32 replies to this topic

[Hayate Yagami]

เมื่อช่องว่างลึกลับ...ระหว่างโลกจริงกับโลกปีศาจเชื่อมต่อกัน เป้าหมายของมัน คือ...องค์หญิงแห่งตะวันออก ผู้มีพลังรักษาและพลังเวทอันเลิศล้ำ โคโนเอะ โคโนกะ งานนี้...เซ็ตซึนะต้องสู้กับปีศาจที่ต้องการจะชิงคุณหนูสุดที่รักเสียแล้วสิ










เรื่องแรกของข้าพเจ้า ฝากตัวด้วยนะคะ ^^

ป.ล. อัพช้าสักนิด เพราะช่วงนี้ยุ่งมากๆค่ะ แต่จะมาอัพบ่อยๆนะคะ เพื่อโคโนเซ็ตซึ และคนที่อ่าน (อันน้อยนิด) นะคะ ^^

[Hayate Yagami]

Intro


โรงเรียนสตรีมาโฮระ แผนกมัธยมต้น มีเรื่องเล่าสุดแสนจะลึกลับและพิสดารอยู่เรื่องหนึ่ง คือ...เมื่อ ถึงวันที่6 เดือน6 และปีที่ลงท้ายด้วย6 เวลา 6นาฬิกา 6นาที 6วินาที ช่องว่างลึกลับจะปรากฏขึ้น ที่ห้องเรียน3-A และวันนั้น...ปีศาจทั้งหลายจะออกมา เข่นฆ่านักเรียนในโรงเรียน ทั้งหมด เพื่อค้นหาและ...ชิงตัวองค์หญิงแห่งตะวันออกไปทำการฆ่าและดื่มเลือด มันจะเป็นอมตะและจะเข่นฆ่าคนทั้งโลกจนศพมนุษย์หลายหมื่นดาษดารเกลื่อนกลาดไปทุกหย่อมหญ้า และวันนั้น มันคือวัน โลกาวินาศ!!!

“โฮ้ย~ งี่เง่าชะมัด”อยู่ดีๆ อาซึนะก็ร้องลั่นพร้อมกับเอามือตบโต๊ะดังปึง ทำให้คนที่กำลังเล่าเรื่องอย่างเมามันส์ถึงกับชะงักก่อนที่จะมองหน้ายัยหมูอารมณ์เสียอย่างหมดอารมณ์

“นี่ คุณอาซึนะคะ...ถ้ารำคาญก็ไปก่อนได้เลย เดี๋ยวดิฉันตามไป”อายากะว่าพร้อมกับโบกมือไล่ ทำให้สาวน้อยกระดิ่งทำหน้าบูดเป็นตูดใส่เพื่อนสาว ที่ตอนนี้กลายสภาพมาเป็นแฟนเรียบร้อยแล้วอย่างยูกิฮิโระ อายากะ หรือที่ใครๆเรียกเธอว่า หัวหน้าห้อง

“ได้ไงกันอ่ะ อายากะ...ไปด้วยกันนะๆ น้า~”อาซึนะทำหน้าอ้อนวอนพร้อมกับกระพริบตาปิ๊งๆใส่เพื่อนสาว จนเกิดอาการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าขึ้นสีเรื่อแปลกๆ ใจน้อยๆก็เต้นตึ่กตั่กจนแทบจะเป็นโครมครามแทนแล้ว

“แหวะ...ไปไกลๆเลยไป สงสารคนโสดบ้างเหอะ ไปหวานไกลๆไป๊!!!”เอวาเจลีนที่นั่งอยู่ใกล้ๆเกิดอาการองค์ลง ไล่ตะเพิดอาซึนะกับอายากะให้ไปไกลๆลูกตาสักที ฮารุนะที่เป็นหัวเรื่องในการเมาท์ก็หัวเราะคิกคัก ก่อนที่จะเงียบเสียงลงเมื่ออาซึนะหันมามองด้วยสายตาเหี้ยมโหด

“คุณเซ็ตซึนะครับ ท่านผอ.เรียกครับ”เนกิตะโกนแข่งกับเสียงพูดภายในห้อง คนที่ถูกเรียกลืมตาขึ้นมาจากการทำสมาธิ ก่อนที่จะหยิบดาบออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพราะตอนนี้ คำพูดของพวกฮารุนะที่นั่งคุยกันเมื่อครู่ มันชวนให้คิดเอามากๆเลยน่ะสิ

‘ห้องผอ.’

“ขออนุญาตค่ะ...”เซ็ตซึนะเอ่ยก่อนที่จะปิดประตู นักดาบสาวก้าวขายาวๆสักแปปก็ประชิดที่หน้าโต๊ะของผู้อำนวยการโรงเรียน โคโนเอะ โนเอม่อน ชายชรามีท่าทางสงบนิ่ง สุขุมมากกว่าที่เคย ชายแก่ลืมตาช้าๆก่อนที่จะเอามือของเขาประสานไว้ด้านหน้าหลวมๆ

“เซ็ตซึนะ...เจ้าต้องลำบากอีกแล้ว”เซ็ตซึนะได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างประหลาดใจ ทำไมอยู่ดีๆท่านผู้อำนวยการถึงพูดแบบนี้ออกมา

“มิเป็นไรมิได้ค่ะ ว่าแต่...มีเรื่องอะไรเหรอคะ”เซ็ตซึนะตอบก่อนที่จะพูดวกกลับเข้าเรื่อง หลังจากผู้อำนวยการเผลอพูดออกนอกประเด็นไปเสียไกล ชายชราหัวเราะลั่นก่อนที่จะกวักมือเบาๆ

“เอาน่า...ใจเย็นๆก็ได้ เซ็ตซึนะเอ๋ย เจ้าคงจะได้ยินเรื่องข่าวลือของโรงเรียนแล้วสินะ”

“ข่าวลือ!?”เซ็ตซึนะเอ่ยทวนเสียงสูง ประหลาดใจว่าทำไมถึงต้องเป็นเรื่องที่หล่อนคิดไม่ตกเรื่องนี้ด้วยนะ ชายชรายิ้มมุมปาก (ที่มองไม่เห็นเพราะเคราบัง) ก่อนที่จะโบกมือไปในอากาศ ทำให้เกิดวงเวทประหลาดๆขึ้นมาทันที

“จงดูนี่ เซ็ตซึนะ...”เซ็ตซึนะชะเง้อคอมองตาม นัยน์ตาดำขลับสำรวจวงเวทนั่นอย่างละเอียด หลังจากนั้นก็ย่นคอกลับ ในหน้าของหล่อนมีแต่เครื่องหมายคำถามมากมายจนทำให้คนเห็นหัวเราะ คิ้วของหล่อนชนกันจนดูยุ่งเหมือนโบว์ผูกผม นัยน์ตาของหล่อนแฝงแววเครียดขึ้นมาทันที

“นี่คือ วงเวท...ที่กักพลังของช่องว่างนั่นไว้อยู่ แต่คง...อีกไม่นาน”ชายชราว่าก่อนที่จะหมุนมือไปรอบๆ ช้าๆ ทำให้เซ็ตซึนะเห็นการเปลี่ยนแปลงของวงเวทนั้น ชัดขึ้นๆตามลำดับ วงเวทค่อยๆเกิดรอยร้าว ก่อนที่จะแตกกระจายพร้อมกับเกิดช่องว่างขึ้นมา และภาพนิมิตนั่นก็หายไปหลังจากที่ชายชราตวัดมือกลับ

เซ็ตซึนะเริ่มหน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ ใบหน้าคมเข้มเริ่มมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้า ความกลัวบางอย่างอยู่ดีๆมันก็แล่นเข้ามาบีบหัวใจอย่างแรง ความรู้สึกแปลกๆที่มาพร้อมกับความกลัว มันเหมือนเป็นลางสังหรณ์บางอย่าง ที่กำลังจะบอกเธอ...เกี่ยวกับวงเวทนี้

“ถ้าวงเวทนี้สลายไป โลกจะถูกทำลาย...โดยพวกปีศาจ องค์หญิงแห่งตะวันออกจะถูกจับไปสังเวยให้กับลูซิเฟอร์ เพื่อการทำลายล้าง”ชายชราพร่ำถึงข่าวลือที่ฮารุนะเคยพูดไว้ในห้อง องค์หญิงแห่งตะวันออก...ผู้มีพลังแห่งการเยียวยา...จะเป็นใครไม่ได้ นอกจาก...

“ไม่นะ...คุณหนู!?”เซ็ตซึนะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับความกลัว ภาพที่โคโนกะถูกกรีดเลือดที่ข้อมือ พร้อมกับภาพการถูกฉีกกระชากผุดขึ้นมาในหัว เลือดสีแดงข้นที่ไหลออกมาจากคอที่ถูกสะบั้นด้วยแรงมหาศาลที่กำลังไหลเข้าปากเจ้าปีศาจที่น่ารังเกียจ

“ไม่ยอม...เป็นไปไม่ได้...”เซ็ตซึนพร่ำออกมาเสียงแผ่ว ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของโคโนกะลอยเข้ามาในหัว พร้อมกับเสียงเรียกเธอและเสียงหัวเราะของคุณหนูผู้เป็นที่รัก ทำให้เกิดแรงบางอย่าง บางอย่างที่ผลักดันพลังเพื่อที่จะปกป้องคนๆนั้น

“เซ็ตซึนะ...อีก6วันหลังจากนี้ วงเวทนี้จะสลาย...เจ้าต้องปกป้องโคโนกะและทำลายลูซิเฟอร์ให้ได้ นี่คือคำสั่ง...และ คำขอร้องจากคนเป็นปู่เอง...”ชายชรากล่าวเสียงแผ่ว ความหวังทั้งหลายถูกส่งมาให้เซ็ตซึนะ หล่อนสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนที่จะลืมตา นัยน์ตาดำขลับเผยแววกล้า ก่อนที่จะคุกเข่าลงกับพื้นและกำปั้นทุบกับพื้นดังปังเพื่อความหนักแน่น

“รับทราบค่ะ!!!”



TBC



เรื่องแรกของข้าเจ้า ไม่พอใจอะไร หรือจะติชมอะไรก็เชิญเลยค่ะ

ข้าพเจ้าจะได้เอาไปแก้ไขใหม่นะเจ้าคะ

ขอฝากตัด้วยค่ะ (_ _)

[someone]

โอ้~ ที่ว่าแต่งได้เยี่ยมเลยคะ สำหรับเรื่องแรก

เรื่องราวเนื้อหาน่าสนุกดีค่ะ

ปล.ลูซิเฟอร์นี่...(มันคุ้นๆแฮะ - -)

[lovelykiku]

เอะ ลูซิเฟอร์นี่มันวงร๊อคที่มีซาคุยะเป็นนักร้องนำใช่ไหม

/me ตีหัวตัวเอง นอกเรื่องอีกแล้ว ขอโทษค่ะ

แหม อุตส่าห์มองๆ ไม่เจอโคโนกะ อยากรู้จังโคโนกะอยู่ไหน

เปิดเรื่องน่าสนใจดีค่ะ เออ ใช่ สงสารคนโสดบ้างเซ่ T_T

อยากอ่านต่อแล้ว มาอัำพไวๆนะคะ

[Glizey]

เซ็ตซึนะได้งานหินอีกแล้ว -0- หวังว่าจะสู้ลูซิเฟอร์ได้น่ะ T^T เนื้อเรื่องน่าหนุก *-*

มาต่อเรวๆนะงับ ^^

[ปราศจากหัวใจ]

งานหนักแล้วเซ็ตจัง~

สู้ๆนะฮะ!~~>w<

[Hayate Yagami]

Chapter 1


เซ็ตซึนะเดินกลับออกมา หลังจากที่พบผู้อำนวยการแล้วในใจของเธอกลับรู้สึกถึง...ความกลัว และความสับสนบางอย่าง ที่ทำให้เธอแทบบ้าคลั่งเมื่อมันแล่นเข้ามาในหัว ภายต่างๆที่เกิดในอนาคตพุ่งปร๊าดเข้ามาในหัวไม่รู้จักหยุดหย่อน ระหว่างที่เธอกำลังกลุ้มจนออกสีหน้า ก็ไม่รู้ตัวว่า...มีคนอยู่ด้านหลังแล้ว

หมับ!!!

“เซ็ตจาง~”เซ็ตซึนะโดนเล่นแบบนี้ก็สะดุ้งพรวด แต่ก็มองไม่เห็น เพราะคนที่เรียกชื่อเอามือปิดตาเสียแน่นจนมองไม่เห็นอะไรเลย เสียงหวานกระซิบข้างหูเสียงแผ่วก่อนที่จะแกล้งหัวเราะคิกคักตามประสาของคุณหนูตัวน้อย นักดาบสาวเอามือแกะมือของอีกฝ่ายช้าๆก่อนที่จะหันไปยิ้มกับคนเล่น แต่คิ้วก็ยังขมวดอยู่

“คุณหนู...เล่นอะไรคะเนี่ย...ตกใจหมด”เซ็ตซึนะเอ็ดเบาๆก่อนที่จะนั่งลงที่ม้านั่ง มือหยาบกร้านเพราะจับดาบถูกนำขึ้นมาประสานไว้หลวมๆพร้อมกับก่ายหน้าผากไว้ แน่นอน เพราะเซ็ตซึนะเป็นแบบนี้ ก็ทำให้บรรยากาศรอบๆตัวของทั้งคู่เริ่มทำให้อึดอัดมากขึ้น ต่างคนต่างไม่พูด...ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี...

“เซ็ตจัง...ไปพบท่านปู่ มีอะไรงั้นหรอ”โคโนกะเอ่ยถาม ทำให้คนที่กำลังนึกอะไรเพลินๆถึงกับจุก ราวกับถูกต่อยเข้าที่ท้อง...จุก จนพูดไม่ออก เซ็ตซึนะเลือกที่จะเงียบพร้อมกับหันหน้าเบี่ยงไปทางอื่น

“...........ไม่ต้องตอบ...ก็ได้นะ”โคโนกะพูดปิดท้ายก่อนที่จะลุกขึ้นยืน ทำให้เซ็ตซึนะหันกลับมามองด้วยความสงสัย โคโนกะหันหน้ากลับมาก่อนที่จะยิ้มหวานแล้วดึงตัวของนักดาบสาวเข้ามากอดเบาๆ

“อ๊ะ....คุณหนู....”

“ไม่ต้องพูด... ถ้าลำบากใจมาก ก็อย่าพูดเลย ฉันไม่บังคับให้เซ็ตจังพูดหรอก ฉันน่ะ...ไว้ใจเซ็ตจังนะ”โคโนกะกระซิบเสียงแผ่วพร้อมกับเอามือลูบหลังนักดาบสาว เซ็ตซึนะรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆเข้ามา ก่อนที่จะค่อยๆดันตัวของอีกฝ่ายออกแล้วยิ้มมุมปาก

“...ขอบคุณค่ะ...คุณหนู...”เซ็ตซึนะเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆ

“นี่...เรียกฉันว่าคุณหนูอีกแล้วนะเซ็ตจัง เรียกชื่อฉันเหมือนเมื่อก่อนสักทีสิ...”โคโนกะว่าพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าของนักดาบสาว ทำให้เซ็ตซึนะถึงกับผงะถอยหลังไปทันทีด้วยความตกใจ ดวงหน้าขาวขึ้นสีเรื่อๆทำให้ดูน่ารักกว่าเดิมมาก...

“อะ...เอ่อ.......คือว่า....”

“เซ็ตจาง~”เซ็ตซึนะรีบก้มหน้าลงเมื่อโคโนกะยื่นหน้าเข้ามาใกล้หว่าเดิม ขาเรียวสวยค่อยๆก้าวถอยหลังช้าๆ ก่อนที่จะ...

“ขอตัวนะ โคโนะจัง!!!”เซ็ตซึนะพูดจบก็รีบวิ่งหนีไปทันทีโดยการย้อนกลับทางเดิมทำให้โคโนกะเกิดอาการงงบวกใบ้รับประทานไปทันใด กว่าจะตั้งสติได้เซ็ตซึนะก็วิ่งหายลับไปแล้ว โคโนกะหัวเราะเบาๆก่อนที่จะมองตามทางที่เซ็ตซึนะวิ่งหายไป

“เซ็ตจัง...เนี่ยนะ คิกๆ”

อีกด้านหนึ่ง...เซ็ตซึนะที่วิ่ง วิ่ง วิ่ง แทบจะเป็นการวิ่งสู้ฟัดก็ค่อยๆลดความเร็วลง ก่อนที่จะเอาหลังพิงกำแพงพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ เซ็ตซึนะกรอกตาขึ้นมองฝ้าเพดานก่อนที่จะค่อยๆเดินไปช้าๆและสง่างาม (หลังจากที่เปิ่นเป็นเวลานาน)

“นี่คุณอาซึนะ! คุณจะงอนดิฉันไปไหนกันเชียว!!!”เสียงแปดหลอดของหัวหน้าห้องดังแทบทะลุหูของเซ็ตซึนะที่อยู่ใกล้ๆให้ช็อกตายเล่น นักดาบสาวครึ่งเหม่งหันไปหาต้นเสียง ทำให้เห็นร่างไวๆของอาซึนะที่ก้าวขาฉับๆไวปานเดินตามจักรยาน และร่างของหัวหน้าห้องที่เดิน (เรียกวิ่งน่าจะเหมาะกว่า) ตามจนเหนื่อยหอบ เซ็ตซึนะจึงแอบที่ข้างเสา แปลงร่างเป็นปาปารัซซี่ไปโดยปริยาย (แบบไม่ได้ตั้งใจ)

“เชอะ!”อาซึนะมีอาการงอนสะบัด ขนาดคนที่เห็นด้านถึกๆเพียงอย่างเดียวอย่างเซ็ตซึนะยังต้องอึ้ง

“คุณอาซึนะ!!!”หัวหน้าห้องตะโกน แต่คนที่โดนเรียกกลับไม่หัน ท่าทางอาซึนะจะงอนจริงๆ หัวหน้าห้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนที่จะงัดไม้ตายลับฉบับ ยูกิฮิโระ อายากะออกมา!?

“อาซึนะ นี่เธอจะงอนอะไรฉันหนักหนากัน”ราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาข้างหูของเซ็ตซึนะที่บัดนี้ได้แต่อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง เพราะ...หัวหน้าห้องพูดเมื่อครู่นี้มันไม่น่าช็อกพอ แต่...เธอเล่นดึงตัวอาซึนะเข้าไปกอดเนี่ย...มันเหนือความคาดหมายมากเกินป๊าย!?

“อะ...อายากะ...”อาซึนะพูดตะกุกตะกัก

“หือ...จะตอบมั้ย อาซึนะจัง...ฟู่ว~”ราวกับจะทำให้ทรมานเล่น หัวหน้าห้องเป่าลมร้อนเข้าที่ข้างหูของอาซึนะเบาๆ แต่มันกลับทำให้น้ำแข็งรอบๆตัวของสาวแกร่งอาซึนะแทบละลายไปเลยด้วยซ้ำไป...

“อะ...อย่า...อย่านะ...อายากะ...พอเถอะ...”อาซึนะเอ่ยเสียงแผ่วราวกับร้องขอ

“แล้วจะตอบมั้ยอาซึนะ...ไม่งั้น ฉันจะเล่นแบบนี้แหละจนกว่าจะตอบ”หัวหน้าห้องว่า พร้อมกับค่อยๆไล้จมูกคมของตัวเองไปตามคอเรียวของอาซึนะ ทำให้สาวแกร่งแทบละลายไปกองกับพื้น ส่วนคนที่ (เผลอ) สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับหน้าแดงแปร๊ดแบบเก็บไม่มิดเลยทีเดียว

“มะ....ไม่....”

“เซ็ตจัง มาอยู่ที่นี่เองหรอเนี่ย”

“แว๊ก!!!???”เซ็ตซึนะร้องลั่นก่อนที่จะโดนโคโนกะรีบเอามืออุดปากคนกรีดร้องเสียงหลงทันทีด้วยความไวแสง ก่อนที่จะส่งสายตาดุๆไปให้แบบว่า ดุกลายๆ (มันไม่ต่างกับตอนแรกเลยนี่หว่า!?)

“เบาๆหน่อยซิ ถ้าโดนจับได้ ไม่แย่เอาหรอ”โคโนกะเอ็ดเบาๆพร้อมกับคลายมือที่อุดปากออก เซ็ตซึนะจึงยอมอยู่นิ่งๆแล้วจ้องหน้าของคุณหนูสลับกับคู่ของอาซึนะ นักดาบสาวส่ายหนาไล่ความคิดต่างๆออกไป... แต่...

“นี่เซ็ตจัง...คู่นี้เค้าน่ารักดีเนอะ”โคโนกะออกความเห็น

“แต่ว่า...คุณหนูคะ แบบนี้คงไม่เหมาะ...”

“เอาน่าเซ็ตจัง เรื่องแบบนั้นน่ะ ปล่อยๆมันบ้างเถอะ อีกอย่าง เฝ้ามองเพื่อนตัวเองแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ”โคโนกะพูดยิ้มๆ ทำให้เซ็ตซึนะถึงกับสะดุ้งโหยง คุณหนูของเธอมีความคิดแบบนี้ได้อย่างไรเนี่ย!?

“คุณหนูคะ...”เซ็ตซึนะเอ่ยด้วยความเหนื่อยใจแทบทรุด อะไรจะขนาดนี้เนี่ย คุณหนู...

“อ๊ะ! ดูสิเซ็ตจัง...”เสียงเรียกของโคโนกะเรียกให้เซ็ตซึนะเงยหน้ามองไปทางคู่อาซึนะอายากะ ทำให้เห็น อายากะดึงหน้าของอาซึนะกลับมาพร้อมกับจูบอย่างรวดเร็ว ขนาดโคโนกะยังแอบร้องเลยด้วยซ้ำ ส่วนน้ำดาบสาวครึ่งเหม่งน่ะหรือ... ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วด้วยซ้ำไป

“อือ... อะ...อายากะ ปล่อยซี่”อาซึนะออกคำสั่งเสียงแผ่ว ถึงจะพยายามปฏิเสธ แต่ดูเหมือนว่าร่างกายไม่ยอมทำตามสมองสั่งเลย ซ้ำร้าย กลับยอมโอนอ่อนแก่อายากะแบบราบคาบเสียอีก อายากะรู้สึกถึงความคิดของอาซึนะ (หล่อนอ่านจากสีหน้า) ก็ยื่นหน้าเข้าใกล้

อาซึนะเบิกตากว้าง ตกตะลึงกับสิ่งที่อายากะกำลังทำต่อไป เดี๋ยวสิ...นี่มันที่สาธารณะนะ ทำรุ่มร่ามแบบนี้ มีใครเห็นล่ะจะว่ายังไง (แต่ก็มีคนดูตั้งแต่ต้นแล้วแหละ) ลมหายใจอุ่นๆรดแก้มขาวนวลของอาซึนะจนรู้สึกร้อนวูบวาบ ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นสำ อายากะก็เลื่อนหน้าออกไปที่ข้างหูก่อนที่จะเป่าลมใส่หูขาวที่ตอนนี้แดงจากหน้าลามไปถึงหูแล้ว

“อ๊ะ!”อาซึนะเผลอร้องออกไป ทำให้อายากะเริ่มรู้สึก...สนุก ที่ได้แกล้งยัยถึกไม่รู้ใจตัวเองแบบนี้

“คะ...คุณหนูคะ เราว่า รีบไปเถอะค่ะ...ถะ...ถ้า...ถ้า...”เซ็ตซึนะว่าเสียงตะกุกตะกักแถมลนอย่างกับโดนรถไฟจี้ก้น เรียกอารมณ์ขำขันของโคโนกะให้สูงปรี๊ด จนแทบหัวเราะออกมาให้ลั่นโลก แต่ถ้าหัวเราะไป อาจจะทำให้คู่นั้นรู้ตัวได้และอาจจะโดนยำเละ ก็เลยได้แต่หัวเราะในลำคอเท่านั้น

“คิกๆ เซ็ตจังเนี่ยล่ะก็...เอาน่าๆ อย่าลนนะเด็กดีนะ...”โคโนกะพูดพร้อมกับลูบหัวของเซ็ตซึนะเบาๆ แต่มันตรงกันข้ามกับความคิดของเซ็ตซึนะตอนนี้มากเลยน่ะสิ

‘ไม่ได้ลนสักหน่อย เพราะฉันจะต้องไปเตรียมแผนรับมือต่างหากเล่า...’เซ็ตซึนะคิดจนความเครียดออกหน้า

“เป็นอะไรหรอเซ็ตจัง...”

“เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไร...”เซ็ตซึนะฝืนยิ้มเจือนๆ ทำให้โคโนกะโล่งอกไปได้บ้าง...แต่มันเป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น สำหรับความเครียดของเซ็ตซึนะจริงๆ ทั้งเรื่องตอนนี้กับ...อนาคตที่จะเกิดขึ้นต่อไป อีกเพียงแค่ 6 วันเท่านั้น

‘ฉันเป็นห่วงคุณหนูจริงๆ...ถึงตอนนี้จะเฮฮาจนน่าดีใจก็เถอะ...แต่ว่า...’เซ็ตซึนะคิดพร้อมกับมองหน้าของโคโนกะที่กำลังนั่งลุ้นคู่ของอาซึนะตัวโก่งราวกับลุ้นม้าแข่งก็ไม่ปาน นักดาบสาวครึ่งเหม่งยิ้มบางๆก่อนที่จะหัวเราะเบาๆเสียงใส

‘แต่ก็ปล่อยๆบ้าง...อย่างที่คุณหนูบอก ก็ดีเหมือนกัน... เนอะ’


TBC



ในที่สุด...ในที่สุด... ก็ได้อัพแล้วค่า TOT

นานมากเลยจริงมั้ย (กี่วันไม่ได้นับวุ้ย)

ขอบคุณทุกคนที่เม้นนะคะ ^^

[Person.Lonelies]

โห คู่AA นี่สลับเมะเคะกันรึไง

อ่านแล้วขนลุกผลึบเลย

อายากะนี่ช่างกล้า

[kamizama]

อ่านเเล้วจะละลาย สลับกันเเบบนี้ก็แปลกไปอิกแบบ ฮา--

เนื้อเรื่องน่าสนุกดี^^

--รออ่านต่อไป--

[someone]

เดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็นอายากะแล้วหรอ 555+

มาต่อไวไวน้า~

[Glizey]

-0- อายากกะจ่ะ ไม่โจ่งแจ้งไปหน่อยหรอ -0- ระวังมีคนมาเหนเน้อ (แต่ก้มีคนมาเหนไปแล้ว-*-)

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ อยากรุจังเลยแหะว่าต่อไปจะเปนยังไง ^^

[haruki_kawii]

ชักอยากอ่านแล้วสิ

[lovelykiku]

เฮ้่ย อายากะเป็นคนรุก! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด

สนุกดีค่ะ มาต่อไวๆนะคะ

[Hayate Yagami]

Chapter 2


“เซ็ตจัง...เดี๋ยวกลับไปที่ห้องด้วยกันนะ ใกล้ถึงชั่วโมงเรียนแล้วด้วย”โคโนกะเอ่ยพร้อมกับกระตุกชายเสื้อทับของเซ็ตซึนะ พอเจ้าตัวได้ยินแบบนี้ก็รีบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก่อนที่จะทำหน้าตื่น (ไม่ใช่หน้าตื่นแบบเพิ่งตื่นนะ)

“จริงด้วยสิ...รีบไปเถอะค่ะ คุณหนู”เซ็ตซึนะว่าก่อนที่จะปล่อยให้โคโนกะเดินนำ แต่...เจ้าตัวกลับไม่เดินไป ซ้ำ ยังยืนอยู่ที่เดิม งานนี้เซ็ตซึนะได้แต่งงกับงง อะไรของคุณหนูอีกล่ะเนี่ย

“เดินไปด้วยกันนะเซ็ตจัง”เซ็ตซึนะได้ยินก็แทบจะหงายหลัง เป็นลมกลางอากาศเสียให้ได้ ส่วนคนพูดก็ยืนอมยิ้มหน้าตาเฉย

“เอ่อ....ง่า....”เซ็ตซึนะใบ้รับประทานอ้าปากพะงาบๆงับลมไปสามสี่ที โคโนกะก็หัวเราะคิกๆ นอกจากท่าทีขรึมๆแบบฉบับนักดาบชินเมริว มันก็ต้องมีความบ๊อง ต๊อง เอ๋อ อยู่บ้างแหละ

“นะ...ไปด้วยกันนะ เซ็ตจัง...”โคโนกะพูดอีกครั้งแต่คราวนี้มาพร้อมกับยิ้มหวานมหาประลัย งานนี้ เล่นเอาเซ็ตซึนะทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว

“กะ...ก็ได้...ค่ะ”ในที่สุด เซ็ตซึนะก็ตอบ แบบจำใจนิดๆ

“ดีจังเลย ไปกันเถอะ...”โคโนกะพูดจบก็จับมือของเซ็ตซึนะ พร้อมกับออกก้าวเดิน เซ็ตซึนะอยู่ในสภาพที่เกือบจะล้มหน้าคะมำไปหลายรอบพร้อมโดนคนตัวเล็กกึ่งลากกึ่งจูงไปตามระเบียงทางเดินของโรงเรียน

‘คุณหนู...ช่างร่าเริงได้ตลอดจริงๆ ทำให้เราโล่งใจไปได้หน่อยหนึ่ง’เซ็ตซึนะคิดในใจพร้อมกับปล่อยให้คุณหนูตัวน้อยในสายตาของเซ็ตซึนะลากจูงตัวเองไปตามทางเดินประจวบเหมาะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องเรียน 3-A โคโนกะเปิดประตูผางทำให้เสียงที่อยู่ภายในห้องดังโครมๆออกมา

“จ๊าก!!! คุณฮารุนะ คุณคู เฟย อย่าตีกันในนี้สิครับ!!!”เสียงของเนกิดังลั่นคับห้องจนทะลุออกมานอกห้องพร้อมกับเสียงโครมๆตามมาเป็นระยะๆ

โครม! โครม!! โครม!!!

คู เฟย กระโดดหลบหมัดของโกเลมของฮารุนะพร้อมกับคอยโจมตีเนื่องๆเมื่อเจอโอกาส โกเลมของฮารุนะที่เป็นพี่ล่ำบึกส่งกำปั้นหมายจะทำร้ายคู เฟย แต่อีกฝ่ายก็หลบซ้ายหลบขวาได้ตลอด เผลอๆจะโดนสวนกลับอีกต่างหาก

ฟึบ!

คราวนี้ คู เฟย ได้โอกาสแล้ว เพราะโกเลมของฮารุนให้หอกคู่ทะลวงสวรรค์เข้ามา ทำให้เหลือช่องว่างด้านล่างตรึม ทำให้คู เฟย รุกเข้าประชิดพร้อมกับรวบรวมพลังปราณทั้งหมดมาไว้ที่มือก่อนที่จะผสานมือเข้าหากันและแตะเข้าที่ช่องท้องของพี่ล่ำ

“มหาปรมัติ!!!”

ตูมมมมมมมมมมมมมมม!!!

ร่างโกเลมสลายไปทันที ก่อนที่จะกลายเป็นหมอกควันฟุ้งไปทั้งห้องเรียน คนที่อยู่ในห้องสำลักควัน ไอกันโขลกๆราวกับทำเป็นวัณโรค (เกี่ยว?) แม้แต่โคโนกะก็ถึงกับจามไม่หยุด เพราะหมอกพวกนี้มันพาให้คันจมูกแบบสุดๆเลยน่ะสิ

“คุณหนูจะ อุดจมูกไว้นะคะ จะได้ไม่จาม”เซ็ตซึนะหยิบผ้าเช็ดหน้าพร้อมกับปิดจมูกของโคโนกะไว้อย่างรวดเร็ว โคโนกะพยักหน้าหงึกหงักรับคำ

“ไอ้พวกบ้าพลัง!!! เลิกและสลายโต๋ไปได้แล้วว้อย!!!”เอวาเจลีนเกิดอาการองค์ลงภาคสอง ตะโกนด่าข้ามห้องจากหลังห้องยันหน้ากระดานด้วยความฉุนเฉียว เล่นเอาชาช่ามารุที่นั่งข้างๆต้องรีบดึงตัวมาสเตอร์ของตัวเองให้นั่งลงตามเดิม แต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กเอาแรงฮึดมาจากไหนชาช่ามารุก็ดึงตัวลงไม่ได้สักที และคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็รับเคราะห์ไปโดยปริยาย

“แหงะ...มาสเตอร์”เนกิร้องพร้อมกับเตรียมถอยหลังแล้ววิ่ง เพื่อที่จะหลีกหนีระเบิดปรมาณู อาวุธชีวภาพทำลายล้างโลกอย่างเอวาเจลีน (ตั้งฉายาเสร็จสรรพ)

“ไอ้พวกมีแต่กำลังไม่มีสมอง ไอ้บักควาย ปัดโธ่เว๊ย ฉันบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วยะ ว่าอย่ามาบ้าพลังกันในห้อง แล้วนี่ยังไง สมองแกเป็นพลังไปหมดแล้วรึไง ถึงไม่รู้จักคิดอะไรเลย ถ้าใครไปเฝ้ายมบาลขึ้นมาสักคนนะ ฉันจะสับทิ้งให้เละเลยคอยดู”เอวาเจลีนด่าเป็นกระทืบหอย เล่นเอาคนที่โดนหาว่าบ้าพลังอย่างฮารุนะกับคู เฟย ถึงกับต้องอุดหู เพราะทนเสียงแหลมปรี๊ดไม่ไหว

“น่าเอวาจัง...สักนิดก็ไม่เป็นไรนี่นา คนทั้งห้องก็รู้แล้ว ไม่น่า...”

“น่ากับผีน่ะสิ ไอ้เด็กห่วยแตก รู้กันแค่ในห้อง นี่แกลืมไปแล้วหรอว่าคนอื่นยังไม่รู้ ปล่อยบักควายออกมาตัวเบ้อเริ่มแล้ว รู้ตัวหน่อยเซ่”ฮารุนะยังไม่ทันแก้ตัวจบเอวาเจลีนก็สวนขึ้นมาปั๊บ พร้อมกับด่าว่าสมองควายเสร็จสรรพ เล่นเอาฮารุนะถึงกับใบ้รับประทานไปโดยปริยาย

“มาสเตอร์คะ...ใจเย็นๆหน่อยสิคะ...”ชาช่ามารุพยายามกู้สถานการณ์ปกติให้กลับมา แต่ดูท่าว่า...มาสเตอร์ที่แสนจะน่ารักแต่โคตรโหดของเธอไม่สนใจคำทัดทานของหล่อนแม้แต่น้อย

“ไม่ยงไม่เย็นแล้วชาช่ามารุ ฉันจะกระทืบยัยพวกนี้!!!”เอวาเจลีนจะพุ่งเข้าไปทำท่าจะกระทืบสองสาวผู้โชคร้ายแล้ว แต่ชาช่ามารุกลับล็อคแขนไว้ทำให้เอวาเจลีนได้แต่วิ่งบนอากาศห้อยต่องแต่งปล่อยความเปิ่นออกมาเต็มเปี่ยม

“มาสเตอร์คะ...นี่ก็เรียนคาบสุดท้ายแล้วนะคะ ตอนบ่ายก็ว่าง...ไว้เดี๋ยวค่อยไปนอนกลางวันให้หายแค้นดีมั้ยคะ”ชาช่ามารุพยายามหาข้ออ้างที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ขึ้นมาอ้าง แต่มันก็ทำให้เอวาเจลีนชะงักไปได้เล็กน้อยก่อนที่จะทำท่าครุ่นคิด

“ก็ดีเหมือนกัน...”ว่าแล้วเอวาเจลีนก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระแล้วก็นั่งลงอย่างสงบเสงี่ยมผิดธรรมชาติ ทำให้ทั้งห้องเกิดอาการเหวอไปได้เล็กน้อย แต่แล้ว เอวาเจลีนก็ยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้ายและ...

ผัวะ! ผัวะ!!

เอวาเจลีนก็พุ่งเข้าไปพร้อมกับตีหัวของฮารุนะกับคู เฟยด้วยพัดกระดาษที่ไม่รู้ว่าไปเอามาตอนไหนเสียดังลั่นห้อง ทำให้ทั้งห้องเหวอไปได้อีกระลอก ไม่เว้นแม้แต่ชาช่ามารุที่เกิดอาการอ้าปากค้างไม่หุบเลยทีเดียว

“นี่คือบทลงโทษ ข้อหาที่ไม่ทำตามคำสั่งของฉัน จำใส่กะโหลกน้อยๆของเธอไว้ด้วยนะยะ”เอวาเจลีนว่าก่อนที่จะค่อยๆเดินนวยนาดหมายจะกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วแต่...

ปึก! โครมมมมมมมมมมม!!!

อยู่ดีไม่ว่าดี เมื่อนางสาวมาโอระ (เอวาเจลีน) กำลังเดินนวยนาดหมายจะขึ้นไปรับมงกุฎประดับ ดัน...มีคราวที่จะต้องสะดุดกับอะไรไม่ทราบหรือเป็นเพราะความซุ่มซ่ามผสมโง่ก็ไม่รู้ หน้าคว่ำหล่นโครมจับกบตัวเบ้อเริ่ม ปาก จมูก หน้าผาก จูบสัมผัสพื้นดินอย่างแรงเล่นเอาห้องเงียบไปเป็นแถบ ขนาดกบร้อง อ๊บ อ๊บ ยังได้ยินเสียงเลย

“ฮ่าๆๆๆๆ!!!”ทั้งห้องฮาครืน หลังจากเหวอไปสองวินาที เอวาเจลีนหน้าแดง ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งอยากจะตัดขาทุเรศนี้ทิ้ง ในใจก็ก่นด่าร่างเด็กนี้ไปหลายยกเลยทีเดียว

‘ไอ้ร่างเด็กบ้า...นากิ แกอยู่ไหน มาแก้คำสาปให้เร็วๆเซ่!!!’

“คิกๆๆๆ”โคโนกะหัวเราะคิกคักตามไปด้วยถึงจะไม่ดังเท่าคนอื่นแต่คนข้างๆก็รู้ว่า คนตัวเล็กพยายามมากแค่ไหนที่จะกลั้นหัวเราะแบบสุดๆ ขนาดตัวเองยังอยากจะหัวเราะเลย แต่เกรงว่าจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บจากการที่โดนเอวาเจลีนตั๊นหน้า จึงได้แต่หัวเราะหึๆในลำคอเท่านั้น

“หึๆๆๆๆ ขออภัย...คิกๆๆๆ”เซ็ตซึนะหัวเราะไปพร้อมกับปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาทิ้ง ตัวเองพยายามที่จะกลั้นหัวเราะไว้ให้มากที่สุด ไม่งั้น...คงได้ไปทัวร์นรกจากฝีมือของเอวาเจลีนแน่ๆ

“เกิดอะไรขึ้นหรอคุณเซ็ตซึนะ...”อาซึนะที่โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้เอ่ยถาม ทำให้เซ็ตซึนะกับโคโนกะที่ได้ยินเสียงก็ถึงกับสะดุ้งโหยง

“อะ...เอ่อ...”

“ครือ...ว่า... เมื่อกี๊เอวาจังจับกบล่ะ ฮ่าๆๆๆ”โคโนกะพูดปุ๊บก็หัวเราะปั๊บ ทำให้อาซึนะนึกสภาพสักสองวินาทีก็เริ่มจะอมยิ้ม และก็...

“ก๊ากๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ เอวาจังจับกบเนี่ยนะ เหมือนเด็กๆเลย ก๊ากๆๆๆๆ”อาซึนะพูดไปหัวเราะไป ด้วยเสียงที่แสนจะกระหึ่ม ทำให้คนที่โดนนินทาเผาขนเกิดอาการองค์ลงรอบสามพร้อมกับบีบพัดกระดาษในมือราวกับจะขยี้มันให้แหลกคามือ

“ยัยคากุระซากะ อาซึนะ! แกต๊าย!!!”

ผัวะๆๆ โครมๆๆๆ

เอวาเจลีนกระโจนเข้าไปตั้งท่าจะกระทืบอาซึนะ พัดในมือก็ระดมฟาดใส่อาซึนะถี่รัว เล่นเอาคนที่โดนโจมตีโดยที่ไม่รู้ตัวถึงกับร้องโอ๊ยๆพร้อมกับจะโต้กลับคืน

“เอวาจัง...แอ๊ก! อะไรเนี่ยยะ โอ๊ก!”

“แกหัวเราะฉัน แกตายๆๆๆๆ”เอวาเจลีนตะโกนลั่นพร้อมกับระดมฟาดพัดในมือใส่อาซึนะรัวยิ่งกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว เหมืนกับการทะเลาะของพวกเด็กประถมเป๊ะๆ แต่ทั้งคู่เนี่ย คงเป็นการทะเลาะของพวกเด็กโข่งมากกว่า งานนี้ทำให้คนทั้งห้องฮาครืน ความเฮฮาแบบฉบับห้อง 3-Aกลับมาอีกครั้ง ว่าแต่...เราลืมอะไรไปรึเปล่านะ!?

“เราว่ารีบลี้ภัยก่อนดีกว่ามั้ยเฟยจัง”ฮารุนะหันมาถามคู เฟยระหว่างที่คลานหมายจะออกไปนอกห้อง

“เลารีกลี้ก่องลีกว่านะ อาพารุ”คู เฟยตอบพร้อมกับพยายามจะคลานออกไปแต่ด้วยตาความไวแสงพอๆกันระหว่างอาซึนะและเอวาเจลีน ทั้งคู่จึงยื่นมือยาวราวกับแขนแม่นาคคว้าคอเสื้อของทั้งคู่ไว้แน่น จนคนที่กำลังคลานอยู่ถึงกับร้องแอ๊ก

“จะไปไหนยะ มานี่เลย!!!”

“จ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! ช่วยด้วยค่า!!!!”เอวังก็จบลงด้วยประการละฉะนี้



TBC



เหอๆๆ เมื่อเอวาจัง เกิดอาการ เปิ่น!? แต่งสดเมื่อคืน (สดตรงไหนคะ!?)


ขอบคุณทุกคนที่เม้นนะคะ ชื่นใจมากมาย ^^

ป.ล. ตอนนี้ ยาวคอดๆ (ฮา)

[✪ クロウタドリ]

55555+ แต่งได้สุดยอดเลยครับ

แต่งเอวาได้ฮาแตก (ขนาด เซตสึนะยังขำเลย)

เอาใจช่วยแต่งต่อไป~

___________________________________________________________________________________________________________________

จงมาจิตวิญญาณอันสูงสุดแห่งวายุและอัสนี สายฟ้าจงคำรนสายลมจงหมุนก่อกำเนิดพายุคะนอง พายุหอัสนีบาตทลายฟ้า (โยอีเทมเฟสทัสฟูลแกรนท์)

[someone]

เอวาเปลี่ยนไป... o[]O

[Person.Lonelies]

5555 ฮามาก อย่างที่ข้างบนบอกเลย

เอวาเปลี๊ยนไป๋

[ปราศจากหัวใจ]

เอวาจัง ระเบิดแล้ว พี่น้อง~~>[]<~!!!!!!!!

๕๕+ขำเอวาจัง / me โดนแช่แข็ง ง่า!=[]=

[lovelykiku]

ฮ่าๆๆๆ เอวาจังเปลี่ยนไป
น่ารักไปอีกแบบ

[Glizey]

ฮ่าๆ ฮ่าๆแตกมากมาย -0- แต่เอวายังรวดเรวเหมือนเดิมเลย =w= ไม่มีเค้าว่าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องน่ากัวเลยแหะ -0-

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุกมากๆเลยงับ ^^