31 replies to this topic

[✪ クロウタドリ]

บอร์ดเก่าไปถึง บทที่ 6 สัญญา

แล้วนะครับ -*-

[✪1St-Kuro]

ลุ้นๆ เมื่อไหร่จะลงต่อซักทีละน้อ ติดตามเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะ....

[SUIREN]

หะ...หะ...หื่น...
เช็ดเลือดกำเดาด่วนเลย...
เพิ่งเคยอ่านคู่นี้เจอแฮะ...แต่ก็ชอบ...
แล้วก็รอลุ้นตอนต่อไปค่า...

[FateXNanoha]

บทที่ 4 ฝัน

“อือ...”

เซ็ตซึนะลืมตาตื่นขึ้น แต่พบเพียงความมืด ไม่ต้องคิดนานนักเธอก็รู้ทันทีว่าถูกผ้าปิดตาอยู่แน่ ความกังวลเข้าถาโถมเธอ

>นี่มันที่ไหนกันเนี่ย!!! แล้วใครกันที่ทำแบบนี้กัน?<

เธอพยายามดิ้นรนให้ตัวเองหลุดจากสิ่งที่มัดทั้งแขนและขาไว้ มันแน่นมากจนเธอมั่นใจว่าต้องเป็นเชือกลงอาคมไว้แล้ว คราวนี้เธอเลยได้แต่รอ รอ รอ แล้วก็รอ ในที่สุดเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาหา

เธอ เธอจึงระเบิดคำถามใส่ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเกรี้ยวกราด

“นี่แกเป็นใครกัน แล้วทำไมถึงมาปิดตาชั้นไว้อย่างนี้ แล้วแกทำอะไรกับโค..คนอื่นรึเปล่า”

เจ้าของร่างที่อยู่ตรงหน้าองครักษ์สาวเห็นท่าทางที่ร้อนรน โมโห แต่กันยังเป็นห่วงคนอื่นอยู่ ทำให้เธอยิ่งรู้ลึกชอบ ไม่สิหลงคนๆนี้ยิ่งขึ้นไปอีก

“แหม ใจร้อนจังเลยนะคะ ศิษย์พี่...แต่อย่างนี้แหละที่หนูชอบ”เจ้าของเสียงที่องครักษ์สาวน่าจะยังจำได้แม่น ถึงแม้นจะผ่านมาถึง 4 ปีก็ตาม “ซึคุโยมิ”ก็

พูดขึ้นพร้อมๆกับเป่าลมเบาๆไปที่หูเซ็ตซึนะ ทำเอาองครักษ์สาวที่เปราะบาง(ของพวกเรา)สั่นเป็นลูกนก

“อา...”

“ศิษย์พี่ชอบเหรอค่ะ แหมก็ไม่บอกกันก่อน”ซึคุโยมิพูด พร้อมๆกับดึงผ้าปิดตาออก และเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆจนริมฝีปากมันจะประกบกันอยู่แล้ว นักดาบสาวร่วมสำนักที่หลุดจากภวังค์ พอเห็นว่าเธอจะเข้า

มาทำอะไรชัดๆ ก็เริ่มร้องขัดขืน

“ม่ายยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!..”

แฮ่ก..แฮ่ก”เซ็ตซึนะพรวดพราดลุกขึ้นจากเตียง เธอกวาดสายตาไปรอบเพราะความหวาดระแวง แต่เธอกลับพบเพียงร่างของคน2คนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี...ไม่สิคนที่เคยคุ้นเคยต่างหากนั่งอยู่ข้างๆ

เตียงของเธอ

“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ..เซ็ตจัง”

นักดาบสาวทั้งโล่งอกแต่ก็เจ็บแปลบๆที่อกมากเช่นกัน ที่อดีตคนรักของเธอมานั่งข้างๆเธอพร้อมกับเนกิ แถมยังมีรอยยิ้มบางๆที่น่าเอ็นดู

“นี่ นี่ เซ็ตจัง เนี่ยน่ะแฟนฉันเองล่ะ” โคโนกะพูดพร้อมยิ้มให้เนกิ แล้วเธอก็หันมาแสยะยิ้มให้เซ็ตซึนะอย่างน่าสะอิดสะเอียน เนกิก็เช่นกัน

เซ็ตซึนะถึงช็อกกับสิ่งที่เห็นข้างหน้า ที่ทั้งคู่มาแสยะยิ้มให้ตนดู ไม่ต้องรอนานพวกเนกิก็หัวเราะเยาะเซ็ตซึนะอย่างบ้าคลั่ง

“มะ..มะ ไม่เอาแล้ววววว!!!.......”

องครักษ์สาวปฏิเสธสิ่งที่ได้ยินและเห็นตรงหน้า อยากจพหนีไปให้ไกล

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก”

“อ๊ากกกก..”

เซ็ตซึนะพรวดพราดขึ้นมาอีกครั้ง จากฝันร้ายที่ซ้อนกัน เธอหอบถี่มาก เรื่องทั้งหมดมันยังคงอัดแน่นในหัวของเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของคนรักเก่าของเธอ ถึงมันเป็นแค่ฝันแต่มันก็เหมือนก็จริงมาก

ความเจ็บปวดนั้นมันทิ่มแทงเธอราวกับจะให้เธอตาย ตอนนี้เธอทั้งมึนทั้งปวดหัวจนมันทำให้เธอร้องไห้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทันใดนั้นก็มีมือคู่นึงดึงเธอเข้าไปสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่น

“ไม่เป็นไร..... ไม่เป็นไรแล้ว”ถึงจะยังไม่รู้ว่าใครเซ็ตซึนะก็ยอมรับกอดนั่นแต่โดยดี เธอสะอื้นนิดๆแล้วซุกลงไปที่เนินอกของคนคนนั้น

“โอ๋ ไม่เป็นไรแล้วนะเด็กดี ฝันร้ายมันจบลงแล้ว”เธอพูดขึ้นพลางลูบหัวเซ็ตซึนะ

“อือ”เซ็ตซึนะครางอย่างพึงพอใจ สักพักพอเธอรวบรวมสติได้เธอก็ค่อยๆผละออกจากอ้ออมกอด แล้วพยายามมองใบหน้าคนตรงหน้าชัดๆ นั่นสร้างความประหลาดให้แก่องครักษ์สาวอย่างมาก เพราะเธอ

คือเอวาจาลีนในร่างผู้ใหญ่ สวมชุดราตรีสีดำมองดูเธออย่างเป็นห่วง ความงามของเธอนั้นส่องประกายระยิบระยับจากแสงจันทร์ที่สาดส่องเล็ดลอดผ่านม่านในห้องเซ็ตซึนะออกมาได้และทั้งรูปร่าง หน้าตา

ของแวมไพร์สาวก็งดงามราวกับเทพธิดาก็ไม่ปาน นั่นมันทำให้ทั้งชื่อ ภาพ และเสียงของโคโนกะหลุดลอยไปจากสารระบบของเธอโดยสิ้นเชิง ในสมองของเธอตอนนี้มีแต่แวมไพร์สาวแสนสวยที่มาอยู่ตรง

หน้า จู่ๆแวมไพร์สาวก็เลื่อนหน้าเข้ามาหาเธอ แต่กลับเบี่ยงไปที่หูของเธอแทน ทำเอาเซ็ตซึนะที่หลงเต็มที่อดเสียดายไม่ได้ ก็เธออยากจะจูบนี่นา ทันใดนั้นแวมไพร์สาวก็พูดขึ้น

“ตื่นได้แล้ว”

องครักษ์สาวสงสัยอย่างสุดซึ้ง ว่าทำไมเธอพูดเช่นนั้น

“ตื่นสิ..ตื่น”

>อะไรกันอักละเนี่ย?<

“ตื่นสิ ตื่น!”

“ตื่นสิ เจ้าเด็กบ้า”เสียงตะโกนอันแสบแก้วหูพุ่งเข้าหาหูของเซ็ตซึนะอย่างมิปราณี

“ฟึ่บ”เซ็ตซึนะดันตัวขึ้นด้วยความตกใจ

“อะ..อะไรกันเนี่ย”เซ็ตซึนะรู้ตัวว่าเธอเพิ่งตื่นอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่เต็มใบหน้าและตัวของตน ไม่นานนักเธอจึงมองหน้าผู้ตะโกนที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงของตน เอวาจาลีนนั่นเองแต่ว่าเธออยู่ในร่างเด็ก

องครักษ์สาวเสียดายนิดๆที่ไม่ใช่เอวาจาลีนร่างผู้ใหญ่ แต่เธองงกับตัวเองว่าทำไมเธอถึงดีใจที่ได้เห็นแวมไพร์สาวผู้นี้ มันอาจเป็นเพราะว่าแวมไพร์สาวผู้นี้เป็นคนปลอบประโลมเธอจากฝันร้ายเหล่านั้น

เธอเอาแต่จ้องหน้าเอวาจาลีนด้วยสีหน้าของคนเพิ่งตื่น

“////นี่มะ มะ มองอะไรกันย่ะ/// ก็ ก็ เธอเล่นสลบเหมือดไปทั้งวันแถมยังส่งเสียงอย่างกับโดนทรมาน ชะ///ชั้นก็เลยมาดู เอ๊ย ชั้นก็แค่เดินผ่านมาเลยเข้ามาดูก็แค่นั้นเอง ก็เลยรู้ว่าเป็นไข้///ชั้นไม่

ได้เป็นห่วงอะไรซักหน่อย ....อุ๊บ!”มิทันจะจบประโยคที่จะปัดป้องตัวเองจากความเขินอาย แวมไพร์สาวก็โดนประกบปากให้เงียบเสียแล้ว


Thanks: ฝากไฟล์รูปภาพ construction เว็บสำเร็จรูป

วินาทีแรกที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอคิดจะผลักองครักษ์สาวออก แต่พอเธอเห็นสีหน้าขององครักษ์สาวที่เหมือนเด็กสูญเสียทุกอย่างไป เธอก็ไม่ขัดขืน ปล่อยให้จูบอย่างงั้นไปสักพัก

มันผ่านไปหลายนาที แต่ก็เหมือนโลกหยุดนิ่งสำหรับสองคนนั้น เพราะดูเอวาจะเริ่มชอบมันเสียแล้ว ไม่นานนักเซ็ตซึนะก็ถอนจูบออก มองหน้าเอวาจาลีนแบบเศร้าๆ เธอดึงเอวาจาลีนเข้ามากอดอย่างไม่ทัน

ตั้งตัว แวมไพร์สาวหน้าแดงมากที่โดนทำเช่นนั้น แต่เธอรู้สึกดีที่ได้อยู่ในวงแขนที่แข็งแรงและอบอุ่นของเซ็ตซนะ จนเธอเองยังคิดในใจว่าทำไมถึงมีคนที่ทิ้งคนที่อบอุ่นแบบนี้ได้ลงคอ แวมไพร์สาวอยาก

กอดตอบจนใจแทบขาดไว้ แต่เพราะความดื้อหรือซึน เธอเลยได้แค่ดึงเสื้อขององครักษ์สาวเอาไว้ สักครู่องครักษ์สาวก็ล้มตัวลงแนบกับเตียงโดยที่เอวาจาลีนยังอยู่ข้างบน แวมไพร์สาวรู้ว่าถ้าไม่หาที่หลบใบ

หน้าที่แดงของตนคงจะไม่ดีแน่ เธอเลยซุกไปที่คอของเซ็ตซึนะ


Thanks: ฝากไฟล์รูปภาพ construction เว็บสำเร็จรูป

“ชั้นกลับมาแล้ว ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง”เซ็ตซึนะพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าปนความสำนึกผิด

แวมไพร์สาวได้ยินอย่างนั้น ก็ยิ่งอายม้วน เลยได้แค่ซุกคอองครักษ์สาวมากขึ้น แล้วพูดว่า

“///ยินดีต้อนรับกลับ/// แล้วไม่ต้องขอโทษด้วย เจ้าเด็กบ้า///”

“อืม...”เซ็ตซึนะขานรับสั้นๆ เธอกำลังจะหลับอีกครั้งแล้วเพราะการเสียเลือดมากไปจากการดูดเลือดและพิษไข้ตอนที่เธอหลับอยู่

ไม่นานนักองครักษ์สาวก็หลับไป แต่ยังกอดเอวาแน่นเหมือนกับว่าไม่อยากให้จากไปไหน

ใบหน้าของเซ็ตซึนะหลับอย่างเป็นสุข เอวาจาลีนก็ออกมาจากซอกคอแล้วมองดู

“อ้าว หลับไปแล้วเหรอ/// แต่ก็...จุ๊บ”เอวาจาลีนบ่นเล็กน้อย แต่ก็กลับไปจุมพิตที่หน้าผากของเซ็ตซึนะ

“หลับฝันดีนะ”แวมไพร์สาวกล่าวสั้นๆ เนื่องจากว่าเธอไม่รู้ว่าจะออกจากอ้อมกอดนี้ยังไงโดยไม่ให้องครักษ์สาวตื่น เธอเลยปล่อยเลยตามเลย นอนหนุนแผ่นอกที่ถูกฝึกมาดีแต่ก็นิ่มนวลขององครักษ์สาว

ทั้งสองก็นอนหหลับไปในท่าที่กอดกันอย่างนั้น

“แก๊ก..”เสียงเปิดประตูห้องของเซ็ตซึนะดังขึ้นเบาๆแต่ก็ไม่ให้ใครตื่น

ร่างหุ่นยนต์ก้าวเข้ามาและพบภาพบาดใจตรงหน้า แต่เธอก็ไม่ได้โกรธอะไร ชาชามารุก็แค่รู้สึกเหนื่อยใจที่ต้องมีคู่แข่งทางความรักเป็นมาสเตอร์ตัวเอง และรู้สึกตัวว่าต้องรุกมากกว่านี้แล้วถ้าอยากได้เซ็ตซึ

นะมา เธอเดินเข้าไปหาทั้งคู่แต่แทนที่เธอจะแยกทั้งคู่ออกจากกัน เธอกลับห่มผ้าให้ทั้งคู่แทน และแอบจุมพิตที่หน้าผากของเซ็ตซึนะอย่างเบาบาง(me/มาสเตอร์กับหุ่นรับใช้เนี่ยเหมือนกันจริงๆ)

แล้วชาชามารุคิดก็เดินจากไป และปิดประตูไม่ให้ใครเข้ามาเห็น

แล้วร่างทั้งสองที่กอดกันในนิทราอันแสนหวานต่อไป

[Glizey]

-0- ดีนะที่จูบเอวาแล้วไม่โดนตบ -*- ถ้าโดนตบนี้มีหวังไม่รอดแน่ๆ

อยากอ่านตอนที่สู้กับเนกิแล้วอะ

มาต่อเรวๆนะงับ ^^ สนุกมากๆเลย ^^

[Rand_Kung]

อ๊ากกกกกกกกกก

หวาน....ทำไมมันหวานเยี่ยงนี้...

น่ารัก...น่ารักทั้งเอวาทั้งเซ็ตจังเลย...

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

[✪1St-Kuro]

ใจหนึ่งก็สงสารชาช่ามารุ อีกใจหนึ่งก็เข้าใจเซ็ตสึนะดี... T^T

[ปราศจากหัวใจ]

กระฉูด!!!!!!!!!!!!!!!!~~~~~~~~~~~~~~~~

อ่านทีไรก็ต้องซับเลือด

[lovelykiku]

หวานจริงๆ X3

น่ารักมากเลย ชอบๆๆ

เอวาน่ารักมาก เข้ากับเซ็ตซึนะเลย

จะโดนโคโนกะทำร้ายไหมเนี่ย เหอๆ

[SUIREN]

ฮู้ยยยย...เอวาจังของข้าพเจ้าโดนเซ๊ตจังจูบไปแล้ววว..

แต่ไม่เป็นไร..เพราะเป็นเซ๊ตจังหรอกนะถึงยอม...ฮา...

รอดูตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า...ขอบคุณมากเลย...

แต่ไม่รู้ทำไม...มองรูปของเอวาจังทีี่ท่าน FateXNanoha แนบมา...เราคิดว่าเหมือนมิโอะแห่ง K-ON เลยนะเนี่ย...แต่ก็น่ารักดีค่ะ...วาดได้สวยมาก

[Mélord]

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ทำไมไม่มีกด like this 5555555555
หายากอ่ะคู่นี้ แต่ชอบมากกกกกกกกกกก หาอ่านไม่ได้เลย เศร้าใจ T T

[bleach212]

อยากให้คนแต่งมาแต่งต่้องะ T^T