5 replies to this topic

[นักเขียนหน้าใหม่]

สวัสดีครับผมชื่ออิงนี่คือฟิคเรื่องแรกของกระผมจึงขอคำแนะนำติชมจากรุ่นพี่ด้วยนะครับ^_^a


Chapter 1 เสียงจากความหลัง!!?


“........” ‘ เสียงอะไรนะ ’ เสียงความคิดของใครคนหนึ่งดังขึ้น..อยู่ในความมืด..ใครคนนั้น..เธอ..

มีผมสีดำสลวย มีสีผิวขาวราวเกล็ดหิมะ ร่างกายกำยำราวกับนักดาบ.....

....ใช่เธอคือนักดาบปักษาแห่งชินเมริว นามว่า.....

.....ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ

“.......” ‘ อีกแล้ว!!! เสียงอะไรกันนะทำไมเราถึงได้รู้สึกอยากจะรู้ว่า มัน..คืออะไรกันนะ’ คราวนี้

เธอจึงเดินเข้า

ไป....หาต้นตอของเสียง.........เมื่อมาถึง เธอก็ได้เห็น.......

..........................
...................
.............
.......
....
..

ร่างของ โคโนเอะ เอชุน ที่กำลังพูดคุยกับชายอีกผู้หนึ่ง....เซ็ตซึนะที่แม้จะไม่สามารถที่จะได้

ยินถึงสิ่งที่พวกเขา คุยกันได้ แต่เธอก็พอเดาออกว่าชายคนนั้นกำลังโมโหอะไรซักอย่าง

ที่ท่านเอชุนของเธอ กำลังพูดอยู่ …….แต่ทว่า..จู่ๆ............

ชายคนนั้นก็ถอนหายใจ และมองไปยังเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังเล่นรอบๆบริเวณที่เขาทั้งสอง

คุยกันอยู่….แล้วเขา….ก็เรียกเด็กผู้หญิงคนนั้นให้มาหา เด็กคนนั้นเมื่อได้ยินก็รีบมาหาเขาราวกับ

น้องสาวที่กำลังวิ่งเข้าหาพี่ชายที่เขารัก


..เซ็ตซึนะ เมื่อเด็กผู้ที่กำลังอยู่เข้ามาหาชายลึกลับนั้น เธอก็สามารถมองเห็นพวกเขาได้ชัด

ยิ่งขึ้น

‘นั่น...มัน..!!!’

เด็กผู้หญิงที่เข้าไปหาชายลึกลับนั้นมีผมสีดำสลวย มัดเป็นหางม้าไว้ทางด้านซ้าย..แล้วก็....

..ใส่ชุดฝึกดาบ...........เธอก็คือ.....

‘ ตัวเรานี่!!! ’ เสียงความคิดของเซ็ตซึนะดังขึ้นอีกครั้ง..เมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นก็คือ....ตัวเธอเอง!!

แถมตัวเธอตอนนี้เหมือนกับตัวเธอตอนที่ท่านเอชุนพาเธอมาเลี้ยงดูเลย

‘อะไรกัน!!นี่มัน....อะไร ’

ร่างสูงมองดูที่เด็กคนนั้นอีกครั้ง.....แต่คราวนี้เธอกลับตกใจยิ่งกว่าคราวก่อน.....

‘ผู้ชายคนนั้น......ทำไมถึง..!!!?’

ใช่แล้ว.....ใบหน้าของชายลึกลับที่เมื่อกี้กำลังเถียงกับเอชุนอยู่.....มันมีลักษณะคล้ายกันกับเธอ

เลยนี่ซิ



“@#%^&*^$+#” เสียงการสนทนาของพวกเขาดังขึ้นอีกครั้ง เซ็ตซึนะที่อยากรู้ว่าชายลึกผู้

นี้คือใครกัน

จึงพยายามที่จะฟังพวกเขาให้ได้...แต่อนิจจา....เธอไม่สามารถจะฟังที่พวกเขารู้เรื่องเลย

‘ไม่เห็นรู้เรื่องเลย......ยังไงตอนนี้ก็ตั้งรู้ให้ได้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน’ ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดถึง

วิธีที่จะทำให้สามารถฟังสิ่งที่พวกเขาพูดได้ก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้น..........

“นี่!!ปาจัง....ถึงเค้าจะเป็นชาวปักษาก็เถอะ!!..แต่เค้านะก็ไม่ได้เก่งภาษาปีศาจสักหน่อย..”

‘เอ๋!!ภาษา..ปีศาจ..มันน..คืออ..รายย..อะ’ เซ็ตซึนะพูดขึ้นมาด้วยอาการเอ๋อกิน...เมื่อ เซ็ตจี้

(เซ็ตซึนะจิ๋ว)พูดขึ้น

“อ้าว!!ตกลงเมื่อกี้แปลไม่ออก ?” ชายปริศนาพูดขึ้น “อืม!!” .... “เอชุน!นายแน่นใจนะเรื่องนั้นนะ”

ชายผู้ที่ถูกเรียกว่า “ปาจัง” กลับไปกระซิบกับเอชุน ผู้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง..........

……………………
……………..
………… (ประมาทว่าสักพัก….)
………
…..
..

“5555+ นายนี่นะ.ก็ได้...แต่ต้องทำให้เซ็ตซึจังน่ะนะขยันขึ้นด้วยละ..” “เอาน่านายก็รู้จักฉันดีนี่”

‘เอ๋ ’ ...เซ็ตซึนะอุทานขึ้นเมื่อเห็นพวกเขากระซิบกันแทนการพูดคุยอย่างเมื่อกี้...ทำให้..

....เธอ..ไม่สามารถได้ยินเสียงที่เขาพูดกันอีก ...

…………….
………...
………
…
.




‘ เขา...ทำอะไรกับตัวเรานะ!!!’

เซ็ตซึนะอุทานขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเธอเห็น....ร่างของชายที่ถูกเรียกว่า “ปาจัง” กำลังพูดอะไรบ้าง

อย่างกับร่างของเธอ(ตอนเด็กๆ) และร่ายอะไร..ซักอย่างคล้ายๆกับ....เวทมนตร์!!.

..ใส่ตัวของเธอ(ตอนเด็กๆ)

................ร่างสูงที่มองดูอย่างไม่เชื่อสายตาของตน เพราะว่าไม่นึกว่าจะถูกคนที่เรียกว่า

“ครอบครัว” (ตามความเข้าใจของเธอ?)[/me มันก็ไม่แน่เพราะอาจเป็นคู่หมั้นกันก็ได้ --V--]

มาทำอะไรราวกับอยากจะทำให้ตัวเธอเละไปคามือ!!?

‘ ทำไม!!ก็เมื่อกี้ก็เล่นกันเหมือนเป็นพี่น้องกันเลยนี่ ? ทำไมละ?’ เซ็ตซึนะพึมพำขึ้นในขณะมอง

ร่างของตนเองที่กำลังล้มลงไปหลังจากที่พึมพำอะไรออกมาด้วยน้ำตา

‘รึว่าเพราะเราเป็นตัวประหลาด!!?’ ความรู้สึกที่อัดอ้นมากมายเมื่อเธอนึกถึงสิ่งต่างๆที่ได้พบเจอ

มาทำให้นักดาบสาวผู้ที่มีจิตใจมั่นคงคนนั้นไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่น้อยใจนั้นไว้ได้จน

ปรดปล่อยความคิดในครั้งที่ได้พบกับความโดดเดียวในโลกที่ถูกผู้คนรังเกียจออกมา!!!?


‘เป็นเพียงลูกครึ่งก็เลยถูกรังเกียจแม้แต่ครอบครัวก็เหมือนกัน!!?’ ร่างสูงพึมพำไปโดยไม่ได้

สังเกตเลยว่า….รอบตัวนั้น…..กำลังเอาสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

‘อะไรอีกล่ะ!!?ฟ้าลิลิตให้เราเจออะไรอีกงั้นหรือ!!?’ ซากุระซากิ เซ็ตซึนะร้องขึ้นด้วยความรู้สึก

สับสนเมื่อรู้สึกเหมือนได้มองเห็นว่า…สิ่งที่เรียกว่า “ครอบครัว” มันจะทอดทิ้งกันได้ลงคอ

‘ความรู้สึกที่ถูกคนอื่นรังเกียจนะ!!?มันทรมานนะ!!?รู้ไหม!!!’


“รู้สิครับ เซ็ตซึจัง” เสียงของบุรุษปริศนาผู้นั้นดังขึ้นอีกครั้ง

‘เสียงนี้!!?นายซินะ อยู่ไหนกันออกมาเจอกันหน่อย!!?’

นักดาบสาวตะโกนออกมาอย่างสุดจะทน!! ด้วยความที่อยากจะได้รับคำอธิบายมาช่วยทำให้

จิตใจสงบขึ้น

“ ทางนี้ครับ ” ….บุรุษผู้นั้น พูดอย่างใจเย็นราวไม่จนใจท่าทางร้อนรนของนักดาบสาวเลย

‘ไหนล่ะ!!?’ ....ในเวลานี้ในจิตใจของนักดาบสาวมีความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ในใจ....
“ตุบ!!” …..เสียงฝีเท้าของบุรุษผู้นั้นที่กระทบกับพื้น(?)และปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าของนักดาบ

สาว

‘นาย!!?’

“ ช่วยเรียกผมว่า ‘ปาจัง’ หรือ ‘ปาซึจัง’ได้ไหมครับ ” ....นักดาบสาวรู้สึกตกใจกับอาการใจเย็น

ของชายคนนั้นอย่างมาก....

‘ทำไม นายถึงได้ใจเย็นขนาดนั้น?แล้วฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะตั้งเรียกนายแบบนั้นนี่?’

“...”

‘ฉันสิที่จะเป็นคนถามนายว่านาย?เป็นอะไรกะ..’ “โคโนกะจัง” ....คำพูดที่เปล่งออกมาจากริม

ฝีปากของชายหนุ่มผู้นั้น...ทำให้นักดาบสาวถึงกับชะงัก

‘มะ...หมายความไง..โคโนจังทำไม’

“อ๊ะ” “ท่าจะจวนหมดเวลาแล้วสิเราเฮ้อ~~~” ‘เอ๋’ ..... ‘ ไม่เข้าใจคนๆนี้เลย?’

“คิดอะไรก็ระวังหน่อยสิครับผมได้ยินหมดละ แล้วไม่ต้องพูดอะไรด้วย” ‘......’

“ผมมาเพียงจะบอกเกี่ยวกับพลังของเซ็ตซึจังเท่านั้นเองนะครับ ()”

“พลังของคุณคือความรู้สึกที่อยากปกป้องคนสำคัญไงล่ะครับ”
.....
..
“...จัง..เซ็ตจัง..!!”
“หา!!”

"แฮ่ก แฮ่ก " 'ฝันหรือนี่'

จบบทที่ 1

หะๆจบห้วนๆไปอะเปล่าครับนี่ยังไงก็ขอคำแนะนำติชมด้วยนะครับ

[RayChan(ナット)]

เอ่อ...ขอประเดิมคนแรกเลยละกันนะคะ เข้ามาเจอพอดี

ออกตัวก่อนว่านัทก็แต่งไม่เก่ง เพราะหนังสือก็ไม่ได้ออกซักเล่ม 555+ แต่ก็พอช่วยดูให้ได้นะคะ

อยากบอกว่าอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องอ่ะค่ะ ขออภัยที่อาจจะพูดตรงไปนิด ^^"a

แบบการบรรยายงงๆ ไม่ืรู้ว่าใครเป็นใคร ไม่รู้ว่าใครพูดอะไร ใครพูดประโยคไหน

ใครกำลังทำอะไร

แล้วก็ ไม่รู้ว่า ตรงไหนคำพูด ตรงไหนความคิดด้วย =[]="

เช่น ‘ฉันสิที่จะเป็นคนถามนายว่านาย?เป็นอะไรกะ..’ “โคโนกะจัง” ....คำพูดที่เปล่งออกมาจากริม<<<< เซ็ตจังคิด หรือ เซ็ตจังพูด หรือ ปาจังพูด^^"a

เอิ่ม..อ่านแล้วมึนๆหัวนิดนึง เพราะมีการพิมพ์ผิดเยอะด้วย

เช่น สังเกตเลยว่า….รอบตัวนั้น…..กำลังเอาสู่ความมืดมิดอีกครั้ง<<< พยายามเดาประโยคแต่จนปัญญา รอไรท์เตอร์แก้ไขละกันค่ะ^^"

ขออนุญาติเมนต์แบบไม่ละเอียดละกันนะคะ เพราะเดี๋ยวคงมีท่านอื่นมาช่วยเสริม นัทรีบไปทำธุระพอดี

เป็นอะไรที่เมนต์ยากมากกกก^^"a อธิบายไม่ถูก โฮกกกก

(ตรงนี้ความเห็นส่วนตั๊วส่วนตัวนะคะ)

V
V

งงนิดนึงอ่ะค่ะ คือ เซ็ตซึนะแค้นอะไรหรอคะ

แบบว่า คนที่ชื่อปาจังที่ได้ชื่อว่าครอบครัว ร่ายมนต์อะไรซักอย่างใส่ แค่นี้เซ็ตซึนะก็คิดไปแล้วว่าเขาทำร้ายตัวเอง? หักหลังตัวเอง?

โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าร่ายมนต์ไปเพื่ออะไร? เพราะไม่ใช่การหยิบมีดมาแทงใส่ร่างอะไรทำนองนั้น ^^"a

อ้อ ปาจังนี่เซ็ตซึนะก็ไม่รู้จัก แค่คุ้นๆเหมือนเคยเจอ แค่เซ็ตซึนะัเห็นว่าเขาร่ายเวทย์ใส่ร่าง ก็คิดไปว่า คนในครอบครัว กำลังทรยศ? แบบความสัมพันธ์ ความผูกพันยังไม่มีเลยอ่ะค่ะ จู่ๆความรู้สึกโกรธนี่มาจากไหน

อีกอย่างหนึ่ง

อีกแล้ว!!! เสียงอะไรกันนะทำไมเราถึงได้รู้สึกอยากจะรู้ว่า มัน..คืออะไรกันนะ’ คราวนี้

เธอจึงเดินเข้าไป....หาต้นตอของเสียง.........เมื่อมาถึง เธอก็ได้เห็น.....<<< ตรงนี้เข้าใจว่าต้องการจะให้เห็นเป็นภาพช้า แต่การใส่...เข้าไปแบบนี้มันกลายเป็นการ ขาดๆ ของประโยคน่ะค่ะ ควรที่จะบรรยายเป็นภาพออกมาเลย

เช่น เธอจึงเดินเข้าไป ก้าวเท้าและย่ำลงกับพื้น เสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นดินดังก้องไปทั่วบริเวณ บลาๆๆๆๆๆ ทำนองนี้

โดยรวมแล้ว พวกการบรรยายอะไรอย่างนี้มันค่อนข้างยากสำหรับมือใหม่(มากๆ) ทางแก้ง่ายๆก็อ่านฟิค-นิยายที่มีการบรรยายทำนองนี้เอาไว้เยอะๆน่ะค่ะ การอ่านนิยายเยอะๆจะช่วยให้การแต่งของเราพัฒนาขึ้น อ้อ การฝึกแต่งเยอะๆก็มีผล(เป็นอย่างมาก)อีกเหมือนกัน

ตอนแรกยังไม่มีอะไรมากนัก ก็จะรอดูตอนต่อไปละกันค่ะูู^^" สู้ๆ นักแต่งทุกคนพัฒนาฝีมือได้จากคำวิจารณ์ด้วยกันทั้งนั้น นิยายเรื่องแรกของนักแต่งทุกคนก็มักจะไม่ดีกันทั้งนั้นอ่ะค่ะ

หากนัทพูดอะไรแรงไปก็ขออภัยนะคะ หากไม่ต้องการคำวิจารณ์ก็ Pm มาหรือพิมพ์ในนี้ก็ได้ค่ะ เป็นสิทธิ์ของคนแต่ง

รายละเอียดอื่นๆที่เหลือ รอท่านต่อไปมาพูดละกัน^^"a

[someone]

เอ่อ... เนื่องเราก็ไม่ได้มีประสบการณ์อะไรมากมาย

จึงขอวิจารณ์ไปตามความรู้สึก และมุมมองของผู้อ่านทั่วๆไปนะคะ

อ่านตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ (พยายามอ่านหลายๆรอบแล้ว)

บางคำพูดหรือบางการกระทำยังไม่ค่อยเข้าใจว่าใครเป็นทำกันแน่ - -

เรื่องการบรรยายลักษณะื่ถือว่าดีในระดับหนึ่งสำหรับผู้แต่งหน้าใหม่

แต่ถ้าบางประโยคสามารถบรรยายเพิ่มได้อีกก็จะดีมากค่ะ เวลาอ่านคนอ่านจะได้เห็นภาพตาม

ระวังคำบางคำผิดด้วยนะคะ เช่น (ประมาทว่าสักพัก….) --- ประมาท ปรดปล่อย --- ปลดปล่อย

ค่อยๆตรวจอีกทีก่อนเอามาลงก็ได้ค่ะ

อาจจะเป็นเพราะเป็นตอนแรกก็เลยยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่และก็งงๆ

สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ แต่งไปได้สักพัก+อ่านมากๆ ก็จะมีประสบการณ์และแต่งได้ดีเองค่ะ

จะรออ่านตอนต่อๆไปนะคะ

[✪1St-Kuro]

อืม...

เนื้อเรื่องมึนงงมากมาย เข้าใจว่าตอนที่เขียนอาจจะจินตนาการเป็นแบบมังงะไปด้วย
เลยทำให้คำพูดแต่ละบทไม่บอกคนที่กำลังพูดประโยคนั้นเลย ทำให้งงว่าใครพูดอะไรกัน
รวมถึงเอกลักษณ์การพูดและเนื้อความจะต้องเข้ากับเนื้ออารมณ์ของบทความในตอนนั้นด้วย

เวลาเขียนฟิคหรือนิยายถ้าจะให้ได้อรรถรสจริงๆ อย่าลืม คำวิเศษณ์ คำบุพบท คำสันธาน
(คำอุทานคงไม่ลืมเนอะ)

คำพวกนี้จะช่วยให้การแต่งฟิคของท่านลื่นไหลและมีคำสละสลวยขึ้นได้นะ

ป.ล การบรรยายกับประโยคพูดควรเรียงให้ตรงกัน... คนอ่านเขางง แล้วจะรอดูต่อไป

[lovelykiku]

อ่านแล้วรู้สึกว่าจะไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรน่ะค่ะ

อาจจะเป็นเพราะขาดการบรรยายลักษณะ บรรยากาศเพื่อให้เกิดภาพตามมั้งคะ

และบางครั้งบทสนทนาถ้าจะให้ดี น่าจะมีการบอกสักนิดว่าใครเป็นคนพูดนะคะ

เพราะบางทีมันก็อาจจะสับสนได้ว่าใครเป็นคนพูดกันแน่

โดยเฉพาะช่วงนี้ค่ะ

Quote

“อ๊ะ” “ท่าจะจวนหมดเวลาแล้วสิเราเฮ้อ~~~” ‘เอ๋’ ..... ‘ ไม่เข้าใจคนๆนี้เลย?’

“คิดอะไรก็ระวังหน่อยสิครับผมได้ยินหมดละ แล้วไม่ต้องพูดอะไรด้วย” ‘......’

“ผมมาเพียงจะบอกเกี่ยวกับพลังของเซ็ตซึจังเท่านั้นเองนะครับ ()”

“พลังของคุณคือความรู้สึกที่อยากปกป้องคนสำคัญไงล่ะครับ”
.....

เป็นคนๆเดียวพูดหรือว่ายังไงกันแน่คะ งง

ด้านตัวเราตอนแรกแต่งออกมาก็แย่มากๆเลย แต่อาศัยฝึกฝนบวกกับคำแนะนำท่านผู้อ่่านอื่นๆ ก็เลยช่วยได้เยอะค่ะ

ถ้ายังไงจะติดตามอ่านต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะ

[mintza555]

สนุกดีนะมาแต่งต่อไว ๆนะ