Andante
Ga Eul
Kaoru's Talk
สวัสดีคร้าบ... คาโอรุคุงเองน่อ(นายร็อคกุ้งเองแหละ แค่เริ่มทิ้งชื่อเก่าไปแล้วแค่นั้นเอง)... ก็หลังจากที่ผมสอบเสร็จกลางภาค ก็รีบกลับมาแบ็คอัพข้อมูลของฟิคอีก
อ้ากกกกก ตอนที่ 5 ยังไม่ได้ลงเลย
ไม่เป็นไร วันนี้เราจะลง Chapter 0 เอาไว้ก่อน แล้วว่างๆจะรีบเอามาให้อ่านแบบNon Stop กันเลยทีเดียว เอาล่ะ ก่อนที่จะไปอ่านกันนั้น เราจะเอาประวัติตัวเอกของเรื่องนี้กันซะนิดนึง
Kaoru’s Profiles
ชื่อ: ซากุระซากะ คาโอรุ
วันเกิด: 14 มีนาคม 1992
สิ่งที่ชอบ: คนที่พูดตรงไปตรงมา, การช่วยเหลือผู้อื่น
]สิ่งที่ไม่ชอบ: การร้องไห้
สังกัด: อิเรกกุลาร์ อันเตอร์ (คลาส บี)
หมายเหตุ: มีดาบรีเบลเลี่ยน และปื่นพกคู่ เอโบนี่ ไอวอรี่ เป็นอาวุธหลัก
เอาล่ะ เตรียมกาย เตรียมใจพร้อมรึยังครับ.... ถ้าพร้อมแล้ว ไปชม Chapter 0 ได้ ณ บัดนี้
Chapter 0: ภารกิจที่สำคัญ
ณ โรงเรียนสตรีมาโฮระ แผนก ม. ต้น หนุ่มน้อยหน้ามนที่ใตรๆต่างพากันชื่นชม (หรือสาปแช่งดีกว่า) ในวีรกรรมของเขา เนกิ สปริงฟิลด์ ได้พบกับจดหมายปริศนาเข้าโดยบังเอิญ เมื่อเนกิเปิดอ่านดู เขารีบเก็บซองนั้นทันที เพราะถ้าอาสึนะมาเห็นเข้า มีหวังให้เธอต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องของเขาเอง เขาหันซ้าย หันขวาจนแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงรีบเก็บจดหมายนั้นไว้กับตัวเอง แล้วไปทำการสอนตามปกติ ซึ่งจดหมายนั้นได้เขียนหน้าซองไว้ว่า
‘ข้ามารับชีวิตเจ้าไปอย่างแน่นอน.. เนกิ สปริงฟิลด์!!’
ในคืนเดียวกันนั้นเอง เนกิก็แอบออกจากห้องพักไปโดยที่คนอื่นยังไม่รู้สึกตัว แล้วรีบออกจากหอพักของโรงเรียนไป โดยที่เอาไม้เท้าเวทย์มนต์กับแหวนมนตราที่เอวาเจลีนได้ให้ไว้ ติดตัวไปด้วย เขาเชื่อมั่นว่า มันจะไม่ตามมาหาเขาที่นี่อย่างแน่นอน
รุ่งเช้าของวันถัดมา คุณหนูโคโนเอะ โคโนกะ และองครักษ์ของเธอ ซากุระซากิ เซ็ตสึนะ ได้พบกับจดหมายที่เนกิได้เขียนทิ้งไว้แล้ว โคโนกะจึงรีบหยิบมันติดตัวไปด้วย เพื่อที่จะได้ไปอ่านที่ห้อง ซึ่งเซ็ตสึนะก็เห็นด้วยกับความคิดของคุณหนูพอดี ทั้งคู่จึงเดินทางไปโรงเรียนตามปกติ
แต่แล้วฟ้าไม่ประทานพรให้ต้นหอมหื่นซะงั้น เมื่อโคโนกะเผลอขยุ้มจดหมายแล้วขว้างทิ้งไป โดยที่ยังไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่นิดเดียว สักพักใหญ่ ทาคาฮาตะ T. ทาคามิจิ กำลังเดินเพื่อนที่จะไปสอนห้อง 3-A เป็นที่แรก บังเอิญไปเหยียบจดหมายของเนกิเข้าพอดีแบบเต็มๆเบอร์ (รองเท้า) ทาคามิจิจึงลองเปิดอ่านดู เขาแทบช็อคทันทีเมื่ออ่านจบ เขาจึงรีบเข้าไปแจกการบ้านให้เหล่าสาวๆ ในห้อง 3-A ให้ทำกันจ้าละหวั่น ส่วนตัวเองนั้น เมื่อออกจากห้องมาก็รีบตบเกียร์สี่ไปเข้าพบท่านผอ. เป็นการด่วน
ท่านผอ. ที่อ่านข้อความในจดหมายจบนั้น ก็เริ่มวิตกกังวล จึงเรียกเหล่าจอมเวทย์ทุกฝ่ายให้ออกตามหา แต่นั่นก็ไม่มีวี่แววของเนกิเลย มีเพียงไม้เท้าเวทย์มนต์กับเนคไทเท่านั้นที่ตกอยู่บริเวณหลังโรงพละเท่านั้น จนเวลาผ่านไป 1 สัปดาห์เต็มๆ
ณ ห้องของท่านผอ.
“ท่านผอ. ครับ นี่ก็ผ่านมากว่า 1 สัปดาห์แล้วนะครับ เรายังไม่พบตัวของเนกิเลยนะครับ”
ทาคามิจิยืนพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดยิ่งนัก ไม่ต่างไปจากท่านผอ. ที่ก้มหน้าลงด้วยความกลัดกลุ้มเช่นกัน
“ท่าทางคงมีเรื่องที่ไม่ชอบมาพากลแน่ๆ... ทาคามิจิ! ถึงเวลาที่เธอต้องไปที่นั่นเสียแล้วสิ”
พอพูดจบ ท่านผอ. ก็ยื่นจดหมายที่ติดตราของโรงเรียนมาโฮระไว้ให้กับทาคามิจิ
“จงนำจดหมายนี้ไปให้หน่วยอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ ที่ตอนนี้ได้ผนวกเข้ากับสมาพันธ์มหาเวทคันไซแล้ว โดยมีเอจุนเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่ มอบให้ถึงมือด้วยล่ะ เขาคงจะส่งหน่วยที่ดีที่สุดมาช่วยเราอย่างแน่นอน”
“รับทราบครับ ท่านผอ.”
ทาคามิจิรับจดหมายที่ท่านผอ. ส่งมาให้ แล้วออกจากห้องไป โดยที่ท่านผอ. นั่งหันไปมองดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินด้วยจิตใจที่เป็นกังวล
“ชักสังหรณ์ใจไม่ดีแล้วสิ”
ในคืนนั้นเอง ณ ป่าสวยๆ ใกล้ๆ บ้านพักของเอวา]
ตูม!!!... เปรี้ยง!!!…
อ้ากกก....
เสียงร้องโหยหวนจากความเจ็บปวดดังขึ้น พร้อมกับพลังงานแห่งความมืดที่บุรุษนิรนาม ได้ถาโถมใส่เข้ามาอย่างไม่ลดละ คุณครูลึกลับที่โดนเข้าไปนั้นถึงกับทรุด แขนของเขาได้ยันไว้กับต้นไม้ด้านข้างไว้ให้ทรงตัวอยู่เท่านั้นเอง บุรุษนิรนามเห็นอาการเช่นนั้น ก็เรียกภูติความมืดเข้าจัดการทันที แต่ทว่า... แรงของเขายังมีเหลือ...
“กำแพงวายุบุปผาคุ้มภัย!!!”
โล่ห์อาคมถูกกางเอาไว้ป้องกันภูติแห่งความมืดไม่ให้เข้าถึงตัวได้ และเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาได้ย่นระยะเข้าหาบุรุษนิรนาม แล้วง้างหมัดพร้อมเผด็จศึกทันที
“จบสิ้นกันที!.. หมัดวายุบุปผาร่วงโรย”
ตูม!!!...
ฟิ้วววววว~~~ โครม!!!....
เนกิปล่อยหมัดที่รวมพลังของกระสุนสายลมเข้าใส่บุรุษนิรนามอย่างรวดเร็ว (เฮ้ย! ลืมไปว่าจะไม่บอกนี่หว่า) หมัดที่ปล่อยไปนั้น ทำเอาร่างของนิรนามปลิวไปไกลพอๆกับรันเวย์สนามบินด้วยความเร็วที่ไม่ต่างอะไรกับเครื่องบินเจ็ท จนตัวเขาไปโดนต้นไม้โค่นลงไป 2 ต้น เนกิมองดูหมัดของตนแล้วยิ้มออกมาที่มุมปาก...
“อุ้บส์! แค่กๆๆๆ”
แต่ร่างกายของต้นหอมหื่นหาได้แข็งแรงไม่ บาดแผลนั้นเต็มตัวไปหมด เลือดที่กระอักออกมาทางปากแสดงให้เห็นถึงอาการบาดเจ็บที่มากเกินไป เขาจึงรีบใส่เกียร์เต่าลากสังขารออกห่างจากที่นั่นทันที ปล่อยให้บุรุษนิรนามนั้นนอนแน่นิ่งนับดาวเดือนไปเป็นที่เรียบร้อย
ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่ทาคามิจินั้น ได้เดินทางถึงสมาพันธ์มหาเวทคันไซ เหล่านางกำนัลทั้งหลายต่างต้อนรับเป็นอย่างดี แต่เขาก็ไม่ค่อยจะใส่ใจ แล้วรีบใส่เกียร์สองไปหาเอจุนโดยด่วน ระหว่างทางที่เดินทางนั้น เขาเห็นกลุ่มทหารจากหน่วยอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ 3 กลุ่ม กลุ่มแรกกำลังสร้างเสริมปัญญาด้วยการเล่นหมากรุก กลุ่มต่อมาก็กำลังวอร์มอัพร่างกายของตนเองและเพื่อนๆ กลุ่มสุดท้ายก็นั่งฟังข่าวอย่างตั้งอกตั้งใจ ดูแล้วเป็นระเบียบเรียบร้อยกันจริงๆ
“ถ้าไม่ติดที่ว่าเอจุนเป็นผบ. นะ ป่านนี้โดนตบเรียงหัวไปแล้ว”
ทาคามิจิแอบบ่นก่อนที่ตัวเขาจะหยุดลง ณ ห้องรับรอง แล้วเขาก็ได้ยินเสียงสนทนากันระหว่างเอจุนและคนในทีมอิเรกกุลาร์อย่างชัดเจน
“ไม่ได้พบกันนานเลยนะ นับตั้งแต่ที่เจ้าได้เดินทางมาแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับเราก็ 4 ปีที่แล้วสินะ ช่วงนั้นข้าจำได้ว่าเจ้านั้นขอให้เซ็ตสึนะช่วยสอนดาบให้เลยนี่นา คงจำได้สินะ”
เอจุนพูดพลางหยิบแก้วน้ำชาขึ้นมา เด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินค่อยๆหลับตาสีฟ้าคู่นั้นลง พลางนึกถึงอตีดที่เคยผ่านมาก่อนหน้าที่เขาจะได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีมหน่วยที่ 17 แห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ ที่ตอนนี้เอจุนเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่
“นั่นสินะครับครับ ป่านนี้ทั้งคุณหนูและรุ่นพี่คงจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สง่างาม และเพียบพร้อมได้อย่างแน่นอนครับ”
ในขณะที่เอจุนกำลังดื่มชาอยู่นั้น เขาเห็นรอยยิ้มเล็กๆน้อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างน่าประหลาด เพราะเขาไม่เคยได้เห็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่มมากสักเท่าไหร่
“เดี๋ยวนี้เจ้าโตขึ้นมากเลยนะ... คาโอรุคุง...”
เด็กหนุ่มที่ชื่อ คาโอรุค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วกล่าวกลับไปหาเอจุน
“ท่านชมข้าเกินไปแล้วนะครับ”
“ฮึๆๆๆ นั่นสินะ...”
เอจุนหัวเราะออกมาในลำคอ ก่อนที่จะพูดอะไรต่อไปนั้น.....
ก้อกๆๆ...
“เอจุน!!! ผมทาคามิจิเองนะ!!”
เอจุนจำเสียงของทาคามิจิได้ จึงอนุญาตให้ทาคามิจิเข้ามา
“อ้าว... ทาคามิจิ!! เข้ามาสิ อยากพบอยู่พอดี”
ทาคามิจิค่อยๆเลื่อนประตู ออกจากกัน ก่อนที่เขาจะไปนั่งข้างๆคาโอรุ
“ยินดีด้วยนะที่ได้เป็นผบ. ของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์น่ะ”
เอจุนตอบกลับไปอย่างสุภาพ
“ก็แค่ในหน่วยที่ 17 เท่านั้นเองน่า ไม่ได้มีอำนาจอะไรมากมายหรอก ว่าแต่ว่า เป็นยังไงบ้างล่ะ เห็นสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ”
พอเอจุนพูดจบ ทาคามิจิก็ยื่นจดหมายที่ท่านผอ. ให้ไว้ส่งไปให้เอจุน
“นี่คืออะไรล่ะ? สหาย!”
“ท่าลองอ่านดูเถอะครับ เป็นจดหมายจากท่านผอ.”
เอชุนหยิบจดหมายขึ้นมาก่อนจะพูดต่อ
“เอ้อ! ลืมแนะนำไปซะสนิทเลย นี่คือ คาโอรุ หัวหน้าหน่วยที่ 17... เอ้า! คาโอรุ! นี่คือทาคาฮาตะ T. ทาคามิจิ สหายเก่าของข้าเอง”
ทั้งสองต่างจับมือกันแสดงความทักทาย เพื่อเป็นการรอให้เอจุนได้อ่านจดหมายให้จบ
“ยินดีจริงๆที่ได้พบท่านนะครับ คุณทาคามิจิ! หวังว่าคงได้ร่วมงานกันนะครับ”
“ทางนี้ก็เช่นกันนะครับ คาโอรุคุง!”
“นี่มัน! เนกิคุงหายสาบสูญไป! ไม่จริงใช่ไหม ทาคามิจิคุง!”
ก่อนที่ทั้งสองจะได้คุยอะไรต่อไป ก็ได้ยินเสียงของเอจุนที่แสดงถึงความตกใจออกมา
“เกิดอะไรขึ้นครับ! ท่านเอจุน!”
คาโอรุรีบซักถามเอจุน ทาคามิจิจึงตอบแทนเอจุนอย่างรีบร้อน
“คุณครูเนกิ สปริงฟิลด์ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่เรมีอยู่ในตอนนี้อยู่ที่โรงเรียนมาโฮระ แผนก ม. ต้นไว้แล้ว”
“คาโอรุคุง! คงรู้แล้วสินะว่าเจ้าต้องทำอย่างไร”
เอจุนได้สติกลับมาก่อนที่จะเริ่มสั่งการต่อไป คาโอรุพยักหน้า หงึกๆ พอเข้าใจ ทาคามิจิเห็นดังนั้นจึงถามคาโอรุเกี่ยวกับกำลังพลของเขา
“คาโอรุคุง! หน่วยของนายมีกำลังพลเท่าไร”
“ตอนนี้มีกำลังพลกว่า 2,000 นาย และหน่วยรักษาการณ์อีกไม่ต่ำกว่า 50 นาย ล้วนแต่พร้อมที่จะทำภารกิจทั้งสิ้นแล้วครับ!”
เอจุงได้ยินดังนั้น จึงรีบเขียนจดหมายไว้ 2 ฉบับ ฉบับแรกใส่ซองติดตราสมาพันธ์มหาเวทคันไซ แล้วส่งให้ทาคามิจิคุง
“เอาฉบับนี้ส่งกลับไปให้ท่านผอ. ด้วยนะ... สหาย!”
ทาคามิจิรับซองนั่นมาแล้วตอบรับกลับไป
“เดี๋ยวจัดการให้ ไม่ต้องห่วง!”
เอจุนยิ้มนิดๆ ก่อนที่จะม้วนจดหมายอีกฉบับ แล้วมัดด้วยเชือกสีแดง ก่อนที่จะส่งให้กับคาโอรุ เขาได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการว่า
“คาโอรุคุง รับคำสั่ง! ข้าขอให้เจ้าติดตามหาเนกิ สปริงฟิลด์ แล้วพากลับไปยังโรงเรียนมาโฮระในกาลต่อไป!”
คาโอรุ นั่งชันเข่าข้างหนึ่งไว้ แล้วรับจดหมายนั้น
“ข้า! ซากุระซากะ คาโอรุ! ขอรับภารกิจนี้อย่างเต็มใจ และจะกระทำอย่างสุดความสามารถ!”
พูดจบ คาโอรุลุกขึ้นก่อนที่จะเดินกลับไป เอจุนจึงรีบเชื้อเชิญทาคามิจิให้พักแรมที่นี่
“นี่ก็ดึกแล้วนะ... ทาคามิจิ... ไม่คิดจะพักผ่อนอยู่ ณ ที่นี่ สักคืนเหรอ?”
ทาคามิจิคิดอยู่สักพัก แล้วตอบกลับไป
“งั้นคืนนี้! ขอรบกวนด้วยนะคร้าบ!”
เอจุนได้ยินดังนั้น จึงสั่งให้นางกำนัลไปเตรียมห้องให้กับทาคามิจิ ส่วนคาโอรุนั้นได้ทีห้องอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นสักเท่าไหร่ แล้วทั้งสองคนก็ร่ำลากันไปพักผ่อน
รุ่งเช้า ทาคามิจิและคาโอรุ พร้อมด้วยกำลังพลที่ดีที่สุดอีก 200 นาย ได้เตรียมตัวออกเดินทางเพื่อไปยังโรงเรียนมาโฮระ ในการกระทำภารกิจชิ้นแรกของพวกเขา แต่ก่อนหน้านั้น เอจุนได้ขอให้คาโอรุอยู่คุยกับเขาสักระยะหนึ่งก่อน
“คุณทาคามิจิ! ทุกๆคน! ออกไปรอผมก่อนนะครับ”
สิ้นคำพูด ทาคามิจิและกำลังพลทุกนายต่างพากันเดินออกจากห้องโถงไป เหลือเพียงแค่เอจุนและคาโอรุเท่านั้น[
“คาโอรุคุง! ข้ามีเรื่องอยากขอร้องเจ้าหน่อยนะ!”
“สั่งมาได้เลยครับ! คาโอรุผู้นี้ พร้อมเสมอ!”
เอจุนยิ้มออกมาก่อนที่จะพูดประโยคที่ทำให้คาโอรุแทบล้มตึงในบัดดล
“ไปถึงที่นั่นแล้ว...... ช่วยคุ้มครองโคโนกะและเซ็ตสึนะด้วยนะ!”
“แต่ว่า.. กระผม..... คงจะ..... ไม่อยาก...”
คาโอรุคุงรีบพูดปฏิเสธอย่างตะกุกตะกัก แต่เอจุนส่ายหน้า แล้วพูดต่อไป
“เจ้าอย่ากลัวไปเลย เจ้าเคยสัญญาไว้แล้วใช่ไหม… ว่าเจ้าจะคอยดูแลทั้งสองอยู่ห่างๆน่ะ อย่างน้อย ก็ทำเพื่อศักดิ์ครีแห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์นะ...”
คำพูดนี้ทำเอาคาโอรุคุงหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าของเขาแล้วพูดออกไป
“ได้เลยครับท่านเอจุน! ด้วยศักดิ์ศรีแห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์!”
เอจุนยิ้มก่อนที่จะปล่อยให้คาโอรุออกไปสมทบกับทาคามิจิที่อยู่ข้างนอก หลังจากนั้นเหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์จึงได้ออกเดินทางกัน โดยที่เอจุนและเหล่ากำลังพลที่เหลือได้มายืนส่งอยู่หน้าสมาพันธ์
“ฝากด้วยนะ... คาโอรุคุง... ทาคามิจิ...”
ในขณะที่เดินออกจากสมาพันธ์อยู่นั้น ทาคามิจิเห็นสีหน้าของคาโอรุที่ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ ทำให้เขาหันไปถามหาคาโอรุ
“คาโอรุคุง! เป็นอะไรไปรึเปล่า ไม่สบายใช่ไหมล่ะ?”
“อ้ะ! เปล่าครับ! ไม่มีอะไรหรอกครับ”
คาโอรุแหงนหน้ามองฟ้า แล้วคิดถึงเรื่องที่เอจุนพูดออกมาก่อนที่จะออกจากสมาพันธ์ ก่อนที่จะพูดออกมาในใจ
‘ถ้าหากผู้ใด... คิดที่จะทำร้ายต่อคุณหนูและรุ่นพี่ ผู้นั้นจะต้องฝ่าตัวข้าผู้นี้ไปใหได้....
คอยก่อนนะครับ.... คุณหนูโคโนกะ! ... รุ่นพี่เซ็ตสึนะ! …’
TO BE CONTINUE IN CHAPTER 1
Toggle shoutbox Houkago Teatime by ศอร. (ศูนย์อำนวยการร้านน้ำชา)
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
1
Kaoru's missions - The last 7 days of Negi's life!
Started by Sakurazaka Kaoru, Jul 27 2009 06:43 PM
55 replies to this topic
#1
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 27 July 2009 - 06:43 PM
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#2
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 18 September 2009 - 08:32 PM
Kaoru's Talk
อ่าฮะ กลับมาพบกันแล้วน่อ ช่วงนี้บอร์ดร้างคนจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ... ทุกคนมีงานมีการนี่นา ทำไงได้...
ส่วนเนื้อเรื่อง อาจจะมีการแก้ไขใหม่ (เป็นบางจุดเท่านั้นนะ) และอาจจะเขียนเพิ่มเติมตรงส่วนที่ขาดไป ซึ่งตรงนี้กำลังมองหาช่องทางอีกที
ตอนนี้อาจจะดองฟิคยาวหน่อย... ม.6 แล้วนี่หว่า... และเรื่องนี้อาจเป็นซีรี่ย์ยาวเลยก็ว่าได้ (แอบคิดได้หลายภาคแล้ว รอขึ้นพลอตก่อน)
ที่สำคัญก็คือ... ใครที่เข้ามาอ่านแล้ว ช่วยเม้นท์กันสักนิด หรือติชมอะไรสักหน่อยก็ยังดี ถือซะว่าทุกเสียงของคุณเป็นแนวทางที่จะปรับปรุงฟิคของผมให้ดีขึ้นในกาลต่อๆไป เอาล่ะ... ไปอ่านกันต่อเล้ย....
Chapter 1: การพบกันของคาโอรุ และ โคโน-เซ็ตสึ
“ที่นี่เหรอครับ? โรงเรียนมาโฮระ”
“ที่นี่แหละ! สถานที่ที่เนกิคุงหายตัวไป”
ณ ขณะนี้... คาโอรุ, ทาคามิจิ และกำลังพลอีก 200 นาย ได้เคลื่อนตัวเข้าสู่โรงเรียนมาโฮระเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ แผนก ม.ต้น ระหว่างทางนั้น เหล่านักเรียนที่กำลังพักกลางวันอยู่ต่างส่งสายตาจับจ้องที่พวกเขา และดูเหมือนตอนนี้พวกเขานั้นเด่นที่สุดแล้ว
“ท่านหัวหน้าครับ! เด็กๆเยอะจังเลยนะครับ ท่านมองใครเอาไว้หรือเปล่าครับ?”
นายทหารคนหนึ่งเข้าไปพูดใกล้ๆ กับคาโอรุ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปเลย
“สำหรับเราน่ะ ตอนนี้ยังไม่มีใครหรอก และก็จะไม่หาด้วย เพราะหน้าที่น่ะต้องมาก่อนเสมอนะ จงจำเอาไว้”
“ขออภัยครับที่ถามอะไรไปโดยไม่คิด”
คาโอรุส่ายหน้าก่อนจะพูดต่อไป
“ช่างมันเถอะ! เราเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบถือสาหาความชาวบ้านนะ และที่สำคัญมันก็เป็นเรื่องดีนะ ที่ยอมมาพูดกันตรงๆแบบนี้ ไม่เป็นไรหรอกนะ”
“ขอบคุณครับที่ไว้ชีวิต”
(ใครบอกว่าจะเอาชีวิตนาย... - -* >> คาโอรุ)
การสนทนาของพวกเขาจบลง เมื่อเหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ได้มาถึง แผนก. ม.ต้นแล้ว ทาคามิจิหันมาหาคาโอรุแล้วเชิญให้เขาไปพบกับท่านผอ.
“คาโอรุคุง! เชิญทางนี้!”
คาโอรุพยักหน้าสองที ก่อนจะหันไปหาเหล่าพลทหารทุกคนที่ยืนจัดแถวเป็นระเบียบเรียบร้อย
“ทหารทุกนาย! ทั้งหมด! พักแถว!”
เหล่าทหารต่างก้าวเท้าซ้ายอย่างพร้องเพรียงกัน ก่อนที่จะตะโกนออกมา
“เฮ!”
เหล่าทหารทุกนายต่างนั่งพักกันเอาเรี่ยวเอาแรง ส่วนคาโอรุกับทาคามิจินั้นก็เดินไปพบกับท่านผอ. ทันที
ณ ห้อง 3-A
เหล่าสาวๆที่พร้อมใจกันมองที่หน้าต่าง ก็เห็นเหล่าทหารที่กำลังพักอยู่หน้าทางเข้าตึกพอดี สักพักหนึ่งยูนะก็เดินเข้ามาหาหัวหน้าห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“เราจะทำยังไงดีล่ะ หัวหน้า! เขาจะมาประท้วงหรือเปล่าเนี่ย?”
แต่อายากะ หัวหน้าห้องของเราก็ยังคงไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ยูนะถามมา แต่กลับไปถามยูนะกลับด้วยสีหน้าแอ้บแบ้ว
“มีอะไรหรือคะ... คุณอาคาชิ...?”
อาสึนะที่เห็นอาการของหัวหน้าห้องเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจนิดๆ จึงแอบเรียกอาติแฟกของตน แล้วฟาดใส่ทันที
“โอ้ย! เจ็บนะคะคุณอาสึนะ! คุณนี่นอกจากจะแรงหนักแล้ว ยังมีนิสัยชอบคุณลุงไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”
“ว่ายังไงนะ! ยัยคุณหนูเต๊าะเด็ก!”
ตอนนี้รังสีแห่งการฆ่าฟันเริ่มรุนแรงขึ้นทันตา เมื่อทั้งสองต่างหันหน้าเข้าหากันเตรียมปะทะได้ทุกเมื่อ ทุกคนเริ่มเบี่ยงเบนความสนใจจากเหล่าทหารที่อยู่หน้าตึก มาจับจ้องอยู่ที่คู่AA ที่กำลังรอระฆังยกที่ 1 อย่างเงียบเชียบ
“รับมือ! คุณอาสึนะ!”
หัวหน้าห้องวิ่งเข้าไปง้างหมัดเตรียมชกใส่อาสึนะ แต่แล้วอาสึนะกลับวิ่งเข้าไปรับหมัดด้วยแขนอีกข้างที่ไม่ได้ถือพัดกระดาษ
“ถ้าอย่างนี้ล่ะ! หัวหน้า!”
อาสึนะขัดขาหัวหน้าห้องให้ล้มลง แต่หัวหน้ารู้ทัน จึงคว้าตัวลงไปด้วย บัดนี้ รังสีแห่งการฆ่าฟันได้หายไป แต่ได้มีรังสีแปลกๆ ฟุ้งกระจายทั่วห้อง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่โคโนกะ เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเซ็ตสึนะแบบจะๆ
“O///O คะ..คะๆๆๆ คุณอาสึนะ... กับคุณหัวหน้าห้อง...”
“>w<”
ภาพที่ทุกคนในห้องเห็น คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่อาสึนะขัดขา หน้าของทั้งคู่ได้ลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก แน่นอน ปากของทั้งสองประกบกันพอดี สักพักอาสึนะค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกับหน้าที่แดงเป็นมะเขือเทศสุก หัวหน้าห้องเองก็เป็นเช่นเดียวกัน
“ขอโทษนะ... หัวหน้าห้อง...”
อาสึนะหันมาขอโทษหัวหน้าห้อง แต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ยูเอะที่เห็นทั้งคู่เงียบงันอยู่เดินเข้ามาถามอาสึนะ ชนิดที่อาสึนะได้ยินถึงกับหงายหลัง
“คุณอาสึนะชอบหัวหน้าห้องใช่ไหมล่ะ?”
“O///O เปล่านะยูเอะ! มันไม่ใช่อย่างงั้นนะ!”
อาสึนะปฏิเสธกลับไปทันควัน แต่ฟ้าคงไม่ประทานพรให้หรอกนะ เมื่อโคโนกะรุกเข้าใส่อาสึนะ
“แหมๆ อาสึนะนี่ละก็... ถ้าชอบกันก็บอกมาเถอะนะ ไม่ต้องอายหรอกน่า พวกเรารับได้นะ!...”
“O///O คะ...โคโนก้า....”
อาสึนะที่ได้ยินโคโนะกะพูดก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ มากิเอะที่เห็นหัวหน้าห้องเงียบไปนั้นก็เข้าไปหาแล้วถามอาการของเธอ
“นี่ๆ หัวหน้าห้อง! ทำไมไม่ให้อภัยอาสึนะบ้างล่ะ”
หัวหน้าห้องเริ่มหันไปหามากิเอะแล้วค่อยๆพูดออกมา
“จะดีจริงๆเหรอคะ ที่ต้องให้อภัยคนที่ชอบทำให้ดิฉันต้องเจ็บตัวแบบนี้น่ะค่ะ”
“เอาเถอะน่า... ยังไงก็ดีกว่าเก็บไว้เงียบๆนะ”
มากิเอะพูดจบ อาสึนะก็ค่อยๆเดินเข้ามาพร้อมกับคำถามที่ทำเอาทุกคนงงไปหมด
“หัวหน้า... เธอจะยอมเลิกรักเนกิคุงอยู่ข้างเดียวไหม?”
(O_O >> ทุกคน)
“ทำไมเหรอคะ... คุณอาสึนะ?”
และแล้วคำพูดจากปากอาสึนะครั้งนี้ทำให้ทั้งห้องช็อคทันที
“-///- เพราะเรา... หลงรักเธอซะแล้วสิ”
(O///O >> หัวหน้าห้อง)
(O_O >> ทุกคน)
หลังจากที่ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ เซ็ตสึนะก็ค่อยๆ ถอยหลังออกมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูก่อนรีบวิ่งออกจากห้องไป แต่เซ้นส์โคโนกะไวกว่า เธอรีบออกมาจากห้องโดยที่ยังไม่ได้ดูคู่นี้จนจบ แล้วใส่เกียร์ห้าไปหาองครักษ์(รัก) ของเธอ
“เซ็ตจัง!... รอเราด้วยสิ”
ณ ห้องท่านผอ.
“ทาคามิจิ! พาหัวหน้าทีมนี้มาพบแล้วสินะ”
“ครับ! เอ้า! คาโอรุคุง!”
คาโอรุคำนับต่อหน้าท่านผอ. แล้วกล่าวแนะนำตน
“ผม... ซากุระซากะ คาโอรุ หัวหน้าหน่วยที่ 17 แห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ครับ!”
ท่านผอ. พยักหน้าสองครั้ง ก่อนที่จะถามต่อ
“คาโอรุคุง! กำลังพลของท่านมีเท่าไรเล่า”
“กำลังพล 200 นายที่ดีที่สุด และยุทโธปกรณ์ครบครัน คาดว่าจะหาได้ไม่ยากนัก!”
ท่านผอ. ได้ยินดังนั้น จึงส่งสัญญาณบอกให้ทาคามิจิเดินไปเอาของสำคัญของต้นหอมออกมา สักพัก ทาคามิจิก็นำเอาไม้เท้าสุดรักของเนกิออกมาวางไว้ที่โต้ะท่านผอ. คาโอรุค่อยๆ เดินเข้าไปหาไม้เท้านั้น
“เจ้าจะทำอะไรรึ?”
คาโอรุยิ้มนิดๆก่อนที่จะถามกลับไป
“ท่านผอ. ครับ! นี่ก็คือสิ่งของสำคัญของเนกิใช่ไหมครับ”
หลังจากที่ท่านผอ. พยักหน้าแสดงถึงคำตอบออกมา คาโอรุก็นำมือข้างซ้ายมาแตะไว้ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง แล้วภาพของเนกิที่เป็นเจ้าของไม้เท้าอันนี้ก็ค่อยๆผุดขึ้นมาต่อหน้า เขาจึงลองนึกไปถึงใน 3 วันข้างหน้า แล้วเขาต้องช็อคเพราะว่าภาพที่เขาเห็นคือ
เนกิกำลังโดนเวทมนต์ชั้นสูงของใครบางคนไปพร้อมๆ กับวิญญาณตนหนึ่ง
คาโอรุรีบลืมตาขึ้น แล้วร่างกายค่อยๆทรุดลงไป สีหน้าดูซีดลงไป เหงื่อไหลออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งๆที่ห้องนั้นติดแอร์ไว้แล้ว ทาคามิจิที่เห็นอาการของเขานั้นก็รีบเข้าไปช่วยทันที
“เป็นอะไรไหม... คาโอรุคุง!”
“ไม่เป็นไรหรอกครับผมน่ะ! แต่ที่ห่วงคงจะเป็นเนกิมากกว่านะครับ!”
ท่านผอ. ที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบถามกลับไป
“เจ้าเห็นอะไรอย่างงั้นรึ?”
คาโอรุค่อยๆ ก้มหน้าลงก่อนจะตอบไป
“เนกิอาจจะโดนเวทมนต์อะไรบางอย่างเข้าในอีก 3 วันข้างหน้านี้น่ะครับ!”
“ว่าไงนะ! เป็นความจริงงั้นรึ?”
“เป็นความจริงขอรับ!”
ท่านผอ. ค่อยก้มหน้าลงด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดยิ่งนัก ทั้งสองคนที่ยืนอยู่นั้นต่างก็กลุ้มกับสถานการณ์ในอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเจ้าหอมหื่น แต่ไม่ทันไร เสียงๆนี้ก็ดังขึ้น
“คะๆๆๆ คุณหนู... กรุณาปล่อยดิฉันเถอะนะคะ!”
“ไม่ปล่อยแล้ว! ก็เซ็ตจังเล่นหายไปแบบนี้ เราก็เป็นห่วงนะ!”
คาโอรุได้ยินเสียงนั้น ซึ่งเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างยิ่ง ค่อยๆเดินไปที่ประตู แต่เสียงนั้นก็ยังไม่หายไปซักที
“O///O อย่านะคะ คุณหนู! เสื้อของดิฉันจะขาดแล้วนะคะ!”
“แล้วจะขัดขืนไปทำไมล่ะ เซ็ตจัง! แค่พากลับห้องเท่านั้นเองนะ...”
(ห้องอะไรอ่ะ
>> คาโอรุ)
คาโอรุเปิดประตูออกไป แล้วก็ได้พบกับ...........
(O_O >> คาโอรุ)
(O///O >> เซ็ตจัง)
(>w< >> โคโนจัง)
สิ่งที่คาโอรุเห็น คือโคโนกะกำลังจะพา(ลาก) เซ็ตสึนะกลับไปยังห้อง โดยที่เซ็ตสึนะก็พยายามขัดขืนสิ่งที่โคโนกะทำจนเสื้อแทบขาด คาโอรุจึงค่อยๆ แอบเอากล้องออกมาแล้วถ่ายเก็บไว้สัก 2-3 รูป ก่อนจะเก็บกลับไปเช่นเดิม
“คุณหนู...โคโนกะ.... รุ่นพี่..... เซ็ตสึนะ....”
คาโอรุคุงค่อยๆพูดตะกุกตะกัก ทั้งสองคนได้ยินเสียงที่คุ้นหูของเขาแล้ว ต่างก็ตกใจเพราะไม่น่าเชื่อว่าเขาจะพบพวกเธอเจอจนได้
“คา.... คาโอรุคุง!”
ทั้งสองคนเรียกชื่อของเขาออกไป คาโอรุค่อยๆยิ้มแล้วพยักหน้าออกมา
“>v< แง้ว.....!”
“O_O หวา.... คะ... โคโนจัง!”
โคโนกะละมือออกจากเซ็ตสึนะแล้วโผเข้ากอดคาโอรุอย่างไม่เกรงกลัวว่าท่านผอ. อยู่ข้างในห้อง และสายตาของเซ็ตสึนะเลยแม้แต่น้อย จนท่านผอ. ต้องให้สัญญาณให้ทั้งสองคนห่างออกจากกัน
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ... รุ่นพี่เซ็ตสึนะ... ฝีมือพี่คงจะพัฒนาขึ้นไปอย่างมากเลยนะครับ”
เซ็ตสึนะที่ได้ยินรุ่นน้องของเธอพูดออกมานั้น ก็ส่ายหน้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนจะตอบกลับไป
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า... ว่าแต่ว่า มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
“ผมมีธุระสำคัญที่เอจุนให้ผมมาน่ะครับ! เข้ามาก่อนสิครับ!”
เซ็ตสึนะได้ยินคำเชิญนั้น ก็ค่อยๆพาคุณหนูสุดรักเข้ามาด้วย ทาคามิจิที่ยืนดูมาตั้งนานถามมาหาคาโอรุ
“คาโอรุคุง... เธอรู้จักทั้งสองคนนี้ด้วยเหรอ?”
คาโอรุคุงหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะตอบกลับไป
“ก็... มันนานแล้วน่ะครับ ถ้าจะเล่าเกรงว่าจะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์น่ะครับ”
“แล้วมีอะไรกันหรือคะ... ถึงได้เรียกคาโอรุมาน่ะค่ะ?”
เซ็ตสึนะหันมาถามทาคามิจิด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม ทาคามิจิจึงเตือนเธอก่อนจะพูดเรื่องนี้
“เรื่องนี้ใหญ่นะ... ถ้าพวกเธอได้ยินแล้ว ก็อย่าพึ่งวิตกไป และอย่าไปบอกใครด้วยนะ”
เซ็ตสึนะพยักหน้า โคโนกะทำสีหน้างงๆ ก่อนจะหันมาหาคาโอรุคุง
“นี่... คาโอรุคุง! ตอนนี้ทำอะไรอยู่เหรอจ้ะ?”
“อ้อ... ตอนนี้ผมเป็นหัวหน้าทีมหน่วยที่ 17 ของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์แล้วล่ะครับ แล้วก็ได้ผนวกกับสมาพันธ์มหาเวทคันไซ โดยที่ท่านพ่อของคุณหนูเป็นผุ้บัญชาการน่ะครับ”
สิ้นเสียงนั้น ทั้งโคโนกะและเซ็ตสึนะต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับเขา โดยลืมเรื่องของต้นหอมหื่นไปซะสนิท
“ว้าว... สุดยอดไปเลยนะ คาโอรุคุง! ยินดีด้วยนะ!”
“ยินดีด้วยนะ... คาโอรุ! สมแล้วที่เป็นรุ่นน้องที่ทุกคนในสำนักต่างจับตามองเลยทีเดียว”
“ขอบคุณครับ... แต่ว่าเราเข้าเรื่องก่อนเถอะครับ เสียเวลามามากแล้วนะ”
ทั้งสองค่อยๆมายืนข้างๆคาโอรุคุง ก่อนที่ทาคามิจิจะเล่าให้เซ็ตสึนะฟัง
“ตอนนี้ เนกิคุงได้หายตัวไปน่ะ...”
“O_O นะ... เนกิคุง! หายตัวไป...”
โคโนกะตกใจ ก่อนที่ทาคามิจิจะยื่นจดหมายของเนกิที่เขียนไว้ ซึ่งเป็นฉบับเดียวกันที่โคโนกะได้เขวี้ยงทิ้งไปแล้วนั่นเอง
“จดหมายนี่มัน... ที่เคยเห็นเมื่อตอนนั้นนี่นา”
“ผมเห็นเธอโยนทิ้งไป ข้างในน่ะเขาเขียนร่ำลาพวกเธอไว้น่ะ”
โคโนกะค่อยๆทรุดลงไปก่อนจะร้องไห้ออกมา
“ทำไมกัน... เนกิคุง... ทำไมถึงทิ้งพวกเราไป ฮือ....ฮึก.. ฮือ....”
คาโอรุคุงนั่งลงก่อนจะปลอบโคโนกะ ซึ่งเซ็ตสึนะเองก็นั่งคุกเข่าลง แล้วค่อยๆกอดโคโนกะเพื่อปลอบเธอ
“ที่ผมมาก็เพื่อหาเขานี่แหละ... โปรดวางใจเถอะครับ ที่เขาหนีไป... ผมคิดว่าคงมีสาเหตุนะครับ”
“หรือว่าจะมีคนที่คิดปองร้ายเขาอย่างงั้นหรือ คาโอรุ...”
“จากการใช้จิตกับไม้เท้าของเขาเพื่อดูอดีตของเขาแล้ว ผมเห็นเนกิได้แอบซ่อนจดหมายเอาไว้ ซึ่งก็น่าจะเป็นอย่างที่คิดไว้แหละครับ! รุ่นพี่!”
เซ็ตสึนะได้ยินดังนั้น จึงค่อยๆพยุงตัวให้โคโนกะลุกขึ้น ซึ่งได้หยุดร้องไห้แล้ว ทาคามิจิเห็นดังนั้นแล้ว จึงรีบปรึกษากับท่านผอ. เพื่อทำการค้นหาต่อไป
“เราควรรีบดำเนินการต่อไปดีไหมครับ... ตอนนี้ทหารทุกนายพร้อมแล้วนะครับ”
“ถ้าอย่างงั้นก็เป็นอันตกลงตามนี้... พวกท่านจงรีบไปดำเนินการโดยเร็วเถิด”
ทั้งหมดรีบคำนับก่อนจะออกจากห้องไป ก่อนที่คาโอรุคุงจะออกไปนั้น
“คืนนี้ผมจะดำเนินการทันที ท่านผอ. โปรดวางใจ... เราจะทำอย่างเต็มที่ ให้สมกับที่เอจุนไว้วางใจข้า”
สิ้นเสียง เขาได้เดินออกไป โดยที่ท่านผอ. เริ่มคลายความวิตกลงไป หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น
“ฝากด้วยล่ะ...”
ตอนนี้... คาโอรุคุงกับสองสาวโคโน-เซ็ตสึ ได้เดินไปที่ห้อง 3-A ด้วยกัน ในระหว่างทางนั้น โคโนกะถามคาโอรุที่เดินเงียบๆอยู่
“งั้น... วันนี้... คาโอรุคุงมานั่งเรียนกับพวกเราด้วยสิ...”
“ไม่ดีกว่าครับ... ขอดูอยู่เฉยๆดีว่าครับ”
คาโอรุปฏิเสธทันควัน เซ็ตสึนะที่เดินขนาบมาด้วยกันก็ถามบ้าง
“งั้น... ตอนนี้คาโอรุก็ต้องไปคุมกองพลใช่ไหมล่ะ หลังจากนี้..”
“ครับ! ... ไม่แน่ว่าผมอาจจะต้องทำงานทั้งคืนเลยน่ะครับ”
สิ้นเสียง ทั้งสามก็หยุดลงตรงหน้าห้อง 3-A ต่างก็ร่ำลากันไป แต่ก่อนที่จะไปนั้น...
“คาโอรุคุง... เรามีอะไรจะให้ด้วยล่ะ”
หลังจากนั้น โคโนกะก็เอาจี้รูปหัวใจออกมา แต่อันนี้แปลกหน่อย ตรงที่ว่ามันมีหัวใจถึง 3 ดวง
“O_O ทำไมถึงมี 3 อันล่ะ...”
“เถอะน่า... ลองเปิดดูสิ”
เมื่อเปิดหัวใจอันแรก มันได้แยกออกเป็น2ส่วน ส่วนแรกปรากฏภาพของเธอออกมา อีกส่วนก็สลักตัวอักษรย่อ K.K. เอาไว้เพื่อแสดงถึงชื่อของเธอ หัวใจดวงที่สอง เป็นรูปเซ็ตสึนะกับS.S. แต่อันสุดท้ายนี่แหละแปลกที่สุด ที่มีภาพของคาโอรุน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ที่สลักไว้น่ะสิ...
“ไปเอารูปผมมาจากไหนน่ะ...”
“เอาเถอะน่า... เก็บไว้เถอะนะ...”
“แล้วที่สลักไว้ว่า S.K. k.s.’s g ล่ะ?””
โคโนกะหันหน้ามาหาเซ็ตสึนะ ทั้งสองพยักหน้ากัน... ก่อนที่เซ็ตสึนะจะถามว่า
“ท่านเอจุนให้เธอมาเพื่ออีกอย่างหนี่งนอกจากหาคุณครูเนกิใช่ไหมล่ะ มองตาก็รู้แล้ว”
แล้วคาโอรุก็รู้อีกว่า เซ้นส์ของเซ็ตสึนะนั้นเฉียบแหลมมาก จึงพยักหน้ากลับไป ทั้งสองจึงพูดพร้อมกันว่า...
“>w< Sakurazaka Kaoru, The KONO-SETSU’S Guardian!”
“O_O เป็นความจริงเหรอ... ทำไมถึงได้....”
คาโอรุตะลึงกับตัวอักษรที่สลักไปแล้วเรียบร้อย ยังไม่ทันจะถามต่อทั้งคู่ก็ร่ำลากันจริงๆ
“ไปเรียนล่ะนะ!... ลาล่ะนะ คาโอรุคุง!”
“แล้วจะรอดูผลงานของเธอนะ... รุ่นน้องที่กล้าหาญ!”
“เดี๋ยวก่อนสิ... ทั้งสองคน”
ทั้งคู่เข้าห้องเรียนไปโดยที่ทั้งห้องต่างเข้ามาถามไถ่ถึงคาโอรุและเรื่องที่หายไป แต่แน่นอนว่าพวกเธอก็ไม่ได้พูดถึงเจ้าหอมหื่นเลย
คาโอรุมองมาที่จี้ที่พวกเธอให้ไว้ ก่อนที่จะหาสร้อยเส้นเล็กๆ ที่เคยใส่ไว้ นำมาต่อกัน แล้วสวมมันไว้ที่คอก่อนจะเดินไปสั่งการให้เหล่าทหารทุกนาย เดินทางไปที่ป่าแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากแผนก ม. ต้นมากนัก แล้วตั้งฐานทัพเพื่อทำการติดตั้งยุทโธปกรณ์ จัดหน่วยออกตามหาและเฝ้ารักษาเขตแดนของตน
คืนนั้น คาโอรุได้นำจี้ขึ้นมาดูอีกครั้ง หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนได้เข้ามาถามเขาถึงจี้อันนั้น
“ท่านครับ! นั่นใครให้มาอ่ะครับ... หรือว่าจะเป็น...”
“อ้อ... ไม่มีอะไรหรอก... แค่พบกับลูกสาวของท่านเอจุนโดยบังเอิญน่ะ.. เขาก็ให้มา”
สิ้นเสียง หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนก็คำนับก่อนจะไปทำหน้าที่ต่อ คาโอรุค่อยๆถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองบนฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวรายล้อมอยู่
“ท่านเอจุนครับ... ข้าสัญญา! จะปกป้องคุณหนูและรุ่นพี่ให้ดีที่สุด!”
แล้วเขาก็กลับไปพักผ่อนในเต้นท์ที่เตรียมไว้ เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันรุ่งขึ้น
‘Now, I’m Sakurazaka Kaoru. THE KONO-SETSU’S GUARDIAN.’
To Be Continue in Chapter 2
อ่าฮะ กลับมาพบกันแล้วน่อ ช่วงนี้บอร์ดร้างคนจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ... ทุกคนมีงานมีการนี่นา ทำไงได้...
ส่วนเนื้อเรื่อง อาจจะมีการแก้ไขใหม่ (เป็นบางจุดเท่านั้นนะ) และอาจจะเขียนเพิ่มเติมตรงส่วนที่ขาดไป ซึ่งตรงนี้กำลังมองหาช่องทางอีกที
ตอนนี้อาจจะดองฟิคยาวหน่อย... ม.6 แล้วนี่หว่า... และเรื่องนี้อาจเป็นซีรี่ย์ยาวเลยก็ว่าได้ (แอบคิดได้หลายภาคแล้ว รอขึ้นพลอตก่อน)
ที่สำคัญก็คือ... ใครที่เข้ามาอ่านแล้ว ช่วยเม้นท์กันสักนิด หรือติชมอะไรสักหน่อยก็ยังดี ถือซะว่าทุกเสียงของคุณเป็นแนวทางที่จะปรับปรุงฟิคของผมให้ดีขึ้นในกาลต่อๆไป เอาล่ะ... ไปอ่านกันต่อเล้ย....
Chapter 1: การพบกันของคาโอรุ และ โคโน-เซ็ตสึ
“ที่นี่เหรอครับ? โรงเรียนมาโฮระ”
“ที่นี่แหละ! สถานที่ที่เนกิคุงหายตัวไป”
ณ ขณะนี้... คาโอรุ, ทาคามิจิ และกำลังพลอีก 200 นาย ได้เคลื่อนตัวเข้าสู่โรงเรียนมาโฮระเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ แผนก ม.ต้น ระหว่างทางนั้น เหล่านักเรียนที่กำลังพักกลางวันอยู่ต่างส่งสายตาจับจ้องที่พวกเขา และดูเหมือนตอนนี้พวกเขานั้นเด่นที่สุดแล้ว
“ท่านหัวหน้าครับ! เด็กๆเยอะจังเลยนะครับ ท่านมองใครเอาไว้หรือเปล่าครับ?”
นายทหารคนหนึ่งเข้าไปพูดใกล้ๆ กับคาโอรุ แต่สิ่งที่ตอบกลับมาทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปเลย
“สำหรับเราน่ะ ตอนนี้ยังไม่มีใครหรอก และก็จะไม่หาด้วย เพราะหน้าที่น่ะต้องมาก่อนเสมอนะ จงจำเอาไว้”
“ขออภัยครับที่ถามอะไรไปโดยไม่คิด”
คาโอรุส่ายหน้าก่อนจะพูดต่อไป
“ช่างมันเถอะ! เราเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบถือสาหาความชาวบ้านนะ และที่สำคัญมันก็เป็นเรื่องดีนะ ที่ยอมมาพูดกันตรงๆแบบนี้ ไม่เป็นไรหรอกนะ”
“ขอบคุณครับที่ไว้ชีวิต”
(ใครบอกว่าจะเอาชีวิตนาย... - -* >> คาโอรุ)
การสนทนาของพวกเขาจบลง เมื่อเหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ได้มาถึง แผนก. ม.ต้นแล้ว ทาคามิจิหันมาหาคาโอรุแล้วเชิญให้เขาไปพบกับท่านผอ.
“คาโอรุคุง! เชิญทางนี้!”
คาโอรุพยักหน้าสองที ก่อนจะหันไปหาเหล่าพลทหารทุกคนที่ยืนจัดแถวเป็นระเบียบเรียบร้อย
“ทหารทุกนาย! ทั้งหมด! พักแถว!”
เหล่าทหารต่างก้าวเท้าซ้ายอย่างพร้องเพรียงกัน ก่อนที่จะตะโกนออกมา
“เฮ!”
เหล่าทหารทุกนายต่างนั่งพักกันเอาเรี่ยวเอาแรง ส่วนคาโอรุกับทาคามิจินั้นก็เดินไปพบกับท่านผอ. ทันที
ณ ห้อง 3-A
เหล่าสาวๆที่พร้อมใจกันมองที่หน้าต่าง ก็เห็นเหล่าทหารที่กำลังพักอยู่หน้าทางเข้าตึกพอดี สักพักหนึ่งยูนะก็เดินเข้ามาหาหัวหน้าห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“เราจะทำยังไงดีล่ะ หัวหน้า! เขาจะมาประท้วงหรือเปล่าเนี่ย?”
แต่อายากะ หัวหน้าห้องของเราก็ยังคงไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ยูนะถามมา แต่กลับไปถามยูนะกลับด้วยสีหน้าแอ้บแบ้ว
“มีอะไรหรือคะ... คุณอาคาชิ...?”
อาสึนะที่เห็นอาการของหัวหน้าห้องเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจนิดๆ จึงแอบเรียกอาติแฟกของตน แล้วฟาดใส่ทันที
“โอ้ย! เจ็บนะคะคุณอาสึนะ! คุณนี่นอกจากจะแรงหนักแล้ว ยังมีนิสัยชอบคุณลุงไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”
“ว่ายังไงนะ! ยัยคุณหนูเต๊าะเด็ก!”
ตอนนี้รังสีแห่งการฆ่าฟันเริ่มรุนแรงขึ้นทันตา เมื่อทั้งสองต่างหันหน้าเข้าหากันเตรียมปะทะได้ทุกเมื่อ ทุกคนเริ่มเบี่ยงเบนความสนใจจากเหล่าทหารที่อยู่หน้าตึก มาจับจ้องอยู่ที่คู่AA ที่กำลังรอระฆังยกที่ 1 อย่างเงียบเชียบ
“รับมือ! คุณอาสึนะ!”
หัวหน้าห้องวิ่งเข้าไปง้างหมัดเตรียมชกใส่อาสึนะ แต่แล้วอาสึนะกลับวิ่งเข้าไปรับหมัดด้วยแขนอีกข้างที่ไม่ได้ถือพัดกระดาษ
“ถ้าอย่างนี้ล่ะ! หัวหน้า!”
อาสึนะขัดขาหัวหน้าห้องให้ล้มลง แต่หัวหน้ารู้ทัน จึงคว้าตัวลงไปด้วย บัดนี้ รังสีแห่งการฆ่าฟันได้หายไป แต่ได้มีรังสีแปลกๆ ฟุ้งกระจายทั่วห้อง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่โคโนกะ เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเซ็ตสึนะแบบจะๆ
“O///O คะ..คะๆๆๆ คุณอาสึนะ... กับคุณหัวหน้าห้อง...”
“>w<”
ภาพที่ทุกคนในห้องเห็น คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่อาสึนะขัดขา หน้าของทั้งคู่ได้ลงไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก แน่นอน ปากของทั้งสองประกบกันพอดี สักพักอาสึนะค่อยๆลุกขึ้นมาพร้อมกับหน้าที่แดงเป็นมะเขือเทศสุก หัวหน้าห้องเองก็เป็นเช่นเดียวกัน
“ขอโทษนะ... หัวหน้าห้อง...”
อาสึนะหันมาขอโทษหัวหน้าห้อง แต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ยูเอะที่เห็นทั้งคู่เงียบงันอยู่เดินเข้ามาถามอาสึนะ ชนิดที่อาสึนะได้ยินถึงกับหงายหลัง
“คุณอาสึนะชอบหัวหน้าห้องใช่ไหมล่ะ?”
“O///O เปล่านะยูเอะ! มันไม่ใช่อย่างงั้นนะ!”
อาสึนะปฏิเสธกลับไปทันควัน แต่ฟ้าคงไม่ประทานพรให้หรอกนะ เมื่อโคโนกะรุกเข้าใส่อาสึนะ
“แหมๆ อาสึนะนี่ละก็... ถ้าชอบกันก็บอกมาเถอะนะ ไม่ต้องอายหรอกน่า พวกเรารับได้นะ!...”
“O///O คะ...โคโนก้า....”
อาสึนะที่ได้ยินโคโนะกะพูดก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ มากิเอะที่เห็นหัวหน้าห้องเงียบไปนั้นก็เข้าไปหาแล้วถามอาการของเธอ
“นี่ๆ หัวหน้าห้อง! ทำไมไม่ให้อภัยอาสึนะบ้างล่ะ”
หัวหน้าห้องเริ่มหันไปหามากิเอะแล้วค่อยๆพูดออกมา
“จะดีจริงๆเหรอคะ ที่ต้องให้อภัยคนที่ชอบทำให้ดิฉันต้องเจ็บตัวแบบนี้น่ะค่ะ”
“เอาเถอะน่า... ยังไงก็ดีกว่าเก็บไว้เงียบๆนะ”
มากิเอะพูดจบ อาสึนะก็ค่อยๆเดินเข้ามาพร้อมกับคำถามที่ทำเอาทุกคนงงไปหมด
“หัวหน้า... เธอจะยอมเลิกรักเนกิคุงอยู่ข้างเดียวไหม?”
(O_O >> ทุกคน)
“ทำไมเหรอคะ... คุณอาสึนะ?”
และแล้วคำพูดจากปากอาสึนะครั้งนี้ทำให้ทั้งห้องช็อคทันที
“-///- เพราะเรา... หลงรักเธอซะแล้วสิ”
(O///O >> หัวหน้าห้อง)
(O_O >> ทุกคน)
หลังจากที่ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ เซ็ตสึนะก็ค่อยๆ ถอยหลังออกมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าประตูก่อนรีบวิ่งออกจากห้องไป แต่เซ้นส์โคโนกะไวกว่า เธอรีบออกมาจากห้องโดยที่ยังไม่ได้ดูคู่นี้จนจบ แล้วใส่เกียร์ห้าไปหาองครักษ์(รัก) ของเธอ
“เซ็ตจัง!... รอเราด้วยสิ”
ณ ห้องท่านผอ.
“ทาคามิจิ! พาหัวหน้าทีมนี้มาพบแล้วสินะ”
“ครับ! เอ้า! คาโอรุคุง!”
คาโอรุคำนับต่อหน้าท่านผอ. แล้วกล่าวแนะนำตน
“ผม... ซากุระซากะ คาโอรุ หัวหน้าหน่วยที่ 17 แห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ครับ!”
ท่านผอ. พยักหน้าสองครั้ง ก่อนที่จะถามต่อ
“คาโอรุคุง! กำลังพลของท่านมีเท่าไรเล่า”
“กำลังพล 200 นายที่ดีที่สุด และยุทโธปกรณ์ครบครัน คาดว่าจะหาได้ไม่ยากนัก!”
ท่านผอ. ได้ยินดังนั้น จึงส่งสัญญาณบอกให้ทาคามิจิเดินไปเอาของสำคัญของต้นหอมออกมา สักพัก ทาคามิจิก็นำเอาไม้เท้าสุดรักของเนกิออกมาวางไว้ที่โต้ะท่านผอ. คาโอรุค่อยๆ เดินเข้าไปหาไม้เท้านั้น
“เจ้าจะทำอะไรรึ?”
คาโอรุยิ้มนิดๆก่อนที่จะถามกลับไป
“ท่านผอ. ครับ! นี่ก็คือสิ่งของสำคัญของเนกิใช่ไหมครับ”
หลังจากที่ท่านผอ. พยักหน้าแสดงถึงคำตอบออกมา คาโอรุก็นำมือข้างซ้ายมาแตะไว้ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง แล้วภาพของเนกิที่เป็นเจ้าของไม้เท้าอันนี้ก็ค่อยๆผุดขึ้นมาต่อหน้า เขาจึงลองนึกไปถึงใน 3 วันข้างหน้า แล้วเขาต้องช็อคเพราะว่าภาพที่เขาเห็นคือ
เนกิกำลังโดนเวทมนต์ชั้นสูงของใครบางคนไปพร้อมๆ กับวิญญาณตนหนึ่ง
คาโอรุรีบลืมตาขึ้น แล้วร่างกายค่อยๆทรุดลงไป สีหน้าดูซีดลงไป เหงื่อไหลออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งๆที่ห้องนั้นติดแอร์ไว้แล้ว ทาคามิจิที่เห็นอาการของเขานั้นก็รีบเข้าไปช่วยทันที
“เป็นอะไรไหม... คาโอรุคุง!”
“ไม่เป็นไรหรอกครับผมน่ะ! แต่ที่ห่วงคงจะเป็นเนกิมากกว่านะครับ!”
ท่านผอ. ที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบถามกลับไป
“เจ้าเห็นอะไรอย่างงั้นรึ?”
คาโอรุค่อยๆ ก้มหน้าลงก่อนจะตอบไป
“เนกิอาจจะโดนเวทมนต์อะไรบางอย่างเข้าในอีก 3 วันข้างหน้านี้น่ะครับ!”
“ว่าไงนะ! เป็นความจริงงั้นรึ?”
“เป็นความจริงขอรับ!”
ท่านผอ. ค่อยก้มหน้าลงด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดยิ่งนัก ทั้งสองคนที่ยืนอยู่นั้นต่างก็กลุ้มกับสถานการณ์ในอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเจ้าหอมหื่น แต่ไม่ทันไร เสียงๆนี้ก็ดังขึ้น
“คะๆๆๆ คุณหนู... กรุณาปล่อยดิฉันเถอะนะคะ!”
“ไม่ปล่อยแล้ว! ก็เซ็ตจังเล่นหายไปแบบนี้ เราก็เป็นห่วงนะ!”
คาโอรุได้ยินเสียงนั้น ซึ่งเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างยิ่ง ค่อยๆเดินไปที่ประตู แต่เสียงนั้นก็ยังไม่หายไปซักที
“O///O อย่านะคะ คุณหนู! เสื้อของดิฉันจะขาดแล้วนะคะ!”
“แล้วจะขัดขืนไปทำไมล่ะ เซ็ตจัง! แค่พากลับห้องเท่านั้นเองนะ...”
(ห้องอะไรอ่ะ
>> คาโอรุ)คาโอรุเปิดประตูออกไป แล้วก็ได้พบกับ...........
(O_O >> คาโอรุ)
(O///O >> เซ็ตจัง)
(>w< >> โคโนจัง)
สิ่งที่คาโอรุเห็น คือโคโนกะกำลังจะพา(ลาก) เซ็ตสึนะกลับไปยังห้อง โดยที่เซ็ตสึนะก็พยายามขัดขืนสิ่งที่โคโนกะทำจนเสื้อแทบขาด คาโอรุจึงค่อยๆ แอบเอากล้องออกมาแล้วถ่ายเก็บไว้สัก 2-3 รูป ก่อนจะเก็บกลับไปเช่นเดิม
“คุณหนู...โคโนกะ.... รุ่นพี่..... เซ็ตสึนะ....”
คาโอรุคุงค่อยๆพูดตะกุกตะกัก ทั้งสองคนได้ยินเสียงที่คุ้นหูของเขาแล้ว ต่างก็ตกใจเพราะไม่น่าเชื่อว่าเขาจะพบพวกเธอเจอจนได้
“คา.... คาโอรุคุง!”
ทั้งสองคนเรียกชื่อของเขาออกไป คาโอรุค่อยๆยิ้มแล้วพยักหน้าออกมา
“>v< แง้ว.....!”
“O_O หวา.... คะ... โคโนจัง!”
โคโนกะละมือออกจากเซ็ตสึนะแล้วโผเข้ากอดคาโอรุอย่างไม่เกรงกลัวว่าท่านผอ. อยู่ข้างในห้อง และสายตาของเซ็ตสึนะเลยแม้แต่น้อย จนท่านผอ. ต้องให้สัญญาณให้ทั้งสองคนห่างออกจากกัน
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ... รุ่นพี่เซ็ตสึนะ... ฝีมือพี่คงจะพัฒนาขึ้นไปอย่างมากเลยนะครับ”
เซ็ตสึนะที่ได้ยินรุ่นน้องของเธอพูดออกมานั้น ก็ส่ายหน้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนจะตอบกลับไป
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า... ว่าแต่ว่า มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
“ผมมีธุระสำคัญที่เอจุนให้ผมมาน่ะครับ! เข้ามาก่อนสิครับ!”
เซ็ตสึนะได้ยินคำเชิญนั้น ก็ค่อยๆพาคุณหนูสุดรักเข้ามาด้วย ทาคามิจิที่ยืนดูมาตั้งนานถามมาหาคาโอรุ
“คาโอรุคุง... เธอรู้จักทั้งสองคนนี้ด้วยเหรอ?”
คาโอรุคุงหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะตอบกลับไป
“ก็... มันนานแล้วน่ะครับ ถ้าจะเล่าเกรงว่าจะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์น่ะครับ”
“แล้วมีอะไรกันหรือคะ... ถึงได้เรียกคาโอรุมาน่ะค่ะ?”
เซ็ตสึนะหันมาถามทาคามิจิด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม ทาคามิจิจึงเตือนเธอก่อนจะพูดเรื่องนี้
“เรื่องนี้ใหญ่นะ... ถ้าพวกเธอได้ยินแล้ว ก็อย่าพึ่งวิตกไป และอย่าไปบอกใครด้วยนะ”
เซ็ตสึนะพยักหน้า โคโนกะทำสีหน้างงๆ ก่อนจะหันมาหาคาโอรุคุง
“นี่... คาโอรุคุง! ตอนนี้ทำอะไรอยู่เหรอจ้ะ?”
“อ้อ... ตอนนี้ผมเป็นหัวหน้าทีมหน่วยที่ 17 ของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์แล้วล่ะครับ แล้วก็ได้ผนวกกับสมาพันธ์มหาเวทคันไซ โดยที่ท่านพ่อของคุณหนูเป็นผุ้บัญชาการน่ะครับ”
สิ้นเสียงนั้น ทั้งโคโนกะและเซ็ตสึนะต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับเขา โดยลืมเรื่องของต้นหอมหื่นไปซะสนิท
“ว้าว... สุดยอดไปเลยนะ คาโอรุคุง! ยินดีด้วยนะ!”
“ยินดีด้วยนะ... คาโอรุ! สมแล้วที่เป็นรุ่นน้องที่ทุกคนในสำนักต่างจับตามองเลยทีเดียว”
“ขอบคุณครับ... แต่ว่าเราเข้าเรื่องก่อนเถอะครับ เสียเวลามามากแล้วนะ”
ทั้งสองค่อยๆมายืนข้างๆคาโอรุคุง ก่อนที่ทาคามิจิจะเล่าให้เซ็ตสึนะฟัง
“ตอนนี้ เนกิคุงได้หายตัวไปน่ะ...”
“O_O นะ... เนกิคุง! หายตัวไป...”
โคโนกะตกใจ ก่อนที่ทาคามิจิจะยื่นจดหมายของเนกิที่เขียนไว้ ซึ่งเป็นฉบับเดียวกันที่โคโนกะได้เขวี้ยงทิ้งไปแล้วนั่นเอง
“จดหมายนี่มัน... ที่เคยเห็นเมื่อตอนนั้นนี่นา”
“ผมเห็นเธอโยนทิ้งไป ข้างในน่ะเขาเขียนร่ำลาพวกเธอไว้น่ะ”
โคโนกะค่อยๆทรุดลงไปก่อนจะร้องไห้ออกมา
“ทำไมกัน... เนกิคุง... ทำไมถึงทิ้งพวกเราไป ฮือ....ฮึก.. ฮือ....”
คาโอรุคุงนั่งลงก่อนจะปลอบโคโนกะ ซึ่งเซ็ตสึนะเองก็นั่งคุกเข่าลง แล้วค่อยๆกอดโคโนกะเพื่อปลอบเธอ
“ที่ผมมาก็เพื่อหาเขานี่แหละ... โปรดวางใจเถอะครับ ที่เขาหนีไป... ผมคิดว่าคงมีสาเหตุนะครับ”
“หรือว่าจะมีคนที่คิดปองร้ายเขาอย่างงั้นหรือ คาโอรุ...”
“จากการใช้จิตกับไม้เท้าของเขาเพื่อดูอดีตของเขาแล้ว ผมเห็นเนกิได้แอบซ่อนจดหมายเอาไว้ ซึ่งก็น่าจะเป็นอย่างที่คิดไว้แหละครับ! รุ่นพี่!”
เซ็ตสึนะได้ยินดังนั้น จึงค่อยๆพยุงตัวให้โคโนกะลุกขึ้น ซึ่งได้หยุดร้องไห้แล้ว ทาคามิจิเห็นดังนั้นแล้ว จึงรีบปรึกษากับท่านผอ. เพื่อทำการค้นหาต่อไป
“เราควรรีบดำเนินการต่อไปดีไหมครับ... ตอนนี้ทหารทุกนายพร้อมแล้วนะครับ”
“ถ้าอย่างงั้นก็เป็นอันตกลงตามนี้... พวกท่านจงรีบไปดำเนินการโดยเร็วเถิด”
ทั้งหมดรีบคำนับก่อนจะออกจากห้องไป ก่อนที่คาโอรุคุงจะออกไปนั้น
“คืนนี้ผมจะดำเนินการทันที ท่านผอ. โปรดวางใจ... เราจะทำอย่างเต็มที่ ให้สมกับที่เอจุนไว้วางใจข้า”
สิ้นเสียง เขาได้เดินออกไป โดยที่ท่านผอ. เริ่มคลายความวิตกลงไป หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น
“ฝากด้วยล่ะ...”
ตอนนี้... คาโอรุคุงกับสองสาวโคโน-เซ็ตสึ ได้เดินไปที่ห้อง 3-A ด้วยกัน ในระหว่างทางนั้น โคโนกะถามคาโอรุที่เดินเงียบๆอยู่
“งั้น... วันนี้... คาโอรุคุงมานั่งเรียนกับพวกเราด้วยสิ...”
“ไม่ดีกว่าครับ... ขอดูอยู่เฉยๆดีว่าครับ”
คาโอรุปฏิเสธทันควัน เซ็ตสึนะที่เดินขนาบมาด้วยกันก็ถามบ้าง
“งั้น... ตอนนี้คาโอรุก็ต้องไปคุมกองพลใช่ไหมล่ะ หลังจากนี้..”
“ครับ! ... ไม่แน่ว่าผมอาจจะต้องทำงานทั้งคืนเลยน่ะครับ”
สิ้นเสียง ทั้งสามก็หยุดลงตรงหน้าห้อง 3-A ต่างก็ร่ำลากันไป แต่ก่อนที่จะไปนั้น...
“คาโอรุคุง... เรามีอะไรจะให้ด้วยล่ะ”
หลังจากนั้น โคโนกะก็เอาจี้รูปหัวใจออกมา แต่อันนี้แปลกหน่อย ตรงที่ว่ามันมีหัวใจถึง 3 ดวง
“O_O ทำไมถึงมี 3 อันล่ะ...”
“เถอะน่า... ลองเปิดดูสิ”
เมื่อเปิดหัวใจอันแรก มันได้แยกออกเป็น2ส่วน ส่วนแรกปรากฏภาพของเธอออกมา อีกส่วนก็สลักตัวอักษรย่อ K.K. เอาไว้เพื่อแสดงถึงชื่อของเธอ หัวใจดวงที่สอง เป็นรูปเซ็ตสึนะกับS.S. แต่อันสุดท้ายนี่แหละแปลกที่สุด ที่มีภาพของคาโอรุน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ที่สลักไว้น่ะสิ...
“ไปเอารูปผมมาจากไหนน่ะ...”
“เอาเถอะน่า... เก็บไว้เถอะนะ...”
“แล้วที่สลักไว้ว่า S.K. k.s.’s g ล่ะ?””
โคโนกะหันหน้ามาหาเซ็ตสึนะ ทั้งสองพยักหน้ากัน... ก่อนที่เซ็ตสึนะจะถามว่า
“ท่านเอจุนให้เธอมาเพื่ออีกอย่างหนี่งนอกจากหาคุณครูเนกิใช่ไหมล่ะ มองตาก็รู้แล้ว”
แล้วคาโอรุก็รู้อีกว่า เซ้นส์ของเซ็ตสึนะนั้นเฉียบแหลมมาก จึงพยักหน้ากลับไป ทั้งสองจึงพูดพร้อมกันว่า...
“>w< Sakurazaka Kaoru, The KONO-SETSU’S Guardian!”
“O_O เป็นความจริงเหรอ... ทำไมถึงได้....”
คาโอรุตะลึงกับตัวอักษรที่สลักไปแล้วเรียบร้อย ยังไม่ทันจะถามต่อทั้งคู่ก็ร่ำลากันจริงๆ
“ไปเรียนล่ะนะ!... ลาล่ะนะ คาโอรุคุง!”
“แล้วจะรอดูผลงานของเธอนะ... รุ่นน้องที่กล้าหาญ!”
“เดี๋ยวก่อนสิ... ทั้งสองคน”
ทั้งคู่เข้าห้องเรียนไปโดยที่ทั้งห้องต่างเข้ามาถามไถ่ถึงคาโอรุและเรื่องที่หายไป แต่แน่นอนว่าพวกเธอก็ไม่ได้พูดถึงเจ้าหอมหื่นเลย
คาโอรุมองมาที่จี้ที่พวกเธอให้ไว้ ก่อนที่จะหาสร้อยเส้นเล็กๆ ที่เคยใส่ไว้ นำมาต่อกัน แล้วสวมมันไว้ที่คอก่อนจะเดินไปสั่งการให้เหล่าทหารทุกนาย เดินทางไปที่ป่าแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากแผนก ม. ต้นมากนัก แล้วตั้งฐานทัพเพื่อทำการติดตั้งยุทโธปกรณ์ จัดหน่วยออกตามหาและเฝ้ารักษาเขตแดนของตน
คืนนั้น คาโอรุได้นำจี้ขึ้นมาดูอีกครั้ง หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนได้เข้ามาถามเขาถึงจี้อันนั้น
“ท่านครับ! นั่นใครให้มาอ่ะครับ... หรือว่าจะเป็น...”
“อ้อ... ไม่มีอะไรหรอก... แค่พบกับลูกสาวของท่านเอจุนโดยบังเอิญน่ะ.. เขาก็ให้มา”
สิ้นเสียง หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนก็คำนับก่อนจะไปทำหน้าที่ต่อ คาโอรุค่อยๆถอนหายใจออกมา ก่อนจะมองบนฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวรายล้อมอยู่
“ท่านเอจุนครับ... ข้าสัญญา! จะปกป้องคุณหนูและรุ่นพี่ให้ดีที่สุด!”
แล้วเขาก็กลับไปพักผ่อนในเต้นท์ที่เตรียมไว้ เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันรุ่งขึ้น
‘Now, I’m Sakurazaka Kaoru. THE KONO-SETSU’S GUARDIAN.’
To Be Continue in Chapter 2
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#3
-
- Ministra
-
- 112 posts
Miles
- Location: Craftworld Ulthanash Shelwe - Ulthwe "Song of Ulthanash"
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 24 October 2009 - 08:19 PM
สนุกดีครับ
แต่ว่าชื่อดาบน่ะมันไม่ค่อยจะดีนะครับ(Rebelion=กบฎ) เอาเป็นดาบไทแรนท์แทนจะดีไหมครับ?(แค่แนะนำเฉยๆอย่าโกรธกันเน้อ)
แต่ว่าชื่อดาบน่ะมันไม่ค่อยจะดีนะครับ(Rebelion=กบฎ) เอาเป็นดาบไทแรนท์แทนจะดีไหมครับ?(แค่แนะนำเฉยๆอย่าโกรธกันเน้อ)
Toll the Great Bell once, Pull the lever forward to engage Piston and Pump...
Toll the Great Bell twice, With push of Button fire the Engine and spark the Turbines into life...
Toll the Great Bell trice, Sing Praises to the God of all Machines
Omnis Terrigenus Vadum Veneratio Antiquitas Deus ab Mechanicus, ab Valde Omnissiah!
All the human beings shall venerate the ancient god of machines, the great Omnissiah!
#4
-
- Ministra
-
- 339 posts
Discens
- Location: วิ่งเล่นไปมาในห้องน้ำ&วิ่งวุ่นในหัวใจเนกิ อ๊ากๆ
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 30 December 2009 - 11:36 AM
หนุกดีค่ะ หอมหื่นจะเป็นยังไงมั่งหนอ...<BR>
คุณเชื่อมั่นในพลัง "Y" หรือไม่... มันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ... - -
Always keep the faith!!!!
Always keep the faith!!!!
#5
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 08 January 2010 - 07:54 PM
Rockkung Talk
ดีน่อทุกคน และขอโทษที่ไม่ได้อัพน่อ เนื่องจากต้องเตรียมตัวสอบ.... ก็เด็กม. 6 แล้วนี่เนาะ เลยไม่มีเวลาดัดแปลงฟิคเลย ต้องเอามาลงของเก่าก่อน ขอโทษจิงๆ
เอาล่ะเชิญชมได้
Chapter 2: เริ่มการค้นหา
รุ่งเช้า ณ ค่ายของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์
วันนี้เป็นวันแรกที่คาโอรุจะดำเนินภารกิจที่ได้มอบหมายไว้ เขาออกมาทักทายเหล่าทหาร แล้วเดินไปที่สนามกรีฑา เพื่อวิ่งวอร์มอัพตนเอง
“เช้านี้อากาศดีจริงๆ เลย... เอาล่ะ!”
หลังจากนั้น เขาก็ค่อยๆ วิ่งออกจากจุดสตาร์ท ไปตามลู่ในสุดของสนาม จนครบ 1 ไมล์ (ประมาณ 1.6 กิโลเมตร)
“โอ้ย! เหนื่อยจริงๆ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ใส่ล่ะนะ”
พูดจบ เขาก็ถอดเหล็กถ่วงน้ำหนักที่หนักประมาณ 0.5 กิโลกรัม จำนวน 3 ชิ้นออกจากข้อเท้า แล้วเขาก็วอร์มอัพต่อไป แต่ยังไม่ทันจะได้วอร์มต่อนั้น หัวหน้าหน่วยค้นหาที่ 1 ได้รีบใส่เกียร์สุนัขเข้ามาหา
“อ้าว... เป็นอะไรไปล่ะ? วิ่งทีเล่นสุดตัวเลยนะ...”
“ท่านครับ... เราพบร่องรอยการต่อสู้กันครับ และที่นั่นเราพบหลักฐานเพิ่มอีกครับ!”
คาโอรุได้ยินดังนั้น จึงรีบถอดเหล็กที่ถ่วงข้อมือไว้ แล้วรีบสั่งการต่อไปทันที
“หัวหน้าหน่วยค้นหาที่1! รีบไปแจ้งต่อท่านผอ. โดยด่วน! ”
“รับทราบ!”
สิ้นเสียง หัวหน้าหน่วยค้นนาที่ 1 รีบใส่เกียร์หกไปหาท่านผอ. ส่วนคาโอรุนั้นก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูของเขามาเช็ดหน้า แล้วกลับไปที่ฐานทัพโดยด่วน แต่ว่าเขาชะงักกลางคันเพราะรู้สึกใจไม่ค่อยดี เขาจึงรีบวิ่งไปที่หอพักเพื่อพบกับคุณหนู ขอคำปรึกษากับเธอสักนิด
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องของอาสึนะ
หลังจากนั้นไม่นานนัก คาโอรุก็รีบหยิบกล้องออกมาด้วยความเร็วแสงก่อนที่ทั้งอาสึนะและคาโอรุจะรีบกลับไปนั่งที่โต้ะ รอทั้งสองคนเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานนักโคโนกะก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่อ่อนแรงยิ่งนัก
“อ้าว... อาสึนะ... คาโอรุคุง..... อรุณสวัสดิ์จ้า!”
“อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณหนู....”
สิ้นคำพูด โคโนกะเริ่มทำหน้าบูดนิดๆ ก่อนจะพูดต่อ
“เรียกคุณหนูอีกแล้วนะคาโอรุคุง... เรียกโคโนจังสิ....”
“ก็ได้คร้าบ..... โคโน...จัง”
(>w< >> โคโนกะ)
(O_O >> คาโอรุ)
(O_O >> อาสึนะ)
โคโนกะได้ยินดังนั้นก็เหมือนมีแรงเพิ่มขึ้นมาอย่างมหาศาล กระโดดเข้าไปกอดคาโอรุจนทั้งคู่ล้มตึงไปต่อหน้าอาสึนะ แต่ชะตากรรมของคาโอรุคราวนี้ดูทำท่าว่าเกือบจะต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะว่า....
กร้อบ!ๆๆ
“อ้ากกก กะๆๆๆ กอดแบบนี้มัน.... อ้อกกกก”
ใช่แล้วครับ... คาโอรุโดนโคโนกะแบร์ฮักไปแล้วเรียบร้อย กระดูกแทบหัก เสียงร้องดังไปจนเซ็ตสึนะที่พึ่งอาบน้ำเสร็จออกมาดู แล้วเริ่มกุมขมับ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสารที่รุ่นน้องโดนแค่นี้กระดูกแทบหัก
“โอ้ย! โคโนจัง... ไปกอดกับเซ็ตจังบ้างสิคร้าบ...”
“งั้น... ก็ได้...”
โคโนกะคลายอ้อมกอดออก แล้วพลางย่างสามขุมเข้ามาใกล้ๆเซ็ตจัง
“>w< เซ็ตจังจ๋า.......”
สิ้นเสียง โคโนกะก็กระโจนเข้าหาเซ็ตสึนะที่กำลังใส่เสื้อผ้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
“O///O คะๆๆๆๆๆ คุณหนู.......”
“>w< แง้วววววว”
กร้อบ!ๆๆ
คราวนี้เซ็ตสึนะโดนแบร์ฮักบ้าง ตัวของเธอนั้นแทบแหลก สีหน้าแสดงถึงความอายปนความเจ็บปวด เพราะคุณหนูเล่นรัดทีเดียว ร่างกายแทบจะแยกเป็นเสี่ยงๆ
“เฮ้อ... กะจะมาถามอะไรซักนิด แต่ดูท่าคราวนี้จะเหลวไม่เป็นท่าแฮะ...”
ทั้งคุณหนูและเซ็ตจังต่างหันมาหาคาโอรุหลังจากได้ยินประโยคนั้น อาสึนะที่ทำท่าว่าจะหลับนั้น เมื่อได้ยินเสียงนี้เข้าไปถึงกับสปริงตัวขึ้นมานั่งตัวตรงได้อย่างสวยงาม เซ็ตสึนะจึงเดินเข้ามานั่งแล้วถามกับคาโอรุ
“มีเรื่องอะไรเหรอ... คาโอรุ...”
“เราค้นพบหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นน่ะครับ... รุ่นพี่”
“มีเรื่องอะไรกันเหรอ...”
อาสึนะที่ได้ยินที่ทั้งคู่คุยกัน ตั้งคำถามแทรกเข้ามา
“อยากรู้เหรอครับว่าพวกเราคุยเรื่องอะไรกันน่ะ?”
อาสึนะพยักหน้า คาโอรุจึงพูดเตือนเธอก่อนที่จะรับฟังเรื่องนี้
“ถ้าคุณได้ยินเรื่องนี้ไปแล้ว... กรุณาอย่าบอกให้คนอื่นทราบนะครับ มันจะกระทบกันไปหมดทั้งโรงเรียน”
“ก็ได้ๆ... เอ้า! ว่ามา... มีเรื่องอะไร?”
คาโอรุค่อยๆทำใจก่อนที่จะพูดออกไป
“เนกิ... หายสาบสูญไปแล้วล่ะครับ...”
(O_O >> อาสึนะ)
สิ้นเสียง อาสึนะถึงกับตัวอ่อน เหมือนกับตัวเองไม่มีแรงไปดื้อๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย เซ็ตสึนะเองก็เริ่มก้มหน้าลง มือกุมขมับอีกครั้ง โคโนกะที่ดูเหมือนจะร่าเริง กลับไม่เห็นสีหน้าที่ยิ้มแย้มเลยแม้แต่นิดเดียว
“ตาบ้า..เนกิ... ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนล่ะ... ชอบทำให้ฉัน... ชั้น... ฮือๆๆ....”
อาสึนะร้องไห้ออกมา คาโอรุจึงลุกขึ้นแล้วพูดพลางย่างสามขุมไปที่ประตู
“พวกเธอ... อยากเจอกับเนกิอีกครั้งหรือเปล่า”
ทุกคนในห้องต่างหันหน้ากลับมาหากัน แล้วพยักหน้าให้คาโอรุ ก่อนที่จะส่งมือทั้งสองให้พวกเขาลุกขึ้น
“งั้นก็พร้อมแล้วสินะ... ที่จะไปตามหากันน่ะ...”
ทั้งสามจับมือของคาโอรุ เขาจึงดึงตัวพวกเธอขึ้นมา อาสึนะก็เริ่มพูดก่อนที่คาโอรุจะได้พูดต่อไป
“ถึงแม้ไม่รู้ว่าจะมีอะไรอยู่ข้างหน้า ฉันก็จะฝ่ามันไปให้ได้!”
คราวนี้โคโนกะพูดต่อจากอาสึนะ
“เพื่อเนกิคุงกับเซ็ตจัง... ชั้นยอมอยู่แล้ว!”
สุดท้าย เป็นเสียงของเซ็ตสึนะ
“ยังไงซะเธอก็คือรุ่นน้อง... ไม่ยอมให้เด่นเกินหน้าเกินตาไปได้หรอกน่า...”
คาโอรุยิ้มก่อนที่จะปล่อยมือออกจากกัน แล้วเดินไปที่ประตูพลางพูดขึ้น
“ตอนนี้... อาติแฟกของพวกเธอยังสามารถใช้การได้อยู่ ถ้าอยากจะช่วยล่ะก็... ตามผมมาตอนนี้จะดีกว่านะครับ”
“แล้ว ที่ๆ เราจะไปล่ะ?”
คาโอรุหยุดที่หน้าประตู ก่อนจะหันมาตอบคำถามของอาสึนะที่ถามขึ้นมา
“ก่อนอื่นน่ะ เราจะไปที่...”
ณ. ห้องท่านผอ.
ทาคามิจิ, เหล่าจอมเวทย์ และทหารจากอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ที่มาทำภารกิจที่นี่ได้เดินทางมารวมตัวกันตามคำสั่งของท่านผอ. เพื่อปรึกษากับเรื่องที่เกิดขึ้น
“ทุกๆคนคงจะทราบกันดีสำหรับเรื่องที่เนกิคุงหายตัวไป ข้ามั่นใจอย่างแน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น เป็นฝีมือของใครบางคนที่ต้องการทำให้โรงเรียนนี้เกิดหายนะขึ้น ดังนั้นข้าจึงอยากจะให้พวกท่านช่วยดูแลกวดขันนักเรียนของเรา ไม่ให้พวกเขาได้รับอันตรายจากเหตุการณ์นี้ขึ้น...”
ในขณะที่ท่านผอ. กำลังพูดอยู่นั้น ทาคามิจิได้หันหน้าซ้ายที ขวาที ทำเอามานะที่ยืนฟังอยู่ข้างๆนั้น หันไปเห็นเข้า จึงสะกิดพลางเรียกเขาเพื่อเรียกสติของเขากลับมา
“อาจารย์... อาจารย์...”
ทาคามิจิที่โดนสะกิดเข้าไปถึงกับสะดุ้งโหยงแล้วหันมาหามานะ
“อ้าว! ทัตซึมิยะ... มีอะไรรึ...”
“ท่านเป็นอะไรไปคะ... สีหน้าลุกลี้ลุกลน น่าสงสัยนะคะ...”
“ไม่มีอะไรหรอก... แค่สงสัยว่า ขนาดเหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ยังมาประชุมกัน ทำไมยังไม่เจอคาโอรุคุงเลย...”
คาเอเดะที่ทนฟังเสียงสนทนาของมานะอยู่นาน จึงค่อยๆเอามือสะกิดมานะให้ห่างออกไป(ด้วยความหวง...) แล้วเขยิบเข้าไปหาทาคามิจิแทนที่
“ว่าแต่ว่า... คาโอรุเนี่ย... ใช่คนที่เป็นหัวหน้าทีมอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ชุดที่มาที่นี่ใช่ไหมล่ะคะ... อาจารย์...”
“ใช่แล้วล่ะ... แต่ตอนนี้หายไปไหนน้า...”
มานะที่เหลืออดกับการกระทำของคาเอเดะ จึงค่อยๆจับปกเสื้อของคาเอเดะแล้วลากไปอยู่มุมห้องด้านหลัง รู้สึกว่าจะแอบบ่นนิดๆด้วย ท่านผอ. เองก็เริ่มมองซ้ายแลขวา แล้วหันไปถามทาคามิจิ
“ทาคามิจิ... ตอนนี้อิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ก็อยู่ในที่ประชุมด้วยใช่ไหม...”
“ท่านจะถามหาคาโอรุคุงใช่ไหมครับ?”
ท่านผอ. พยักหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนที่คู่มานะ คาเอเดะจะเคลียร์กันจนจบแล้วเดินเข้ามายืนที่เดิม ทาคามิจิตอบกลับไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ตอนนี้ คาโอรุน่ะ...”
“ถามหาผมอยู่ใช่ไหมครับ ท่านผอ.”
ทุกคนในที่ประชุมต่างหันมาที่เสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตู โดยมี 3 สาว โคโน-เซ็ตสึ และอาสึนะยืนอยู่ด้านหลัง
“คาโอรุขออภัยที่มาเข้าประชุมสายนะครับ...”
“ไม่เป็นไรหรอก... เข้ามาสิ...”
ท่านผอ. เชิญให้พวกเขาเดินเข้ามา เมื่อเขาย่างสามขุมเข้ามาในที่ประชุม เหล่าทหารในที่ประชุมเห็นดังนั้น ต่างหันหน้ามาหาหวกเขาแล้วทำความเคารพ คาโอรุที่เดินผ่านเข้ามาเห็น ต่างทำความเคารพแล้วเดินไปยืนข้างๆทาคามิจิ
“โคโนกะก็มาด้วยหรือนี่?”
ท่านผอ. ที่เห็นโคโนกะยืนอยู่นั้นพูดขึ้น ส่วนมานะที่เห็นเซ็ตสึนะยืนยิ้มนิดๆ ก็สงสัย จึงถามไปหาเธอ
“เซ็ตสึนะ... เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาตั้งนาน มีอะไรรึเปล่า?”
“เปล่านี่นา... ไม่มีอะไรหรอก...”
คาเอเดะได้ยินดังนั้น จึงถามรุกเข้าใส่ต่อทันที
“หรือว่า... เพราะผู้ชายคนนั้นที่ชื่อคาโอรุรึเปล่า...”
“O///O ปะๆๆๆ เปล่าน้า... คาเอเดะอ่ะ... พูดอะไรก็ไม่รู้”
เซ็ตสึนะหน้าแดงนิดๆ ในขณะที่รีบปฏิเสธต่อหน้าคู่มานะ-คาเอะ ส่วนท่านผอ. ก็กำลังพูดกับคาโอรุอย่างเข้าใจกัน
“ตกลงว่า... ตอนนี้ยังมีกำลังพลบางส่วนยังไปดูสถานที่เกิดเหตุใช่ไหม”
“ครับ! คาดว่าไม่นานนี้คงทราบแน่นอนครับ...”
ท่านผอ. ได้ยินดังนั้น จึงขานให้เหล่าที่ประชุมให้ฟังต่อไป
“เอาล่ะ... ในเรื่องการดำเนินการตามหา ข้าขอยกให้เหล่าทหารจากอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ช่วยจัดการให้แล้ว ส่วนการป้องกันเหล่านักเรียนนั้น ให้พวกเราช่วยกันดูแลให้เข้มขึ้น เพื่อสถานที่อันแสนสงบสุขของพวกเรา!”
“ครับ! / ค่ะ!”
“เอาล่ะ... มีเพียงเท่านี้แหละ... เลิกประชุม!”
สิ้นเสียง ทุกคนจึงเดินออกไป แต่ก่อนที่คาโอรุจะออกไป เขาได้บอกกับท่านผอ. ถึงเรื่องของเนกิคุง
“ตอนนี้ ข้าเชื่อว่า... เนกิยังพักรักษาตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง... ข้าจะรีบทำการให้เร็วที่สุด...”
หลังจากนั้น เขาจึงเดินออกไป ปล่อยไว้ให้ท่านผอ. ที่กำลังนั่งอยู่เริ่มมีกำลังใจนิดๆ
“ทนอีกหน่อยนะ... เนกิ...”
หลังจากที่ประชุมนั้น เหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์จึงเดินทางไปที่เกิดเหตุ ได้พบกับหลุมเล็กๆน้อยๆ จำนวนมาก และต้นไม้ต่างถูกโค่นลงไปเป็นเวลานาน หลังจากนั้น...
ณ คืนนั้น ที่ฐานทัพของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์
คาโอรุ และ 3 สาว โคโน-เซ็ตสึ และอาสึนะ ที่กำลังนั่งเงียบอยู่ในเต้นท์ประชุมชั่วคราว ต่างก็เริ่มรู้สึกถึงสถานการณ์ที่กำลังจะดีขึ้น อาสึนะจึงเริ่มเปิดประเด็นกับสถานที่เกิดเหตุที่พวกเธอได้เห็นเมื่อตอนเย็น
“ตกลงว่า... เนกิยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม...”
“ใช่แล้วล่ะ... เพียงแต่ว่าเขาอยู่ที่ไหนแค่นั้นเองแหละ...”
“งั้นคาโอรุคุง... ลองใช้จิตสื่อผ่านกับไม้เท้าของเนกิคุงได้ไหมล่ะ...”
โคโนกะออกความคิดเห็น... แต่ทว่าคาโอรุกลับส่ายหน้าพร้อมกับปฏิเสธกลับไป
“เคยลองไปครั้งหนึ่งแล้ว... แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน...”
“แต่ที่รู้ๆก็คือ... อีกไม่กี่วันใช่ไหม ที่จะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายกับคุณครูเนกิน่ะ”
คาโอรุพยักหน้าให้เซ็ตสึนะ แล้วก็เดินไปเอาแผนที่ของเหล่าทหารออกมากางไว้... แล้วดำเนินการต่อไป
“ในวันพรุ่งนี้ ขอให้พวกเธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง แล้วจะบอกสถานที่ที่เราจะค้นหากันในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง...”
“ไม่รีบทำวันนี้ไปเลยล่ะ...”
เซ็ตสึนะแย้งขึ้น คาโอรุที่เห็นเซ็ตสึนะพูดออกมาเช่นนั้นก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แต่ให้โคโนกะเดินเข้าไปหาพร้อมกัน แล้วให้โคโนกะแจกกำปั้นเขกใส่หัวเซ็ตสึนะให้ทีหนึ่งด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
(O///O >> เซ็ตสึนะ)
(>w< >> โคโนกะ)
คาโอรุแอบเอากล้องออกมาถ่ายอีก 2-3 รูปก่อนจะรีบเก็บกลับไปเช่นเดิม เซ็ตสึนะเริ่มหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะเดินไปหาคาโอรุ แล้วกระซิบที่ข้างหูของเขา
“งั้นก็ได้... แต่ว่า... ต้องไปฝึกดาบกับข้าคืนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย!”
สิ้นเสียง... เธอก็เดินออกไป คาโอรุที่ได้ยินนั้นก็เดินตามไป พลางพูดกับอาสึนะและโคโนกะที่ยืนงงอยู่
“วันนี้พวกเธอกลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมจะไปส่งรุ่นพี่ให้...”
“ฝากด้วยนะ คาโอรุคุง... พวกเราไปก่อนล่ะ...”
“แล้วเจอกันนะ คุณคาโอรุ...”
สิ้นเสียงของทั้งสอง โคโนกะจึงจูงมืออาสึนะเดินกลับไป คาโอรุหันกลับไป แล้วแอบเอากล้องออกมาถ่ายอีก 2 รูปก่อนที่จะเดินตามเซ็ตสึนะไปตรงจุดที่เกิดเหตุทันที
ทันทีที่คาโอรุเดินไปถึงที่เกิดเหตุที่ไปตรวจสอบ ก็เห็นเซ็ตสึนะถือยูนางิยืนอยู่ต่อหน้าเขา สายตาของทั้งสองต่างจับจ้องกันและกัน
“สงสัย... รุ่นพี่อยากรำลึกเรื่องเมื่อตอนนั้นสินะ...”
“ก็... น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...”
เซ็ตสึนะยิ้มนิดๆก่อนจะตอบออกไป คาโอรุจึงหยิบดาบรีเบลเลี่ยนออกมา เซ็ตสึนะเองก็เริ่มชักดาบออกมาจากฝัก
“รอยยิ้มนั้นน่ะ... ท่านไม่ค่อยได้แสดงต่อหน้าคุณหนูเลยนี่... แต่ทำไมตอนอยู่กับผม ถึงทำบ่อยจัง...”
“>///< ก็มันอายนี่นา...”
คาโอรุคุงได้ยินดังนั้น จึงตั้งท่าเตรียมพร้อมไว้ เซ็ตสึนะเองก็เช่นกัน
“งั้น... เริ่มเลยละกันนะครับ!... รุ่นพี่เซ็ตสึนะ!”
“เข้ามาเลย!... รุ่นน้องแห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์!”
และแล้วทั้งสอง ก็ได้ประลองกันอย่างดุเดือด โดยที่ทั้งสองต่างก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสูสี ทั้งสองคนคิดว่าแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น แต่กลับรู้สึกว่า มันนานเหลือเกิน...
To Be Continue in Chapter 3
ดีน่อทุกคน และขอโทษที่ไม่ได้อัพน่อ เนื่องจากต้องเตรียมตัวสอบ.... ก็เด็กม. 6 แล้วนี่เนาะ เลยไม่มีเวลาดัดแปลงฟิคเลย ต้องเอามาลงของเก่าก่อน ขอโทษจิงๆ
เอาล่ะเชิญชมได้
Chapter 2: เริ่มการค้นหา
รุ่งเช้า ณ ค่ายของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์
วันนี้เป็นวันแรกที่คาโอรุจะดำเนินภารกิจที่ได้มอบหมายไว้ เขาออกมาทักทายเหล่าทหาร แล้วเดินไปที่สนามกรีฑา เพื่อวิ่งวอร์มอัพตนเอง
“เช้านี้อากาศดีจริงๆ เลย... เอาล่ะ!”
หลังจากนั้น เขาก็ค่อยๆ วิ่งออกจากจุดสตาร์ท ไปตามลู่ในสุดของสนาม จนครบ 1 ไมล์ (ประมาณ 1.6 กิโลเมตร)
“โอ้ย! เหนื่อยจริงๆ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ใส่ล่ะนะ”
พูดจบ เขาก็ถอดเหล็กถ่วงน้ำหนักที่หนักประมาณ 0.5 กิโลกรัม จำนวน 3 ชิ้นออกจากข้อเท้า แล้วเขาก็วอร์มอัพต่อไป แต่ยังไม่ทันจะได้วอร์มต่อนั้น หัวหน้าหน่วยค้นหาที่ 1 ได้รีบใส่เกียร์สุนัขเข้ามาหา
“อ้าว... เป็นอะไรไปล่ะ? วิ่งทีเล่นสุดตัวเลยนะ...”
“ท่านครับ... เราพบร่องรอยการต่อสู้กันครับ และที่นั่นเราพบหลักฐานเพิ่มอีกครับ!”
คาโอรุได้ยินดังนั้น จึงรีบถอดเหล็กที่ถ่วงข้อมือไว้ แล้วรีบสั่งการต่อไปทันที
“หัวหน้าหน่วยค้นหาที่1! รีบไปแจ้งต่อท่านผอ. โดยด่วน! ”
“รับทราบ!”
สิ้นเสียง หัวหน้าหน่วยค้นนาที่ 1 รีบใส่เกียร์หกไปหาท่านผอ. ส่วนคาโอรุนั้นก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูของเขามาเช็ดหน้า แล้วกลับไปที่ฐานทัพโดยด่วน แต่ว่าเขาชะงักกลางคันเพราะรู้สึกใจไม่ค่อยดี เขาจึงรีบวิ่งไปที่หอพักเพื่อพบกับคุณหนู ขอคำปรึกษากับเธอสักนิด
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องของอาสึนะ
Spoiler
หลังจากนั้นไม่นานนัก คาโอรุก็รีบหยิบกล้องออกมาด้วยความเร็วแสงก่อนที่ทั้งอาสึนะและคาโอรุจะรีบกลับไปนั่งที่โต้ะ รอทั้งสองคนเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานนักโคโนกะก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่อ่อนแรงยิ่งนัก
“อ้าว... อาสึนะ... คาโอรุคุง..... อรุณสวัสดิ์จ้า!”
“อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณหนู....”
สิ้นคำพูด โคโนกะเริ่มทำหน้าบูดนิดๆ ก่อนจะพูดต่อ
“เรียกคุณหนูอีกแล้วนะคาโอรุคุง... เรียกโคโนจังสิ....”
“ก็ได้คร้าบ..... โคโน...จัง”
(>w< >> โคโนกะ)
(O_O >> คาโอรุ)
(O_O >> อาสึนะ)
โคโนกะได้ยินดังนั้นก็เหมือนมีแรงเพิ่มขึ้นมาอย่างมหาศาล กระโดดเข้าไปกอดคาโอรุจนทั้งคู่ล้มตึงไปต่อหน้าอาสึนะ แต่ชะตากรรมของคาโอรุคราวนี้ดูทำท่าว่าเกือบจะต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะว่า....
กร้อบ!ๆๆ
“อ้ากกก กะๆๆๆ กอดแบบนี้มัน.... อ้อกกกก”
ใช่แล้วครับ... คาโอรุโดนโคโนกะแบร์ฮักไปแล้วเรียบร้อย กระดูกแทบหัก เสียงร้องดังไปจนเซ็ตสึนะที่พึ่งอาบน้ำเสร็จออกมาดู แล้วเริ่มกุมขมับ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสารที่รุ่นน้องโดนแค่นี้กระดูกแทบหัก
“โอ้ย! โคโนจัง... ไปกอดกับเซ็ตจังบ้างสิคร้าบ...”
“งั้น... ก็ได้...”
โคโนกะคลายอ้อมกอดออก แล้วพลางย่างสามขุมเข้ามาใกล้ๆเซ็ตจัง
“>w< เซ็ตจังจ๋า.......”
สิ้นเสียง โคโนกะก็กระโจนเข้าหาเซ็ตสึนะที่กำลังใส่เสื้อผ้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
“O///O คะๆๆๆๆๆ คุณหนู.......”
“>w< แง้วววววว”
กร้อบ!ๆๆ
คราวนี้เซ็ตสึนะโดนแบร์ฮักบ้าง ตัวของเธอนั้นแทบแหลก สีหน้าแสดงถึงความอายปนความเจ็บปวด เพราะคุณหนูเล่นรัดทีเดียว ร่างกายแทบจะแยกเป็นเสี่ยงๆ
“เฮ้อ... กะจะมาถามอะไรซักนิด แต่ดูท่าคราวนี้จะเหลวไม่เป็นท่าแฮะ...”
ทั้งคุณหนูและเซ็ตจังต่างหันมาหาคาโอรุหลังจากได้ยินประโยคนั้น อาสึนะที่ทำท่าว่าจะหลับนั้น เมื่อได้ยินเสียงนี้เข้าไปถึงกับสปริงตัวขึ้นมานั่งตัวตรงได้อย่างสวยงาม เซ็ตสึนะจึงเดินเข้ามานั่งแล้วถามกับคาโอรุ
“มีเรื่องอะไรเหรอ... คาโอรุ...”
“เราค้นพบหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นน่ะครับ... รุ่นพี่”
“มีเรื่องอะไรกันเหรอ...”
อาสึนะที่ได้ยินที่ทั้งคู่คุยกัน ตั้งคำถามแทรกเข้ามา
“อยากรู้เหรอครับว่าพวกเราคุยเรื่องอะไรกันน่ะ?”
อาสึนะพยักหน้า คาโอรุจึงพูดเตือนเธอก่อนที่จะรับฟังเรื่องนี้
“ถ้าคุณได้ยินเรื่องนี้ไปแล้ว... กรุณาอย่าบอกให้คนอื่นทราบนะครับ มันจะกระทบกันไปหมดทั้งโรงเรียน”
“ก็ได้ๆ... เอ้า! ว่ามา... มีเรื่องอะไร?”
คาโอรุค่อยๆทำใจก่อนที่จะพูดออกไป
“เนกิ... หายสาบสูญไปแล้วล่ะครับ...”
(O_O >> อาสึนะ)
สิ้นเสียง อาสึนะถึงกับตัวอ่อน เหมือนกับตัวเองไม่มีแรงไปดื้อๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย เซ็ตสึนะเองก็เริ่มก้มหน้าลง มือกุมขมับอีกครั้ง โคโนกะที่ดูเหมือนจะร่าเริง กลับไม่เห็นสีหน้าที่ยิ้มแย้มเลยแม้แต่นิดเดียว
“ตาบ้า..เนกิ... ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนล่ะ... ชอบทำให้ฉัน... ชั้น... ฮือๆๆ....”
อาสึนะร้องไห้ออกมา คาโอรุจึงลุกขึ้นแล้วพูดพลางย่างสามขุมไปที่ประตู
“พวกเธอ... อยากเจอกับเนกิอีกครั้งหรือเปล่า”
ทุกคนในห้องต่างหันหน้ากลับมาหากัน แล้วพยักหน้าให้คาโอรุ ก่อนที่จะส่งมือทั้งสองให้พวกเขาลุกขึ้น
“งั้นก็พร้อมแล้วสินะ... ที่จะไปตามหากันน่ะ...”
ทั้งสามจับมือของคาโอรุ เขาจึงดึงตัวพวกเธอขึ้นมา อาสึนะก็เริ่มพูดก่อนที่คาโอรุจะได้พูดต่อไป
“ถึงแม้ไม่รู้ว่าจะมีอะไรอยู่ข้างหน้า ฉันก็จะฝ่ามันไปให้ได้!”
คราวนี้โคโนกะพูดต่อจากอาสึนะ
“เพื่อเนกิคุงกับเซ็ตจัง... ชั้นยอมอยู่แล้ว!”
สุดท้าย เป็นเสียงของเซ็ตสึนะ
“ยังไงซะเธอก็คือรุ่นน้อง... ไม่ยอมให้เด่นเกินหน้าเกินตาไปได้หรอกน่า...”
คาโอรุยิ้มก่อนที่จะปล่อยมือออกจากกัน แล้วเดินไปที่ประตูพลางพูดขึ้น
“ตอนนี้... อาติแฟกของพวกเธอยังสามารถใช้การได้อยู่ ถ้าอยากจะช่วยล่ะก็... ตามผมมาตอนนี้จะดีกว่านะครับ”
“แล้ว ที่ๆ เราจะไปล่ะ?”
คาโอรุหยุดที่หน้าประตู ก่อนจะหันมาตอบคำถามของอาสึนะที่ถามขึ้นมา
“ก่อนอื่นน่ะ เราจะไปที่...”
ณ. ห้องท่านผอ.
ทาคามิจิ, เหล่าจอมเวทย์ และทหารจากอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ที่มาทำภารกิจที่นี่ได้เดินทางมารวมตัวกันตามคำสั่งของท่านผอ. เพื่อปรึกษากับเรื่องที่เกิดขึ้น
“ทุกๆคนคงจะทราบกันดีสำหรับเรื่องที่เนกิคุงหายตัวไป ข้ามั่นใจอย่างแน่นอนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น เป็นฝีมือของใครบางคนที่ต้องการทำให้โรงเรียนนี้เกิดหายนะขึ้น ดังนั้นข้าจึงอยากจะให้พวกท่านช่วยดูแลกวดขันนักเรียนของเรา ไม่ให้พวกเขาได้รับอันตรายจากเหตุการณ์นี้ขึ้น...”
ในขณะที่ท่านผอ. กำลังพูดอยู่นั้น ทาคามิจิได้หันหน้าซ้ายที ขวาที ทำเอามานะที่ยืนฟังอยู่ข้างๆนั้น หันไปเห็นเข้า จึงสะกิดพลางเรียกเขาเพื่อเรียกสติของเขากลับมา
“อาจารย์... อาจารย์...”
ทาคามิจิที่โดนสะกิดเข้าไปถึงกับสะดุ้งโหยงแล้วหันมาหามานะ
“อ้าว! ทัตซึมิยะ... มีอะไรรึ...”
“ท่านเป็นอะไรไปคะ... สีหน้าลุกลี้ลุกลน น่าสงสัยนะคะ...”
“ไม่มีอะไรหรอก... แค่สงสัยว่า ขนาดเหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ยังมาประชุมกัน ทำไมยังไม่เจอคาโอรุคุงเลย...”
คาเอเดะที่ทนฟังเสียงสนทนาของมานะอยู่นาน จึงค่อยๆเอามือสะกิดมานะให้ห่างออกไป(ด้วยความหวง...) แล้วเขยิบเข้าไปหาทาคามิจิแทนที่
“ว่าแต่ว่า... คาโอรุเนี่ย... ใช่คนที่เป็นหัวหน้าทีมอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ชุดที่มาที่นี่ใช่ไหมล่ะคะ... อาจารย์...”
“ใช่แล้วล่ะ... แต่ตอนนี้หายไปไหนน้า...”
มานะที่เหลืออดกับการกระทำของคาเอเดะ จึงค่อยๆจับปกเสื้อของคาเอเดะแล้วลากไปอยู่มุมห้องด้านหลัง รู้สึกว่าจะแอบบ่นนิดๆด้วย ท่านผอ. เองก็เริ่มมองซ้ายแลขวา แล้วหันไปถามทาคามิจิ
“ทาคามิจิ... ตอนนี้อิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ก็อยู่ในที่ประชุมด้วยใช่ไหม...”
“ท่านจะถามหาคาโอรุคุงใช่ไหมครับ?”
ท่านผอ. พยักหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนที่คู่มานะ คาเอเดะจะเคลียร์กันจนจบแล้วเดินเข้ามายืนที่เดิม ทาคามิจิตอบกลับไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ตอนนี้ คาโอรุน่ะ...”
“ถามหาผมอยู่ใช่ไหมครับ ท่านผอ.”
ทุกคนในที่ประชุมต่างหันมาที่เสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตู โดยมี 3 สาว โคโน-เซ็ตสึ และอาสึนะยืนอยู่ด้านหลัง
“คาโอรุขออภัยที่มาเข้าประชุมสายนะครับ...”
“ไม่เป็นไรหรอก... เข้ามาสิ...”
ท่านผอ. เชิญให้พวกเขาเดินเข้ามา เมื่อเขาย่างสามขุมเข้ามาในที่ประชุม เหล่าทหารในที่ประชุมเห็นดังนั้น ต่างหันหน้ามาหาหวกเขาแล้วทำความเคารพ คาโอรุที่เดินผ่านเข้ามาเห็น ต่างทำความเคารพแล้วเดินไปยืนข้างๆทาคามิจิ
“โคโนกะก็มาด้วยหรือนี่?”
ท่านผอ. ที่เห็นโคโนกะยืนอยู่นั้นพูดขึ้น ส่วนมานะที่เห็นเซ็ตสึนะยืนยิ้มนิดๆ ก็สงสัย จึงถามไปหาเธอ
“เซ็ตสึนะ... เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาตั้งนาน มีอะไรรึเปล่า?”
“เปล่านี่นา... ไม่มีอะไรหรอก...”
คาเอเดะได้ยินดังนั้น จึงถามรุกเข้าใส่ต่อทันที
“หรือว่า... เพราะผู้ชายคนนั้นที่ชื่อคาโอรุรึเปล่า...”
“O///O ปะๆๆๆ เปล่าน้า... คาเอเดะอ่ะ... พูดอะไรก็ไม่รู้”
เซ็ตสึนะหน้าแดงนิดๆ ในขณะที่รีบปฏิเสธต่อหน้าคู่มานะ-คาเอะ ส่วนท่านผอ. ก็กำลังพูดกับคาโอรุอย่างเข้าใจกัน
“ตกลงว่า... ตอนนี้ยังมีกำลังพลบางส่วนยังไปดูสถานที่เกิดเหตุใช่ไหม”
“ครับ! คาดว่าไม่นานนี้คงทราบแน่นอนครับ...”
ท่านผอ. ได้ยินดังนั้น จึงขานให้เหล่าที่ประชุมให้ฟังต่อไป
“เอาล่ะ... ในเรื่องการดำเนินการตามหา ข้าขอยกให้เหล่าทหารจากอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ช่วยจัดการให้แล้ว ส่วนการป้องกันเหล่านักเรียนนั้น ให้พวกเราช่วยกันดูแลให้เข้มขึ้น เพื่อสถานที่อันแสนสงบสุขของพวกเรา!”
“ครับ! / ค่ะ!”
“เอาล่ะ... มีเพียงเท่านี้แหละ... เลิกประชุม!”
สิ้นเสียง ทุกคนจึงเดินออกไป แต่ก่อนที่คาโอรุจะออกไป เขาได้บอกกับท่านผอ. ถึงเรื่องของเนกิคุง
“ตอนนี้ ข้าเชื่อว่า... เนกิยังพักรักษาตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง... ข้าจะรีบทำการให้เร็วที่สุด...”
หลังจากนั้น เขาจึงเดินออกไป ปล่อยไว้ให้ท่านผอ. ที่กำลังนั่งอยู่เริ่มมีกำลังใจนิดๆ
“ทนอีกหน่อยนะ... เนกิ...”
หลังจากที่ประชุมนั้น เหล่าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์จึงเดินทางไปที่เกิดเหตุ ได้พบกับหลุมเล็กๆน้อยๆ จำนวนมาก และต้นไม้ต่างถูกโค่นลงไปเป็นเวลานาน หลังจากนั้น...
ณ คืนนั้น ที่ฐานทัพของอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์
คาโอรุ และ 3 สาว โคโน-เซ็ตสึ และอาสึนะ ที่กำลังนั่งเงียบอยู่ในเต้นท์ประชุมชั่วคราว ต่างก็เริ่มรู้สึกถึงสถานการณ์ที่กำลังจะดีขึ้น อาสึนะจึงเริ่มเปิดประเด็นกับสถานที่เกิดเหตุที่พวกเธอได้เห็นเมื่อตอนเย็น
“ตกลงว่า... เนกิยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม...”
“ใช่แล้วล่ะ... เพียงแต่ว่าเขาอยู่ที่ไหนแค่นั้นเองแหละ...”
“งั้นคาโอรุคุง... ลองใช้จิตสื่อผ่านกับไม้เท้าของเนกิคุงได้ไหมล่ะ...”
โคโนกะออกความคิดเห็น... แต่ทว่าคาโอรุกลับส่ายหน้าพร้อมกับปฏิเสธกลับไป
“เคยลองไปครั้งหนึ่งแล้ว... แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน...”
“แต่ที่รู้ๆก็คือ... อีกไม่กี่วันใช่ไหม ที่จะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายกับคุณครูเนกิน่ะ”
คาโอรุพยักหน้าให้เซ็ตสึนะ แล้วก็เดินไปเอาแผนที่ของเหล่าทหารออกมากางไว้... แล้วดำเนินการต่อไป
“ในวันพรุ่งนี้ ขอให้พวกเธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง แล้วจะบอกสถานที่ที่เราจะค้นหากันในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง...”
“ไม่รีบทำวันนี้ไปเลยล่ะ...”
เซ็ตสึนะแย้งขึ้น คาโอรุที่เห็นเซ็ตสึนะพูดออกมาเช่นนั้นก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แต่ให้โคโนกะเดินเข้าไปหาพร้อมกัน แล้วให้โคโนกะแจกกำปั้นเขกใส่หัวเซ็ตสึนะให้ทีหนึ่งด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
(O///O >> เซ็ตสึนะ)
(>w< >> โคโนกะ)
คาโอรุแอบเอากล้องออกมาถ่ายอีก 2-3 รูปก่อนจะรีบเก็บกลับไปเช่นเดิม เซ็ตสึนะเริ่มหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะเดินไปหาคาโอรุ แล้วกระซิบที่ข้างหูของเขา
“งั้นก็ได้... แต่ว่า... ต้องไปฝึกดาบกับข้าคืนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย!”
สิ้นเสียง... เธอก็เดินออกไป คาโอรุที่ได้ยินนั้นก็เดินตามไป พลางพูดกับอาสึนะและโคโนกะที่ยืนงงอยู่
“วันนี้พวกเธอกลับไปก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวผมจะไปส่งรุ่นพี่ให้...”
“ฝากด้วยนะ คาโอรุคุง... พวกเราไปก่อนล่ะ...”
“แล้วเจอกันนะ คุณคาโอรุ...”
สิ้นเสียงของทั้งสอง โคโนกะจึงจูงมืออาสึนะเดินกลับไป คาโอรุหันกลับไป แล้วแอบเอากล้องออกมาถ่ายอีก 2 รูปก่อนที่จะเดินตามเซ็ตสึนะไปตรงจุดที่เกิดเหตุทันที
ทันทีที่คาโอรุเดินไปถึงที่เกิดเหตุที่ไปตรวจสอบ ก็เห็นเซ็ตสึนะถือยูนางิยืนอยู่ต่อหน้าเขา สายตาของทั้งสองต่างจับจ้องกันและกัน
“สงสัย... รุ่นพี่อยากรำลึกเรื่องเมื่อตอนนั้นสินะ...”
“ก็... น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...”
เซ็ตสึนะยิ้มนิดๆก่อนจะตอบออกไป คาโอรุจึงหยิบดาบรีเบลเลี่ยนออกมา เซ็ตสึนะเองก็เริ่มชักดาบออกมาจากฝัก
“รอยยิ้มนั้นน่ะ... ท่านไม่ค่อยได้แสดงต่อหน้าคุณหนูเลยนี่... แต่ทำไมตอนอยู่กับผม ถึงทำบ่อยจัง...”
“>///< ก็มันอายนี่นา...”
คาโอรุคุงได้ยินดังนั้น จึงตั้งท่าเตรียมพร้อมไว้ เซ็ตสึนะเองก็เช่นกัน
“งั้น... เริ่มเลยละกันนะครับ!... รุ่นพี่เซ็ตสึนะ!”
“เข้ามาเลย!... รุ่นน้องแห่งอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์!”
และแล้วทั้งสอง ก็ได้ประลองกันอย่างดุเดือด โดยที่ทั้งสองต่างก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสูสี ทั้งสองคนคิดว่าแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น แต่กลับรู้สึกว่า มันนานเหลือเกิน...
To Be Continue in Chapter 3
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#6
-
- Ministra
-
- 339 posts
Discens
- Location: วิ่งเล่นไปมาในห้องน้ำ&วิ่งวุ่นในหัวใจเนกิ อ๊ากๆ
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 09 January 2010 - 08:45 AM
อืม...เริ่มบู๊แหลกสินะ แล้วเนกิเป็นไงบ้างล่ะนั่น.... me/ เสียดาย ไม่ได้เอากล้องไปวางไว้
คุณเชื่อมั่นในพลัง "Y" หรือไม่... มันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ... - -
Always keep the faith!!!!
Always keep the faith!!!!
#7
-
- Ministra
-
- 352 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 09 January 2010 - 10:15 PM
ยังมันส์ไม่มีเปลี่ยน จริงๆก็ติดตามอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ได้โพสต์สักที
คาโอรุเป็นสปายชั้นเยี่ยมเลยนะนี่ เก็บทุกช็อต! 555+
ปล.ป่านนี้เนกิตายรึยังนี่??
คาโอรุเป็นสปายชั้นเยี่ยมเลยนะนี่ เก็บทุกช็อต! 555+
ปล.ป่านนี้เนกิตายรึยังนี่??
"เห็นเงาในตาฉันไหม เห็นเธออยู่ในนั้นไหม รู้ใจกันบ้างไหม ว่าฉันนั้นคิดอะไร"
"เห็นเธอมานานรู้ไหม ไม่เคยมองใครที่ไหน ขอเพียงสักครั้ง แค่หันมาสบตาครั้งเดียวก็พอ"
#8
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 14 January 2010 - 08:45 PM
ทุกคนครับ ผมมีข่าวดี สำหรับฟิคนี้ มาฝากนะครับ
เนื่องจาก วันที่ 17 มกราคม เป็นวันเกิดเซ็ตจัง
ดังนั้น ผมจะแต่งตอนพิเศษให้โดยเฉพาะเลย
จะมีการทะเลาะ ตอนเริ่ม
และเซอร์ไพรซ์ ตอนปลาย
ตอนกลางก็ไปคิดกันเอง 555+
อดใจรอนะครับ จะแต่งให้เร็วที่สุด
โชคดีกับการอ่านฟิคนะครับ
ปล. ตอนหน้าขอยกยอดไป ด้วยประการฉะนี้แล
เนื่องจาก วันที่ 17 มกราคม เป็นวันเกิดเซ็ตจัง
ดังนั้น ผมจะแต่งตอนพิเศษให้โดยเฉพาะเลย
จะมีการทะเลาะ ตอนเริ่ม
และเซอร์ไพรซ์ ตอนปลาย
ตอนกลางก็ไปคิดกันเอง 555+
อดใจรอนะครับ จะแต่งให้เร็วที่สุด
โชคดีกับการอ่านฟิคนะครับ
ปล. ตอนหน้าขอยกยอดไป ด้วยประการฉะนี้แล
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#9
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 17 January 2010 - 09:54 PM
Rockkung Talk
ดีน่อทุกคน วันนี้เนื่องในโอกาสวันเกิดของเซ็ตสึนะ ผมจึงทำตอนพิเศษออกมาให้ได้อ่านกัน และอย่าพึ่งฆ่าผมนะครับ เพราะผมรีบแต่ง ก็เลยเป็นแบบนี้ ขอโทษด้วยนะครับ
เอาล่ะ ไปชมได้เลย
ปล.ไปจิ้นฉากวายเองนะ
Kaoru’s missions ตอนพิเศษเนื่องในโอกาสวันเกิดเซ็ตสึนะ
Special Chapter: ดาบเล่มใหม่ที่เต็มไปด้วยความห่วยใยของนายคาโอรุ
เช้าวันที่ 16 มกราคม ณ ห้องของคาโอรุ, อิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ สาขามาโฮระ
วันนี้เป็นอีกวันที่เจ้าหนูผมสีฟ้า (หรือจะเรียกเม่นฟ้าก็ได้ ไม่ห้าม) กำลังเดินกระวนกระวาย พลันคิดถึงเรื่องที่จะทำอย่างรีบเร่ง โดยที่นัยน์ตาสีน้ำเงินของเขากำลังจับจ้องสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะ
"เราจะทำอะไรให้ดีน้า.... แล้วของชอบล่ะ แล้วของขวัญล่ะ.... อ้ากกกก"
เจ้าตัวร้องเสียงหลงออกมาสุดชีวิต เปรียบดังเหมือนเจอความดราม่าเข้าไปอย่างจัง.... แต่แล้วความคิดเหล่านั้นก็ถูกหยุดลง เมื่อ....
"ท่านคาโอรุครับ... ท่านโคโนเอะต้องการคุยกับท่านผ่านวีดีโอลิงค์ครับ..."
"ได้เลย จะไปเดี๋ยวนี้แหละ..."
คาโอรุที่ถูกเรียกตัวนั้น ก็เดินออกจากห้องไป พลางนึกในใจ
'รุ่นพี่จะคืนดีมั้ยน้า... รู้สึกเหมือนกับว่าเราเหยียบระเบิดเคลย์มอร์ซะแล้วสิ'
ตัดกลับไปที่หลังห้องชมรมเคนโด้ก่อนดีกว่า
เซ็ตสึนะที่กำลังหัวเสียเพราะบางอย่าง กำลังฝึกดาบแต่เช้า งานนี้หาใช่ดาบไม้ไม่ แต่เป็นยูนางิเลยทีเดียว... ไม่รู้ว่าไปแค้นใครมาก็มิทราบ เล่นฟันไปเรื่อยๆ จนเป้าหมายที่เป็นตุ๊กตาฟางนั้นขาดแบบชนิดหาซากไม่เจอ
"ฮึ่ย.. ตาบ้านั่น เจอเมื่อไหร่ จะจับทำเนื้อสุนัขตุ๋นเลย คอยดู... ว้อยยย"
อ่า... ทุกท่านยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้สินะครับ ถ้างั้นขอย้อนความไปเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนละกัน (แค้นกันขนาดนี้เลยเหรอ)
เรื่องมันเริ่มจาก... โคโนกะที่กำลังโดนพวกขี้หลีติดตามมา ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ... สัตว์ประหลาดที่แปลงกายเป็นคาโอรุนั่นแล...(ขอเรียกมันว่าเวิร์มละกัน) เซ็ตสึนะที่นั่งกินข้าวเห็นพอดี จึงกระโดดเข้าปะทะ
"กล้าจีบคุณหนูเรอะ! ถ้างั้นก็ข้ามศพข้าไปก่อนเซ่!"
เซ็ตสึนะชักดาบออกจากฝัก คมดาบเป็นประกายพอที่จะทำให้ศัตรูหวาดกลัว แล้วก็จากไป แน่นอนว่า... เซ็ตสึนะนั้นไซร้ เห้นคนในกลุ่มนั้นว่ามีคาโอรุเป็นแกนนำ งานนี้ก็มีเฮสิครับ...
ตกเย็น ณ ห้องของคาโอรุ(ยังอยู่ในอดีตน่อ)
"นี่มัน หมายความว่าไงห๊า... เจ้ารุ่นน้องโรคจิต!"
เซ็ตสึนะบุกเข้าไปถึงห้องของคาโอรุ แล้วเริ่มเคลีร์ปัญหาที่เกิดขึ้น คาโอรุที่กำลังกินโกโก้ได้ยินนั้นถึงกับสะดุ้งโหยง หันไปหาเจ้าของเสียงที่อยู่หน้าประตู
"มีอะไรอีกล่ะ พี่... จู่ๆก็..."
"ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ ก็ที่แกระดมพลไปจีบคุณหนูไงเล่า"
เซ็ตสึนะว้ากกลับไป สีหน้าดูดุดันยิ่งกว่าเจอพวกความมืดนั่นเสียอีก แหงล่ะว่าผู้บริสุทธิ์ต้องเถียงสุดชีวิต
"อะรายของพี่เนี่ย.... ผมจะไปทำอย่างงั้นได้อย่างไรกัน อีกอย่าง ผมอยู่ที่นี่ตลอดเลยนะ"
"อ้อเหรอ... ถ้ายังไม่ยอมตรงนี้ ก็ตายซะเถอะ..."
เซ็ตสึนะชักดาบออกมา เหล่าทหารที่เห็นเหตุการณ์นั้นต่างก็วิ่งกรูเข้ามาเพื่อจับกุม แต่คาโอรุห้ามไว้
"ไม่ต้องหรอกทุกคน เรื่องของผม ผมจัดการเอง..."
"ตะ... แต่ว่า..."
"เอาเหอะน่า... เขื่อผมเถอะนะ..."
สิ้นเสียงของหัวหน้าทีม ทหารทั้งหลายก็ค่อยๆถอยห่างออกไป คาโอรุก็ดำเนินการเจรจาต่อทันที ถึงยังงั้นความดราม่าก็ไม่เคยปรานีใคร
"เซ็ตจัง เก็บดาบเถอะ.. ตอนนี้ผมไม่อยากจะใช้กำลังนะ แล้วอีกอย่าง วันนี้ผมอยู่ประชุมแต่เช้าแล้ว พึ่งพักเมื่อกี้นี้เอง"
"ไม้ต้องพูดมาก! ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้หัวของเจ้า.. ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!"
ย้ากกกกกกกกสสส์
เซ็ตสึนะกำลังพุ่งเข้าแทงคาโอรุแบบแม็กซิมั่ม ไดรฟ์ แต่คาโอรุอาจจะเดทสมอเร่ไปแล้วก็ได้ ถ้าหากไม่มีเสียงสวรรค์ดังขึ้นซะก่อน
"พอได้แล้ว!!!"
เสียงที่ดังพอจะทำให้เซ็ตสึนะสงบลงได้ปรากฏตัวท่ามกลางความดราม่า สาวน้อยผมดำสนิทหันไปหาเจ้าของเสียงนั้น ก็เห็นน้องช้อกกี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู
"พอกันทั้งคู่นั่นแหละ... ขอร้องล่ะ... ถือซะว่าวันนี้มันเป็นความบังเอิญเถอะนะ..."
โคโนกะพูดพลางเอามือปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินออกมา องครักษ์สาวจึงเดินเข้าไปหาเธอ พลางเก็บดาบเข้าฝัก แล้วลูบหัวเธอเบาๆ
"ไปพักผ่อนเถอะค่ะ คุณหนู.."
สิ้นเสียง เซ็ตสึนะก็ประคองตัวคุณหนูช้อกกี้ออกไป และทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้ให้คาโอรุ...
"ถ้าข้าเจอเจ้าอีกเมื่อไหร่ ข้าจะไม่ปรานีอีก แม้จะเป็นรุ่นน้องก็ตาม..."
เนื้อเรื่องก็เป็นเช่นนี้แล.........(กลับเข้าสู่ ปัจจุบัน)
ที่ฐานปฏิบัตการ ศูนย์ฯฮันเตอร์
"มีงานอีกแล้วเหรอเนี่ย.... เฮ้อ... ของยังไม่ได้ทำซํกชิ้นเลยแฮะ"
คาโอรุที่เสร็จจากการพูดคุยกับท่านเอจุนผ่านทางวิดีโอแล้ว กำลังเดินไปที่ห้อง ทันใดนั้นก็เลือบไปเห็นตัวเขาอีกคนผ่านทางหน้าต่างชั้น 2 กำลังเดินไปที่ใดที่หนึ่ง ทำเอาคาโอรุยัวะหนักจนอยากจะเอาเบอร์รองเท้าไปประทับหน้า
"ใจเย็นๆเอาไว้ โอกาสเอาคืนมีอีกเยอะ ตอนนี้ทำสิ่งนั้นก่อนดีกว่า..."
คาโอรุไม่สนใจกับสิ่งที่เห็นแล้วกลับห้องไป ซึ่งก็เป็นจังหวะที่เจ้าเวิร์มตัวนี้กำลังเดินไปที่โรงฝึกเคนโด้พอดี... เมื่อมันมาถึงก็ไม่พูดร่ำทำเพลง เลื่อนประตูออกไป เหล่าบรรดานักเคนโด้น้อยใหญ่ ทั้งชายหญิงหันมาหาเขาเป็นทางเดียวกัน
"ดูท่าทาง เจ้าจะไม่สนใจคำเตือนของข้านะ"
เซ็ตสึนะเดินออกมาจากหลังห้องของโรงฝึกพอดี ลักษณะท่าทางและสีหน้าบ่งบอกได้ถึงความโกรธา และ... ความเท่...
"กรี้ดดดดดด อ้าาาาาาา กรี้ดดดดด กรี้ดดดดดด"
"กรี้ดดดดดดด รุ่นพี่ซากุระซากิค้าาาาาาา"
"เซ็ตสึนะ เซ็ตสึนะ เซ็ตสึนะ"
เอ่อ.... คงไม่ต้องบอกนะว่า... ความดังของเธอนั้นขนาดไหน ถ้ายังนึกไม่ออก ให้นึกถึงคอนเสิร์ทGirl Generation เอาละกัน (ที่เหลือไปจิ้นกันเอง)
"ฮึ... นี่น่ะรึ... ก็ไม่เท่าไหร่นี่นา..."
แต่ดูท่าทางเวิร์มตัวนี้จะไม่เกรงกลัวความน่าเกรงขามขององครักษ์สาวเลยแม้แต่น้อย ทำเอาบรรดาคนในชมรมต่างลุกฮือเหมือนจะก่อม้อบ แต่เซ็ตสึนะห้ามไว้
"โห... นี่ยังไม่รู้พลังของข้าสินะ!"
"งั้นเหรอ... ก็ลองมาเอาชีวิตชั้นสิ! ถ้าทำได้ล่ะนะ..."
เวิร์มกวักมือท้าทายศัตรู แถมด้วยการยักคิ้วกวนๆให้อีกดอกนึง งานนี้เซ็ตจังถึงกับฟิวส์ขาดเลยทีเดียว รับชักยูนางิออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
"งั้น! ตายซะ!"
ตูมมมมม!
อีกด้านหนึ่ง คาโอรุก็ทำเค้กเสร็จแล้ว... เหลือเพียงแค่ทำของขวัญเท่านั้น... จู่ๆ หัวหน้าสายตรวจวิ่งเข้ามาหาเขาทันที สีหน้าเหมือนเจอจูออนมายังไงยังงั้น เล่นเอาคาโอรุสะดุ้งไปเลยเหมือนกัน
"ท่านคาโอรุๆ แย่แล้วครับ..."
" OwO อะไรอีกล่ะ... จะบอกว่าท่านผอ. เรียกชั้นไปคุยในทวิสเตอร์รึไง"
"ไม่ตลกนะครับ... ตอนนี้มีการฆ่ากันที่โรงฝึกเคนโด้นะครับ..."
คาโอรุได้ยินดังนั้น ก็นึกถึงตัวเขาอีกคนที่เห็นเมื่อตะกี้ เขาก็เริ่มรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งหมด จึงหันไปทำของขวัญต่อ พลางพูดกับหัวหน้าสายตรวจ
"งั้นก็... ส่งหน่วยปราบปรามไปเลยสิ... ถ้าชั้นไปนะ ชั้นก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้นแหละ"
"แต่ว่า... ศัตรูที่เราเจอ คือพวกเวิร์มที่ท่านเอจุนได้พูดเอาไว้นะครับ"
ใช่แล้วครับ... ที่เอจุนเรียกคาโอรุไปพบ ก็คือเรื่องนี้นี่เอง แต่คาโอรุก็ไม่สนใจ ทำงานต่อไป โดยที่อาการของเขานั้น ไม่ต่างอะไรกับปลาที่ตายไปแล้วดีๆนี่เอง
"แล้วไง... เวิร์มวอร์มอะไร ชั้นไม่สน..."
"แล้วถ้านี่เป็นคำขอร้องของเค้าล่ะ จะทำมั้ย...."
คาโอรุรีบหันไปหาเจ้าของเสียงนั้นอันคุ้นหู ก็เห็นโคโนกะกำลังเดินเข้ามาหาเขา คาโอรุรีบเปลี่ยนอิริยาบถจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที
"โคโนจัง... ทำไมถึงได้... ไม่กลัวว่าเซ็ตจังจะหึงเธอหรือไง"
"คือ... ที่จริงแล้วเค้ารู้หมดแล้วล่ะ เรื่องที่ว่าเวิร์มอะไรนั่นน่ะ และตอนนี้มันก็กำลังทำร้ายคนที่ชั้นรักด้วยนะ"
คาโอรุยืนเงียบ และฟังโคโนจังพูดต่อไป(แอบฟังตอนไหนเนี่ย?)
"อันที่จริง มันก็เป็นเรื่องดีนะ ที่จะปรับความเข้าใจกันน่ะ ดังนั้น ช่วยหน่อยเถอะนะ... น้าาาา *-*"
สาวช้อกกี้วิ้งใส่คาโอรุทันที และก็ได้ผล... คาโอรุเรียกรีเบลเลี่ยนและคว้าปืนพกคู่ เอโบนี่-ไอวอรี่ เตรียมพร้อมทันที
"จริงสินะ... เราลืมไปสนิทใจเลย... ว่าเรายังมีหน้าที่ที่สำคัญอยู่นี่นา..."
หนุ่มผมฟ้าหลับตาลง นึกถึงคำพูดของท่านเอจุนในตอนนั้น....
'ฝากดูและโคโนกะ และเซ็ตสึนะด้วยนะ...'
"ใช่แล้ว... ไม่ว่าเมื่อไหร่ เราคือ... องครักษ์โคโน-เซ็ตสึนี่นา!"
คาโอรุเริ่มเห็นทางสว่าง โคโนจังเห็นดังนั้นจึงตบหลังคาโอรุไปสองสามที เป็นคำอวยพร
"ถ้ารู้แล้ว... เราก็รีบไปกันเจอะจ้ะ..."
"Rojer that, KONOCHAN!"
สิ้นเสียง คาโอรุรีบหยิบจี้รูปหัวใจที่เคยให้ไว้(จากChapter 1) ห้อยคอ แล้ววิ่งออกไปทันที โดยที่มีโคโนกะคอยใช้อาติแฟกวิ่งตามหลังไปด้วย
กลับมาที่สนามฝึกเคนโด้นะครับ ชมการถ่ายทอดสด K-1 world เฮ้ย! ไม่ใช่! การต่อสู้อย่างดุเดือดยิ่งกว่าทะเลลาวาของเซ็ตสึนะกับคาโอเวิร์ม(ตั้งชื่อให้ซะเลย)
ตอนนี้ เซ็ตสึนะที่เป็นตัวเต็งกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะมันเล่นเอาทั้งแก้สน้ำตา กระสุนยาสลบ และก็.... ไม่ช่ายยย มันเอาแส้ยาวประมาณ 2 เมตร หวดเข้าให้หลายตุ้บ ถึงแม้ว่าความพลิ้วของสาวเคนโด้ผู้ดีนี้จะทำให้หลบการโจมตีได้แทบทุกดอก แต่ว่า... เธอเองก็ไม่สามารถเข้าประชิดตัวได้เลย....(ความจริงโดนไปแล้ว)
"ผ่าเวหา!"(ตูมมมม!)
เซ็ตสึนะลองใช้เพลงดาบแย้บไปก่อน แต่มันก็เอาแส้หวดพลังกลับคืนไป ตอนนี้เซ็ตสึนะเหนื่อยที่ต้องเล่นตามเกมของมัน ทั้งๆที่มีโอกาสเข้าประชิดตัวได้แล้ว
"ว้าแย่จัง.... ไม่เข้าประชิดตัวซะแล้ว อย่างงี้ผมก็หมดสนุกน่ะสิ..."
คาโอเวิร์มย่นระยะเข้าประชิดตัวองครักษ์สาว... แล้วหลังจากนั้น เหตุไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น...
"sword breaker!!!"
ฟุ่บ!!!------- เช้ง!!!!!
" O_O อะไร... กัน........ ดาบ...."
( O_O >> ทุกคน)
( >w< >> คาโอเวิร์ม)
ใช่ครับ... มันทำยูนางิหัก....... งานนี้มีช้อคไปข้างนึงเลยทีเดียว เซ็ตสึนะเห็นดังนั้นหาได้เกรงกลัวไม่ เธอรีบแทงเข้าที่ท้องของมันอย่างจังไปหลายครั้ง
"ถึงดาบจะหักไป แต่พลังใจข้าจะไม่หักตามนั้นเด็ดขาด!"
"คิดเหรอว่าจะทำอะไรผมได้..."
พลั่กกก!!!
แน่นอนว่ามันไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่ปลายซิกแพค แล้วเตะยันโครมไปหนึ่งที เล่นเอาเซ็ตสึนะถึงกับปลิวไปชนกำแพงห้องเลยทีเดียว
ตุ้บบ!!!
"อั่กกก... อาาาา..."
เซ็ตสึนะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมเอามือกุมไว้ที่ท้อง แสดงอาการจุกอย่างเห็นได้ชัด คาโอเวิร์มในตอนนี้กำลังจะปิดฉาก ด้วยท่าไม้ตายของมันแล้ว.... มันรวบรวมพลังแห่งความมืดสีดำทมิฬไว้ที่มือข้างหวาอย่างเต็มที่
"ถ้าอย่างนั้น... ก็ขอจบเพียงเท่านี้ละกันนะ... ลาขาดล่ะ...."
เซ็ตสึนะเห็นดังนั้นรีบเอาแขนยกขึ้นมากันไว้... พลางนึกในใจว่าจะมีใครออกมาช่วยอีกมั้ย(หมายถึงเม่นฟ้านั่นแล)
ฟิ้ววว------- โป้กกก!!!
"อุ้บส์... อะไรเนี่ย!!!"
เซ็ตสึนะได้ยินเสียงมันโวยวาย จึงลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นคือ.... ตะหลิวปลิวเกรียนของมันเต็มๆ ทุกคนต่างหันไปมองทางที่วัตถุทำครัวปามา เห็นคาโอรุกำลังโยนระเบิดแก้สหัวหอมเล่นๆ ข้างๆมีโคโนกะที่กำลังจะเอากะทะแพ่นใส่กบาลให้เกรียนแตก
สายตาของคาโอรุเหลือบไปเห็นดาบของเซ็ตจังที่หักไปแล้วเรียบร้อย จึงเกิดอารมณ์อยากตั้นหน้า
" -*- บังอาจมาทำร้ายรุ่นพี่และปลอมตัวเป็นข้า... 2 กระทงนี้ โทษสถานหนัก ถึงตาย!!!"
คาโอรุพูดจบก็เอาระเบิดหัวหอมโยนเข้าไปในโรงฝึกสัก 2 ลูก ซึ่งเป็นทั้งยาสลบและกลายสภาพปิศาจ เล่นเอาทั้งโรงเกือบสลายการชุมนุมในทันที ควันแก้สของมันรุนแรงพอที่ทำให้มันคืนสภาพเดิมได้(หน้าตาเป็นยังไง ให้ไปดูในไรเดอร์คาบูโตะเอาละกัน)
"อ้ากกกกก ทนไม่ไหวแล้วว้อยยยย"
มันออกอาการทนพิษแก้สหัวหอมไม่ไหว วิ่งออกมาจากรัศมีระเบิด ซึ่งระเบิดนี้ยังช่วยทำให้พลังของเผ่ามนุษย์และเทวะฟิ้นด้วย(เซ็ตจังก็ฟื้นพลังได้ ก็ลูกครึ่งนี่นา)
"ตอนนี้ล่ะ! โคโนจัง!"
โคโนกะไม่รอช้าวิ่งเข้าไปหามัน แล้วง้างกะทะ ตบสุดแรงเกิด...
" -*- ทำเซ็ตจังชั้นเหรอ... ตายซะ!!!"
"โคโนจัง... โฮมรัน!!! ย้ากกก"
พลั่กก!!!
อ้ากกกกกกกกก-----ฟิ้ววววววววววว
โคโนจังหวดสุดแรงเกิด ทำให้ตัวของเวิร์มนั้นลอยด้วยแรงโปรเจกไทล์ทันที คาโอรุเห็นดังนั้น จึงยุนระยะเข้าหาศัตรูแล้วปล่อยท่าไม้ตายแบบสุดแรงเกิด
"นี่คือของเซ็ตจัง!!! เพลงดาบฟ้าคำรณ!!! MAXMA!!! POWER!!! SPIKER!! BLASTERR!!!"
ดาบรีเบลเลี่ยนเปล่งแสงสีรุ้งออกมาพร้อมกับพลังไฟฟ้า... ฟันเข้าที่ตัวมันอย่างเต็มกำลัง....
ฉัวะ! อ้ากกกกกกกก
ตูม-----!
ใช่ครับ เจ้าเวิร์มตายทันทีกลางอากาศ คาโอรุแลนด์ดิ้งสู่พื้นดิน ก่อนจะเก็บดาบแล้วจากไป ทิ้งคำพูดให้โคโนกะไปแทนซะงั้น
"ที่เหลือฝากด้วยนะ โคโนจัง ผมกลับล่ะ"
คุณหนูได้ฟังก็พยักหน้าแล้วรีบไปหาองครักษ์สุดเลิฟ แล้วรีบเอาอาติแฟกรักษาให้
"เซ็ตจังๆๆ ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว..."
"เดี๋ยว... ก่อน....สิ...."
เซ็ตสึนะพยายามที่จะเรียกคาโอรุกลับมา แต่ก็สลบไปเพราะฤทธิ์ยา โคโนจังจึงรีบดูอาการ แล้วพาเธอกลับห้องพร้อมยูนางิทันที
"เซ็ตจัง! อดทนไว้นะ... อย่าตายนะ เซ็ตจัง!"
(ไม่ตายหรอกน่า - - >> คาโอรุ)
ตกเย็นนั้น เซ็ตสึนะที่สลบไปก็โดนปลุกด้วยเพลงวายสายสะท้านของโคโนกะ จนทั้งสองคนสลบไปอีกที(ไปจิ้นเอง) และในจังหวะนั้นเอง...
วันที่ 17 มกราคม 01.30 น.
ในช่วงที่เหล่ามนุษย์กำลังหลับไหลนั้นเอง ยังมีอีกคนนึงที่ยังไม่สามารถนอนได้ด้วยความกระวนกระวาย กำลังเดินไปที่หอพักโรงเรียนมาโฮระ แล้วแอบเข้าหอไป
หลังจากนั้นเขาก็รีบเคลื่อนตัวไปที่ห้องของเซ็ตสึนะทันที
เมื่อมาถึงที่หมาย เขาก็แอบเปิดประตูไป เพราะโคโนจังดันไม่ได้ล็อค คาโอรุจึงเกิดอาการกำเดาพุ่งเล็กน้อยพองาม เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนเตียง แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่พิงอยู่ข้างหน้าต่างห้อง คือ... ยูนางิที่หักไปแล้วนั่นเอง
"ขอโทษนะเซ็ตจัง แต่ขอยืมไปก่อนละกัน"
คาโอรุที่ได้ดาบไปนั้น ค่อยๆเดินออกไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะแอบเอากล้องถ่ายเอาไว้ แล้วเดินจากไป ในขณะที่สองสาวนั้น ก็กำลังจะเล่นบทต่อไปทันที(จิ้นเองอีกที)
ณ ห้องผลิตศาสตรา ฐานทัพอันเตอร์
ตอนนี้ คาโอรุกำลังเอาดาบที่หักไปนั้น นำมาทำอะไรสักอย่าง... โดยที่ในห้องนั้น มีแต่ของที่จะใช้ทำอาวุธเต็มไปหมด
"ถึงแม้ว่า... พี่จะไม่ยกโทษให้ผมก็ได้นะครับ... แต่สำหรับผมแล้ว พี่เองสำคัญยิ่งกว่าผมเสียอีกนะครับ.. เซ็ตจัง"
คาโอรุเริ่มนำลูกแก้วแห่งธาตุทั้งสี่ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ ออกมาจากคลังวัตถุดิบ ในขณะเดียวกัน เขาก็นำเอาเหล็กกล้าชั้นดีออกมา เขาเริ่มหลอมมันแล้วนำมาขึ้นรูปใหม่ให้เหมือนของเดิม ใช่ครับ.. เขากำลังให้ของขวัญชิ้นเยี่ยมโดยการ.... ให้ดาบยูนางิที่ดีกว่าชิ้นเดิมถึง 40 เท่า...
"เอาล่ะ ในตอนนี้เราต้องเอาธาตูทั้งสี่ใส่เข้าไปทั้งๆที่มันยังยังไม่แข็งตัว... ถ้างั้น.... เอาวิธีนี้แหละ!"
คาโอรุทำสิ่งที่เสี่ยงยิ่งกว่านั้น คือ... เอาลูกแก้วธาตุเข้าไปในเตาหลอมโดยใช้... มือ... เพราะการหลอมธาตุนั้นต้องใช้เลือดเป็นข้อแลกเปลี่ยน....
" ตอนนี้ก็เอาดาบที่กำลังร้อนเป็นไฟแดงเข้าไปในเตาหลอมเพื่อผสมธาตุ... อูยยยย แต่มันร้อนนะเนี่ย...."
เขาเอายูนางิที่ยังร้อนแดงฉ่าเข้าไปผสมธาตุทั้งสี่จนครบ... แต่กว่าจะทำเสร็จ มือข้างขวาของเขาก็ไหม้ไฟเป็นรอยคมดาบและมือก็เริ่มเป็นแผลพุพอง
อ้ากกกกกก!!!!!!
แต่ความอดทนของเขาและความตั้งใจอันมุ่งมั่น ทำให้เขาสามารถหลอมและทำดาบยูนางิได้สำเร็จภายใน 4 ชั่วโมง แต่มือของเขาอาจจะ.... 4 เดือน...= =
เวลา 06.30 น.
เซ็ตสึนะ ตื่นขึ้นมาหลังจากที่โดนสุดที่รักนั้นทำขาถ่างไปแล้ว... เธอกำลังลุกขึ้นไปเพื่อที่จะอาบน้ำและฝึกดาบ และแน่นอนว่า.... เมื่อเธอมองที่หน้าต่างก็พบว่า....
" OwO ดาบ...... ดาบช้านนนนนนน!!!"
ใช่ครับ... ดาบมันหายไปแล้ว.... โคโนจังที่ได้ยินเสียงองครักษ์นั้น ก็ตื่นขึ้นมา แล้วถามหาเซ็ตจัง
"มีอะไรเหรอ เซ็ตจัง...?"
"ดาบของดิชั้นหายไปค่ะ!!!"
ในขณะนั้น.....
"เอาดาบนี้และก็เค้กไปให้เซ็ตสึนะ ที่หอพักนะ..."
หัวหน้าสื่อสารพยักหน้าแล้วรับของไป ส่วนคาโอรุนั้นไซร้.... รักษาแผล....= =
ตกเย็น.........
"HAPPY BIRTHDAY TO YOU!!!"
ปุ้งๆๆๆ
งานวันเกิดได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางการตอบรับของเหล่ารุ่นน้องและคณาอาจารย์ แน่นอนว่า..... คาโอรุไม่มา.......
"อืม....."
เซ็ตสึนะกำลังด้อมๆมองๆเหมือนหาอะไรสักอย่าง อาสึนะสงสัยจึงเข้าไปถาม
"หาอะไรอยู่เหรอคะ... คุณเซ็ตสึนะ..."
"คาโอรุไปไหนน้า... ปกติก็ต้องมานี่นา..."
"สงสัยว่ากลัวคำขู่เซ็ตจังจนไม่กล้ามาแล้วมั้ง...."
คุณหนูพูดออกมาจนทำให้เซ็ตสึนะถึงกับชะงักจากการมองหาคาโอรุทันที เธอหันมาหาสาวช้อกกี้แล้วถามต่อไป
"แล้ว.... ดิชั้นจะทำยังไงดีคะ? หรือว่าเรื่องทั้งหมดนี้ ที่เกิดนี่เป็น ความเข้าใจผิดงั้นเหรอคะ?"
"ใช่จ้ะ! คาโอรุที่เซ็ตจังเมื่อตอนนั้นคือ ปีศาจที่ปลอมตัวเข้ามาไงล่ะ พ่อชั้นไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเลยเหรอ?"
แค่นั้นแหละครับ... เซ็ตจังถึงกับงิด ถ้าภาษาแมวคือ... หูตกนั่นแล...แน่ว่าเซ็ตสึนะผิดเองที่ไปตวาดใส่คาโอรุซะแล้ว และยิ่งตอกย้ำความผิดในใจของเธอเข้าไปอีก เมื่อคนของเขาส่งของขวัญมาให้...
"ขอโทษครับ! ไม่ทราบว่าคุณซากุระซากิอยู่มั้ยครับ?"
"ดิชั้นเองคะ... มีอะไรเหรอคะ?"
เซ็ตสึนะยืนยันตัวตนของเธอแล้วถามกลับไป หัวหน้าสื่อสารที่ถือของมานั้น จึงหยิบของขวัญมาให้พร้อมเค้กช้อกโกแลตแสนอร่อย...
"นี่เป็นของขวัญที่ท่านหัวหน้าทีมให้กับท่าน โปรดรับไว้ด้วย..."
เซ็ตสึนะรับของมา แต่ยังไม่ได้ขอบคุณเลย เขาก็จากไป... เธอจึงรีบแกะของขวัญที่มีความยาวคล้ายกับดาบของตนเอง แล้วก็พบกับจดหมายและ... ยูนางิเล่มใหม่...
" OwO นี่มัน... ดาบของดิชั้นนี่คะ!!!"
" >w< เห็นมั้ย... สุดท้าย... ยังไงคาโอรุก็ยังคงเห็นเซ็ตจังสำคัญกว่าชีวิตขิงเขานะจ้ะ!"
เซ็ตสึนะอึ้งไปนิดๆ ก่อนที่จะชักดาบยูนางิเล่มใหม่ออกมา ความคมที่เป็นประกายสีรุ้งดูแสบตาทำให้เซ็ตสึนะรีบเอาจดหมายขึ้นมาอ่าน
'ถึง เซ็ตจัง....
ขอโทษนะที่เราไม่ได้ไปงานน่ะ แต่ชั้นก็ได้นำดาบเธอมาทำให้ใหม่ หวังว่าคงถูกใจเธอนะ >w< ดาบเล่มนี้สถิตไปด้วยธาตุทั้ง 4 ซึ่งจะสามารถสำแดงฤทธิ์ได้ก็ต่อเมื่อเราเรียกชื่อธาตุนั้น เช่น ลม ไฟ น้ำ ดิน เป็นต้น (ก็ตามตัวอย่างนั่นแหละ - - ใส่แค่ 4 ธาตุนั้นแหละ)และก็เพิ่มความคงทนให้กับอาวุธของเธอให้มากขึ้น จะได้ไม่พังง่ายไง ไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำหนักนะ เพราะมันเบาพอๆกับของเก่าเลย ขอให้มีความสุขนะ และรักโคโนจังตลอดไป >w<
จากคาโอรุ'
เมื่ออ่านจดหมายจบ เซ้ตสึนะรีบวิ่งออกไปจากงาน โดยไม่สนใจพิธีกรที่กำลังจะเรียกเธอขึ้นมาพูดเลยแม้แต่น้อย...
"เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณเซ็ตสึนะ! คุณยังไม่ได้ขอบคุณทุกคนบนเวทีเลยนะ.."
"ไม่เป็นไรจ้ะ! เซ็ตจังเค้าขี้อายจะตายไป... ขอเวลาให้เค้าทำใจหน่อยนะจ้ะ"
โคโนกะรีบขึ้นไปพูดกับพิธีกรเพื่อเป็นการถ่วงเวลาเอาไว้ ช่ายแล้ว งานเลิกเร็วไปก็ไม่สนุกสิ เธอหันมาที่หน้างานแล้วประกาศผ่านไมโครโฟนทันที
"โชคดีนะจ้ะ! เซ็ตจัง!"
ในขณะนั้น คาโอรุที่มือข้างขวามีบาดแผลจากการโดนไฟลวก หรือถูกย่างดีๆนี่เอง กำลังเขียนรายงานด้วยข้างที่ไม่ถนัดเอาซะเลย... ทำเอาเจ้าตัวถึงกับเซ็งไปเลย..
"ว้อยยย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย! แต่เพื่อความสุขของเซ็ตจัง ก็ต้องอย่างนี้ล่ะนะ... >-<"
ตอนที่เขากำลังจะลงหมึกปากการอบสองนั้น ประตูก็ถูกเปิดขึ้นอย่างแรง ด้วยน้ำมือของเจ้าของดาบเล่มใหม่... เซ็ตสึนะนั่นเอง คาโอรุที่หันไปเห็นก็ซีดสิครับ ยิ่งกว่าคาโมโดนต้มแล้วเชือดซะอีก สาวมาดเข้มผมดำเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ แล้วก็...
"นี่นาย!...."
( OlllO >> คาโอรุ)
เซ็ตสึนะกำลังง้างมือออกมา แน่ครับว่าคาโอรุคิดว่างานนี้ตายแน่นอน เขารีบยกมือข้างเจ็บมากันไว้ และต่อหน้า... เจ้าของดาบ... ที่เห็นมือข้างถนัดในสภาพนี้... เล่นเอาตบไม่ลงเลยทีเดียว...
" O_O คาโอรุ... มือของเธอ..."
"อะไรเหรอ... รุ่นพี่..."
คาโอรุค่อยๆลืมตาขึ้นก็เห็นเซ็ตสึนะกำลังแก้ผ้าพันแผลที่พันมือออกมา คาโอรุกลัวว่าจะรู้ความจริง อยากจะรีบกระชากมือหนี แต่สายไปเสียแล้ว... เธอเห็นแล้ว มือที่ใช้การไม่ได้นี้... มือที่เคยจับดาบช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้... เคยช่วยเธอเอาไว้... ตอนนี้... มันเกรียมจาการไหม้ไฟและใช้งานไม่ได้อีกแล้ว เซ็ตสึนะถึงกับน้ำตาร่วง แล้วถามคาโอรุด้วยความเจ็บปวด
"ทำไม... ฮึก... คาโอรุ... ฮึก... ถึงทำแบบนี้ล่ะ... รู้มั้ย.... ว่ามันทำให้ชั้นเจ็บปวดขนาดไหนน่ะ.... ว่าคนที่สร้างดาบต้องมาเจ็บขนาดนี้ก็เพราะใคร เพราะใคร.... ฮือๆๆๆ"
เซ็ตสึนะก้มหน้าลงบนตักของคาโอรุแล้วปล่อยโฮออกมา เจ้าตัวที่เห็นสาวน้อยบีบน้ำตานั้น จึงเอามืออีกข้างลูบหัวฌะอเบาๆ แล้วพูดปลอบ..
"ไม่เป็นไรหรอกเซ็ตจัง... แค่นี้เองน่า ขำๆ อีกประมาณ เดือนกว่าก็กลับมาใช้การได้แล้วน่า... ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อเธอนะ..."
แต่เซ็ตสึนะเงยหน้าขึ้น แล้วพูดความในใจออกมา ชนิดที่ทำให้คนอ่านต้องช้อค
"ทำไมจะห่วงไม่ได้ล่ะ! ก็คาโอรุ คือคนที่สำคัญพอๆกับโคโนจังนั่นแหละ!"
( OWO >> คาโอรุ)
จู่ๆ ริมฝีปากขององครักษ์สาวก็ประกบกับชายหนุ่มเป็นครั้งแรก (เพราะไม่นับเนกิที่ทำพันธะสัญญา) คาโอรุถึงกับอึ้งไปเลย... แหงซะ ใครจะรู้ว่าเธอกล้า.... ทำแบบนี้... สักพักเธอถอนจูบออกมา แล้วพูดต่อไป
" -///- ไม่ว่าอย่างไร ชะๆๆ ชั้นก็ชอบเธอที่เป็นรุ่นน้องที่ดีที่สุดเลยนะ... อะๆๆ อย่าเข้าใจผิดล่ะ..."
" - -อืม.... จะพยายามละกันนะฮับ... แต่ว่า.... ดาบเล่มใหม่ถูกใจมั้ยล่ะ..."
" >w< อื้ม! ถูกใจมากเลยล่ะ ขอบใจมากเลยนะ คาโอรุคุง!"
"ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ Happy birthday ด้วยนะ เซ็ตจัง!"
จากนั้นทั้งสองคน ต่างก็เดินมาร่วมงานด้วยกันท่ามกลางความเข้าใจผิดของเหล่าผู้มาร่วมงานที่ว่า 'เป็นแฟนกันหรือเปล่า' แต่แน่นอนว่าในคืนนั้นยังไงซะ เซ็ตจังก็ได้รุกคุณหนูไปอีก 2 เกม... แต่คราวนี้คาโอรุต้องขอนอนด้วยเนื่องจากโดนสาวช้อกกี้ลากมารักษาตัวนั่นเอง....
ถึงแม้ว่า.... จะทะเลาะให้กัดกันตายไปข้างขนาดไหน แต่ยังไง ทั้งสามคนก็ยังคงเป็นเพื่อนกัน ตลอดไป และงานนี้คงจะเป็นอีกงานที่ทำให้เซ็ตสึนะอิ่มใจไปอีกยาววว ไปพร้อมกับของขวัญที่ดีที่สุด และความทรงจำที่ดีที่สุด....
HAPPY BIRTHDAY SETSUNA....
END OF SPECIAL CHAPTER
ดีน่อทุกคน วันนี้เนื่องในโอกาสวันเกิดของเซ็ตสึนะ ผมจึงทำตอนพิเศษออกมาให้ได้อ่านกัน และอย่าพึ่งฆ่าผมนะครับ เพราะผมรีบแต่ง ก็เลยเป็นแบบนี้ ขอโทษด้วยนะครับ
เอาล่ะ ไปชมได้เลย
ปล.ไปจิ้นฉากวายเองนะ
Kaoru’s missions ตอนพิเศษเนื่องในโอกาสวันเกิดเซ็ตสึนะ
Special Chapter: ดาบเล่มใหม่ที่เต็มไปด้วยความห่วยใยของนายคาโอรุ
เช้าวันที่ 16 มกราคม ณ ห้องของคาโอรุ, อิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์ สาขามาโฮระ
วันนี้เป็นอีกวันที่เจ้าหนูผมสีฟ้า (หรือจะเรียกเม่นฟ้าก็ได้ ไม่ห้าม) กำลังเดินกระวนกระวาย พลันคิดถึงเรื่องที่จะทำอย่างรีบเร่ง โดยที่นัยน์ตาสีน้ำเงินของเขากำลังจับจ้องสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะ
"เราจะทำอะไรให้ดีน้า.... แล้วของชอบล่ะ แล้วของขวัญล่ะ.... อ้ากกกก"
เจ้าตัวร้องเสียงหลงออกมาสุดชีวิต เปรียบดังเหมือนเจอความดราม่าเข้าไปอย่างจัง.... แต่แล้วความคิดเหล่านั้นก็ถูกหยุดลง เมื่อ....
"ท่านคาโอรุครับ... ท่านโคโนเอะต้องการคุยกับท่านผ่านวีดีโอลิงค์ครับ..."
"ได้เลย จะไปเดี๋ยวนี้แหละ..."
คาโอรุที่ถูกเรียกตัวนั้น ก็เดินออกจากห้องไป พลางนึกในใจ
'รุ่นพี่จะคืนดีมั้ยน้า... รู้สึกเหมือนกับว่าเราเหยียบระเบิดเคลย์มอร์ซะแล้วสิ'
ตัดกลับไปที่หลังห้องชมรมเคนโด้ก่อนดีกว่า
เซ็ตสึนะที่กำลังหัวเสียเพราะบางอย่าง กำลังฝึกดาบแต่เช้า งานนี้หาใช่ดาบไม้ไม่ แต่เป็นยูนางิเลยทีเดียว... ไม่รู้ว่าไปแค้นใครมาก็มิทราบ เล่นฟันไปเรื่อยๆ จนเป้าหมายที่เป็นตุ๊กตาฟางนั้นขาดแบบชนิดหาซากไม่เจอ
"ฮึ่ย.. ตาบ้านั่น เจอเมื่อไหร่ จะจับทำเนื้อสุนัขตุ๋นเลย คอยดู... ว้อยยย"
อ่า... ทุกท่านยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้สินะครับ ถ้างั้นขอย้อนความไปเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนละกัน (แค้นกันขนาดนี้เลยเหรอ)
เรื่องมันเริ่มจาก... โคโนกะที่กำลังโดนพวกขี้หลีติดตามมา ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ... สัตว์ประหลาดที่แปลงกายเป็นคาโอรุนั่นแล...(ขอเรียกมันว่าเวิร์มละกัน) เซ็ตสึนะที่นั่งกินข้าวเห็นพอดี จึงกระโดดเข้าปะทะ
"กล้าจีบคุณหนูเรอะ! ถ้างั้นก็ข้ามศพข้าไปก่อนเซ่!"
เซ็ตสึนะชักดาบออกจากฝัก คมดาบเป็นประกายพอที่จะทำให้ศัตรูหวาดกลัว แล้วก็จากไป แน่นอนว่า... เซ็ตสึนะนั้นไซร้ เห้นคนในกลุ่มนั้นว่ามีคาโอรุเป็นแกนนำ งานนี้ก็มีเฮสิครับ...
ตกเย็น ณ ห้องของคาโอรุ(ยังอยู่ในอดีตน่อ)
"นี่มัน หมายความว่าไงห๊า... เจ้ารุ่นน้องโรคจิต!"
เซ็ตสึนะบุกเข้าไปถึงห้องของคาโอรุ แล้วเริ่มเคลีร์ปัญหาที่เกิดขึ้น คาโอรุที่กำลังกินโกโก้ได้ยินนั้นถึงกับสะดุ้งโหยง หันไปหาเจ้าของเสียงที่อยู่หน้าประตู
"มีอะไรอีกล่ะ พี่... จู่ๆก็..."
"ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ ก็ที่แกระดมพลไปจีบคุณหนูไงเล่า"
เซ็ตสึนะว้ากกลับไป สีหน้าดูดุดันยิ่งกว่าเจอพวกความมืดนั่นเสียอีก แหงล่ะว่าผู้บริสุทธิ์ต้องเถียงสุดชีวิต
"อะรายของพี่เนี่ย.... ผมจะไปทำอย่างงั้นได้อย่างไรกัน อีกอย่าง ผมอยู่ที่นี่ตลอดเลยนะ"
"อ้อเหรอ... ถ้ายังไม่ยอมตรงนี้ ก็ตายซะเถอะ..."
เซ็ตสึนะชักดาบออกมา เหล่าทหารที่เห็นเหตุการณ์นั้นต่างก็วิ่งกรูเข้ามาเพื่อจับกุม แต่คาโอรุห้ามไว้
"ไม่ต้องหรอกทุกคน เรื่องของผม ผมจัดการเอง..."
"ตะ... แต่ว่า..."
"เอาเหอะน่า... เขื่อผมเถอะนะ..."
สิ้นเสียงของหัวหน้าทีม ทหารทั้งหลายก็ค่อยๆถอยห่างออกไป คาโอรุก็ดำเนินการเจรจาต่อทันที ถึงยังงั้นความดราม่าก็ไม่เคยปรานีใคร
"เซ็ตจัง เก็บดาบเถอะ.. ตอนนี้ผมไม่อยากจะใช้กำลังนะ แล้วอีกอย่าง วันนี้ผมอยู่ประชุมแต่เช้าแล้ว พึ่งพักเมื่อกี้นี้เอง"
"ไม้ต้องพูดมาก! ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้หัวของเจ้า.. ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!"
ย้ากกกกกกกกสสส์
เซ็ตสึนะกำลังพุ่งเข้าแทงคาโอรุแบบแม็กซิมั่ม ไดรฟ์ แต่คาโอรุอาจจะเดทสมอเร่ไปแล้วก็ได้ ถ้าหากไม่มีเสียงสวรรค์ดังขึ้นซะก่อน
"พอได้แล้ว!!!"
เสียงที่ดังพอจะทำให้เซ็ตสึนะสงบลงได้ปรากฏตัวท่ามกลางความดราม่า สาวน้อยผมดำสนิทหันไปหาเจ้าของเสียงนั้น ก็เห็นน้องช้อกกี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู
"พอกันทั้งคู่นั่นแหละ... ขอร้องล่ะ... ถือซะว่าวันนี้มันเป็นความบังเอิญเถอะนะ..."
โคโนกะพูดพลางเอามือปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินออกมา องครักษ์สาวจึงเดินเข้าไปหาเธอ พลางเก็บดาบเข้าฝัก แล้วลูบหัวเธอเบาๆ
"ไปพักผ่อนเถอะค่ะ คุณหนู.."
สิ้นเสียง เซ็ตสึนะก็ประคองตัวคุณหนูช้อกกี้ออกไป และทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้ให้คาโอรุ...
"ถ้าข้าเจอเจ้าอีกเมื่อไหร่ ข้าจะไม่ปรานีอีก แม้จะเป็นรุ่นน้องก็ตาม..."
เนื้อเรื่องก็เป็นเช่นนี้แล.........(กลับเข้าสู่ ปัจจุบัน)
ที่ฐานปฏิบัตการ ศูนย์ฯฮันเตอร์
"มีงานอีกแล้วเหรอเนี่ย.... เฮ้อ... ของยังไม่ได้ทำซํกชิ้นเลยแฮะ"
คาโอรุที่เสร็จจากการพูดคุยกับท่านเอจุนผ่านทางวิดีโอแล้ว กำลังเดินไปที่ห้อง ทันใดนั้นก็เลือบไปเห็นตัวเขาอีกคนผ่านทางหน้าต่างชั้น 2 กำลังเดินไปที่ใดที่หนึ่ง ทำเอาคาโอรุยัวะหนักจนอยากจะเอาเบอร์รองเท้าไปประทับหน้า
"ใจเย็นๆเอาไว้ โอกาสเอาคืนมีอีกเยอะ ตอนนี้ทำสิ่งนั้นก่อนดีกว่า..."
คาโอรุไม่สนใจกับสิ่งที่เห็นแล้วกลับห้องไป ซึ่งก็เป็นจังหวะที่เจ้าเวิร์มตัวนี้กำลังเดินไปที่โรงฝึกเคนโด้พอดี... เมื่อมันมาถึงก็ไม่พูดร่ำทำเพลง เลื่อนประตูออกไป เหล่าบรรดานักเคนโด้น้อยใหญ่ ทั้งชายหญิงหันมาหาเขาเป็นทางเดียวกัน
"ดูท่าทาง เจ้าจะไม่สนใจคำเตือนของข้านะ"
เซ็ตสึนะเดินออกมาจากหลังห้องของโรงฝึกพอดี ลักษณะท่าทางและสีหน้าบ่งบอกได้ถึงความโกรธา และ... ความเท่...
"กรี้ดดดดดด อ้าาาาาาา กรี้ดดดดด กรี้ดดดดดด"
"กรี้ดดดดดดด รุ่นพี่ซากุระซากิค้าาาาาาา"
"เซ็ตสึนะ เซ็ตสึนะ เซ็ตสึนะ"
เอ่อ.... คงไม่ต้องบอกนะว่า... ความดังของเธอนั้นขนาดไหน ถ้ายังนึกไม่ออก ให้นึกถึงคอนเสิร์ทGirl Generation เอาละกัน (ที่เหลือไปจิ้นกันเอง)
"ฮึ... นี่น่ะรึ... ก็ไม่เท่าไหร่นี่นา..."
แต่ดูท่าทางเวิร์มตัวนี้จะไม่เกรงกลัวความน่าเกรงขามขององครักษ์สาวเลยแม้แต่น้อย ทำเอาบรรดาคนในชมรมต่างลุกฮือเหมือนจะก่อม้อบ แต่เซ็ตสึนะห้ามไว้
"โห... นี่ยังไม่รู้พลังของข้าสินะ!"
"งั้นเหรอ... ก็ลองมาเอาชีวิตชั้นสิ! ถ้าทำได้ล่ะนะ..."
เวิร์มกวักมือท้าทายศัตรู แถมด้วยการยักคิ้วกวนๆให้อีกดอกนึง งานนี้เซ็ตจังถึงกับฟิวส์ขาดเลยทีเดียว รับชักยูนางิออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
"งั้น! ตายซะ!"
ตูมมมมม!
อีกด้านหนึ่ง คาโอรุก็ทำเค้กเสร็จแล้ว... เหลือเพียงแค่ทำของขวัญเท่านั้น... จู่ๆ หัวหน้าสายตรวจวิ่งเข้ามาหาเขาทันที สีหน้าเหมือนเจอจูออนมายังไงยังงั้น เล่นเอาคาโอรุสะดุ้งไปเลยเหมือนกัน
"ท่านคาโอรุๆ แย่แล้วครับ..."
" OwO อะไรอีกล่ะ... จะบอกว่าท่านผอ. เรียกชั้นไปคุยในทวิสเตอร์รึไง"
"ไม่ตลกนะครับ... ตอนนี้มีการฆ่ากันที่โรงฝึกเคนโด้นะครับ..."
คาโอรุได้ยินดังนั้น ก็นึกถึงตัวเขาอีกคนที่เห็นเมื่อตะกี้ เขาก็เริ่มรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งหมด จึงหันไปทำของขวัญต่อ พลางพูดกับหัวหน้าสายตรวจ
"งั้นก็... ส่งหน่วยปราบปรามไปเลยสิ... ถ้าชั้นไปนะ ชั้นก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้นแหละ"
"แต่ว่า... ศัตรูที่เราเจอ คือพวกเวิร์มที่ท่านเอจุนได้พูดเอาไว้นะครับ"
ใช่แล้วครับ... ที่เอจุนเรียกคาโอรุไปพบ ก็คือเรื่องนี้นี่เอง แต่คาโอรุก็ไม่สนใจ ทำงานต่อไป โดยที่อาการของเขานั้น ไม่ต่างอะไรกับปลาที่ตายไปแล้วดีๆนี่เอง
"แล้วไง... เวิร์มวอร์มอะไร ชั้นไม่สน..."
"แล้วถ้านี่เป็นคำขอร้องของเค้าล่ะ จะทำมั้ย...."
คาโอรุรีบหันไปหาเจ้าของเสียงนั้นอันคุ้นหู ก็เห็นโคโนกะกำลังเดินเข้ามาหาเขา คาโอรุรีบเปลี่ยนอิริยาบถจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที
"โคโนจัง... ทำไมถึงได้... ไม่กลัวว่าเซ็ตจังจะหึงเธอหรือไง"
"คือ... ที่จริงแล้วเค้ารู้หมดแล้วล่ะ เรื่องที่ว่าเวิร์มอะไรนั่นน่ะ และตอนนี้มันก็กำลังทำร้ายคนที่ชั้นรักด้วยนะ"
คาโอรุยืนเงียบ และฟังโคโนจังพูดต่อไป(แอบฟังตอนไหนเนี่ย?)
"อันที่จริง มันก็เป็นเรื่องดีนะ ที่จะปรับความเข้าใจกันน่ะ ดังนั้น ช่วยหน่อยเถอะนะ... น้าาาา *-*"
สาวช้อกกี้วิ้งใส่คาโอรุทันที และก็ได้ผล... คาโอรุเรียกรีเบลเลี่ยนและคว้าปืนพกคู่ เอโบนี่-ไอวอรี่ เตรียมพร้อมทันที
"จริงสินะ... เราลืมไปสนิทใจเลย... ว่าเรายังมีหน้าที่ที่สำคัญอยู่นี่นา..."
หนุ่มผมฟ้าหลับตาลง นึกถึงคำพูดของท่านเอจุนในตอนนั้น....
'ฝากดูและโคโนกะ และเซ็ตสึนะด้วยนะ...'
"ใช่แล้ว... ไม่ว่าเมื่อไหร่ เราคือ... องครักษ์โคโน-เซ็ตสึนี่นา!"
คาโอรุเริ่มเห็นทางสว่าง โคโนจังเห็นดังนั้นจึงตบหลังคาโอรุไปสองสามที เป็นคำอวยพร
"ถ้ารู้แล้ว... เราก็รีบไปกันเจอะจ้ะ..."
"Rojer that, KONOCHAN!"
สิ้นเสียง คาโอรุรีบหยิบจี้รูปหัวใจที่เคยให้ไว้(จากChapter 1) ห้อยคอ แล้ววิ่งออกไปทันที โดยที่มีโคโนกะคอยใช้อาติแฟกวิ่งตามหลังไปด้วย
กลับมาที่สนามฝึกเคนโด้นะครับ ชมการถ่ายทอดสด K-1 world เฮ้ย! ไม่ใช่! การต่อสู้อย่างดุเดือดยิ่งกว่าทะเลลาวาของเซ็ตสึนะกับคาโอเวิร์ม(ตั้งชื่อให้ซะเลย)
ตอนนี้ เซ็ตสึนะที่เป็นตัวเต็งกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะมันเล่นเอาทั้งแก้สน้ำตา กระสุนยาสลบ และก็.... ไม่ช่ายยย มันเอาแส้ยาวประมาณ 2 เมตร หวดเข้าให้หลายตุ้บ ถึงแม้ว่าความพลิ้วของสาวเคนโด้ผู้ดีนี้จะทำให้หลบการโจมตีได้แทบทุกดอก แต่ว่า... เธอเองก็ไม่สามารถเข้าประชิดตัวได้เลย....(ความจริงโดนไปแล้ว)
"ผ่าเวหา!"(ตูมมมม!)
เซ็ตสึนะลองใช้เพลงดาบแย้บไปก่อน แต่มันก็เอาแส้หวดพลังกลับคืนไป ตอนนี้เซ็ตสึนะเหนื่อยที่ต้องเล่นตามเกมของมัน ทั้งๆที่มีโอกาสเข้าประชิดตัวได้แล้ว
"ว้าแย่จัง.... ไม่เข้าประชิดตัวซะแล้ว อย่างงี้ผมก็หมดสนุกน่ะสิ..."
คาโอเวิร์มย่นระยะเข้าประชิดตัวองครักษ์สาว... แล้วหลังจากนั้น เหตุไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น...
"sword breaker!!!"
ฟุ่บ!!!------- เช้ง!!!!!
" O_O อะไร... กัน........ ดาบ...."
( O_O >> ทุกคน)
( >w< >> คาโอเวิร์ม)
ใช่ครับ... มันทำยูนางิหัก....... งานนี้มีช้อคไปข้างนึงเลยทีเดียว เซ็ตสึนะเห็นดังนั้นหาได้เกรงกลัวไม่ เธอรีบแทงเข้าที่ท้องของมันอย่างจังไปหลายครั้ง
"ถึงดาบจะหักไป แต่พลังใจข้าจะไม่หักตามนั้นเด็ดขาด!"
"คิดเหรอว่าจะทำอะไรผมได้..."
พลั่กกก!!!
แน่นอนว่ามันไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่ปลายซิกแพค แล้วเตะยันโครมไปหนึ่งที เล่นเอาเซ็ตสึนะถึงกับปลิวไปชนกำแพงห้องเลยทีเดียว
ตุ้บบ!!!
"อั่กกก... อาาาา..."
เซ็ตสึนะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมเอามือกุมไว้ที่ท้อง แสดงอาการจุกอย่างเห็นได้ชัด คาโอเวิร์มในตอนนี้กำลังจะปิดฉาก ด้วยท่าไม้ตายของมันแล้ว.... มันรวบรวมพลังแห่งความมืดสีดำทมิฬไว้ที่มือข้างหวาอย่างเต็มที่
"ถ้าอย่างนั้น... ก็ขอจบเพียงเท่านี้ละกันนะ... ลาขาดล่ะ...."
เซ็ตสึนะเห็นดังนั้นรีบเอาแขนยกขึ้นมากันไว้... พลางนึกในใจว่าจะมีใครออกมาช่วยอีกมั้ย(หมายถึงเม่นฟ้านั่นแล)
ฟิ้ววว------- โป้กกก!!!
"อุ้บส์... อะไรเนี่ย!!!"
เซ็ตสึนะได้ยินเสียงมันโวยวาย จึงลืมตาขึ้น ภาพที่เห็นคือ.... ตะหลิวปลิวเกรียนของมันเต็มๆ ทุกคนต่างหันไปมองทางที่วัตถุทำครัวปามา เห็นคาโอรุกำลังโยนระเบิดแก้สหัวหอมเล่นๆ ข้างๆมีโคโนกะที่กำลังจะเอากะทะแพ่นใส่กบาลให้เกรียนแตก
สายตาของคาโอรุเหลือบไปเห็นดาบของเซ็ตจังที่หักไปแล้วเรียบร้อย จึงเกิดอารมณ์อยากตั้นหน้า
" -*- บังอาจมาทำร้ายรุ่นพี่และปลอมตัวเป็นข้า... 2 กระทงนี้ โทษสถานหนัก ถึงตาย!!!"
คาโอรุพูดจบก็เอาระเบิดหัวหอมโยนเข้าไปในโรงฝึกสัก 2 ลูก ซึ่งเป็นทั้งยาสลบและกลายสภาพปิศาจ เล่นเอาทั้งโรงเกือบสลายการชุมนุมในทันที ควันแก้สของมันรุนแรงพอที่ทำให้มันคืนสภาพเดิมได้(หน้าตาเป็นยังไง ให้ไปดูในไรเดอร์คาบูโตะเอาละกัน)
"อ้ากกกกก ทนไม่ไหวแล้วว้อยยยย"
มันออกอาการทนพิษแก้สหัวหอมไม่ไหว วิ่งออกมาจากรัศมีระเบิด ซึ่งระเบิดนี้ยังช่วยทำให้พลังของเผ่ามนุษย์และเทวะฟิ้นด้วย(เซ็ตจังก็ฟื้นพลังได้ ก็ลูกครึ่งนี่นา)
"ตอนนี้ล่ะ! โคโนจัง!"
โคโนกะไม่รอช้าวิ่งเข้าไปหามัน แล้วง้างกะทะ ตบสุดแรงเกิด...
" -*- ทำเซ็ตจังชั้นเหรอ... ตายซะ!!!"
"โคโนจัง... โฮมรัน!!! ย้ากกก"
พลั่กก!!!
อ้ากกกกกกกกก-----ฟิ้ววววววววววว
โคโนจังหวดสุดแรงเกิด ทำให้ตัวของเวิร์มนั้นลอยด้วยแรงโปรเจกไทล์ทันที คาโอรุเห็นดังนั้น จึงยุนระยะเข้าหาศัตรูแล้วปล่อยท่าไม้ตายแบบสุดแรงเกิด
"นี่คือของเซ็ตจัง!!! เพลงดาบฟ้าคำรณ!!! MAXMA!!! POWER!!! SPIKER!! BLASTERR!!!"
ดาบรีเบลเลี่ยนเปล่งแสงสีรุ้งออกมาพร้อมกับพลังไฟฟ้า... ฟันเข้าที่ตัวมันอย่างเต็มกำลัง....
ฉัวะ! อ้ากกกกกกกก
ตูม-----!
ใช่ครับ เจ้าเวิร์มตายทันทีกลางอากาศ คาโอรุแลนด์ดิ้งสู่พื้นดิน ก่อนจะเก็บดาบแล้วจากไป ทิ้งคำพูดให้โคโนกะไปแทนซะงั้น
"ที่เหลือฝากด้วยนะ โคโนจัง ผมกลับล่ะ"
คุณหนูได้ฟังก็พยักหน้าแล้วรีบไปหาองครักษ์สุดเลิฟ แล้วรีบเอาอาติแฟกรักษาให้
"เซ็ตจังๆๆ ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว..."
"เดี๋ยว... ก่อน....สิ...."
เซ็ตสึนะพยายามที่จะเรียกคาโอรุกลับมา แต่ก็สลบไปเพราะฤทธิ์ยา โคโนจังจึงรีบดูอาการ แล้วพาเธอกลับห้องพร้อมยูนางิทันที
"เซ็ตจัง! อดทนไว้นะ... อย่าตายนะ เซ็ตจัง!"
(ไม่ตายหรอกน่า - - >> คาโอรุ)
ตกเย็นนั้น เซ็ตสึนะที่สลบไปก็โดนปลุกด้วยเพลงวายสายสะท้านของโคโนกะ จนทั้งสองคนสลบไปอีกที(ไปจิ้นเอง) และในจังหวะนั้นเอง...
วันที่ 17 มกราคม 01.30 น.
ในช่วงที่เหล่ามนุษย์กำลังหลับไหลนั้นเอง ยังมีอีกคนนึงที่ยังไม่สามารถนอนได้ด้วยความกระวนกระวาย กำลังเดินไปที่หอพักโรงเรียนมาโฮระ แล้วแอบเข้าหอไป
หลังจากนั้นเขาก็รีบเคลื่อนตัวไปที่ห้องของเซ็ตสึนะทันที
เมื่อมาถึงที่หมาย เขาก็แอบเปิดประตูไป เพราะโคโนจังดันไม่ได้ล็อค คาโอรุจึงเกิดอาการกำเดาพุ่งเล็กน้อยพองาม เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนเตียง แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่พิงอยู่ข้างหน้าต่างห้อง คือ... ยูนางิที่หักไปแล้วนั่นเอง
"ขอโทษนะเซ็ตจัง แต่ขอยืมไปก่อนละกัน"
คาโอรุที่ได้ดาบไปนั้น ค่อยๆเดินออกไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะแอบเอากล้องถ่ายเอาไว้ แล้วเดินจากไป ในขณะที่สองสาวนั้น ก็กำลังจะเล่นบทต่อไปทันที(จิ้นเองอีกที)
ณ ห้องผลิตศาสตรา ฐานทัพอันเตอร์
ตอนนี้ คาโอรุกำลังเอาดาบที่หักไปนั้น นำมาทำอะไรสักอย่าง... โดยที่ในห้องนั้น มีแต่ของที่จะใช้ทำอาวุธเต็มไปหมด
"ถึงแม้ว่า... พี่จะไม่ยกโทษให้ผมก็ได้นะครับ... แต่สำหรับผมแล้ว พี่เองสำคัญยิ่งกว่าผมเสียอีกนะครับ.. เซ็ตจัง"
คาโอรุเริ่มนำลูกแก้วแห่งธาตุทั้งสี่ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ ออกมาจากคลังวัตถุดิบ ในขณะเดียวกัน เขาก็นำเอาเหล็กกล้าชั้นดีออกมา เขาเริ่มหลอมมันแล้วนำมาขึ้นรูปใหม่ให้เหมือนของเดิม ใช่ครับ.. เขากำลังให้ของขวัญชิ้นเยี่ยมโดยการ.... ให้ดาบยูนางิที่ดีกว่าชิ้นเดิมถึง 40 เท่า...
"เอาล่ะ ในตอนนี้เราต้องเอาธาตูทั้งสี่ใส่เข้าไปทั้งๆที่มันยังยังไม่แข็งตัว... ถ้างั้น.... เอาวิธีนี้แหละ!"
คาโอรุทำสิ่งที่เสี่ยงยิ่งกว่านั้น คือ... เอาลูกแก้วธาตุเข้าไปในเตาหลอมโดยใช้... มือ... เพราะการหลอมธาตุนั้นต้องใช้เลือดเป็นข้อแลกเปลี่ยน....
" ตอนนี้ก็เอาดาบที่กำลังร้อนเป็นไฟแดงเข้าไปในเตาหลอมเพื่อผสมธาตุ... อูยยยย แต่มันร้อนนะเนี่ย...."
เขาเอายูนางิที่ยังร้อนแดงฉ่าเข้าไปผสมธาตุทั้งสี่จนครบ... แต่กว่าจะทำเสร็จ มือข้างขวาของเขาก็ไหม้ไฟเป็นรอยคมดาบและมือก็เริ่มเป็นแผลพุพอง
อ้ากกกกกก!!!!!!
แต่ความอดทนของเขาและความตั้งใจอันมุ่งมั่น ทำให้เขาสามารถหลอมและทำดาบยูนางิได้สำเร็จภายใน 4 ชั่วโมง แต่มือของเขาอาจจะ.... 4 เดือน...= =
เวลา 06.30 น.
เซ็ตสึนะ ตื่นขึ้นมาหลังจากที่โดนสุดที่รักนั้นทำขาถ่างไปแล้ว... เธอกำลังลุกขึ้นไปเพื่อที่จะอาบน้ำและฝึกดาบ และแน่นอนว่า.... เมื่อเธอมองที่หน้าต่างก็พบว่า....
" OwO ดาบ...... ดาบช้านนนนนนน!!!"
ใช่ครับ... ดาบมันหายไปแล้ว.... โคโนจังที่ได้ยินเสียงองครักษ์นั้น ก็ตื่นขึ้นมา แล้วถามหาเซ็ตจัง
"มีอะไรเหรอ เซ็ตจัง...?"
"ดาบของดิชั้นหายไปค่ะ!!!"
ในขณะนั้น.....
"เอาดาบนี้และก็เค้กไปให้เซ็ตสึนะ ที่หอพักนะ..."
หัวหน้าสื่อสารพยักหน้าแล้วรับของไป ส่วนคาโอรุนั้นไซร้.... รักษาแผล....= =
ตกเย็น.........
"HAPPY BIRTHDAY TO YOU!!!"
ปุ้งๆๆๆ
งานวันเกิดได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางการตอบรับของเหล่ารุ่นน้องและคณาอาจารย์ แน่นอนว่า..... คาโอรุไม่มา.......
"อืม....."
เซ็ตสึนะกำลังด้อมๆมองๆเหมือนหาอะไรสักอย่าง อาสึนะสงสัยจึงเข้าไปถาม
"หาอะไรอยู่เหรอคะ... คุณเซ็ตสึนะ..."
"คาโอรุไปไหนน้า... ปกติก็ต้องมานี่นา..."
"สงสัยว่ากลัวคำขู่เซ็ตจังจนไม่กล้ามาแล้วมั้ง...."
คุณหนูพูดออกมาจนทำให้เซ็ตสึนะถึงกับชะงักจากการมองหาคาโอรุทันที เธอหันมาหาสาวช้อกกี้แล้วถามต่อไป
"แล้ว.... ดิชั้นจะทำยังไงดีคะ? หรือว่าเรื่องทั้งหมดนี้ ที่เกิดนี่เป็น ความเข้าใจผิดงั้นเหรอคะ?"
"ใช่จ้ะ! คาโอรุที่เซ็ตจังเมื่อตอนนั้นคือ ปีศาจที่ปลอมตัวเข้ามาไงล่ะ พ่อชั้นไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเลยเหรอ?"
แค่นั้นแหละครับ... เซ็ตจังถึงกับงิด ถ้าภาษาแมวคือ... หูตกนั่นแล...แน่ว่าเซ็ตสึนะผิดเองที่ไปตวาดใส่คาโอรุซะแล้ว และยิ่งตอกย้ำความผิดในใจของเธอเข้าไปอีก เมื่อคนของเขาส่งของขวัญมาให้...
"ขอโทษครับ! ไม่ทราบว่าคุณซากุระซากิอยู่มั้ยครับ?"
"ดิชั้นเองคะ... มีอะไรเหรอคะ?"
เซ็ตสึนะยืนยันตัวตนของเธอแล้วถามกลับไป หัวหน้าสื่อสารที่ถือของมานั้น จึงหยิบของขวัญมาให้พร้อมเค้กช้อกโกแลตแสนอร่อย...
"นี่เป็นของขวัญที่ท่านหัวหน้าทีมให้กับท่าน โปรดรับไว้ด้วย..."
เซ็ตสึนะรับของมา แต่ยังไม่ได้ขอบคุณเลย เขาก็จากไป... เธอจึงรีบแกะของขวัญที่มีความยาวคล้ายกับดาบของตนเอง แล้วก็พบกับจดหมายและ... ยูนางิเล่มใหม่...
" OwO นี่มัน... ดาบของดิชั้นนี่คะ!!!"
" >w< เห็นมั้ย... สุดท้าย... ยังไงคาโอรุก็ยังคงเห็นเซ็ตจังสำคัญกว่าชีวิตขิงเขานะจ้ะ!"
เซ็ตสึนะอึ้งไปนิดๆ ก่อนที่จะชักดาบยูนางิเล่มใหม่ออกมา ความคมที่เป็นประกายสีรุ้งดูแสบตาทำให้เซ็ตสึนะรีบเอาจดหมายขึ้นมาอ่าน
'ถึง เซ็ตจัง....
ขอโทษนะที่เราไม่ได้ไปงานน่ะ แต่ชั้นก็ได้นำดาบเธอมาทำให้ใหม่ หวังว่าคงถูกใจเธอนะ >w< ดาบเล่มนี้สถิตไปด้วยธาตุทั้ง 4 ซึ่งจะสามารถสำแดงฤทธิ์ได้ก็ต่อเมื่อเราเรียกชื่อธาตุนั้น เช่น ลม ไฟ น้ำ ดิน เป็นต้น (ก็ตามตัวอย่างนั่นแหละ - - ใส่แค่ 4 ธาตุนั้นแหละ)และก็เพิ่มความคงทนให้กับอาวุธของเธอให้มากขึ้น จะได้ไม่พังง่ายไง ไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำหนักนะ เพราะมันเบาพอๆกับของเก่าเลย ขอให้มีความสุขนะ และรักโคโนจังตลอดไป >w<
จากคาโอรุ'
เมื่ออ่านจดหมายจบ เซ้ตสึนะรีบวิ่งออกไปจากงาน โดยไม่สนใจพิธีกรที่กำลังจะเรียกเธอขึ้นมาพูดเลยแม้แต่น้อย...
"เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณเซ็ตสึนะ! คุณยังไม่ได้ขอบคุณทุกคนบนเวทีเลยนะ.."
"ไม่เป็นไรจ้ะ! เซ็ตจังเค้าขี้อายจะตายไป... ขอเวลาให้เค้าทำใจหน่อยนะจ้ะ"
โคโนกะรีบขึ้นไปพูดกับพิธีกรเพื่อเป็นการถ่วงเวลาเอาไว้ ช่ายแล้ว งานเลิกเร็วไปก็ไม่สนุกสิ เธอหันมาที่หน้างานแล้วประกาศผ่านไมโครโฟนทันที
"โชคดีนะจ้ะ! เซ็ตจัง!"
ในขณะนั้น คาโอรุที่มือข้างขวามีบาดแผลจากการโดนไฟลวก หรือถูกย่างดีๆนี่เอง กำลังเขียนรายงานด้วยข้างที่ไม่ถนัดเอาซะเลย... ทำเอาเจ้าตัวถึงกับเซ็งไปเลย..
"ว้อยยย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้เนี่ย! แต่เพื่อความสุขของเซ็ตจัง ก็ต้องอย่างนี้ล่ะนะ... >-<"
ตอนที่เขากำลังจะลงหมึกปากการอบสองนั้น ประตูก็ถูกเปิดขึ้นอย่างแรง ด้วยน้ำมือของเจ้าของดาบเล่มใหม่... เซ็ตสึนะนั่นเอง คาโอรุที่หันไปเห็นก็ซีดสิครับ ยิ่งกว่าคาโมโดนต้มแล้วเชือดซะอีก สาวมาดเข้มผมดำเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ แล้วก็...
"นี่นาย!...."
( OlllO >> คาโอรุ)
เซ็ตสึนะกำลังง้างมือออกมา แน่ครับว่าคาโอรุคิดว่างานนี้ตายแน่นอน เขารีบยกมือข้างเจ็บมากันไว้ และต่อหน้า... เจ้าของดาบ... ที่เห็นมือข้างถนัดในสภาพนี้... เล่นเอาตบไม่ลงเลยทีเดียว...
" O_O คาโอรุ... มือของเธอ..."
"อะไรเหรอ... รุ่นพี่..."
คาโอรุค่อยๆลืมตาขึ้นก็เห็นเซ็ตสึนะกำลังแก้ผ้าพันแผลที่พันมือออกมา คาโอรุกลัวว่าจะรู้ความจริง อยากจะรีบกระชากมือหนี แต่สายไปเสียแล้ว... เธอเห็นแล้ว มือที่ใช้การไม่ได้นี้... มือที่เคยจับดาบช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้... เคยช่วยเธอเอาไว้... ตอนนี้... มันเกรียมจาการไหม้ไฟและใช้งานไม่ได้อีกแล้ว เซ็ตสึนะถึงกับน้ำตาร่วง แล้วถามคาโอรุด้วยความเจ็บปวด
"ทำไม... ฮึก... คาโอรุ... ฮึก... ถึงทำแบบนี้ล่ะ... รู้มั้ย.... ว่ามันทำให้ชั้นเจ็บปวดขนาดไหนน่ะ.... ว่าคนที่สร้างดาบต้องมาเจ็บขนาดนี้ก็เพราะใคร เพราะใคร.... ฮือๆๆๆ"
เซ็ตสึนะก้มหน้าลงบนตักของคาโอรุแล้วปล่อยโฮออกมา เจ้าตัวที่เห็นสาวน้อยบีบน้ำตานั้น จึงเอามืออีกข้างลูบหัวฌะอเบาๆ แล้วพูดปลอบ..
"ไม่เป็นไรหรอกเซ็ตจัง... แค่นี้เองน่า ขำๆ อีกประมาณ เดือนกว่าก็กลับมาใช้การได้แล้วน่า... ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อเธอนะ..."
แต่เซ็ตสึนะเงยหน้าขึ้น แล้วพูดความในใจออกมา ชนิดที่ทำให้คนอ่านต้องช้อค
"ทำไมจะห่วงไม่ได้ล่ะ! ก็คาโอรุ คือคนที่สำคัญพอๆกับโคโนจังนั่นแหละ!"
( OWO >> คาโอรุ)
จู่ๆ ริมฝีปากขององครักษ์สาวก็ประกบกับชายหนุ่มเป็นครั้งแรก (เพราะไม่นับเนกิที่ทำพันธะสัญญา) คาโอรุถึงกับอึ้งไปเลย... แหงซะ ใครจะรู้ว่าเธอกล้า.... ทำแบบนี้... สักพักเธอถอนจูบออกมา แล้วพูดต่อไป
" -///- ไม่ว่าอย่างไร ชะๆๆ ชั้นก็ชอบเธอที่เป็นรุ่นน้องที่ดีที่สุดเลยนะ... อะๆๆ อย่าเข้าใจผิดล่ะ..."
" - -อืม.... จะพยายามละกันนะฮับ... แต่ว่า.... ดาบเล่มใหม่ถูกใจมั้ยล่ะ..."
" >w< อื้ม! ถูกใจมากเลยล่ะ ขอบใจมากเลยนะ คาโอรุคุง!"
"ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ Happy birthday ด้วยนะ เซ็ตจัง!"
จากนั้นทั้งสองคน ต่างก็เดินมาร่วมงานด้วยกันท่ามกลางความเข้าใจผิดของเหล่าผู้มาร่วมงานที่ว่า 'เป็นแฟนกันหรือเปล่า' แต่แน่นอนว่าในคืนนั้นยังไงซะ เซ็ตจังก็ได้รุกคุณหนูไปอีก 2 เกม... แต่คราวนี้คาโอรุต้องขอนอนด้วยเนื่องจากโดนสาวช้อกกี้ลากมารักษาตัวนั่นเอง....
ถึงแม้ว่า.... จะทะเลาะให้กัดกันตายไปข้างขนาดไหน แต่ยังไง ทั้งสามคนก็ยังคงเป็นเพื่อนกัน ตลอดไป และงานนี้คงจะเป็นอีกงานที่ทำให้เซ็ตสึนะอิ่มใจไปอีกยาววว ไปพร้อมกับของขวัญที่ดีที่สุด และความทรงจำที่ดีที่สุด....
HAPPY BIRTHDAY SETSUNA....
END OF SPECIAL CHAPTER
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#10
-
- Ministra
-
- 229 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 17 January 2010 - 10:12 PM
....... /me อ่านตอนจบอย่า...ปล.ตอนที่เขียวนี้เป็นความรู้สึกจริง!!!!
..ได้...เมื่อพี่อลาจะตายแทนที่จะถูกเซึตสึนะฆ่าสินะ~~ /me เอาดาบที่หลอมที่ลูกแก้วพลังสายฟ้าเป็นหลักออกมา..
ตาย!!!!!!!!!!!!!!!คาโอรุ...แกอย่าอยู่เลย!!!!!!!!!!!!! /me ฟานใส่ฟิคตอนสุดท้ายอย่างความรู้สึกว่า!!
(โว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ห้าม!!!!อยู่!!!!!!เลย!!!!!!!!!!!!!)
พี่ร็อค!!!!!!!!!!!!!ถ้าเจอกันอีกอย่าอยู่เลย!!!!!!!!!!!!ปัง!!!!!!!!!!!!!!ๆๆๆๆๆๆๆ /me ยิงปืนใส่กล่องฟิคตอนสุดท้าย!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!! /me โกรธจนหน้าขึ้นเลือดอย่างมหาคลั่ง!!!!!!!!!!!!!!!!!
..ได้...เมื่อพี่อลาจะตายแทนที่จะถูกเซึตสึนะฆ่าสินะ~~ /me เอาดาบที่หลอมที่ลูกแก้วพลังสายฟ้าเป็นหลักออกมา..
ตาย!!!!!!!!!!!!!!!คาโอรุ...แกอย่าอยู่เลย!!!!!!!!!!!!! /me ฟานใส่ฟิคตอนสุดท้ายอย่างความรู้สึกว่า!!
(โว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ห้าม!!!!อยู่!!!!!!เลย!!!!!!!!!!!!!)
พี่ร็อค!!!!!!!!!!!!!ถ้าเจอกันอีกอย่าอยู่เลย!!!!!!!!!!!!ปัง!!!!!!!!!!!!!!ๆๆๆๆๆๆๆ /me ยิงปืนใส่กล่องฟิคตอนสุดท้าย!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!! /me โกรธจนหน้าขึ้นเลือดอย่างมหาคลั่ง!!!!!!!!!!!!!!!!!
#11
-
- Ministra
-
- 339 posts
Discens
- Location: วิ่งเล่นไปมาในห้องน้ำ&วิ่งวุ่นในหัวใจเนกิ อ๊ากๆ
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 18 January 2010 - 09:21 PM
จี จะบ้าไปถึงไหนยะ me/ เนกิ อย่าเป็นอะไรน้า....
คุณเชื่อมั่นในพลัง "Y" หรือไม่... มันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ... - -
Always keep the faith!!!!
Always keep the faith!!!!
#12
-
- Ministra
-
- 352 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 20 January 2010 - 10:37 PM
จีเว่อร์... = =
อ่านไปอ่านมาเหมือนรักสามเศร้าเลย...
สรุปจะเซอร์วิสอะไรกันแน่เนี่ย~ /me ยิ้มเจ้าเล่ห์
ปล.เรปบนสามารถห่วงเนกิได้ทุกสถานการณ์
อ่านไปอ่านมาเหมือนรักสามเศร้าเลย...
สรุปจะเซอร์วิสอะไรกันแน่เนี่ย~ /me ยิ้มเจ้าเล่ห์
ปล.เรปบนสามารถห่วงเนกิได้ทุกสถานการณ์
"เห็นเงาในตาฉันไหม เห็นเธออยู่ในนั้นไหม รู้ใจกันบ้างไหม ว่าฉันนั้นคิดอะไร"
"เห็นเธอมานานรู้ไหม ไม่เคยมองใครที่ไหน ขอเพียงสักครั้ง แค่หันมาสบตาครั้งเดียวก็พอ"
#13
-
- Ministra
-
- 351 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 26 January 2010 - 09:04 PM
ว๊ากก๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!
WHATTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT!!!!!!
โน้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!
me/ควักคัตเตอร์แล้วส่งสายตาวิ้งค์ๆ
ปล.ที่ขอมาอนุญาตนะฮะ รันกะก็รันกะ "รันกะ อาคาคุโระ" โอเคนะ
ครึ่งโฮ่งนี่ถูกใจมากฮะ
V
V
V
WHATTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT!!!!!!
โน้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!
me/ควักคัตเตอร์แล้วส่งสายตาวิ้งค์ๆ
ปล.ที่ขอมาอนุญาตนะฮะ รันกะก็รันกะ "รันกะ อาคาคุโระ" โอเคนะ
ครึ่งโฮ่งนี่ถูกใจมากฮะ
V
V
V
...คนมาทีหลังก็ได้แต่ฝืนยิ้มทั้งน้ำตาเท่านั้นเอง...
ช้านมันเลววววววววววววววววว
#14
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 29 January 2010 - 06:24 PM
เอ่อ.... มีคนจะมาฆ่าพ้มอีกแล้วเหยอ..?
me/ หลบอาวุธทุกชนิด
เอ่อ... ใครที่เข้ามาอ่าน... ตอนนี้กำลังงงๆ ว่าท่านเรปบนนั่นขออะไรผมมา...
ความจริงแล้ว... ผมกำลังจะเอาตัวของเขาไปเล่นใน คาโอรุ มิชชั่นภาคหน้า...(ซึ่งคาดว่า.. จบภาคนี้เมื่อไหร่ ก็ต่อทันที)
แต่พอมาเริ่มพิจารณาอีกที... งานนี้ ไม่ทันแล้วล่ะ... หมายถึงทนรอไม่ไหวแล้ว ถ้าหากรอนานไป เมื่อไหร่จะได้โผล่...
จึงเอามาใส่ในภาคแรกซะเลย(ก็ภาคนี้แหละ)
ขออภัยที่เนื้อเรื่องอาจจะต้องเปลี่ยนไปอีกรอบ ( + ปลายภาค + เขาชนไก่ = ดองยาว )
เอาล่ะ ก่อนจะได้อ่านตอนใหม่นั้น เอาข้องมูลตัวละครตัวนี้ไปก่อนดีกว่า...
Ranka’s Profiles
ชื่อ: รันกะ อาคาคุโระ
วันเกิด: 16 มกราคม 1992
สิ่งที่ชอบ: เซ็ตสึนะ(ในฐานะรุ่นพี่), ของหวานทุกชนิด
สิ่งที่ไม่ชอบ: ของร้อนจัดๆ (ยกเว้นอากาศที่ร้อน.. เธอทนได้)
สังกัด: ชมรมเคนโด้ (คาดว่าอาจจะไปผูกอะไรกะเซ็ตจังเอาไว้...)
หมายเหตุ: เธอเป็นลูกพี่ลูกน้อง ของเจ้าโคทาโร่ แน่นอครับ.. เธอเป็นลูกครึ่งนั่นเอง (ไม่ต้องบอกนะว่าอะไร)
ตอนหน้าขอเลื่อนไปนะ สอบปลายภาค + เขาชนไก่
me/ หลบอาวุธทุกชนิด
Quote
ปล.ที่ขอมาอนุญาตนะฮะ รันกะก็รันกะ "รันกะ อาคาคุโระ" โอเคนะ
เอ่อ... ใครที่เข้ามาอ่าน... ตอนนี้กำลังงงๆ ว่าท่านเรปบนนั่นขออะไรผมมา...
ความจริงแล้ว... ผมกำลังจะเอาตัวของเขาไปเล่นใน คาโอรุ มิชชั่นภาคหน้า...(ซึ่งคาดว่า.. จบภาคนี้เมื่อไหร่ ก็ต่อทันที)
แต่พอมาเริ่มพิจารณาอีกที... งานนี้ ไม่ทันแล้วล่ะ... หมายถึงทนรอไม่ไหวแล้ว ถ้าหากรอนานไป เมื่อไหร่จะได้โผล่...
จึงเอามาใส่ในภาคแรกซะเลย(ก็ภาคนี้แหละ)
ขออภัยที่เนื้อเรื่องอาจจะต้องเปลี่ยนไปอีกรอบ ( + ปลายภาค + เขาชนไก่ = ดองยาว )
เอาล่ะ ก่อนจะได้อ่านตอนใหม่นั้น เอาข้องมูลตัวละครตัวนี้ไปก่อนดีกว่า...
Ranka’s Profiles
ชื่อ: รันกะ อาคาคุโระ
วันเกิด: 16 มกราคม 1992
สิ่งที่ชอบ: เซ็ตสึนะ(ในฐานะรุ่นพี่), ของหวานทุกชนิด
สิ่งที่ไม่ชอบ: ของร้อนจัดๆ (ยกเว้นอากาศที่ร้อน.. เธอทนได้)
สังกัด: ชมรมเคนโด้ (คาดว่าอาจจะไปผูกอะไรกะเซ็ตจังเอาไว้...)
หมายเหตุ: เธอเป็นลูกพี่ลูกน้อง ของเจ้าโคทาโร่ แน่นอครับ.. เธอเป็นลูกครึ่งนั่นเอง (ไม่ต้องบอกนะว่าอะไร)
ตอนหน้าขอเลื่อนไปนะ สอบปลายภาค + เขาชนไก่
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#15
-
- Ministra
-
- 70 posts
Miles
- Location: ซอกหลืบหัวใจของโคโนจัง
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 30 January 2010 - 06:51 PM
คุณน้อง....
เปิดอ่านฟิคของน้องชายก็เจอแจ๊คพ็อตเลยนะ ฮึ่ม - -++++++
เซ็ตจี้ทำอาร๊ายยยยยย!!!!!!!!!
เซ็ตจี้นอกใจโคโนจี้
ม่ายยอมเฟร้ย!!!!!
เปิดอ่านฟิคของน้องชายก็เจอแจ๊คพ็อตเลยนะ ฮึ่ม - -++++++
เซ็ตจี้ทำอาร๊ายยยยยย!!!!!!!!!
เซ็ตจี้นอกใจโคโนจี้
ม่ายยอมเฟร้ย!!!!!
#16
-
- Ministra
-
- 238 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 14 February 2010 - 10:35 PM
Kaoru’s missions ตอนพิเศษในวันวาเลนไทน์
Special Chapter: รักรสขมปนหวาน กับ วันวาเลนไทน์ที่(ไม่)สิ้นหวังของคาโอรุ
หมายเหตุ: ฟิคตอนพิเศษนี้ เราจะเอาคาแรกเตอร์ตัวใหม่ ยัดลงในฟิคนี้ ดังนั้น หากผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ นะครับ <ผมไม่สบายจริงๆ หลังจากกลับเขาชนไก่>
ปล. อาจจะสั้นไปนิด ขอโทษด้วยนะครับ
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ เวลา 18.30 น.
“เฮ้อ....”
คาโอรุถอนลมหายใจออกมาเบาๆ ในขณะที่เขาค่อยๆลุกจากเตียงอย่างงัวเงีย... เนื่องจากหัวหน้าหน่วยจู่โจม เคาะประตูเรียกเขา
ก้อกๆๆ
“ขอโทษครับ! ท่านคาโอรุอยู่มั้ยครับ....”
“อ้าววว... มีอะไรเหรอ... ปลุกเค้าแต่เช้าเนี่ย...”
“ท่านต้องการช็อกโกแลตผงไปทำอะไรครับ?”
คาโอรุถึงกับตะลึง เมื่อมีคนรู้ว่าเค้าจะเอาช้อคโกแลตผงทำอะไรบางอย่าง จึงรีบเก็บอาการ แล้วรีบเปิดประตูไปหาเจ้าของคำถาม แล้วแถลงไขกลับไป
“ก็... เอาเถอะๆ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับนายนี่นา แต่ก็ขอบใจที่ซื้อมาให้”
คาโอรุกล่าวขอบคุณแล้วรับถุงช็อคโกแลตผงจากมือหัวหน้าหน่วย แล้วรีบปิดประตูทันที
“ปีนี้.. ท่าทางจะต้องซื้อกุหลาบให้ตัวเองซะแล้วสิ”
วันต่อมา ณ ห้องของโคโนกะ
“อืม.. หวานไปมั้ยน้า?”
เจ้าสาว(?)ผมช้อกกี้ของใครบางคน กำลังทำของหวานสีเดียวกับสีผมของเธอ ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นเอง เจ้าชาย(?)ผมสีดำ รีบเปิด-ปิด ประตูเข้ามาในห้องอย่างความเร็วเสียง สีหน้าเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด สาวน้อยน่ารักผู้โชคดีตกใจรีบซ่อนของหวานที่ยังทำไม่เสร็จ แล้วเข้าไปถาม
“เซ็ตจัง! ไหงถึงได้...”
“ชู่ว!!!”
เซ็ตสึนะรีบสั่งให้คุณหนูสงบปากลง เหมือนหนีความผิดอะไรมา และแล้วโคโนกะก็ได้พบคำตอบ เมื่อมีเสียงดังสนั่นลั่นขึ้นมา เห็นเหล่านักเรียนชมรมเคนโด้ ซึ่งนำทีมโดย ผู้หญิงผมสีออกแดงชมพู นัยน์ตาสีดำสนิท กำลังสั่งการ(หรือบงการดีหว่า) เหล่าสมุน(?) ของตนเองอยู่แถวๆหน้าห้องเซ็ตจัง
“เอาล่ะ! เหล่าสาวบริสุทธิ์ทั้งหลาย ผู้มีช็อกโกแลตอยู่ในมือ อันสื่อรัก จงตามหารุ่นพี่ที่หล่อที่สุด นั่นคือใคร?”
"รุ่นพี่ซากุระซากิค้า!"
“เหล่าสาวบริสุทธิ์ทั้งหลาย ผู้มีช็อกโกแลตอยู่ในมือ อันสื่อรัก จงตามหารุ่นพี่ที่เทห์ที่สุด นั่นคือใคร?”
"รุ่นพี่ซากุระซากิค้า!"
“เหล่าสาวบริสุทธิ์ทั้งหลาย ผู้มีช็อกโกแลตอยู่ในมือ อันสื่อรัก จงตามหารุ่นพี่ที่มาดแมนที่สุด นั่นคือใคร?ๆๆ”
"รุ่นพี่ซากุระซากิๆๆ เจ้าค้า!"
แค่นั้นเองแหละครับ โคโนจังถึงกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมจับขึงเซ็ตจังด้วยมือ สีหน้าเหมือนคนอยากข่มขืน แล้วถาม
“เซ็ตจางงง... ผู้หญิงที่สั่งการบ้าๆ บอๆ นั่นเป็นใคร? แล้วไหงถึงได้ป๊อบปูลาร์ขนาดนี้ หา...?”
“เออ... คือ.. เธอคนที่สั่งการ นั่น... ชื่อ... รันกะ...”
"แล้วยังไงต่อล่ะ?"
โคโนจังพยายามล้วงหาคำตอบของนักดาบสาว จนกระทั่ง.... พวกนั้นรู้ตัวแล้ว.... เมื่อคนที่ชื่อรันกะพบตัวรุ่นพี่ของพวกเธอผ่านทางหน้าต่าง
“>w< รุ่นพี่ซากุระซากิ อยู่ในห้องนี้! พวกเรามาเร็ว!”
เซ็ตสึนะถึงกับลนลาน ทำอะไรไม่ถูก โคโนกะได้ใจจึงจับเซ็ตสึนะลงบนที่นอน แล้วไซร้คออย่างหนักหน่วง
“อ้า! คุณหนู... ไม่.. อย่าทำแบบนี้นะคะ...”
“ทำไมเหยอ... คนอื่นที่เข้ามาจะได้เห็นไปเลยว่าเซ็ตจังเป็นของเค้าแล้วไงล่ะ”
"อ้างงงงง...."
เซ็ตสึนะครางออกมาเมื่อโดนลิ้นรักของสาวช้อกกี้เข้าไปเต็มๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่....
แกร้ก!!!
(OwO >> รันกะ, คาโอรุ)
(O///O >> เซ็ตจัง)
(>w< >> โคโนจัง)
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นซักนิด
คาโอรุที่กำลังเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เหล่ากลุมคนเสื้อเซ็ตจัง(ไม่อยากใช้แบบนี้ แต่เห็นเสื้อที่พวกเธอใส่เป็นแบบนั้นจิงๆ) จึงเกิดความสงสัย เดินเข้าไปหาคนที่กำลังบงการอยู่ แล้วเริ่มถาม
“เอ่อ.. โทษนะครับ นี่พวกท่านกำลังต้องการพบรุ่นพี่เหรอครับ”
“ใช่! แล้วนายเป็นใคร ห้า! ถึงได้มาเรียกรุ่นพี่ได้อย่างหน้าตาเฉย...”
คาโอรุเห็นสีหน้าทุกคนที่กำลังจับจ้องมาทางผู้ชายผมสีโซนิค(ฟ้า) นั้นอยากจะกินเลือดกินเนื้อให้รู้แล้วรู้รอดไป ซึ่งหัวหน้าผมแดงแรง 3 เท่าเองก็เช่นกัน จึงคำนับผู้นำ แล้วกล่าวแนะนำตน
"ผมเป็นรุ่นน้องของท่านเซ็ตสึนะที่สำนักชินเมริว ชื่อคาโอรุขอรับ... ว่าแต่ท่านคือ..."
“ชั้นชื่อ รันกะ... เป็นรุ่นน้องชมรมเคนโด้ แล้วนายมายืนเจ๋ออะไรที่นี่ล่ะ ที่นี่โรงเรียนสตรีนะ อยากมีปัญหานักรึไง”
"หึ.. ก็ไม่อยากจะมีเรื่องนะ... แต่ว่า..."
คาโอรุเห็นรันกะกำลังจะเอาดาบไม้ออกมา จึงรีบคว้าปืนพกคู่พร้อมดาบรีเบลเลี่ยนคู่ใจจ่อเข้าไปหาที่คอเธอ เล่นเอาสีหน้าของทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นั้นซีดไปเลย
“แต่ถ้าจะฟาดฟันผมล่ะก็... ผมส่งคุณเข้าคุกแน่ๆ เพราะผมเป็นหัวหน้าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์สาขามาโฮระแห่งนี้ อาจได้โทษสถานหนักก็ได้...”
“O*O นี่นาย!”
“ละอาวุธไปซะ! ไม่งั้นในฐานะองครักษ์ของรุ่นพี่เธอจะฟ้องเจ้าตัวแล้วกระหน่ำให้เละไปเลย!”
คาโอรุชูจี้ที่เซ็ตจังและโคโนจังให้รันกะดู เธอตกใจอย่างตื่นเต้น จึงรีบคว้าตัวแล้วกระซิบผ่านหูขององครักษ์ทันที
“>W< นี่นาย.. สามารถใกล้ชิดได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ”
“= =ก็ไม่เชิงหรอก พอดีที่สมาพันธ์ศูนย์ใหญ่ของชั้น เค้าสั่งมาว่างั้น”
">w< งั้นช่วยอะไรหน่อยสิ"
กลับมา ณ ปัจจุบัน คาโอรุที่พารันกะมาด้วยนั้นเปิดประตูห้องของโคโนจังออกมา เล่นเอาทั้งคู่ถึงกับจิ้นเลือดพุ่ง เมื่อต่อหน้าพวกเธอนั้น รุ่นพี่ของพวกเธอกำลังโดนคุณหนูสุดเลิฟนั้นจัดการบันวรายกลางห้อง ทำเอาผู้ถูกสมยอมนั้นถึงกับช็อกไปเลย
“O///O ทะๆๆ ทำไมพวกนายถึงได้...”
">w< รุ่นพี่ซากุระซากิเจ๋งมากเลยค่า! และก็ยินดีด้วยนะคะที่ทำให้พวกเราได้เห็นของดีๆ แบบนี้"
รันกะยิ้มอย่างเล้าเล่ห์อีกคน เล่นเอาเซ็ตจังถึงกับอายจนอยากจะวิ่งหนี แต่อย่าลืมว่าโคโนกะกำลังคร่อมอยู่ เจ้าตัวหันไปถามหาเจ้าของเสียงนั้น
“งั้น จะให้เค้าทำต่อมั้ยล่ะ... รับรองงานนี้มีของเด็ด!”
"ลุยเลยคร้าบ!/ค้า!"
คาโอรุและรันกะตอบออกมาพร้อมกัน เซ็ตจังส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่นะ แต่ไม่ทันแล้ว... โคโนกะลุยต่อจนเสร็จสมอารมณ์หมาย โดยที่สองรุ่นน้องพร้อมใจกันถ่ายคลิปไปแจกพวกฝูงชนบ้าเซ็ตจังข้างหน้าห้องเซ็ตจัง
ตอนเที่ยง ณ ห้องชมรมเคนโด้
“เอ้อ... ไม่กล้าสู้หน้าใครอีกแล้ว....”
เซ็ตจังพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง หลังจากเหตุการณ์ตอนเช้าทำให้ข่าวแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว จนดังไปทั่วโรงเรียน ด้วยน้ำมือของสองรุ่นน้องตัวแสบที่เอาไปให้อาซากุระ ปาปารัสซี่ประจำห้องช่วยส่งคลิปต่อไปให้ด้วย
“เอ่อ... ขอโทษด้วยนะคะ”
รันกะเปิดประตูออกมา เซ้ตจังถึงกับตั้งท่า เกรงว่าจะมาไม้ไหนอีก
“มาทำไมเหรอ...”
“เอ่อ... ช่วยรับเอาไว้ด้วยค่ะ... แทนคำขอโทษด้วย”
รุ่นน้องผมแดงยื่นกล่องช็อคโกแลตให้ เซ็ตจังเห็นใบหน้าของผู้ให้ที่กำลังจะปล่อยโฮออกมา จึงลูบหัวเบาๆ แล้วกล่าวขอบคุณเธอ
"ขอบใจนะ... ที่จริงชั้นเองก็ให้อภัยเธอไปแล้วนะ ไม่เป็นไรหรอก"
“เออ... หนูมีเรื่องอยากจะถามค่ะ...”
"เรื่องอะไรเหรอ...."
เซ็ตสึนะถามเจ้าตัว และแล้วก็เริ่มสะดุ้งโหยงเมื่อเจอ 2 คำถามสุดช็อกที่รันกะถาม
“ข้อแรก รุ่นพี่คิดยังไงกับคุณโคโนเอะ และข้อสอง รุ่นพี่คิดยังไงกับคุณคาโอรุคะ? ”
“ข้อแรกคือ... พี่ชอบเค้า... แต่ข้อหลัง... แค่เป็นรุ่นน้องที่เก่งมากๆเท่านั้นเอง”
“>-<แสดงว่าพี่ปลื้มคาโอรุเหรอคะ?”
“>///< ก็คงจะใช่..”
รันกะยังถามไม่เลิก เมื่อเห็นรุ่นพี่ของเธอตอบออกมาเช่นนั้น
“ถ้าให้เลือก พี่อยากจะอยู่กับใครมากที่สุด”
">///< ก็ต้องโคโนจังอยู่แล้ว!"
ณ ห้องพักของคาโอรุ
“อืม... เสร็จแล้ว...”
คาโอรุที่ทำช้อคโกแลตเสร็จแล้ว รีบหาของอะไรบางอย่างมาห่อเพื่อปกปิดไว้ ใครมันจะไปให้คนอื่นรู้ว่า ไม่มีใครเอามาให้
“เาอล่ะ ลองชิมสักนิดดีกว่า โอ้ะ!”
คาโอรุค่อยๆเซ ถลาลงที่นอน เหมือนสีหน้าจะเริ่มไม่สบายนิดหน่อย เขาค่อยๆคว้าของหวานสีน้ำตาลที่ทำเองออกมาชิมดู แต่ในระหว่างกินนั้นพลันนึกถึงเรื่องเมื่อเช้านี้ขึ้นมา รสชาติจึง....
“ขมจัง... รสชาติเหมือนคนอกหักเลยแฮะ... แต่ทำไมเวียนหัวชะมัดเลย...”
คาโอรุออกอาการอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นไข้หวัด ซึ่งไม่ใช่ 2009 แต่อย่างใด เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบไปที่ตู้ยา คว้ายาพาราเซ็ตสึนะ เห่ย! เซ็ตตามอลมากิน ขืนกินเซ็ตสึนะเดี๋ยวก็ไอดังคุกๆ หรอก
“งานนี้ไม่ใช่ไข้หวัด 2009 นี่มัน... ไข้หวัดของคนอกหักชัดๆ”
ที่ห้องของโคโนจัง ตกเย็นแล้ว... สามสาว โคโนกะ รันกะ และเซ็ตสึนะต่างมฉลองกันถึงที่นี่ ส่วนอาสึนะ เราไม่สนใจ เนื่องจากวันนี้เธอไปหาหัวหน้าห้องที่คฤหาสน์แต่เช้าแล้ว ท่าทางจะบันวรายอย่างมันส์จนลืมคู่บัดดี้ห้องไปแล้ว
“>w< พวกเรามากินกันเถอะ! ”
“>w< วันนี้น่าจะอร่อยนะคะ...”
">w< เค้าทำให้เซ็ตจังสุดฝีมือเลยนะ..."
สามสาวกำลังเตรียมอาวุธ ช้อน ส้อม และ มีดอีโต้(?) เตรียมสวาปามช็อคโกแลตท่อยู่ตรงหน้า โดยที่ทุกคนที่อ่านฟิคนี้ต่างถามว่า แล้วรันกะๆไปร่วมวงอะไรกะเค้าด้วยละนั่น
“ แล้ว... คาโอรุล่ะ... ”
“ปล่อยเค้าไปเถอะค่ะ ยังไงซะ วันนี้ก็เป็นวันของพวกเรานี่คะ ผู้ชายพรรค์นั้นน่ะ ชั้นไม่สนค่ะ!”
( >o< ฮัดชิ้ว แค่กๆ >> คาโอรุ)
ในขณะที่ทุกคนกำลังสังสรรค์อยู่นั้นเอง... เจ้าตัวเม่นฟ้าก็กำลังนอนป่วยอยู่ในห้องพักของตนเอง พลางมองไปที่หน้าประตูซึ่งมีแจกันกุหลาบวางไว้ที่โต้ะของเขาพร้อมช้อกโกแลตทำเอง แล้วนึกในใจ
'สุดท้าย... ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเลย มีแต่เหล่าทหารใหญ่น้อยทั้งหลาย เฮ้อ...'
ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่องครักษ์สาวกำลังกินช้อคโกแลตอย่างไม่สู้ดีนัก ไม่ใช่ว่าไม่อร่อย แต่ดูเหมือนมันขาดอะไรไปบางอย่าง....
ตกดึก ณ ห้องของคาโอรุ
คาโอรุที่กำลังหลับอยู่นั้นได้ยินเสียงคนเดินอยู่ ถึงแม้จะเบาดั่งแมวย่อง แต่ประสาทของเจ้าตัวก็พอมองออกว่าใครมา ผู้มาเยือนกำลังจะเปิดประตูอยู่นั้นเองก็ได้ยินเสียงของผู้ชายลูกผู้ดี เอ่ยชื่อเธอออกมา
“เซ็ตสึนะ...”
เจ้าของชื่อถึงกับช็อกเมื่อถูกรู้ตัว จึงค่อยๆเปิดประตู แล้วถามกลับไป
“ทำไมถึงรู้ล่ะ...”
“ก็ผมได้ยินเสียงเดินนี่นา เอกลักษณ์เฉพาะตัวตอนจะไปหาโคโนจังสองต่อสอง”
"นี่นายมีพลังจิตรึไง..."
พูดจบ เซ็ตสึนะเดินไปนั่งพื้นๆ ข้างๆ ที่นอนของคาโอรุ แล้วถามอาการของเขา
“แล้วเป็นยังไงมั่ง...”
“เอ่อ... ก็นิดหน่อยล่ะ... ”
สิ้นเสียง เซ็ตสึนะค่อยๆ ยื่นหน้าไปใกล้ๆคาโอรุ แล้วเอาหน้าผากแตะกัน... คาโอรุที่โดนไปนั้นถึงกับสั่นๆ แล้วค่อยๆแยกตัวออกห่างออกมา
“แล้ว... พี่ไม่โกรธผมแล้วเหรอ.... เรื่องเมื่อเช้านี้น่ะ”
“>w< ไม่โกรธน่า... แล้วก็....”
“O0O นี่มัน...”
เซ็ตสึนะเอาห่อช็อคโกแลตที่เธอทำเองมาให้ คาโอรุเจอแบบนี้ก็หงายสิขอรับ เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งโหยงไปเลย
“>///< อย่าเข้าใจผิดนะ มันเป็นประเพณีน่ะ... รับไว้ด้วยนะ”
คาโอรุรับของแล้วค่อยๆ กินมันเข้าไป จู่ๆ สีหน้าที่ดูท่าจวนเจียนใกล้ตายกลับสดใสขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“อร่อยจังเลย... คุณหนูทำให้เค้าเหรอ...”
“>///< มะ...ไม่ใช่..นะ... อันนั้น.... เค้าทำ....”
คาโอรุได้ยินดังนั้น รีบคว้าของที่เค้าทำเองมาลองชิมเปรียบเทียบ ปรากฏว่า.... รสชาติรสเดียวกัน แต่ทำไม.....
“>w< บางครั้ง เรื่องหัวใจเองก็สำคัญเหมือนกันนะ”
“>///< แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยเล่า!?”
คาโอรุรีบแย้งขึ้น แล้วโผเข้ากอดเซ็ตสึนะเอาไว้ แล้วเอ่ยข้างหูของเธอ
“แต่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างพี่เสมอ... ไม่ว่าเมื่อไหร่ เวลาไหน ถ้าพี่ต้องการให้ช่วยเมื่อไหร่ ผมพร้อมยินดีที่จะช่วยเสมอ”
เซ็ตสึนะรับกอดนั้น แล้วเอ่ยกลับไป
“ยังไงก็ตามตอนนี้ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ...”
ยังไงวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ดีล่ะนะ >w< Happy Valentine's Day
---------------------------------------
END OF Special Chapter
Special Chapter: รักรสขมปนหวาน กับ วันวาเลนไทน์ที่(ไม่)สิ้นหวังของคาโอรุ
หมายเหตุ: ฟิคตอนพิเศษนี้ เราจะเอาคาแรกเตอร์ตัวใหม่ ยัดลงในฟิคนี้ ดังนั้น หากผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ นะครับ <ผมไม่สบายจริงๆ หลังจากกลับเขาชนไก่>
ปล. อาจจะสั้นไปนิด ขอโทษด้วยนะครับ
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ เวลา 18.30 น.
“เฮ้อ....”
คาโอรุถอนลมหายใจออกมาเบาๆ ในขณะที่เขาค่อยๆลุกจากเตียงอย่างงัวเงีย... เนื่องจากหัวหน้าหน่วยจู่โจม เคาะประตูเรียกเขา
ก้อกๆๆ
“ขอโทษครับ! ท่านคาโอรุอยู่มั้ยครับ....”
“อ้าววว... มีอะไรเหรอ... ปลุกเค้าแต่เช้าเนี่ย...”
“ท่านต้องการช็อกโกแลตผงไปทำอะไรครับ?”
คาโอรุถึงกับตะลึง เมื่อมีคนรู้ว่าเค้าจะเอาช้อคโกแลตผงทำอะไรบางอย่าง จึงรีบเก็บอาการ แล้วรีบเปิดประตูไปหาเจ้าของคำถาม แล้วแถลงไขกลับไป
“ก็... เอาเถอะๆ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับนายนี่นา แต่ก็ขอบใจที่ซื้อมาให้”
คาโอรุกล่าวขอบคุณแล้วรับถุงช็อคโกแลตผงจากมือหัวหน้าหน่วย แล้วรีบปิดประตูทันที
“ปีนี้.. ท่าทางจะต้องซื้อกุหลาบให้ตัวเองซะแล้วสิ”
วันต่อมา ณ ห้องของโคโนกะ
“อืม.. หวานไปมั้ยน้า?”
เจ้าสาว(?)ผมช้อกกี้ของใครบางคน กำลังทำของหวานสีเดียวกับสีผมของเธอ ซึ่งในขณะเดียวกันนั้นเอง เจ้าชาย(?)ผมสีดำ รีบเปิด-ปิด ประตูเข้ามาในห้องอย่างความเร็วเสียง สีหน้าเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัด สาวน้อยน่ารักผู้โชคดีตกใจรีบซ่อนของหวานที่ยังทำไม่เสร็จ แล้วเข้าไปถาม
“เซ็ตจัง! ไหงถึงได้...”
“ชู่ว!!!”
เซ็ตสึนะรีบสั่งให้คุณหนูสงบปากลง เหมือนหนีความผิดอะไรมา และแล้วโคโนกะก็ได้พบคำตอบ เมื่อมีเสียงดังสนั่นลั่นขึ้นมา เห็นเหล่านักเรียนชมรมเคนโด้ ซึ่งนำทีมโดย ผู้หญิงผมสีออกแดงชมพู นัยน์ตาสีดำสนิท กำลังสั่งการ(หรือบงการดีหว่า) เหล่าสมุน(?) ของตนเองอยู่แถวๆหน้าห้องเซ็ตจัง
“เอาล่ะ! เหล่าสาวบริสุทธิ์ทั้งหลาย ผู้มีช็อกโกแลตอยู่ในมือ อันสื่อรัก จงตามหารุ่นพี่ที่หล่อที่สุด นั่นคือใคร?”
"รุ่นพี่ซากุระซากิค้า!"
“เหล่าสาวบริสุทธิ์ทั้งหลาย ผู้มีช็อกโกแลตอยู่ในมือ อันสื่อรัก จงตามหารุ่นพี่ที่เทห์ที่สุด นั่นคือใคร?”
"รุ่นพี่ซากุระซากิค้า!"
“เหล่าสาวบริสุทธิ์ทั้งหลาย ผู้มีช็อกโกแลตอยู่ในมือ อันสื่อรัก จงตามหารุ่นพี่ที่มาดแมนที่สุด นั่นคือใคร?ๆๆ”
"รุ่นพี่ซากุระซากิๆๆ เจ้าค้า!"
แค่นั้นเองแหละครับ โคโนจังถึงกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมจับขึงเซ็ตจังด้วยมือ สีหน้าเหมือนคนอยากข่มขืน แล้วถาม
“เซ็ตจางงง... ผู้หญิงที่สั่งการบ้าๆ บอๆ นั่นเป็นใคร? แล้วไหงถึงได้ป๊อบปูลาร์ขนาดนี้ หา...?”
“เออ... คือ.. เธอคนที่สั่งการ นั่น... ชื่อ... รันกะ...”
"แล้วยังไงต่อล่ะ?"
โคโนจังพยายามล้วงหาคำตอบของนักดาบสาว จนกระทั่ง.... พวกนั้นรู้ตัวแล้ว.... เมื่อคนที่ชื่อรันกะพบตัวรุ่นพี่ของพวกเธอผ่านทางหน้าต่าง
“>w< รุ่นพี่ซากุระซากิ อยู่ในห้องนี้! พวกเรามาเร็ว!”
เซ็ตสึนะถึงกับลนลาน ทำอะไรไม่ถูก โคโนกะได้ใจจึงจับเซ็ตสึนะลงบนที่นอน แล้วไซร้คออย่างหนักหน่วง
“อ้า! คุณหนู... ไม่.. อย่าทำแบบนี้นะคะ...”
“ทำไมเหยอ... คนอื่นที่เข้ามาจะได้เห็นไปเลยว่าเซ็ตจังเป็นของเค้าแล้วไงล่ะ”
"อ้างงงงง...."
เซ็ตสึนะครางออกมาเมื่อโดนลิ้นรักของสาวช้อกกี้เข้าไปเต็มๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่....
แกร้ก!!!
(OwO >> รันกะ, คาโอรุ)
(O///O >> เซ็ตจัง)
(>w< >> โคโนจัง)
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นซักนิด
คาโอรุที่กำลังเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เหล่ากลุมคนเสื้อเซ็ตจัง(ไม่อยากใช้แบบนี้ แต่เห็นเสื้อที่พวกเธอใส่เป็นแบบนั้นจิงๆ) จึงเกิดความสงสัย เดินเข้าไปหาคนที่กำลังบงการอยู่ แล้วเริ่มถาม
“เอ่อ.. โทษนะครับ นี่พวกท่านกำลังต้องการพบรุ่นพี่เหรอครับ”
“ใช่! แล้วนายเป็นใคร ห้า! ถึงได้มาเรียกรุ่นพี่ได้อย่างหน้าตาเฉย...”
คาโอรุเห็นสีหน้าทุกคนที่กำลังจับจ้องมาทางผู้ชายผมสีโซนิค(ฟ้า) นั้นอยากจะกินเลือดกินเนื้อให้รู้แล้วรู้รอดไป ซึ่งหัวหน้าผมแดงแรง 3 เท่าเองก็เช่นกัน จึงคำนับผู้นำ แล้วกล่าวแนะนำตน
"ผมเป็นรุ่นน้องของท่านเซ็ตสึนะที่สำนักชินเมริว ชื่อคาโอรุขอรับ... ว่าแต่ท่านคือ..."
“ชั้นชื่อ รันกะ... เป็นรุ่นน้องชมรมเคนโด้ แล้วนายมายืนเจ๋ออะไรที่นี่ล่ะ ที่นี่โรงเรียนสตรีนะ อยากมีปัญหานักรึไง”
"หึ.. ก็ไม่อยากจะมีเรื่องนะ... แต่ว่า..."
คาโอรุเห็นรันกะกำลังจะเอาดาบไม้ออกมา จึงรีบคว้าปืนพกคู่พร้อมดาบรีเบลเลี่ยนคู่ใจจ่อเข้าไปหาที่คอเธอ เล่นเอาสีหน้าของทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นั้นซีดไปเลย
“แต่ถ้าจะฟาดฟันผมล่ะก็... ผมส่งคุณเข้าคุกแน่ๆ เพราะผมเป็นหัวหน้าอิเรกกุลาร์ ฮันเตอร์สาขามาโฮระแห่งนี้ อาจได้โทษสถานหนักก็ได้...”
“O*O นี่นาย!”
“ละอาวุธไปซะ! ไม่งั้นในฐานะองครักษ์ของรุ่นพี่เธอจะฟ้องเจ้าตัวแล้วกระหน่ำให้เละไปเลย!”
คาโอรุชูจี้ที่เซ็ตจังและโคโนจังให้รันกะดู เธอตกใจอย่างตื่นเต้น จึงรีบคว้าตัวแล้วกระซิบผ่านหูขององครักษ์ทันที
“>W< นี่นาย.. สามารถใกล้ชิดได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ”
“= =ก็ไม่เชิงหรอก พอดีที่สมาพันธ์ศูนย์ใหญ่ของชั้น เค้าสั่งมาว่างั้น”
">w< งั้นช่วยอะไรหน่อยสิ"
กลับมา ณ ปัจจุบัน คาโอรุที่พารันกะมาด้วยนั้นเปิดประตูห้องของโคโนจังออกมา เล่นเอาทั้งคู่ถึงกับจิ้นเลือดพุ่ง เมื่อต่อหน้าพวกเธอนั้น รุ่นพี่ของพวกเธอกำลังโดนคุณหนูสุดเลิฟนั้นจัดการบันวรายกลางห้อง ทำเอาผู้ถูกสมยอมนั้นถึงกับช็อกไปเลย
“O///O ทะๆๆ ทำไมพวกนายถึงได้...”
">w< รุ่นพี่ซากุระซากิเจ๋งมากเลยค่า! และก็ยินดีด้วยนะคะที่ทำให้พวกเราได้เห็นของดีๆ แบบนี้"
รันกะยิ้มอย่างเล้าเล่ห์อีกคน เล่นเอาเซ็ตจังถึงกับอายจนอยากจะวิ่งหนี แต่อย่าลืมว่าโคโนกะกำลังคร่อมอยู่ เจ้าตัวหันไปถามหาเจ้าของเสียงนั้น
“งั้น จะให้เค้าทำต่อมั้ยล่ะ... รับรองงานนี้มีของเด็ด!”
"ลุยเลยคร้าบ!/ค้า!"
คาโอรุและรันกะตอบออกมาพร้อมกัน เซ็ตจังส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่นะ แต่ไม่ทันแล้ว... โคโนกะลุยต่อจนเสร็จสมอารมณ์หมาย โดยที่สองรุ่นน้องพร้อมใจกันถ่ายคลิปไปแจกพวกฝูงชนบ้าเซ็ตจังข้างหน้าห้องเซ็ตจัง
ตอนเที่ยง ณ ห้องชมรมเคนโด้
“เอ้อ... ไม่กล้าสู้หน้าใครอีกแล้ว....”
เซ็ตจังพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง หลังจากเหตุการณ์ตอนเช้าทำให้ข่าวแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว จนดังไปทั่วโรงเรียน ด้วยน้ำมือของสองรุ่นน้องตัวแสบที่เอาไปให้อาซากุระ ปาปารัสซี่ประจำห้องช่วยส่งคลิปต่อไปให้ด้วย
“เอ่อ... ขอโทษด้วยนะคะ”
รันกะเปิดประตูออกมา เซ้ตจังถึงกับตั้งท่า เกรงว่าจะมาไม้ไหนอีก
“มาทำไมเหรอ...”
“เอ่อ... ช่วยรับเอาไว้ด้วยค่ะ... แทนคำขอโทษด้วย”
รุ่นน้องผมแดงยื่นกล่องช็อคโกแลตให้ เซ็ตจังเห็นใบหน้าของผู้ให้ที่กำลังจะปล่อยโฮออกมา จึงลูบหัวเบาๆ แล้วกล่าวขอบคุณเธอ
"ขอบใจนะ... ที่จริงชั้นเองก็ให้อภัยเธอไปแล้วนะ ไม่เป็นไรหรอก"
“เออ... หนูมีเรื่องอยากจะถามค่ะ...”
"เรื่องอะไรเหรอ...."
เซ็ตสึนะถามเจ้าตัว และแล้วก็เริ่มสะดุ้งโหยงเมื่อเจอ 2 คำถามสุดช็อกที่รันกะถาม
“ข้อแรก รุ่นพี่คิดยังไงกับคุณโคโนเอะ และข้อสอง รุ่นพี่คิดยังไงกับคุณคาโอรุคะ? ”
“ข้อแรกคือ... พี่ชอบเค้า... แต่ข้อหลัง... แค่เป็นรุ่นน้องที่เก่งมากๆเท่านั้นเอง”
“>-<แสดงว่าพี่ปลื้มคาโอรุเหรอคะ?”
“>///< ก็คงจะใช่..”
รันกะยังถามไม่เลิก เมื่อเห็นรุ่นพี่ของเธอตอบออกมาเช่นนั้น
“ถ้าให้เลือก พี่อยากจะอยู่กับใครมากที่สุด”
">///< ก็ต้องโคโนจังอยู่แล้ว!"
ณ ห้องพักของคาโอรุ
“อืม... เสร็จแล้ว...”
คาโอรุที่ทำช้อคโกแลตเสร็จแล้ว รีบหาของอะไรบางอย่างมาห่อเพื่อปกปิดไว้ ใครมันจะไปให้คนอื่นรู้ว่า ไม่มีใครเอามาให้
“เาอล่ะ ลองชิมสักนิดดีกว่า โอ้ะ!”
คาโอรุค่อยๆเซ ถลาลงที่นอน เหมือนสีหน้าจะเริ่มไม่สบายนิดหน่อย เขาค่อยๆคว้าของหวานสีน้ำตาลที่ทำเองออกมาชิมดู แต่ในระหว่างกินนั้นพลันนึกถึงเรื่องเมื่อเช้านี้ขึ้นมา รสชาติจึง....
“ขมจัง... รสชาติเหมือนคนอกหักเลยแฮะ... แต่ทำไมเวียนหัวชะมัดเลย...”
คาโอรุออกอาการอย่างเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นไข้หวัด ซึ่งไม่ใช่ 2009 แต่อย่างใด เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบไปที่ตู้ยา คว้ายาพาราเซ็ตสึนะ เห่ย! เซ็ตตามอลมากิน ขืนกินเซ็ตสึนะเดี๋ยวก็ไอดังคุกๆ หรอก
“งานนี้ไม่ใช่ไข้หวัด 2009 นี่มัน... ไข้หวัดของคนอกหักชัดๆ”
ที่ห้องของโคโนจัง ตกเย็นแล้ว... สามสาว โคโนกะ รันกะ และเซ็ตสึนะต่างมฉลองกันถึงที่นี่ ส่วนอาสึนะ เราไม่สนใจ เนื่องจากวันนี้เธอไปหาหัวหน้าห้องที่คฤหาสน์แต่เช้าแล้ว ท่าทางจะบันวรายอย่างมันส์จนลืมคู่บัดดี้ห้องไปแล้ว
“>w< พวกเรามากินกันเถอะ! ”
“>w< วันนี้น่าจะอร่อยนะคะ...”
">w< เค้าทำให้เซ็ตจังสุดฝีมือเลยนะ..."
สามสาวกำลังเตรียมอาวุธ ช้อน ส้อม และ มีดอีโต้(?) เตรียมสวาปามช็อคโกแลตท่อยู่ตรงหน้า โดยที่ทุกคนที่อ่านฟิคนี้ต่างถามว่า แล้วรันกะๆไปร่วมวงอะไรกะเค้าด้วยละนั่น
“ แล้ว... คาโอรุล่ะ... ”
“ปล่อยเค้าไปเถอะค่ะ ยังไงซะ วันนี้ก็เป็นวันของพวกเรานี่คะ ผู้ชายพรรค์นั้นน่ะ ชั้นไม่สนค่ะ!”
( >o< ฮัดชิ้ว แค่กๆ >> คาโอรุ)
ในขณะที่ทุกคนกำลังสังสรรค์อยู่นั้นเอง... เจ้าตัวเม่นฟ้าก็กำลังนอนป่วยอยู่ในห้องพักของตนเอง พลางมองไปที่หน้าประตูซึ่งมีแจกันกุหลาบวางไว้ที่โต้ะของเขาพร้อมช้อกโกแลตทำเอง แล้วนึกในใจ
'สุดท้าย... ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเลย มีแต่เหล่าทหารใหญ่น้อยทั้งหลาย เฮ้อ...'
ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่องครักษ์สาวกำลังกินช้อคโกแลตอย่างไม่สู้ดีนัก ไม่ใช่ว่าไม่อร่อย แต่ดูเหมือนมันขาดอะไรไปบางอย่าง....
ตกดึก ณ ห้องของคาโอรุ
คาโอรุที่กำลังหลับอยู่นั้นได้ยินเสียงคนเดินอยู่ ถึงแม้จะเบาดั่งแมวย่อง แต่ประสาทของเจ้าตัวก็พอมองออกว่าใครมา ผู้มาเยือนกำลังจะเปิดประตูอยู่นั้นเองก็ได้ยินเสียงของผู้ชายลูกผู้ดี เอ่ยชื่อเธอออกมา
“เซ็ตสึนะ...”
เจ้าของชื่อถึงกับช็อกเมื่อถูกรู้ตัว จึงค่อยๆเปิดประตู แล้วถามกลับไป
“ทำไมถึงรู้ล่ะ...”
“ก็ผมได้ยินเสียงเดินนี่นา เอกลักษณ์เฉพาะตัวตอนจะไปหาโคโนจังสองต่อสอง”
"นี่นายมีพลังจิตรึไง..."
พูดจบ เซ็ตสึนะเดินไปนั่งพื้นๆ ข้างๆ ที่นอนของคาโอรุ แล้วถามอาการของเขา
“แล้วเป็นยังไงมั่ง...”
“เอ่อ... ก็นิดหน่อยล่ะ... ”
สิ้นเสียง เซ็ตสึนะค่อยๆ ยื่นหน้าไปใกล้ๆคาโอรุ แล้วเอาหน้าผากแตะกัน... คาโอรุที่โดนไปนั้นถึงกับสั่นๆ แล้วค่อยๆแยกตัวออกห่างออกมา
“แล้ว... พี่ไม่โกรธผมแล้วเหรอ.... เรื่องเมื่อเช้านี้น่ะ”
“>w< ไม่โกรธน่า... แล้วก็....”
“O0O นี่มัน...”
เซ็ตสึนะเอาห่อช็อคโกแลตที่เธอทำเองมาให้ คาโอรุเจอแบบนี้ก็หงายสิขอรับ เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งโหยงไปเลย
“>///< อย่าเข้าใจผิดนะ มันเป็นประเพณีน่ะ... รับไว้ด้วยนะ”
คาโอรุรับของแล้วค่อยๆ กินมันเข้าไป จู่ๆ สีหน้าที่ดูท่าจวนเจียนใกล้ตายกลับสดใสขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“อร่อยจังเลย... คุณหนูทำให้เค้าเหรอ...”
“>///< มะ...ไม่ใช่..นะ... อันนั้น.... เค้าทำ....”
คาโอรุได้ยินดังนั้น รีบคว้าของที่เค้าทำเองมาลองชิมเปรียบเทียบ ปรากฏว่า.... รสชาติรสเดียวกัน แต่ทำไม.....
“>w< บางครั้ง เรื่องหัวใจเองก็สำคัญเหมือนกันนะ”
“>///< แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยเล่า!?”
คาโอรุรีบแย้งขึ้น แล้วโผเข้ากอดเซ็ตสึนะเอาไว้ แล้วเอ่ยข้างหูของเธอ
“แต่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่เคียงข้างพี่เสมอ... ไม่ว่าเมื่อไหร่ เวลาไหน ถ้าพี่ต้องการให้ช่วยเมื่อไหร่ ผมพร้อมยินดีที่จะช่วยเสมอ”
เซ็ตสึนะรับกอดนั้น แล้วเอ่ยกลับไป
“ยังไงก็ตามตอนนี้ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ...”
ยังไงวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ดีล่ะนะ >w< Happy Valentine's Day
---------------------------------------
END OF Special Chapter
ถ้ามัวแต่กลัวจะไม่ก้าวหน้า แม้เหนื่อยล้าก็อย่าถอยหลัง
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
จงก้าวไปอย่างมีพลัง แล้วฝั่งฝันไม่ไกลเกินความจริง
I'm Sakurazaka Kaoru, Kono-Setsu Guardian
ผมจะปกป้องเซ็ตสึนะไว้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฏ้ตาม หรือเธอจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ถ้าเธอมีอันตราย ผมก็จะไป เพราะนี่คือหน้าที่.. ไม่สิ! ต้องเรียกว่าพันธกิจของใจซะมากกว่า >///<
Kaoru's mission : the last 7 days of negi's life
#17
-
- Ministra
-
- 339 posts
Discens
- Location: วิ่งเล่นไปมาในห้องน้ำ&วิ่งวุ่นในหัวใจเนกิ อ๊ากๆ
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 15 February 2010 - 07:43 AM
อ๊ากกกก~ เลี่ยนกันดีเจงๆ อิจฉาคนมีคู่อ่ะ แต่ดูโคโนจังนี่เป็นคนชอบเปิดเผยแฮะ me/ อ๊าก....แล้วตอนนี้เนกิของช้านจะเป็นยังไงหนอ แงๆ.. เป็นห่วงอ่ะ
คุณเชื่อมั่นในพลัง "Y" หรือไม่... มันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ... - -
Always keep the faith!!!!
Always keep the faith!!!!
#18
-
- Ministra
-
- 351 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 17 February 2010 - 06:06 PM
โฮ่...รันกะหัวแดงเหรอเนี่ย...
ผิดคาดไปนิดนึง แต่ไม่เป็นไร...
ไข้หวัดคนอกหัก...
..ก๊ากกกกกกกกกกกก!!! ขอโทษนะพี่ แต่ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้น่ะ กร๊ากกกกกก
me/ชูซากช๊อกโกแลต ทำเองหนึ่ง เฟอเรโร่อีกหนึ่ง
ผิดคาดไปนิดนึง แต่ไม่เป็นไร...
ไข้หวัดคนอกหัก...
..ก๊ากกกกกกกกกกกก!!! ขอโทษนะพี่ แต่ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้น่ะ กร๊ากกกกกก
me/ชูซากช๊อกโกแลต ทำเองหนึ่ง เฟอเรโร่อีกหนึ่ง
...คนมาทีหลังก็ได้แต่ฝืนยิ้มทั้งน้ำตาเท่านั้นเอง...
ช้านมันเลววววววววววววววววว
#19
-
- Ministra
-
- 229 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 24 February 2010 - 08:20 PM
ถ้าไม่ได้ช๊อกโกแลต...ก้เดินไปซื้อเองดิ -*-..ถึงทำเองก็กินเอง...
ว่าแต่...ทำไมถึงซื้อมา 2 อัน -*- ให้ใครดี...ไม่ดีกว่า...
กินเองโลด!!!!! (แล้วก็กินช๊อกโกแลตที่ซื้อมาหมด....)
ว่าแต่...ถ้าให้ใครคนใดคนหนึ่ง..มีหวัง..อายุสั้น =w='' เราต้องรักษาชีวิตไว้...
ว่าแต่...ทำไมถึงซื้อมา 2 อัน -*- ให้ใครดี...ไม่ดีกว่า...
กินเองโลด!!!!! (แล้วก็กินช๊อกโกแลตที่ซื้อมาหมด....)
ว่าแต่...ถ้าให้ใครคนใดคนหนึ่ง..มีหวัง..อายุสั้น =w='' เราต้องรักษาชีวิตไว้...
#20
-
- Ministra
-
- 265 posts
Discens
-
ตัวละครที่ชอบ:
Posted 02 March 2010 - 12:55 PM
เอ่อพี่ก๊าบ
เท่าทีดูพี่เล่นเอาดันเต้
จากdevil may cry
กับ
อาริซาโตะ มินาโตะตัวเอก(เพอร์โซน่า3)มันยำกันนี่
{อาวุธมาจากดันเต้ส่วนมาดเอามาจากมินาโตะ}
ดีที่ไม่มีอีโวคเกอร์(ปืนที่ใช้ส่องกบาลตัวเองเพื่อเรียกเพอร์โซน่าในเกม)มาใช้เรียกเพอร์โซน่ามาสู้นะไม่งั้นครบ
แต่ว่า.....
ตัดไปทางเนกิมันบ้างก็ดีนะพี่
เพราะมันจะกลายเป็นฟิคYเต็มตัวแล้วอ่า
เท่าทีดูพี่เล่นเอาดันเต้
จากdevil may cryกับ
อาริซาโตะ มินาโตะตัวเอก(เพอร์โซน่า3)มันยำกันนี่{อาวุธมาจากดันเต้ส่วนมาดเอามาจากมินาโตะ}
ดีที่ไม่มีอีโวคเกอร์(ปืนที่ใช้ส่องกบาลตัวเองเพื่อเรียกเพอร์โซน่าในเกม)มาใช้เรียกเพอร์โซน่ามาสู้นะไม่งั้นครบ
แต่ว่า.....
ตัดไปทางเนกิมันบ้างก็ดีนะพี่
เพราะมันจะกลายเป็นฟิคYเต็มตัวแล้วอ่า
Edited by ตื๊ดๆ!!!, 17 June 2010 - 06:00 PM.
จากภาค2สู่ภาค3 การต่อสู้ของเหล่าดูเอลลิสต์จอมเวทย์จะเริ่มขึ้นอีกครั้ง โดยมีอนาคตเป็นเดิมพัน
Negima!Duelist Generation Drei
Negima!Duelist Generation Drei
1 user(s) are reading this topic
0 members, 1 guests, 0 anonymous users
