกธรรมดาแม้ไม่สวยเท่ากระจกแสนงาม...แต่ก็ไม่ได้ทำร้ายตนเช่นกระจกแสนงาม

เซ็ตซึนะอ่านข้อความในกระดาษราวกับถูกตัวหนังสือดึงดูด...ทำให้ไม่ได้รู้สึกตัวที่มีคนเดินเข้ามาใกล้ตน...เด็กสาวเจ้าของผมสีน้ำเงินเข้ม ใส่หมวกสีขาว สวมแว่นตาสีชา ผมยาวถึงกลางหลังถูกมัดรวบขึ้นเป็นหางม้า เพราะแว่นตาสีชาและหมวกทำให้มองไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริงได้ เธอสวมเสื้อกั๊กแขนยาวสีขาว ร่างบอบบาง ผิวขาวอมชมพู ใส่กางเกงยีนขาสั้นเข้ารูป

เธอเดินดูหนังสือในชั้นใกล้ๆกับนักดาบสาว เมื่อเห็นหนังสือในมือของเด็กสาวผมดำก็เอ่ยขึ้น

" ถ้าเป็นคุณ...จะเลือกกระจกบานไหนคะ? "

เซ็ตซึนะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคนพูดกับตัวเอง เธอหันไปหาเด็กสาวผมสีน้ำเงินเข้มซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงตะกุกตะกักด้วยความตกใจ

" อ่ะ...เอ่อ...ถ้าเป็นฉัน...คงจะไม่เลือกเลยค่ะ " ตอบไปอย่างใจคิด เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าสงสัยเธอก็บอกต่อว่า

" เพราะฉันคิดว่า กระจกสองบานนั่น...คงจะรักเจ้าของทั้งคู่ และการที่เจ้าของจะเลือกบานไหนซักบาน หนึ่งในกระจกทั้งสองนั้นก็ต้องเสียใจ...ฉันจึงขอเลือกที่จะ'ไม่เลือก'เลยดีกว่า เพื่อไม่ให้กระจกทั้งสองบานต้องเสียใจ "

" แสดงว่า...คุณเลือกที่จะเป็นคนเสียใจเอง? "

" เอ่อ...คงใช่ล่ะมั้งคะ แล้วถ้าเป็นคุณล่ะคะ? จะเลือกบานไหน? " เด็กสาวผมดำหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเบี่ยงประเด็นไปทางเด็กสาวผมสีน้ำเงินบ้าง อีกฝ่ายนั้นยิ้มบางๆบนใบหน้า...เพราะเธอมีคำตอบในใจอยู่แล้ว...

" ฉันจะเลือกกระจกไร้ค่าธรรมดาค่ะ...เหมือนกับคนแต่ง...แต่จะต่างกันก็แค่ว่า..."

เด็กสาวผมสีน้ำเงินละไว้ ทำให้เซ็ตซึนะยืนนิ่งเพื่อรอคำตอบ ก่อนที่เด็กสาวผมสีน้ำเงินจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม...ราวกับคำพูดนั้นเป็นคำพูดธรรมดาทั่วไป
.
.
.
.
.
.
" ฉันจะทำลายมัน...ทำลายกระจกแสนงาม...ให้แตกละเอียดไม่มีชิ้นดีเลยล่ะ "

คำพูดที่กล่าวด้วยรอยยิ้มนั่น...ทำให้เซ็ตซึนะสันหลังวาบ

...ยังไม่ทันที่นักดาบสาวจะทำอะไรต่อ เด็กสาวแปลกหน้าก็เขยิบเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่นักดาบสาวจะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ...เมื่อริมฝีปากของอีกฝ่ายสัมผัสริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา...เป็นจูบที่อ่อนโยน...ผิดกับคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากนี้เหลือเกิน!

เด็กสาวผมสีน้ำเงินผละออก ก่อนจะกระซิบเบาๆที่ข้างหูเซ็ตซึนะ...เสียงกระซิบแผ่วเบา อ่อนหวาน...ทว่า...มันกลับทำให้นักดาบสาวผู้แข็งแกร่งแทบหมดแรง...ทรุดตัวลงกับพื้นราวกับคนอ่อนแอ!

" ระวังนะคะ...ที่ตัวคุณจะกลายเป็น'เจ้าของกระจกทั้งสองบาน'ซะเอง "


...แล้วเมื่อถึงตอนนั้น...คุณจะเลือกบานไหน?

ระหว่างกระจกไร้ค่า...กับกระจกแสนงาม


[ผู้เป็นเจ้าของ...ดูแลทนุถนอมกระจกแสนงามอย่างดีเรื่อยมา

...โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า...

กระจกแสนงดงามอันวิจิตรบานนี้...จะกลับมาทำร้ายตนเองได้อย่างแสนสาหัสโดยไร้สิ้นซึ่งความปราณี[/color]

...ใช่...ข้าเคยบอกท่านแล้ว...ว่า "ชีวิต" ใช่จะเป็นดังคำกล่าวของนิทานโบราณเสมอไป...

ชีวิตจริง...อาจจะรุนแรงกว่านิทานโบราณก็เป็นได้]

---จบบทที่2---

สั้นไปนิด เพราะรีบปั่นก่อนจะเข้ากรุงเทพไปสอบ แกทแพทค่ะ 555+ ยังไม่ได้ตรวจทานคำผิดเลย เดี๋ยวจะมาละเอียดๆหลังสอบเสร็จอีกทีค่ะ

ตอนนี้กำลังบ้าโวคัลลอยด์มาก แต่งไปฟังไป

ขอบคุณคนอ่านและคนเมนต์ทุกคนค่ะ เห็นว่ากระแสดี เลยรีบปั่นฟิคนี้ให้ก่อนฟิคอื่น ฮา^^"a

Edited by RayChan, 08 October 2009 - 06:52 PM.

[ปราศจากหัวใจ]

จะ..จูบเซ็ตจัง!!!>[]< เดี๋ยวโคโนจังก็เห็นหรอก!~~~~~~~~~~

จะไปสอบหรอฮะ?? ขอให้สอบได้นะฮะ!!!!~~>W<

สอบเสร็จแล้วมาอัพด้วย~>W<

[Person.Lonelies]

เซ็ตจัง งานเข้าแล้ว

โคโนกะจะรู้ไหมเนี่ย

[someone]

โอ้ว.. ถ้าโคโนกะมาเห็นก็แย่เลยสิ

มาต่อไวไวน้า~

[Senior]

Quote

" นี่...เซ็ตจัง "

" คะ...โคโนจัง? " เอ่ยขานรับอย่างสุภาพ ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเช่นกัน

...แต่ก็แทบสำลักเมื่อได้ยินประโยคถัดมา...
.
.
.
.
.
" ฉันเป็นเค้กสตรอเบอร์รี่ของเซ็ตจังหรือเปล่า? "

แหม...เซ็ตจังน่าจะตอบว่า"ใช่"อย่างเต็มปากเต็มคำนะฮะ >w<

ขอให้สอบได้นะครับ โชคดีครับ

ปล.เจอสาวกโวคอลลอยด์อีกคนแล้ว มิคุโมเอ๊~~

[ติ๊งต๊องเรนเจอร์]

มาเร็วๆนะอยากอ่านอีก

แล้วจะมาอีกนะค่ะ