32 replies to this topic

[Hayate Yagami]

Chapter 3



ผ่านไปสองวัน จากเหตุการณ์เอวาเจลีนกลายร่างเป็นวัวคลั่งไล่กระทืบอาซึนะ ฮารุนะและคู เฟยจนต้องหนีกันเตลิดเปิดเปิงแล้ว ทั้งห้องก็กลับมาสู่ในโหมดปกติสุข แต่...มันมีบางสิ่งที่ดูแล้วไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่ เพราะอาซึนะ ที่ปกติจะต้องตัวติดกับอายากะเป็นตังเม กลับอยู่ห่างกันตั้งเป็นโยชน์ พอมาจ๊ะเอ๋กันอาซึนะก็รีบก้มหน้างุดก่อนที่จะเดินหนีไป ทำให้เป็นข่าวลือแปลกๆว่า ทั้งคู่เลิกกันแล้วงั้นหรือ!?

“วันนี้ตอนเย็นต้องไปรวมตัวที่ปราสาทของเอวาจังรึเปล่า”โคโนกะเอ่ยถามเซ็ตซึนะที่เดินอยู่ข้างๆ เซ็ตซึนะกรอกตาขึ้นฟ้าสักพักก่อนที่จะพูด

“อืม~ คิดว่าจะต้องไปรวมตัวด้วยน่ะค่ะ แต่ต้องมีประกาศจากคุณครูเนกิก่อนน่ะค่ะคุณหนู”เซ็ตซึนะตอบเสียงเรียบๆ


“งั้นหรอ....”โคโนกะพึมพำก่อนที่จะกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย จนเซ็ตซึนะสงสัย


“ว่าแต่คุณหนูคะ...แล้ววันนี้ไม่ดูหมอแล้วหรอคะ”เซ็ตซึนะเอ่ยถามด้วยความสงสัยเสียเต็มประดา


“อืม...ช่วงนี้ต้องฝึกเวทมนต์เยอะ เลยไม่ค่อยได้ทำนายให้ใครแล้วล่ะ เหนื่อยด้วย ฮ้าว~ว”ว่าแล้วก็หาวออกมาหวอดใหญ่ ทำให้เซ็ตซึนะหันไปมองคนหาวอย่างเป็นห่วง


“ง่วงหรอคะคุณหนู...”โคโนกะพยักหน้าหงึกๆอย่างอ่อนแรง


“อืม...เมื่อคืนซ้อมมนต์บทง่ายๆดึกไปหน่อยน่ะ เลยไม่ค่อยได้นอน...”โคโนกะว่าพร้อมกับเริ่มเดินส่ายไปมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เซ็ตซึนะต้องรีบไปพยุงแขนของโคโนกะเพื่อกันล้มทันที นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองคุณหนูของตัวเองด้วยความเป็นห่วงแกมดุหน่อยๆ


‘คุณหนูเนี่ย...ไม่ห่วงสุขภาพตัวเองเลย ห่วงคนอื่นแล้ว ห่วงตัวเองบ้างสิคะ’เซ็ตซึนะคิดพร้อมกับส่ายหัวระอากับคุณหนูของตัวเองแบบสุดๆ

“ไหนๆวันนี้คาบบ่ายก็ว่างตลอดอยู่แล้ว เดี๋ยวดิฉันจะพาคุณหนูไปนอนพักที่ปราสาทของคุณเอวาเจลีนนะคะ”

“ตามสบายเถอะเซ็ตจัง ตอนนี้ฉันง่วงมากๆเลย คงต้องรีบไปหาที่นอนก่อนแหละ...”โคโนกะพูดเสียงเบาก่อนที่จะเดินตัวลอยหมายจะไปที่บ้านพักหลังโรงเรียนของเอวาเจลีน แต่การเดินของโคโนกะกลับตุปัดตุเป๋ เดินซ้ายทีขวาทีจนคนที่มองตามอยู่เกิดอาการเสียววูบขึ้นมา ว่า...คุณหนูของตัวเองจะเดินตกทางรึเปล่า...

โครมมมมมมมมมมม!!!

ไม่ทันขาดคำของเซ็ตซึนะ โคโนกะก็ล้มโครมใหญ่ จับกบได้ทีเป็นร้อยตัวได้เพราะเสียงมันช่างกระหึ่มจนนกตกใจบินหนีไปโน่น แล้วล้มตรงไหนไม่ล้ม ดั๊น! ตกบันไดหน้าอาคารเรียน กลิ้งๆตกลงมาสามสี่ขั้น ก่อนที่จะลงมานอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลกระพริบถี่ๆ ออกอาการเหวอเต็มเปี่ยม

“คุณหนู เป็นอย่างไรบ้างคะ”เซ็ตซึนะรีบวิ่งไปดูอาการคุณหนูของตัวเองด้วยความเป็นห่วง มือที่กร้านเพราะจับดาบค่อยๆดึงตัวคุณหนูของตัวเองให้ลุกขึ้นมาช้าๆ แต่ไม่วายที่จะต้องร้องโอดโอยเพราะเจ็บจี๊ดขึ้นสมอง

“โอย...ก้นฉัน...”เสียงร้องโอดโอยอีกเสียงดังมาจากด้านหน้าของคนทั้งสอง จนต้องหันไปมองด้วยความงุนงงว่ามันเป็นใคร พอเห็นหน้าก็ร้องอ๋อถึงบางอ้อ ว่าเป็นใคร...ผมสีแดงสีสันแสบตาที่ทำเหมือนหัวสัปปะรด รูปร่างสูงโย่งที่มาพร้อมกับกล้องที่ถือติดมือที่บัดนี้ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่อีกด้านหลังจากโดนโคโนกะหล่นโครมใส่ ตุ๊กตาน่ารักๆกระเด็นกระดอนไปใกล้ๆกลับกล้องพร้อมกับมีบางสิ่งโผล่ออกมา

“เป็นอะไรรึเปล่าคะ คุณอาซากุระ”ไม่ใช่ใครที่ไหน วิญญาณติดที่ ไอซากะ ซาโยะนั่นเอง และอีกคนที่ขาดไม่ได้ แถมอยู่กับซาโยะราวกับตังเมเหนียวหนึบล้านเปอร์เซ็นต์ นั่นก็คือ นักข่าวหัวเห็ด อาซากุระ คาซึมิ นั่นเอง

“มะ...ไม่เป็นไร อูย~ก้นฉัน...เจ็บชะมัดเลย”อาซากุระพึมพำพร้อมกับลูบก้นตัวเองปอยๆ ร่างสูงของนักข่าวหัวเห็ดค่อยๆพยุงให้ลุกขึ้นแต่ก็ร้องโอดโอยออกมาเป็นระยะๆ

“อาซากุระจัง จะรีบไปไหนหรอ...”โคโนกะเอ่ยถามพร้อมกับทำตาปริบๆ เพราะอาซากุระไม่ค่อยจะชอบใส่แว่นสักเท่าไหร่...ยกเว้น ตอนที่อาซากุระจะไปทำอะไรแผลงๆเท่านั้น

“เอ่อ...ฉัน จะไปทำข่าวน่ะ...”อาซากุระตอบแบบอ้อมๆ เมื่อรู้ตัวว่าอีกฝ่ายชักจะตะขิดตะขวงใจเรื่องตัวเองซะแล้ว

“อ๋อ...ข่าวของอาซึนะกับหัวหน้าห้องใช่ไหม”โคโนกะพูดขึ้นมายิ้มๆ แทบจะทำให้คนที่โดนอ่านใจถึงกับเบิกตาค้าง อ้าปากค้างพะงาบๆงับลมไปสามทีคำ พระเจ้า...คนข้างหน้านี้เป็นพระเจ้ารึเปล่าคะเนี่ย ฉลาดมากเกินไปแล้วนะ!!!

“ง่า....รู้ได้ไงเนี่ย...”อาซากุระเอ่ยเสียงเบาโหวง พร้อมกับทำท่าเหมือนต้นไม้ที่โดนรถชนหลายรอบจนเสียศูนย์ ขนาดซาโยะยังแอบหวั่นเลยว่าอาซากุระจะหงายหลังตึงรึเปล่า

“เซ็ตจัง...ไปดูกับอาซากุระดีมั้ย”โคโนกะไม่สนใจคำถามของอาซากุระ แต่กลับหันมาถามกับคนที่กำลังคิดในใจอยู่เงียบๆ ทำให้คนที่กำลังคิดอยู่ ถึงกับสะดุ้งโหยงก่อนที่จะหันมามองคนถามเมื่อครู่

“อะไรนะคะ...”

“ฉันถามว่า ไปทำข่าวกับอาซากุระกันไหม”โคโนกะทวนคำถามเมื่อครู่อีกครั้ง ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจแจ่มแจ้งแดงแจ๋ เซ็ตซึนะโคลงหัวไปมาก่อนที่จะส่ายหน้าพัลวัน

“ไม่ได้นะคะคุณหนู...ไหนว่าจะไปนอนไงคะคุณหนู”เซ็ตซึนะค้านเสียงสูง

“เอาน่า...เสียเวลานอนนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก และมันก็คงจะไม่เสียเวลาเซ็ตจังด้วยใช่ไหม”โคโนกะย้อนกลับ ทำให้คนค้านถึงกับสะอึก ก่อนที่จะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแทน

‘คุณหนูว่างก็จริง แต่ดิฉันไม่ได้ว่างนี่คะ ต้องเตรียมแผน วางแบบฝึกดาบเพื่อป้องกันอีก...จะว่างได้ไงคะ’เซ็ตซึนะคิด สักพักก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วส่ายหน้าช้าๆอย่างปลงตก

“ไปก็ได้...ค่ะ”สุดท้ายก็ลงเอยโดยการจบประโยคแบบเดิมๆ จนได้...

‘ที่ด้านหลังอาคารเรียน’

อาซากุระย่องเข้ามาถึงมุมตึกมุมหนึ่งพร้อมกับโคโนกะที่ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งผสมจานดาวเทียมข้ามโลกและเซ็ตซึนะที่ไม่ค่อยจะเต็มใจมาสักเท่าไหร่นัก ทั้งสามได้ไปสอบถามจากคนแถวนั้นและได้ความว่า...อาซึนะ จะมาที่มุมตึกมุมนี้ แน่นอน...ว่าแล้ว ต่อมความสงสัยของทุกคนก็พุ่งกระฉูดราวกับน้ำป่าไหลหลาก ไม่เว้นแม้แต่เซ็ตซึนะที่อยากรู้นิดๆหน่อยๆ (หรอ?)

“เอ...เมื่อไหร่จะมานะ...”อาซากุระว่าพร้อมกับดูนาฬิกาข้อมือแล้วก็ตบเท้าปั่บๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก

“นั่นไงคะ คุณอาซากุระ...มาแล้วค่ะ”ซาโยะที่เกาะอยู่ที่ไหล่ของอาซากุระพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปทางด้านหน้าอย่างตื่นเต้น อาซากุระได้ยินดังนั้นก็หยิบกล้องขึ้นมาเตรียมพร้อมและได้ส่งกล้องสปายที่สามารถอัดเสียงได้ไปอีกด้านหนึ่ง กล้องสปายตัวนี้สามารถจับเสียงในระยะใกล้ได้ หากระบุตัวคนก็จะอัดเสียงของคนๆนั้นไว้ไม่มีเสียงอื่นๆแทรกแน่นอน (ดีอ่า~)

ซาโยะพูดไม่มีผิด เป้าหมายของงานนี้มาแล้วพร้อมกับพาอีกคนมาเสียด้วย นั่นก็คือ...อาซึนะที่กึ่งจูงกึ่งลากตัวหัวหน้าห้องมาอย่างทุลักทุเลแบบสุดๆก่อนที่จะจับมายืนประจันหน้ากับตัวเอง อาซากุระเห็นภาพแบบนี้ก็ยิ้มกริ่ม ก่อนที่จะยกกล้องขึ้นมารัวชัตเตอร์ ด้วยความเก๋าขั้นเทพของอาซากุระ ทำให้ไม่เสียงแชะๆออกมาเลยแม้แต่น้อย (เจ้แกเทพจริง)

“มีอะไรงั้นหรอคุณอาซึนะ”อายากะพูดเสียงเชิดๆทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจมากแค่ไหนที่อยู่ดีไม่ว่าดีโดนลากมาคุยกันในที่อับคนแบบนี้ อาซึนะได้ยินก็ย่นจมูกน้อยๆก่อนที่จะกลับมาทำหน้าปกติ เผลอๆจะทำหน้ากวนโอ๊ยแถมด้วยซ้ำไป

“ไม่มีอะไรก็แค่จะคุยนิดหน่อย คงไม่ว่ากันใช่ไหมคุณหัวหน้าห้อง”อาซึนะพูดพร้อมกับยักคิ้วแบบกวนของจริง ท่าทางของอีกฝ่ายมันชวนให้ถีบก้นกระเด็นไปไกลเกือบสามเมตรจริงๆ หัวหน้าห้องพ่นลมออกจมูกก่อนที่จะย่นจมูกอย่างไม่ค่อยพอใจ

“ถ้ามันไม่เสียเวลามาก...ก็ว่ามา”

“ทำไมตอนนี้เราสองคนถึงเหินห่างกันมากนัก เธอทำตัวเหินห่างกับฉันทำไม”อาซึนะวกเข้าเรื่องทันที ทำให้คนที่โดนข้อหาเหินห่างเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจ

“ดิฉันต่างหากที่ควรจะถามคุณ...ทำไมคุณถึงทำตัวเหินห่างกับฉันนัก”หัวหน้าห้องย้อนกลับแทบจะทันที ทำให้อีกฝ่ายถึงกับสะอึกก่อนที่จะก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ฉันเหินห่างตอนไหนไม่ทราบ...”

“ตอนที่เราเจอกัน ฉันไม่ทันจะทักคุณเลยคุณก็ก้มหน้าแล้ววิ่งหนีไปซะงั้น แถมปกติลิงกังอย่างคุณจะเกาะติดดิฉันเป็นตังเมโคตรเหนียวหนึบแท้ๆ”หัวหน้าห้องย้อนใส่อีกครั้งพร้อมกับทำหน้าจริงจังแบบสุดๆที่นานทีปีหนจะเห็น งานนี้อาซึนะที่เห็นหน้าจริงจังของอีกฝ่ายเกิดอาการหน้าแดงแบบฉับพลัน แถมควบคุมไม่อยู่เสียด้วย

“ว่าใครเป็นลิงกังไม่ทราบ...”อาซึนะเริ่มปรอทร้าว ทำหน้าเครียดจนน่าตกใจ แต่อยู่ดีๆอาซึนะก็พ่นลมหายใจเหนื่อยๆออกมาก่อนที่จะเผยรอยยิ้มบางที่มุมปาก

“แต่...เพราะความตรงของเธอล่ะมั้ง...ทำให้ฉันหลงทุกทีสิน่า”อาซึนะเปรยออกมา ทำให้คนที่กำลังใส่ไฟอย่างเมามันส์ถึงกับชะงักแล้วมองหน้าอาซึนะอย่างไม่เข้าใจในคำพูดของเธอ สาวน้อยกระดิ่งโคลงหัวไปมาก่อนที่จะดึงตัวของอีกฝ่ายเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆอย่างเอ็นดู ทำให้หัวหน้าห้องถึงกับตกใจอย่างมาก ทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียว ขนาดคนที่สังเกตการณ์อยู่อย่างพวกอาซากุระยังหน้าแดง แต่คนที่หน้าบางที่สุดในกลุ่มก็เริ่มมีไอร้อนพุ่งออกมาจากหน้าแล้วด้วยซ้ำ

“น่ารักจังเลย คู่นี้...”โคโนกะพูดไม่พอยังดึงแขนของเซ็ตซึนะที่นั่งอยู่ข้างๆเข้ามาถูหัวอย่างบ้าคลั่ง คนที่โดนถูหัวที่แขนถึงกับหน้าแดง หันมามองคนถูหัวอย่างตกใจ อาซากุระหันมามองพร้อมกับทำหน้าหื่นประหลาดๆใส่ เซ็ตซึนะเห็นก็จ้องกลับตาเขียว อาซากุระโคลงหัวไปมาเหมือนกับบอกว่าไม่สนใจก็ได้ ก่อนที่จะหันกลับไปทำงานต่อ

“เอ่อ...คุณหนูคะ...”เซ็ตซึนะลองเรียกดู โคโนกะได้ยินเสียงก็หยุด ก่อนที่จะเงยหน้ามองคนเรียก

“ขอโทษนะเซ็ตจัง มันเผลอน่ะ...”

“ช่างมันเถอะค่ะ...”เซ็ตซึนะว่าพร้อมกับกรอกตาเสมองไปทางอื่นแก้เขินก่อนที่จะหันไปสังเกตการณ์ต่อเมื่อโคโนกะกระตุกเสื้อให้หันไปดู

“หมายความว่ายังไงคะ...คุณอาซึนะ”หัวหน้าห้องเอ่ยเสียงสั่น ในสมองเริ่มสับสนกับคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่าย อาซึนะถอยหายใจออกมาเบาๆ

“เพราะเธอตรงแบบนี้แหละ ฉันถึงหลงเธอหัวปักหัวปำแบบนี้ไงล่ะ อายากะ”อาซึนะทวนอีกครั้งก่อนที่จะยิ้ม หัวหน้าห้องเริ่มหน้าเจือสีเข้มก่อนที่จะดันตัวอีกฝ่ายออก

“หรือว่า...ที่คุณทำแบบนั้นก็เพราะว่า...”

“ใช่...ฉันจะทดสอบเธอไง...ว่าเธอยังแคร์ฉันอยู่ไหม แล้วมันก็จริง...แหมๆ แต่ทางฉันก็แทบคลั่งเลยนะ ที่ไม่ได้ใกล้ชิดเธอเหมือนเดิมน่ะ”อาซึนะพูดพลางกลั้วหัวเราะเสียงใสกังวาน คนที่ถูกสารภาพความผิดก็ได้แต่ยืนเหวออ้าปากค้างพะงาบๆ อาซากุระทำสัญลักษณ์ถอนกำลังให้กับสองสาวก่อนที่จะค่อยๆย่องจากไปเงียบๆ ปล่อยให้ทั้งคู่เคลียร์กันเองดีกว่า

“ทำไมไม่ดูต่อหรอคะ คุณอาซากุระ...”ซาโยะเอ่ยถามอาซากุระด้วยความสงสัย อาซากุระเหลือบมองซาโยะก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแล้วก็ยิ้มบางๆ

“เรื่องส่วนตัวของเขา เราก็อย่าไปละลาบละล้วงมาดีกว่า...แค่นี้ก็ล่วงเกินมาเยอะแล้วด้วย”

“ไม่ค่อยสมกับเป็นคุณเลยนะคะ...ปกติจะต้องดูจนจบไม่ใช่หรอ...”ซาโยะพูดพร้อมกับทำหน้านึก อาซากุระได้ยินก็สะดุดกึก ก่อนที่จะหันมามองซาโยะเล็กน้อย

“อย่างน้อยๆฉันก็มีจรรยาบันของความเป็นนักข่าวก็แล้วกันน่า...”

“งั้นพวกเราขอแยกตรงนี้นะ...”โคโนกะพูดจบก็ลากเซ็ตซึนะออกมา ปล่อยให้อาซากุระเถียงกันกับซาโยะต่อ ปกติซาโยะจะไม่ค่อยพูดกวนสักเท่าไหร่ แต่วันนี้มาแปลก...กวนอาซากุระแบบถึงพริกถึงขิงเลยทีเดียวเชียว

“เซ็ตจังต้องไปทำธุระหรือเปล่า...เห็นบอกว่าต้องวางแผนซ้อมดาบด้วยนี่...”เซ็ตซึนะหันไปมองตามคนถามก่อนที่จะยิ้มบางๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ...เดี๋ยวค่อยไปวางแปลนที่ปราสาทของคุณเอวาเจลีนก็ได้ค่ะ”

“ดีเลย...ไปกันเถอะ...”โคโนกะพูดพร้อมกับยิ้มบาง ท่าทางร่าเริงของเด็กสาวกลับมาอีกครั้ง ทำให้เซ็ตซึนะยังแอบลอบอมยิ้มบางๆอย่างดีใจลึกๆ อย่างน้อยๆ...คุณหนูของเธอก็ร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว ไม่ค่อยห่วงสักเท่าไหร่แล้วล่ะ...ถึงจะห่วงหน่อยๆก็เถอะ...

‘เหลือเวลาอีก...4 วัน’




TBC

ยาวมากกกกกกกก ตอนแรกทุกคนคงคิดว่าจะไม่มีเรื่องเครียดใช่ไหมคะ ฮา~~~

แต่หลังจากนั้นน่ะ ยุ่งแน่...แต่เราก็ยังคงความฮาไว้เหมือนเดิม เน้อ~

ขอบคุณทุกคนที่เม้นนะคะ ^^


ป.ล. ใครดูNegima LA แล้วบ้างคะ ถ้ามีก็ขอลิงค์หน่อยได้ไหมคะ อยากดูตอนที่ 4 อ่าค่ะ (จงใจ)

เพราะ...มันมีKSน่ะสิ ถึงอยากดู (อ๊า! ฮารุคิจังน่ารักอ่า><)

[someone]

เดี๋ยวนี้เจอแต่คู่ AA แบบหวานๆแฮะ

ว่าแต่...ไหงเรื่องนี้ปาปารัซซี่เยอะอย่างนี้ล่ะ

[Glizey]

คู่ AA หวานกันจนแบบว่า คู่ KS อายเลย -0-

มาต่อเรวๆนะงับ ^^

[ปราศจากหัวใจ]

555+ AA หวานไม่แคร์สื่อ(เพราะไม่รู้ หุหุ)

มาต่อไวไวเน้อ

[lovelykiku]

โหย *ฉีดไบก้อน*

มดมาทำรังหน้าคอม

ตอนนี้ AA จะหวานกันไปไหนเนี่ย

แซงคู่ KS ไปเสียแล้ว เหอๆ

[Hayate Yagami]

Chapter 4


วันต่อมา...ที่ปราสาทของเอวาเจลีน กลุ่มเนกิมะก็ไปชุมนุมที่นั่นอีกครั้ง โคทาโร่แยกออกไปซ้อมฝีมือตัวเองพร้อมกับคู เฟยและนางาเซะ คาเอเดะ ส่วนโคโนกะก็แยกไปฝึกเวทใหญ่ๆกับพวกโนโดกะและยูเอะ ส่วนฮารุนะตอนนี้หายไปเลยหลังจากวิ่งร่อนไปร่อนมาแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแต่ เนกิ อาซึนะ จิซาเมะ อาซากุระ เอวาเจลีน ชาช่ามารุและสุดท้ายก็เป็นเซ็ตซึนะ ที่ตอนนี้ทำหน้าเครียดไม่เลิกราวกับคนที่ไม่ได้อุจจาระมาสิบวันได้ (ไม่มีอะไรให้เทียบแล้วหรอแก!?)



“คุณเซ็ตซึนะ ทำไมถึงทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะครับ”เนกิเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของนักดาบสาว



“หรือว่า...จะเป็นเรื่องที่อาจารย์ใหญ่เรียกไปตอนนั้น”อาซึนะเอ่ยต่อ เล่นเอานักดาบสาวสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ เผลอๆยังจะแบบร้องว้ายเบาๆซะด้วยซ้ำ



“ทำหน้าแบบนั้น ทายถูกเผงเลยล่ะซิท่า”อาซากุระว่ายิ้มๆ ทำให้เซ็ตซึนะก้มหน้าต่ำลงไปมากกว่าเดิมอีก เผลอๆหัวครึ่งเหม่งของเธอจะกระแทกกับพื้นเลยเสียด้วย (หุ หุ)



“ซากุระซากิ เล่ามาให้ฟังก็ได้นะ ถ้ามันไม่ลำบากปากเวลาอ้าพะงาบๆมากเกินไป”จิซาเมะว่าไม่วายที่เหน็บนิดๆ



“คือ....”



“เซ็ตซึนะ...เล่ามาดีกว่าน่า ก่อนที่ฉันจะมีปรี๊ดจริงๆ”เอวาเจลีนเอ่ยพร้อมกับขู่เสียเสร็จสรรพสมกับความโหดระดับมหากาฬของเธอ เล่นทำให้เซ็ตซึนะรีบเงยหน้าขึ้นมามองทันทีอย่างตกใจ แถมอ้าปากค้างกับคำพูดของที่ปรึกษาชมรมสุดโหดไม่มีเจือจางของเอวาเจลีน



“ก็ได้ค่ะ... เรื่องมันก็คือ............”เซ็ตซึนะเล่าเหตุการณ์ต่างๆตั้งแต่ตอนที่ไปพบกับอาจารย์ใหญ่ครั้งแรก คำพูดทุกอย่างของอาจารย์ใหญ่ทุกคำราวกับสลักฝังลึกในสมองไม่มีวันลืม สีหน้าของคนฟังแต่ละคนเริ่มค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิดโดยที่ไม่มีใครสังเกต เนกิยิ่งฟังยิ่งมีสีหน้าที่แย่ลงเรื่อยๆ จิซาเมะกับอาซากุระฟังแล้วก็อดที่จะใจหายไม่ได้ คนสุดท้ายคือเอวาเจลีนที่นั่งไขว่ข้างสบายๆแต่ใบหน้าของหล่อนก็เจือไปด้วยความข้องขุ่นเล็กๆ



“สรุปก็คือ...พวกปีศาจต้องการที่จะใช้ชีวิตของยัยหนูโคโนเอะเป็นเครื่องสังเวยเพื่อที่จะคืนชีพให้ลูซิเฟอร์สินะ นับว่ามันฉลาดพอตัว”เอวาเจลีนพึมพำเสียงเบาพร้อมกับแฝงรอยยิ้มเหยียบเย็นไว้เล็กน้อย



“นั่นสินะ...ตั้งแต่เรื่องตอนที่เกียวโต ตอนนี้ก็มาเป็นเรื่องปีศาจโลกอื่นอีกเรอะเนี่ย...”อาซากุระพึมพำเสียงเบาก่อนที่จะเอยหลังเงยหน้ามองฟ้าอย่างเหนื่อยใจ งานหินๆเข้าหาพวกเธอได้ทุกรอบทุกทีจริงๆ เนกิเอานิ้วไกล่คางตัวเองอย่างครุ่นคิด



“เราต้องวางแผนเรื่องนี้ให้รัดกุม...ป้องกันไม่ให้ปีศาจพวกนั้นมาเอาคุณโคโนกะไม่ได้เด็ดขาด”เนกิเอ่ยเสียงแน่วแน่ หนักแน่นสมเป็นหัวหน้าทีม ขนาดเอวาเจลีนที่ได้ยินก็ยังลอบยิ้มน้อยๆอย่างภูมิใจในลูกศิษย์ตัวดีคนนี้ ถึงการต่อสู้จะแตะเธอไม่ได้สักนิ้วเลยก็เถอะ



“แล้วจะเอาไงล่ะครูเนกิ”จิซาเมะเอ่ยสั้นๆได้ใจความก่อที่จะพ่นลมหายใจเหนื่อยๆออกมา เซ็ตซึนะก้มหน้านิ่ง จนแวมไพร์สาวเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดอยากอัดไอ้เด็กครึ่งเหม่งยันให้ตัวติดฝาผนังเสียจริง ทำหน้าอย่างกับคนตกถังขี้มีสิบวัน



“เอาน่าคุณเซ็ตซึนะ...”อาซึนะเอ่ยพร้อมกับง้างแขนขึ้นสูงจนคนข้างๆคือเซ็ตซึนะเริ่มหวั่นๆว่าหล่อนจะทำอะไรแผลงๆรึเปล่า



ป้าบ!!!



“อึก!!!”



และมันก็เป็นจริงตามคาด อาซึนะลงมือเข้าที่กลางหลังของนักดาบชินเมริวเสียดังลั่น ขนาดเอวาเจลีนที่คาดว่าน่าจะนิ่งที่สุดแล้วยังแอบสะดุ้งหน่อยๆเลยด้วยซ้ำ เซ็ตซึนะโดนตบหลังจนแทบสำลักน้ำลายตาย พอขย่อนๆได้แล้วก็หันไปมองคนตบหลังตาเขียวขุ่น



“หลายหัว...ยังดีกว่าหัวเดียว เพราะงั้น อย่าทำหน้าอมทุกข์เหมือนคนไม่ได้เข้าห้องน้ำงั้นสิ”อาซึนะพูดเสียเป็นเรื่องเป็นราว มีสาระเสียจนคนฟังยังอ้าปากค้าง เพราะปกติ ยัยลิงอาซึนะจะไม่ค่อยมีคำพูดที่มีสาระออกมาเลยสักครั้ง ถึงจะมีบ้างบางครั้งก็เถอะ



“โฮ่...วันนี้คงฟ้าถล่ม...หิมะตกหน้าร้อนแหงๆ”อยู่ดีๆเอวาเจลีนก็เปรยออกมาเบาๆ ทำให้อาซึนะขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย



“ทำไม!?”



“เพราะวันนี้ยัยคากุระซากะ อาซึนะ ที่แทบหาสาระอะไรไม่ได้ ดันพูดสิ่งที่มีสาระออกมา สงสัยคงจะโลกถล่มจริงๆซะแล้ว”เอวาเจลีนตอบพร้อมกับยิ้มหวานแบบกวนบาทาอาซึนะแบบเต็มสตรีม งานนี้ อาซึนะถึงกับมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาที่หน้าผากพร้อมกับเส้นประสาทที่จวนเจียนจะแตกอยู่ร่อมร่อ



“พูดแบบนี้หาเรื่องกันใช่ป่ะ”อาซึนะเอ่ยเสียงขุ่นเขียว



“เปล่านะ...จริงๆ ฉันก็แค่คอมเม้นให้เฉยๆเองนะ”เอวาเจลีนแก้ตัวเสียงสูงปรี๊ดจนรู้สึกหลอนชอนไชเข้าไส้ติ่ง แหงล่ะ ขนาดอาซากุระยังถึงกับรู้สึกเหมือนมีอะไรมันกระดืบๆอยู่ในท้องอย่างไรอย่างนั้น



“เอาเถอะครับ อย่าเพิ่งเถียงกันเลย”เนกิถลาเข้ามาปรามศึกของทั้งคู่ก่อนที่มันจะปะทุออกมาเหมือนลาวาที่เดือดปุดๆ เซ็ตซึนะที่เป็นตัวต้นเรื่องที่จะทำให้สองคนนี้จะตีกันก็ก้มหน้านิ่งและเงียบไปราวกับจะทำให้ตัวเองไม่เป็นที่จุดสนใจเสีย



“เรามาวางแผนกันก่อนดีกว่าไหม ถ้ามันมา เราจะได้สวนกลับได้ถูก”อาซากุระเอ่ยเสียงเรียบราวกับเป็นคนละคน จิซาเมะหันมาพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วยก่อนที่จะหันกลับไปมองหน้าของเนกิที่นั่งนิ่งอยู่อีกด้านของโต๊ะ



“ครับ...ตอนนี้ถึงผมจะยังไม่แผนไม่ออก แต่ทุกคนช่วยกันออกความคิดด้วยนะครับ”เนกิเอ่ยเสียงเรียบก่อนที่จะกวาดสายตาไปมองคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะประชุม



“ได้อยู่แล้ว...”อาซึนะเอ่ยขึ้นมาคนแรกก่อนที่จะหันไปสำรวจรอบๆโต๊ะประชุม



“ก็ดี...”จิซาเมะเป็นคนที่สองที่เอ่ย ดูท่าว่า เจ้าตัวจะไม่ค่อยใส่ใจสักเท่าไหร่จากน้ำเสียงที่ดูนิ่งเอนไปทางเบื่อๆ



“มันแน่อยู่แล้วแหละ”อาซากุระยิ้มกว้าง



“รบกวนทุกคนด้วยนะคะ”เซ็ตซึนะเอ่ยพร้อมกับโค้งให้กับทุกคนบนโต๊ะ อาซึนะจึงต้องดึงคอเสื้อของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมาเหมือนเดิม และเหล่าเนกิก็ถึงกับลุกลี้ลุกลนกับท่าทางของเซ็ตซึนะ ยกเว้น แม่คนโหดเหี้ยมเอวาเจลีน ที่ดูท่าว่า จะไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้สักเท่าไหร่



“เอาน่า...พวกเราก็เป็นคลับเนกิมะเหมือนกัน ต้องช่วยกันสิถึงจะถูก ใช่ไหม คุณอาซากุระ”อาซึนะหันไปหาอาซากุระเพื่อที่จะช่วยยืนยัน ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของอาซึนะก่อนหน้า



“ขอบคุณมาก...นะคะ...”



‘ผ่านไป เกือบ 5...ชั่วโมง’



แว้บ!!!!



พวกโคโนกะเริ่มค่อยๆทยอยกลับมาที่จุดรวมตัวโดยใช้เวลาไม่ค่อยนานนัก เพราะ...ทุกคนรู้ว่า...เวลานี้คือเวลาอะไรกัน... มันคือเวลาอาหารเย็น เวลาที่เป็นเหมือนดั่งสรวงสวรรค์ของเหล่าคนฝึกโหดโดยแท้จริง



“ทานล่ะนะคะ!!!”ฮารุนะเอ่ยก่อนที่จะหยิบช้อนมาจ้วงตักแกงกะหรี่เข้าปาก ก่อนที่จะร้องอื้มในลำคอ บ่งบอกถึงความอร่อยแบบไม่มีเม้ม และทุกๆคนก็กินกันไป คุยกันบ้าง และบางทีก็มีแหย่กัน ยกเว้นคนๆหนึ่ง...



เซ็ตซึนะเอาช้อนในมือเขี่ยแกงกะหรี่ไปมาอย่างเหม่อลอย ในหัวก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องภารกิจ เรื่องการซ้อมดาบและเรื่อง...หัวใจ... เซ็ตซึนะคิดถึงจุดนี้แล้วอยู่ดีๆหน้าก็แดงขึ้นมาเสียเฉยๆ ก่อนที่จะสะบัดหน้าแรงๆเพื่อไล่ความคิดแผลงๆนั่นออกไปจากหัว และพร่ำบ่นกับตัวเองว่า



‘คุณหนูเป็นเจ้านายเรานะ ทำไมเราไปคิดแบบนั้นได้ยังไง...อย่างนี้มัน...ทรยศ กันชัดๆ’



“เซ็ตจัง...เป็นอะไรรึเปล่า”เสียงของโคโนกะ กระตุ้นเรียกหาสติของเซ็ตซึนะให้กลับมาไวเท่าแสง เซ็ตซึนะสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองหน้าของโคโนกะพลางส่ายหน้าช้าๆ



“เปล่าค่ะ คุณหนู...”



“คุณหนูอีกแล้วอ่า...เซ็ตจัง...”โคโนกะเอ่ยพร้อมกับทำแก้มป่องอย่างงอนๆ ทำให้เซ็ตซึนะเกิดอาการ หัวใจเริ่มอยู่ไม่ค่อยสุข มันเต้นถี่...รัว จนยากจะห้ามอยู่ มันเต้นโครมๆ...จนแทบจะออกมา ใบหน้าแง่งอนของอีกฝ่าย...มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆที่ถูกฉาบน้ำน้ำแข็งหนาค่อยๆละลายลง ความรู้สึกแปลกๆ...กับความคิดที่ยึดถือกฎเกณฑ์ เริ่มตีกันจนมั่วไปหมด มั่วจน...มึนหัว



“เอ่อ...โคะ...โคโนะ...โคโนะจัง...”



“เซ็ตจัง~!”โคโนกะได้ยินเซ็ตซึนะเรียกชื่อตนเหมือนเมื่อก่อนที่มีอาการดีใจ...จนออกนอกหน้า เจ้าหล่อนเผลอ เอื้อมแขนคล้องคออีกฝ่ายไว้ แล้วเอาหน้าของตนซบกับไหล่เล็กของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว งานนี้เซ็ตซึนะเริ่มมีอาการทำอะไรไม่ค่อยถูกแล้ว เพราะอีกฝ่ายเล่นกอดตัวเองเสียแน่นแบบนี้ มัน... หวั่นไหว...



“หืม!?”เอวาเจลีนร้องครางในลำคอ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมา เมื่อตนเองเริ่มจับความรู้สึกแปลกๆได้ ชาช่ามารุที่เห็นท่าทางของมาสเตอร์ของตนก็เดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับโน้มตัวลงมาถาม



“มีอะไร...รึเปล่าคะ มาสเตอร์”



“เปล่า...ไม่มีอะไร แค่...จับความรู้สึกหวั่นไหว มาจากไหนสักแห่ง...ช่างมันเหอะ”เอวาเจลีนทำท่าครุ่นคิด ก่อนที่จะเอ่ยตัดบท ชาช่ามารุเอียงคอมองก่อนที่จะส่ายหน้าช้าๆแล้วหยิบแก้วน้ำมะเขือเทศให้เอวาเจลีนช้าๆ



“โอ้...น้ำมะเขือเทศหรอ อื้ม...รสเยี่ยม นี่ใส่น้ำผึ้งลงไปด้วยใช่มะ”เอวาเจลีนหันไปถามชาช่ามารุ ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้าช้าๆ เอวาเจลีนได้คำตอบปุ๊บ ก็ดูดน้ำมะเขือเทศต่ออย่างสบายใจ ทิ้งให้ชาช่ามารุทอดมองมาสเตอร์ของตนด้วยสายตาที่แปลกไป...



“โคโนะ...โคโนะจัง...คือ...”เซ็ตซึนะพยายามที่จะทำให้เจ้าตัวรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ในหัวของนักดาบสาวมีความคิดว่า แบบนี้มันไม่งามเอาเสียเลย แต่...ใจมันกลับมีความคิดที่แปลกไป... มันกลับคิดว่า...แบบนี้ ก็ดีเหมือนกัน



“เอ่อ...ขอโทษนะ เซ็ตจัง คือ...มันเผลอน่ะ”โคโนกะเอ่ยพร้อมกับกระแอมไอแก้เขิน เซ็ตซึนะขย่อนๆหายใจสักพักก็กลับมาหายใจแบบปกติอีกครั้ง หลังจากต้องหอบหายใจราวกับคนวิ่ระยะไกลมาหมาดๆ



“ไม่เป็นไรหรอก...ค่ะ...”



‘อาการแบบนี้... มันคืออะไรกันแน่...ใจเต้นแบบนี้ ใบหน้าร้อนผ่าวแบบนี้ หรือว่า...’เซ็ตซึนะคิดค้างไว้ ก่อนที่จะทอดมองหน้าของคุณหนูสุดที่รักด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาสีดำสนิทกำลังส่องประกายใสราวกับไข่มุกชั้นดี เมื่อมองโคโนกะในแบบที่แปลกไป



‘....หรือว่า.... นี่ฉัน...กำลัง ‘หวั่นไหว’ ...งั้นหรอ!?’



TBC



โอ้ววววววววววว มาอัพแร้วค่า เสริฟ โคโนเซ็ตซึมาให้ทันที



ใครมีเว็บที่โหลด หรือให้ดู Negima Live action ล่ะก็ ได้โปรด ส่งมาให้ด้วยนะคะ


อยากดูโคโนเซ็ตซึ!!!! (<<< โป๊ก!!! :: เซ็ตซึนะเอาพัดกระดาษฟาดหัว)


ขชอบคุณที่คอมเม้นนะคะ เหอๆๆๆ (ป.ล. เลือดพุ่ง!!!)

[OoAunJioO]

http://www.negima.in...und-jap-no-sub/

Negima Live action ใช่ที่คนแสดงป่าวอะถ้าใช่ก็อันนี้แหละ

[ปราศจากหัวใจ]

วะ..หวั่นไหว~!?

หุ หุ เอวาจังก็หวั่นไหวเรอะ???

เอาแบบรักสามเศร้าจิ ๕๕๕+

[lovelykiku]

Quote

‘อาการแบบนี้... มันคืออะไรกันแน่...ใจเต้นแบบนี้ ใบหน้าร้อนผ่าวแบบนี้ หรือว่า...’เซ็ต ซึนะคิดค้างไว้ ก่อนที่จะทอดมองหน้าของคุณหนูสุดที่รักด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาสีดำสนิทกำลังส่องประกายใสราวกับไข่มุกชั้นดี เมื่อมองโคโนกะในแบบที่แปลกไป



‘....หรือว่า.... นี่ฉัน...กำลัง ‘หวั่นไหว’ ...งั้นหรอ!?’

มันคือความรักจ้าเซ็ตซึนะ หึหึหึ

มาต่อไวๆนะคะ สนุกมาก

[someone]

คงไม่ใช่แค่หวั่นไหวแล้วล่ะมั้ง~~~

น่าจะตกหลุมรักมากกว่า 555+

[Glizey]

สิ่งที่เซ็ตซึนะรุสึกมันเปนความหวั่นไหวก้จิง แต่ว่ามันก้เปนส่วนนึงของความรักน่ะจ่ะ ^^

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุมากๆเลยงับ ^^

[KLuCIFeRS]

ว้าววว!~

ความรักมาสถิตอยู่กับเซ็ตจังแล้วว ฮ่ะๆ

[mintza555]

โอ้วววววววว อึ้งงะ สนุกอ่ะ มาแต่งต่อไว ๆ นะ