29 replies to this topic

[Rand_Kung]

นั่นไง...มาแล้วไง...

เนโกะมิมิ!!!

[lovelykiku]

อ้ากกกกก ทำไมเรื่องมันน่ารักอย่างนี้!!!!

รเตอร์แต่งให้เราอยากติดตามตอนต่อไปมากเลย

สู้ๆนะ

[SnooPy]

เนื้อหาของเรื่องมันก็ยังคงกาดึ๊บๆอยู่เช่นเคย ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันจะจบเมื่อไหร่เหมือนกัน - -

และตอนนี้ก็มีแค่เซ็ตจังกับแมวเหมียว คงไม่เบื่อกันนะ

ขอบคุณค่ะ



ตอนที่ 6 กลางทาง


ภายในท้องพระโรงแห่งวังโคโนเอะ

“เอ่อ อ...อะไรนะเพคะ ฝ่าบาท ให้ข้าพเจ้ารับเลี้ยงแมวตัวนี้เหรอเพคะ ล...แล้วยังที่พระองค์ตรัสว่า...เป็นลูกสาวของพระองค์...” เซ็ตซึนะกล่าวอย่างตกใจและงงงันเป็นที่สุด เธอมองสลับไปมาระหว่างองค์ราชากับเจ้าแมวน้อยที่กำลังทำหน้าบ้องแบ๊วห้อยต่องแต่งอยู่ในมือเธอ

“อื่ม เจ้าฟังไม่ผิดหรอก ข้าจะให้เจ้าช่วยดูแลแมวตัวนี้สักระยะหนึ่ง แล้วคิดซะว่าแมวตัวนี้เปรียบเสมือนเป็นลูกสาวของข้าก็แล้วกัน แล้วเจ้าจะกลับไปที่สำนักชินเมริวของเจ้าก็ได้นะ เพียงแต่ข้าอยากให้เจ้าช่วยอะไรข้าอีกสักเรื่องหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก...ซักหน่อย...” เอจุนยิ้มบางๆให้แล้วกล่าวแก่เซ็ตซึนะ เขายืนนิ่งไปในประโยคช่วงหลังที่ยังกล่าวไม่จบดี

“อ...อะไรหรือเพคะ” เซ็ตซึนะกล่าวถาม ซึ่งในขณะนี้เจ้าเหมียวน้อยก็ได้ย้ายที่ไปเกาะอยู่บนหัวของนักดาบสาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้เอจุนเกิดอาการขำเล็กน้อยในท่าทางที่ดูจะเข้ากันได้ของพวกเขา ส่วนนักดาบก็ต้องหน้าขึ้นสีก้มหน้าไปเมื่อรู้ในความหมายของท่าทางขององค์ราชา

“เอาเป็นว่า เจ้าช่วยไปที่นี่ แล้ว พบกับท่านผู้นี้ซะ เจ้าจะรู้ในสิ่งที่เจ้าต้องทำ อ่อ ที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่ว่าเจ้าจะกลับชินเมริวก็ได้นั้น เจ้าจะกลับเลยก็สุดแล้วแต่เจ้า เพราะข้ามีเวลาให้ 2 อาทิตย์ ก่อนที่เจ้าจะไปพบกับท่านผู้นั้น ฝากเรื่องนี้ และลูกสาวข้าแก่เจ้าด้วยหล่ะ” เอจุนยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้กับเซ็ตซึนะและลูบหัวเจ้าแมวน้อยเบาๆ “เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ โคโนกะ” “เมี๊ยว” เจ้าแมวน้อยตอบรับคำแก่องค์ราชาด้วยเสียงและใบหน้าที่แสนเศร้า แล้วกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของเอจุนทันที โดยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาแบบไม่อยากจากไปไหน ในดวงเนตรคลอไปด้วยน้ำตา และร่างกายที่สั่นเทา ทำให้เซ็ตซึนะต้องยืนอึ้งไปเมื่อเห็นดังนั้น

“ถึงยังไงเจ้าก็ต้องไปนะ โคโนกะ” องค์ราชากล่าวพร้อมอุ้มเจ้าแมวน้อยส่งให้เซ็ตซึนะอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่แสนเศร้าเช่นกัน เขาตบบ่านักดาบสาวเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป พร้อมเรียกองครักษ์ทั้งสองที่ยืนอย่างสงบให้ไปกับตน เจ้าแมวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเซ็ตซึนะได้แต่คอยมองตามแผ่นหลังของชายผู้นั้นอย่างไม่วางตา ร่างกายที่พยายามจะดีดตัวให้หลุดจากอ้อมแขนของนักดาบแต่ก็ไม่เป็นผล เสียงร้องอย่างไม่ขาดสายของมันคอยเรียกคนผู้นั้นอยู่ตลอดดังก้องไปทั่วท้องพระโรง แต่ก็ไม่มีเลยที่เขาจะหันกลับมา และเดินลับหายไปในที่สุด.....

.........................................................................................................


“เอ่อ ฝ่าบาทแน่ใจหรอเพคะ ที่ฝากองค์หญิงไว้กับนักดาบผู้นั้น” สาวร่างบางนัยน์ตาสีเขียวน้ำทะเล เส้นผมยาวสลวยสีทองเอ่ยถามกับองค์ราชาที่เดินนำหน้าเธออยู่

“...ข้าไม่มีทางเลือกอื่น อีกอย่างข้าเชื่อในตัวของโยมิที่ส่งเด็กผู้นั้นมาหาข้า แล้วพวกเจ้าหล่ะ อายากะ อาซึนะ” องค์ราชาเมื่อได้ฟังที่องครักษ์สาวกล่าวถามก็หยุดเดินและหันมากล่าวถามคำถามย้อนกลับ

“พวกข้าเชื่อในสายตาของพระองค์เพคะฝ่าบาท” คำตอบที่องครักษ์ทั้งสองตอบกลับมาพร้อมกัน ทำให้เอจุนยิ้มออกมาได้

.........................................................................................................


ณ ริมลำธารแห่งหนึ่งนอกเขตเมืองโคโนเอะ ในช่วงบ่ายที่อากาศค่อนข้างร้อน

เซ็ตซึนะนั่งทอดกายขาเหยียดยาวอยู่บนเชิงเนินของลำธารใต้ต้นไม้ใหญ่ ในสภาพที่ดูห่อเหี่ยวแบบไร้ชีวิตชีวา ในขณะที่กำลังใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวเจ้าเหมียวน้อยที่นอนแหมะหลับปุ๋ยอยู่บนตักไปมา มืออีกข้างใช้วางยันพื้นเอาไว้ไม่ให้เสียหลัก นักดาบเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมายพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า แล้วหันกลับจ้องมองมาที่เจ้าเหมียวน้อยขนสีน้ำตาลของเธอ

“เฮ่อ ภารกิจข้าคือการดูแลเจ้าหรอเนี่ย แล้วข้าจะมีหน้ากลับไปพบท่านพี่ได้ไง ในเมื่อข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย” เซ็ตซึนะเปรยออกมาเบาๆและล้มตัวลงนอนแผ่ราบกับพื้นพร้อมยกเจ้าแมวน้อยบนตักที่ตอนนี้ตื่นแล้วชูขึ้นมาเหนือศีรษะพร้อมทำหน้าเซ็งๆและแกว่งตัวมันไปมาซ้าย-ขวาอยู่กลางอากาศ ทำให้เจ้าเหมียวน้อยเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมา

“เจ้าจะแกว่งข้าเล่นอีกนานไหมเนี่ยมันเวียนหัวนะ” เสียงเล็กๆที่ฟังดูแล้วน่ารักดังมาเข้าหูเซ็ตซึนะ ทำให้เธอต้องทำหน้างงลุกขึ้นนั่งในท่าขัดสมาธิ โดยวางเจ้าแมวน้อยลงบนตักอีกครั้งหนึ่ง และหันซ้ายหันขวาเพื่อหาที่มาของเสียง

“เจ้าจะมองไปไหนน่ะ ทางนี้ๆมองลงมาบนตักเจ้าซิ เมื่อกี๊ก็เห็นอยู่ว่าข้าขยับปาก” เจ้าแมวน้อยนั่งจ้องในท่าทางที่ดูจะงุนงงของนักดาบอยู่บนตักของเธอ เซ็ตซึนะเมื่อได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆหันกลับมา สายตาของเธอมาหยุดอยู่ที่ดวงตากลมๆของแมวเหมียวที่ตอนนี้กำลังทำหน้ายิ้มร่ามองมาที่เธอ

“ไง เจ้าองครักษ์ ข้าหิวแล้ว หาไรให้กินหน่อยสิ” เจ้าเหมียวขยับปากอีกครั้งหนึ่ง เซ็ตซึนะเมื่อเห็นและได้ยินดังนั้นก็ต้องดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจเป็นอย่างยิ่งจนเผลอลุกขึ้นมาในทันทีอย่างไม่ทันระวังทำให้เจ้าแมวน้อยที่อยู่บนตักเธอกลิ้งโคโล่อย่างไม่เป็นท่าลงไปนอนหงายหลังแผ่ราบอยู่กับพื้น

“โอ๊ย เจ้าบ้า ทำอะไรของเจ้าเนี่ย มันเจ็บนะ” เจ้าแมวน้อยบ่นงึมงำๆ ในขณะที่นักดาบสาวได้แต่ยืนอึ้งจ้องมองมาที่เจ้าเหมียวอย่างไม่วางตา

“จ...เจ้า เจ้าพูดได้เหรอ??!!”

“อื่ม ใช่ ก็ข้าพูดกับเจ้าอยู่นี่ไง ยังจะถามอีก” เจ้าแมวน้อยที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งแปะอยู่กับพื้นแล้ว จ้องมองไปที่นักดาบที่ยังคงทำหน้านิ่งอึ้งอยู่เหมือนเดิม แต่แล้วเมื่อได้สติเธอจึงค่อยๆลงนั่งยองๆเพื่อมองเจ้าแมวน้อยให้ชัดๆ

“.....” เซ็ตซึนะยังคงนิ่งงันมองเจ้าตัวที่พูดได้ตรงหน้าเธออย่างงงงวยโดยที่เธอพูดอะไรไม่ออก

“ล...แล้ว ทำไมเจ้าไม่พูดกับข้าตั้งแต่ทีแรกล่ะ แล้วองค์ราชารู้เรื่องที่เจ้าพูดได้ไหม แล้วองครักษ์ 2 คนนั้นล่ะ แล้ว...” เซ็ตซึนะพยายามถามคำถามที่ประดังเข้ามาในหัวเธอกับเจ้าตัวตรงหน้าอย่างไม่ยั้ง และยังถามได้ไม่จบประโยคดีก็โดนเจ้าเหมียวพูดขัดมาซะก่อน

“โอ๊ย พอแล้วๆ เอาทีละคำถามสิ แล้วก็หาอะไรให้ข้ากินก่อนข้าถึงจะตอบคำถามเจ้า อีกอย่างถึงข้าจะเป็นแมวแต่ข้าก็มีศักดิ์เป็นองค์หญิงเจ้าต้องเรียกข้าว่าองค์หญิงซิ” จบคำตอบกลับของเจ้าแมวน้อย ทำให้เซ็ตซึนะยิ่งนิ่งอึ่งกับคำกล่าวที่ค่อนข้างจะกวนๆและเอาแต่ใจของมัน เล่นเอาเธอเหงื่อตกเลยทีเดียว พลางคิดในใจว่า ‘เจ้าตัวนี้นี่ถ้าพูดไม่ได้คงจะน่ารักกว่านี้แหะ’.....

.........................................................................................................


ไม่กี่นาทีต่อมาเซ็ตซึนะก็ลงไปจับปลาในลำธารพร้อมก่อไฟย่างปลาให้เสร็จสับให้เจ้าแมวตัวปัญหาที่นอนแผ่รอเธออยู่ เธอนั่งมองเจ้าแมวน้อยที่นั่งก้มหน้าก้มตากินปลาที่เธอจับมาให้อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ไม่ห่างในท่านั่งยองๆมือท้าวคางข้อศอกวางอยู่บนหน้าแข้ง แล้วร้อยยิ้มก็ได้เผยให้เห็นบนใบหน้าของเธอ ‘เจ้านี่ ถ้าอยู่นิ่งๆแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแหะ’ ยังไม่ทันไรเมื่อเจ้าเหมียวกินเสร็จมันก็นอนแผ่หลับปุ๋ยไปในที่สุด เมื่อเซ็ตซึนะเห็นดังนั้นก็ได้แต่ทำหน้าบอกไม่ถูก ‘อ้าว แล้วคำตอบที่เจ้าบอกว่าจะตอบข้าหล่ะ’

“เฮ่อ แมวก็คือแมวหล่ะนะ” เธอส่ายหัวไปมาให้กับพฤติกรรมของเจ้าตัวปุกปุยตรงหน้าเธอ ‘โคโนเอะ โคโนกะ งั้นหรอ เจ้าเป็นอะไรกับองค์ราชากันแน่นะ ทำไมท่านจึงเรียกเจ้าว่าลูกสาว แล้วยัง...’ เซ็ตซึนะคิดพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าที่เจ้าเหมียวตรงหน้าเธอแผดเสียงร้องเรียกองค์ราชาที่เดินหันหลังให้มันอย่างไม่ขาดสาย พลันเธอก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อแลเห็นเจ้าแมวน้อยนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ และหยาดน้ำตาที่ปริ่มออกมาจากเปลือกตาที่ยังคงปิดสนิทอยู่ของมัน

“อ่า ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะคอยอยู่ดูแลเจ้าเอง ....องค์หญิง” เซ็ตซึนะอุ้มเจ้าแมวน้อยมากอดไว้แนบอกพร้อมปราดน้ำตาที่ปริ่มออกมาจากนัยน์ตาให้ และเปรยคำพูดที่แสดงถึงคำสัญญาออกมาเบาๆ

.........................................................................................................


ณ ป่าทึบแห่งหนึ่ง ในเวลาที่ตะวันเกือบจะใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว

เซ็ตซึนะยังคงเดินมุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อให้ตนและคู่หูที่ขณะนี้นอนหลับสบายอยู่บนหัวได้ออกจากป่าให้พ้นก่อนที่ความมืดจะมาเยือน

“นี่ๆ เซ็ตจัง ข้าหิวแล้วอ่ะ เหนื่อยด้วย พักก่อนสิ” เจ้าแมวน้อยที่ถึงเวลาก็สลึมสลือขึ้นมาบ่นงึมงำๆอยู่บนหัวของนักดาบพร้อมกับใช้ขาหน้าของมันเขี่ยไปมาที่หน้าผากของเซ็ตซึนะในเชิงเรียกให้หันมาสนใจตน

“ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะเหนื่อยตรงไหนเลยนี่ เดินก็ไม่ได้เดิน นอนก็นอนเต็มอิ่ม แถมกินก็พึ่งจะกินไปเมื่อกี๊ แล้วนั้นอะไรล่ะน่ะไอคำว่า “เซ็ตจัง” นั่นน่ะ” เซ็ตซึนะกล่าวอย่างไม่สนใจอะไรและยังคงเดินมุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเช่นเคย

“ก็เจ้าเล่นเดินดุ่มๆแบบนี้มันก็สะเทือนจนข้านอนหลับไม่สบายน่ะสิ แล้วเจ้าชื่อ เซ็ตซึนะ ใช่มะ เรียก เซ็ตจัง มันก็ถูกแล้วนี่ อ่อ แล้วใครใช้ให้เจ้าเรียกข้าว่า “เจ้า” กันล่ะ เมื่อบ่ายก็บอกไปแล้วว่าข้าเป็นองค์หญิง เจ้าต้องเรียกข้าว่าองค์หญิงสิ” เซ็ตซึนะถึงแม้จะได้ยินเสียงบ่นงุ้งงิ้งๆ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร และยังคงเดินหน้าต่อไป พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว

“เจ้าเป็นแมวนะ จะบ่นอะไรนักหนา เรียกแบบนี้ก็ดีแล้วนี่ ถ้าไม่ชอบงั้นเปลี่ยนเป็น “โคโนะจัง” แล้วกันตกลงไหม ว่าแต่โคโนะจังยังไม่ตอบคำถามข้าเลยนะ” เจ้าแมวน้อยเมื่อได้ยินที่องครักษ์ของตนเรียกแบบนั้นก็เล่นเอาหน้าแดงไปเลยทีเดียว

“ต...ตามใจเจ้าแล้วกันข้าขี้เกียจพูดแล้ว แล้วนี่เจ้าจะไปไหนน่ะ กลับบ้านของเจ้าหรอ” เจ้าเหมียวกล่าวพลางพร้อมนอนหมอบกระแตลงไป เซ็ตซึนะยิ้มอย่างพอใจที่มุมปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคแรกที่เจ้าเหมียวกล่าวตอบเธอ แต่ขาทั้งสองข้างก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ฟังประคำถามที่ว่า ‘กลับบ้านหรอ’ เจ้าแมวน้อยเมื่อรู้สึกผิดสังเกตในตัวองครักษ์ของตน ก็เป็นอันต้องกระดิกหูสองข้างและชูหัวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

“ถึงข้าจะอยากกลับ แต่ข้าก็ยังกลับตอนนี้ไม่ได้หรอก สิ่งที่องค์ราชาสั่งให้ข้าทำมันยังไม่เสร็จนี่ ที่ข้ากำลังไปคือหมู่บ้าน มาโฮระ ตามคำสั่งที่พระองค์ให้มา”

“งั้นหรอ...” เจ้าแมวน้อยตอบกลับโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ

“เอาเป็นว่าคืนนี้พวกเราคงต้องนอนกันกลางป่าล่ะนะ” เซ็ตซึนะกล่าวขึ้นเมื่อเธอมองไปรอบๆป่าที่ตอนนี้ท้องฟ้าได้มืดสนิทลงแล้ว และทั้งคู่ก็ได้มานั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

“นี่ เซ็ตจัง รำคาญรึเปล่าที่ต้องคอยดูแลข้า” แมวน้อยกระดิกหูไปมาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ขาวคมของผู้ที่อยู่ต่อหน้ามัน ด้วยใบหน้าที่หงอยๆ

“หึ ถ้าข้ารำคาญเจ้า ข้าคงจะปล่อยเจ้าทิ้งไว้กลางทางตั้งนานแล้วล่ะ โคโนะจัง” เซ็ตซึนะมองดูเจ้าแมวน้อยบนตักเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และลูบหัวมันเบาๆอย่างเอ็นดู ทำให้เจ้าเหมียวรื่นเริงขึ้นทันที แต่แล้วนักดาบก็ต้องหยุดกึกเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“อ่า แล้วคำตอบที่ข้าถามเจ้าไปเมื่อกลางวันล่ะ” เซ็ตซึนะเอ่ยถามออกมา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเจ้าแมวน้อยของเธอได้พร้อยหลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั่นเอง

“เฮ่อ...”
.........................................................................................................


ณ บริเวณป่าทึบ บนกิ่งต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พวกเซ็ตซึนะใช้พักแรม

ร่างเงาสองร่างได้ปรากฏออกมาให้เห็น โดยร่างหนึ่งนั่งห้อยขาลงมาจากกิ่งไม้ อีกร่างหนึ่งยืนพิงลำต้นอยู่บนกิ่งเดียวกัน สายตาทั้ง 2 คู่ จับจ้องมองมาที่พวกเซ็ตซึนะ อย่างไม่คลาดสายตา

“หึ สบายกันจริงนะ” เสียงๆหนึ่งได้เล็ดรอดออกมา จากร่างเงาร่างหนึ่งในสองร่าง

และแล้วความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ป่าอีกครั้ง เมื่อร่างเงาทั้งสองได้ถูกกลืนหายไปกับความมืดยามราตรี

.........................................................................................................

จบตอนที่ 6

[someone]

พูดอะไรไม่ได้แล้วนอกจากคำว่า "น่ารัก~~~~~~~~~~" ><

ชอบที่สุดเลย!!! มาอัพไวๆนะ

[lovelykiku]

ฮ่าๆ แหม โคโนจังพูดทีเซ็ตจังรำคาญเลย

แต่ก็น่ารักดีอะ

ชอบจังเลย

มาอัพอีกนะคะ

[lookgolf]

โอ้...น้องเหมียวที่รัก (/me วิ่งหลบรองเท้าจากเหล่าสาวกKS)
อ่านไปยิ้มไปเรย เนื้อเรื่องน่ารักมาก
เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ มาอัพต่อไวๆน้า
/me ลงชื่อติดตามด้วยเรยละกัน

[RayChan(ナット)]

ฮา~อาการเดียวกันเลยค่ะไรท์เตอร์ ที่ว่าเนื้อเรื่องไม่ไปไหน 5555+

ไม่ต้องกังวลค่ะ กำลังเรื่อยๆได้ที่เลย อย่าไปเร่ง ถ้าเร่งเดี๋ยวคนอ่านจะถูกกระชาก(?)ให้พุ่งไปด้วย กลายเป็นไม่รู้เรื่อง

สายตาทั้ง 2 คู่<<< แนะนำว่าเวลาแต่งเป็นฟิคหรือนิยายก็ตาม ไม่ควรนักที่จะใช้ตัวเลข 2 ไปเลยนะคะ น่าจะใช้คำว่า สอง จะดูดีกว่า เพราะเป็นภาษาเขียน

เปิดมาเจอพระราชากับองค์หญิงอีกฟิค ฮา

แล้วแต่ท่านสนูปปี้นะคะ ว่าจะพิจารณายังไง เพราะนัทเห็นว่าเป็นฟิค คงจะไม่้ต้องสติ๊กมากเท่านิยาย แต่อยากแนะเอาไว้หน่อยละกัน

เวลาที่มีตัวละครเป็น กษัตริย์ หรือ เป็นองค์หญิง หรือเป็นอะไรก็ตามที่เป็นเชื้อพระวงศ์ จำเป็นที่จะต้องใช้ราชาศัพท์ประกอบ ในการพูดคุย กริยาท่าทาง

อย่างเซ็ตซึนะคุยกับองค์ราชานั้น เซ็ตซึนะใช้ราชาศัพท์ด้วย แต่ตอนท่านสนูปปี้บรรยาย ท่านบรรยายเป็นศัพท์ธรรมดา เช่น เซ็ตซึนะกล่าว น่าจะเป็น เซ็ตซึนะทูลถามด้วยความงงงัน อะไรทำนองนี้

อีกเรื่องที่อยากแนะ นัทจำไม่ได้ว่าแมวที่เป็นโคโนกะ ลายสีอะไร (เดาว่าน่าจะเป็นสีน้ำตาล) นัทแนะว่าบางครั้งเวลาท่านแต่ง ให้บอกไปด้วยว่า จู่ๆเจ้าตัวสีน้ำตาลลายทาง หรือเจ้าแมวสีน้ำตาล อะไรแบบนี้ คนอ่านจะได้จำได้น่ะค่ะ ว่าแมวมีสีน้ำตาลนะ แล้วจะได้นึกภาพออกง่ายขึ้น

ทั้งนี้ก็แล้วแต่ท่านไรท์เตอร์จะพิจารณาค่ะ

โดยรวมแล้วท่านบรรยายดีมากๆ ภาษาใช้ได้ ถือว่าดีเยี่ยมเลยทีเดียว ไปเจอจุดหนึ่งสงสัยพิมพ์ผิด ท้าวคาง<<< เท้าคางน่อ

น่ารักดีค่ะ แมวๆ 555+ ชอบตอนโคโนกะกลิ้งไปมา ฮาดี

[SnooPy]

ไม่ควรนักที่จะใช้ตัวเลข 2 <<< ตอนที่เขียนก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะใช้เป็นตัวเลขเลยดีรึป่าว รึจะใช้ตัวหนังสือดีไปๆมาๆใช้ๆไปเตอะคงไม่เป็นไร เพราะจิงๆก็ไม่รู้ว่าเขาเขียนกันยังไง = =

เวลาที่มีตัวละครเป็น กษัตริย์ หรือ เป็นองค์หญิง หรือเป็นอะไรก็ตามที่เป็นเชื้อพระวงศ์ จำเป็นที่จะต้องใช้ราชาศัพท์ประกอบ <<< จำเป็นจริงๆหรอ (กำ นู๋งานหนักแว้วแบบนี้ เพราะแค่คำปกติ ประโยคทั่วๆไปกว่าจะสันหาคำมาลงได้ก็แย่แล้ว - -”) เอาเป็นว่าจะพยายามแล้วกัน ผิดถูกยังไงก็ติได้ค่ะ

ส่วนแมวสีอะไรนั้น ที่ไม่ได้บรรยายเพราะคิดว่าเคยบรรยายไปในตอนต้นๆแล้ว อย่างเซ็ตจังไว้ทรงผมแบบไหน สีนัยน์ตา สีทรงผม ลักษณะ ฯลฯ จะเห็นว่าเราบรรยายไว้ในตอนต้นๆส่วนตอนหลังเราใส่แค่ชื่อ เซ็ตซึนะ ไม่ก็นักดาบเลย เพราะกลัวว่าหากบรรยายซ้ำไปซ้ำมากลัวคนอ่านจะเบื่อเลยตัดทิ้ง (แต่ก็นะ เซ็ตจัง ถึงไม่บรรยายรีดเดอร์ก็รู้ว่าลักษณะเป็นไง ส่วนตัวละครใหม่ๆเราก็ไม่ได้คิดถึงเหตุผลตรงนั้นมันก็เลยออกมาอย่างที่คุณว่า)

โคโนะจังตอนแรกเราจิ้นให้มีสีขนเป็นสีน้ำตาลเข้มทั้งตัวเหมือนแมวพันธุ์ 'ศุภลักษณ์' แต่พอนัทจังทักเรื่องลาย อื่ม…งั้นเราขอเปลี่ยนใหม่เป็นสีน้ำตาลอ่อนออกไปทางเทาเล็กน้อยลายทางสีน้ำตามเข้มแล้วกัน ส่วนตอนที่เขียนไปแล้วเด๋วว่างค่อยไปนั่งแก้ (ซะงั้น)

ท้าวคาง << ไม่ได้พิมพ์ผิดนะ ตั้งใจพิมพ์ เพราะไม่รู้ ท้าว รึ เท้า ถูก พอท่านแนะมาก็ไปเปิดดิก….. (<<<จาไปบอกเขาทะไมว่าเอ็งโง่เนี่ย - -)

ขอบคุณค่ะ สำหรับคำแนะนำ



มาคราวนี้มิได้จะมาแปะตอนใหม่ แต่เอารูป แมว มาแปะแทน ใครรออยู่ก้อ…รอต่อปายยยย (/me เผ่นล่ะ) และก้อคราวนี้อาจจะหาย (หัว) ไปอีกนานเพราะต้องเขียนงานส่งอาจารย์ ขออภัยด้วยค่ะ



^
^
^
ตัวนี้ให้เป็น โคโนะจัง (ที่มา)

[Rand_Kung]

อ๊างงง แมวแบ๊ว...แพ้แมว...

...อยากเลี้ยงแมวอ่า...ฮิเม้~~~~

me/เพ้อแมวชั่วคราว ทำให้ไม่สามารถพิมพ์คอมเมนท์ให้เข้าที่เข้าทางได้

[SnooPy]

หึหึหึ หายหน้าไปปามาน 2 ปี 5555 <<< ยังมีหน้ามาหัวเราะ

ยังจำกันได้ไหม ไม่เจอตั้งนาน.... <<< แกเป็นคายฉันไม่เคยรู้จัก แล้ววันนี้มาทำลิงอะไรล่ะ

คือ...จามาบอกว่าข้าพเจ้าแอบหนีไปแต่งเรื่องอื่นมาอ่ะ ใช้ชื่อ ต.เต่า ลองจิ้มอ่านกันดูนะ
http://www.comeon-bo...f.php?WID=17241

เคยลืมพาสเวิร์ดไปเลยไม่ได้เข้ามาอ่ะ แต่ลองใส่ดูสองทีมันดันถูกเลยเข้ามาโพสได้ ^ ^


ว่าแต่จะมีใครสนใจอ๊ะป่าวเนี่ย <<<< ไม่มีใครสนแกหรอก ชิ่วๆ <<< T T