62 replies to this topic

[CookiE◘ChocO]

A SKY : แผนป่วนก๊วนอลเวง

ตอนที่1:: A SKY



ณ รร.มาโฮระ บริเวณหน้าโรงเรียน ที่กำลังมีนักเรียนเดินกันขวักไขว่ บางคนยังคงหาวหวอดๆ และบางกลุ่มเดินคุยกันอย่างเฮฮา แต่จู่ๆก็พากันหลีกทางให้กลุ่มผู้หญิง 4

คน ที่เดินเข้ามาอย่างร่าเริง


“ฮ้า สบายจริง ^o^” หนึ่งในสี่คนกล่าว พลางบิดขี้เกียจ

“จริงสิ โคโนกะ ท่านผอ.ให้พวกเราเป็นกรรมการนักเรียนนี่?” ผู้หญิงผมสีม่วงหันมาถามอย่างเป็นกันเอง

“จริงอ้ะ โนโดกะ?? (‘ ‘)” อีกฝ่ายตาเบิกกว้างอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

“แล้วนี่เธอไม่รู้อะไรเลยรึไงเนี่ย..เป็นหลานภาษาอะไร” สาวผิวแทนร่างสูงหันมาบ่น

“ภาษาญี่ปุ่นไงมานะ..อ่า...สำนึกผิดแย้วก้ะ - -“” ” คนตอบที่ตอบกวนๆหน้าซีดเมื่อเห็นคนถามเตรียมมะเหงกเธอ ก่อนหันไปสนใจคนข้างซ้ายเธอ

“อายากะจังเป็นอะไร ไม่พูดเลย ( ‘ ’ ) ” สาวผมช็อกหันไปถามคนข้างๆเธอ

“ง่วง...น่ะ....ค่ะ” สาวผมทองที่ตาปรือๆ หันมาตอบเนิบๆ และยังไม่วายหาวให้คนถามดูอีก - - *

.....................

.....................

.....................

.............................

.............................



แต่ทันใดนั้นเอง!!!!!!

………………………

……………………..

………………………




“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เสียงกรี๊ดกระหึ่มดังไปทั่ว จนอายากะหายง่วงในทันที

“อะ..อะไรอ้ะ OAO” สาวผมช็อกตะลึงก่อนหันไปทางต้อนตอของเสียง....หน้าโรงเรียน!!!

“มีคนสี่คนอยู่ในวงล้อม” สาวผมแทนลงทุนล้วงกระเป๋าหยิบกล้องส่องทางไกล (สมัยนี้เค้าไม่ใช้แล้วเจ๊ - -*)

“เจ้าพวกนั้นแน่ๆ” อายากะรีบลากทั้งสี่คน มาหลบบริเวณหลังพุ่มไม้

“ใครอ่ะ” ทั้งสามคนพร้อมใจกันถามอายากะ

“ A SKY” อายากะตอบ แต่ยังคงจ้องไปยังฝูงคน ทันใดนั้นสาวๆก็จ้องไปยังฟ้า ก่อนจะมีคนสี่คนวิ่งออกมา

“นั่นไง ออกมาแล้วๆ” โคโนกะชี้ไปยังสี่หน่อที่วิ่งแบบเอาเป็นเอาตาย ผมสีส้มหนึ่ง สีดำหนึ่ง สีม่วงหนึ่ง สีเขียวหนึ่ง

“อาสึนะ เซ็ตซึนะ ยูเอะ คาเอดะ” อายากะไล่ชื่อเป็นคนๆ

“อายะจังรู้จักเหรอ” โคโนกะหันมาด้วยท่าทีสนใจ

“พอจะรู้จักค่ะ” อายากะพูดจบก็นำทั้งสามคนไปที่แหล่งกบดาน?



........



“คลิ๊ก?” เสียงของเม้าส์ดังขึ้นสี่ห้าครั้ง ก่อนจะปรากฏภาพอะไรบางอย่างบนโปรเจ็คเตอร์ (ถูกป่าวหว่า - -)

“กลุ่มที่เราเห็นเมื่อเช้านี้คือ A SKY พวกเค้าเป็นคนดังของโรงเรียนเลยค่ะ ” อายากะมีสีหน้าชื่นชมทันทีที่เอ่ยจบ

“จริงอ้ะ” ทุกคนอุทาน

“ส่วนชื่อกลุ่ม..นำชื่อขึ้นต้นในภาษาอังกฤษมาตั้ง...A อาสึนะ S เซ็ตซึนะ Kคาเอดะ Yยูเอะ” อายากะอธิบายอย่างผู้เชี่ยวชาญ

“อ่อ....” ตอนนี้ทุกคนเริ่มเข้าโหมดเอ๋อ

“นอกจากหน้าตาที่ดีเลิศ..พวกเค้าเก่งทางด้านการเรียน กีฬา และ กิจกรรม ยกเว้นอาสึนะที่ไม่เก่งด้านการเรียน” อายากะยังคงพล่ามต่อไป

“อ่อ...” ทุกคนยังคงตอบเช่นเดิม แต่ในใจนี่สิ..“นี่นะ พอรู้จัก - -*”

“และต่อไปจะเป็นรูปของทุกคนค่ะ” ว่าจบอายากะก็คลิกต่อ - -

“เฮือกกกกก -///////-”........... (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ..จิ้นดูสิ =w=)

“ป...ป....ป...ปะ..ไปเถอะ จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว” มานะตะโกนทันทีก่อนวื่งออกไปคนแรก

“อื้อ >_<” ทุกคนวิ่งตาม



____________________ณ ห้องเรียน______________________


“โฮ่ ตาลาล๊า ว้าว ฮ่าๆๆ แซ่ดๆๆๆ” เสียงดังไปทั่วในห้องๆหนึ่ง หน้าห้องมีป้ายว่า 4-A

“อ่าทุกคนครับบบบบบ >_<” เนกิร้องให้ทุกคนหันมาสนใจในสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้ (เรียกร้องความสนใจ 5555)

“เรามีนักเรียนที่ถูกย้ายมาที่ห้องเราครับ มีคนสี่คนนะครับ เชิญเลยครับ”เนกิเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปที่ประตู

“ตึกๆๆๆ” เสียงรองเท้าเดินเข้ามาเป็นจังหวะ


สี่คนนี้คือ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


....................

....................
______________จบ.______________ - -*

[Person.Lonelies]

โอ้..... อยากรู้จังว่ารูปที่เห็นมันเป็นยังไง

[someone]

ชอบชื่ออ่ะ คิดได้แจ๋ว เอาชื่อสี่คนมารวมกันพอดี 555+

แถมชื่อเก๋ซะด้วย+คู่วายพอดี

น่าติดตามจะรอตอนต่อๆไปนะ

[Rand_Kung]

A SKY...

ช่างคิดแฮะ...สุดยอด...

แต่...เซ็ตจังเนี่ย...ผมดำมันเป็นเงาประกายวิ้งค์นะครับ

ไม่ใช่สีน้ำเงิน!!!

[CookiE◘ChocO]

แก้ให้แล้วค่ะอย่าไปใส่ใจค่ะ คนแต่งมันตาบอดสี - -"

[Sakurazaka Kaoru]

me/ เจ็บใจอ่ะ... มีคนเล่นมุข 4-A ไปแล้ว..

A Sky ชื่อเท่และกินขาด

งานนี้มีวายแหงๆ เหอๆๆๆ

[CookiE◘ChocO]

ตอนที่ 2 :: การพบ...พาล???






“ว้าว A SKY นี่ หล่อจัง ทำไมเนกิคุงไม่หล่อแบบนั้นบ้างนะ!!~~” มากิเอะตาลุกวาวทันที เบื้องหน้าของเธอมีบุคคลสี่คน

ที่มีชื่อแก๊งค์ว่า “A SKY” สาวร่างสูงสี่คนยืนยิ้มอย่างเป็นมิตร



“เอาล่ะครับ เชิญแนะนำตัวได้เลย” เนกิผายมือให้



“เอ่อ คางุระซากะ อาสึนะ ค่ะ” ผู้หญิงหน้าหวานผมสีส้ม ดวงตาสองสี เข้ากับผมซอยสั้นที่ด้านหน้าปัดเป๋ไปทางขวา

ขยับมาข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนกล่าวแนะนำตัว



“อาสึนะเหรอ” เสียงโรบอทน้อย?? นามว่าชาช่ามารุเอ่ยเบาๆ แต่ก็ไม่วาย???....

“เนกิตกกระป๋องกระเด็นไปไหนแล้วล่ะ..ไม่สนแล้วหรอ” แวมไพร์ร้อยปีที่ยังไม่ยอมตายนี่เอง (อ๊าก ช่วยด้วยยยย)


“อาสึนะ หัวหน้าแก๊งค์ใช่มะ” โคโนกะหันไปสุมหัวกับอยากะ

“ค่ะ” อายากะหันไปก่อนมองรายต่อไปราวกับจ้องจะกิน????....



“ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ” เสียงทุ้ม มาจาก เจ้าของผมซอยรากไทรสีดำที่มัดไว้ท้ายทอยปล่อยจอนยาวออกมา นัยน์

ตาสีรัตติกาลฉายแววขี้เล่น เกาหัวและขยิบตาข้างซ้ายฉีกยิ้มกว้างดูน่ารัก (น่ากิน??)



“หืม เซ็ตซึนะ O_o” เอวาทำหน้าสนใจนิดๆ.....นิดๆ....มั้ง

“ท่านนากิตกกระป๋องไปไหนแล้วล่ะคะ มาสเตอร์” ชาช่ามารุตอกกลับบ้าง (ทีใครทีมัน หึๆๆๆๆ)

“ตกไปที่พัฒพงษ์...เย้ย..เจ้าหุ่นยนต์บ้า เดี๋ยวปั๊ดจับชำแหละ” เอวาที่ที่เพิ่งรู้ตัวหลังจากจ้องเหยื่อ??..ก็หันมาคาดโทษ



“เซ็ตซึนะ รองหัวหน้าใช่มะ” โคโนกะหันไปถามอายากะ แต่ทว่า.....

“กรี๊ด น่ารักมากค่า” อายากะตาลุกวาวมองเซ็ตซึนะอย่างชื่นชม

“เอ่อ - - ”



“นางาเซะ คาเอเดะ ฮะ” ร่างสูงเจ้าของผมสีเขียวซอประบ่าอย่างเท่ นัยน์ตาสีเดียวกับผมฉายแววเจ้าชู้และเจ้าเล่ห์

ยิ้มก่อนจะเหลือบไปมองสาวผิวแทน แต่พอเจอสายตาอาฆาตของผู้ถูกจ้องถึงกับหลบสายตาแทบไม่ทัน



“ทำไมเจ้านั่นตาตี่จัง ชาช่า” เอวาจ้องไปอย่างสงสัย

“กรรมพันธุ์มั้งคะ” ชาช่าตอบ แต่แม่พระคุณยังจ้องไปที่อาสึนะอย่างไม่วางตา



“ชั้นจะฆ่ามัน - -* ” มานะบ่นงุบงิบ

“อ่า ทำไมหรอ” โนโดกะหันมาถาม

“จ้องมาทำแป๊ะอะไร!” มานะหยิบปืนขึ้นมา !!!!

“แว๊ก คุณมานะใจเย็นๆค่ะ ใจเย็นๆ” โนโดกะรีบปรามเพื่อนสาวเธอ ก่อนจะเปิดคดีฆาตกรรมซะก่อน



“อายาเซะ ยูเอะ” เสียงๆนั้นหยุดให้โนโดกะหันมา เจ้าของผมสีม่วง กับผมซอยที่ตรงปลายถูกผูกเป็นจุกเล็กๆไว้ นัยน์ตาสีม่วงฉายแววอ่อนโยน มือข้างหนึ่งถือหนังสือเล่ม

บางๆ สัณนิฐานว่าเป็นเล่มโปรดของเจ้าตัว



“ฮ้า.....O////O” โนโดกะนิ่งไปทันที ทำให้มานะเริ่มแซว

“ว้า คุณครูเนกิตกกระป๋องแล้ว ยัยโนโดกะไปชอบใครไม่รู้” มานะแกล้งพูดลอยๆ ซึ่งมันได้ผล

“ม...ไม่....ช.ช.ช.ชะ...ใช่นะ >_<” โนโดกะติดอ่าง แต่ด้วยคำว่า “ใช่นะ” มันได้ยินชัดจริงๆ - -

“อ๋อ หรอ แล้ว ’ ใช่นะ ’ ล่ะ จะเน้นไปทำไม - -+“ นอกจากฝีมือการนับเงินที่มองปราดเดียวก็รู้แล้ว ยังมีหูที่ดีทีเดียว - -+

“อ่า มัน ต.ต...ตต...ต..ติดอ่าง!!!” โนโดกะเริ่มจนปัญญาแก้ตัว

“งั้นก็แล้วไป ฮ่าๆๆ” มานะหัวเราะเต็มที่



“ที่โต๊ะสองตัวท้ายหลังกลุ่มของคุณอายากะจะเป็นที่นั่งของพวกคุณครับ” เนกิชี้ไปที่โต๊ะยาวสองตัวหลังโต๊ะของอายากะที่นั่งกับโคโนกะ ทันใดนั้น เหล่าสี่หน่อ A SKY ก็

ชุมนุมกันอยู่ซักครู่ ก่อนจะเดินมา อาสึนะและเซ็ตซึนะนั่งโต๊ะตัวแรก ซึ่งโต๊ะข้างหน้าจะเป็นโต๊ะของอายากะ อาสึนั่งตรงอายากะ และเซ็ตซึนะนั่งตรงโคโนกะ ส่วนคาเอเดะ

กับยูเอะนั่งโต๊ะตัวที่สอง



“สมใจอยากเลยสินะ อายากะ - -+” โคโนกะเหล่ตามองอายากะที่จ้องเซ็ตซึนะราวกับไม่เจอกันมาพันๆปี - -*

“สวัสดีค่ะ เพิ่งย้ายเข้ามาเหรอคะเนี่ย” อายากะเปิดซิงคุยกับเซ็ตซึนะทันที

“อ่า ใช่แล้วล่ะ ^^” เซ็ตซึนะหันมายิ้มให้ แต่มันไม่ใช่แค่อายากะเท่านั้นที่ละลาย โคโนกะก็ละลายไปด้วย

“โถ่ เซ็ต..แกระวังโดนเต๊าะด้วยละกันนะ” อาสึนะหันไปพูด

“หวงเพื่อยังกะหมาหวงก้าง ชิ” อายากะคิดในใจ ก่อนจะไม่สนใจ

“เอ้า ให้” เซ็ตซึนะเอาอะไรบางอย่างให้กับโคโนกะ โคโนกะรับมาอย่างเขินอาย แต่พอแบมือเธอถึงกับต้องกรี๊ด





“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แมลงสาบ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด” โคโนกะลุกขึ้นไปยืนบนโต๊ะ อายากะก็ลุกขึ้นด้วย ก็ที่เสียงกรี๊ดของทั้งสองจะส่งผลให้ลุกกันทั้ง

ห้อง...ยกเว้นเจ้าตัวแสบที่นั่งขำก๊ากอยู่ ส่วนอีกสามไม่รู้เรื่องราว



“หนอย..แกล้งกันนี่อีตาลิง” โคโนกะที่ลงจากเก้าอี้หันมามองอย่างโกรธๆ แต่รู้สึกเจ้าของสรรพนามใหม่จะฉุนกับคำว่าลิง

“นี่เธอเรียกชั้นว่าลิงเหรอ - -* ” เซ็ตซึนะลุกขึ้นซึ่งมันก็แสดงถึงความสูงทันที...เซ็ตซึนะสูงกว่ามาก -.-

“ใช่..แล้วจะทำไม” โคโนกะเงยหน้ามองร่างสูง

“หนอย..ยัยเตี้ย” เซ็ตซึนะงัดคำที่โคโนกะไม่ปรารถนาที่จะได้ยินขึ้นมา แน่นอน มันแทงจึกเข้าใจเธอเต็มๆ

“กรี๊ด เธอว่าชั้นว่าเตี้ยงั้นเหรอ อีตาลิง!!!” โคโนกะปรี๊ดแตกจนหมดมาดคุณหนูอ่อนหวานอีกต่อไป

“ใช่จะทำไมล่ะ ยัยเตี้ยๆๆๆๆๆ” เซ็ตซึนะย้ำคำไปเรื่อยๆ โคโนกะก้มหน้า

“กรี๊ด บ้าที่สุดเลย!!!!” โคโนกะผลักเซ็ตซึนะก่อนร้องไห้วิ่งออกจากห้องไป



...........................เงียบ


...................................ยังเงียบ.


...............................................เงียบมาก.


.............................................................เงียบสุดๆ - -




“อ่า.....” อาสึนะลุกขึ้น

“ว่าแรงไปป่าว พวก”

“ไม่เห็นจะแรงตรงไหน ยัยนั่นมันเตี้ยจริงๆนี่” เซ็ตซึนะพูด แต่สีหน้าแสดงอาการเป็นห่วง

“ไม่แรงป๊ะแกสิ เค้าเตี้ยจริง แล้วแกจะไปตอกย้ำทำซากไร” คาเอดะตบหัวเซ็ตซึนะหนึ่งที

“ชั้นว่า แกไปขอโทษเค้าเหอะ” ยูเอะกล่าวสั้นๆ

“อะไรกัน นี่ไม่คิดจะสนับสนุนชั้นบ้างเลยนะพวกแก - -+” เซ็ตซึนะทำหน้าแหย

“เออ” เสียงสั้นๆของสามคน ทำเซ็ตซึนะเถียงไม่ออก


“เอาวะ......ก็ได้” เซ็ตซึนะเกาหัว





ตอนต่อไป.........................ฉากง้อ โคโนเซ็ตซึทั้งตอน!!! >_<

[Person.Lonelies]

เฮ้ย....
ทำไมเซ็ตจังร้ายอย่างนี้~!

(อ้อ เพิ่งรู้นะว่าคาเอเดตาตี่เพราะกรรมพันธุ์ เหอๆ)

[ปราศจากหัวใจ]

555+~>w< ชอบพะย่ะค่ะ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

เนกิตกไปไหนแล้วไม่รู้~

อ้ากกก !!!!!!ท่าทางเอวาจังจะ ปิ๊ง เซ็ตจังแล้ววววว>w<`

มาต่อไวไวเน้อ!~~~~~~~~~

[✪ クロウタドリ]

55555555+ โอ็ย~~~ 5555+ แน่นอนแมลงสาบ (ของเล่น) รู้สึกจะโดนบ่อยด้วยดิ....

แต่เซ็ตสึนะขี้เล่นเกินไปแล้ว 55555+ (จิ้งจกก็โดนมาแล้วด้วย...พอเพื่อนมันโยนมาถีบโต๊ะตัวเองล้มเลย -*-ปล.เพื่อนมันโยนมาบนดต๊ะแล้วอ่านหนังสืออยู่)

นากิตกไปไกลเลย 555+ (จำได้ว่า..เซ็ตสึนะสูงกว่าโคโนกะนิดเดียวเอง...)

[พ่อหมี]

เซ็ตจังใจร้ายอ่ะ !
รีบๆมาต่อนะค้าบ

[someone]

ขำ 55555+ เนกิตกกระป๋อง ฮาาาาาาาาาา

เปลี่ยนเป็นคู่ KS ที่ทะเลาะแรงแทน AA ไปแ้ล้ว~

[CookiE◘ChocO]

มาอัพแล้วน่อ แต่งอีกตอนอยู่ มันคงจะอัพเร็วมาก >_< (แล้วฟิคเก่าแกล่ะ)
ตอนที่ 3 :: ปฎิบัติการง้อของเซ็ตซึนะ!!!!! [1]



“อยู่ไหนเนี่ย เฮ้อ” เซ็ตซึนะที่วิ่งหาโคโนกะมาสองชั่วโมงเต็ม ยืนหน้าละห้อยถอนหายใจถึงเรื่องที่เถียงแพ้...เธอจำมันได้แม่น....

........................นึกถึงความหลัง.........................




“ถ้าง้อไม่ได้แกก็ไม่ต้องเข้าห้อง ห้ามเข้าเอฟสตรีท เข้าใจ๊???” อาสึนะยิ้มยิงฟัน

“นั่นมันบังคับกันนี่...ชั้นเป็นเพื่อนแกนะเฟ้ย T^T” เซ็ตซึนะอุทรณ์

“แล้วไม่ต้องเข้าบ้านด้วย เพราะชั้นจะโทรไปบอกแม่แกเรื่องนี้แล้ว” คาเอเดะก็ไปด้วยคน - -+

“โถ่.....ชั้นง้อไม่เป็นนี่หว่า” เซ็ตซึนะเบ้ปากกลอกตาไปทางอื่น

“ชั้นก็จะไปฟ้องพ่อแกด้วย เอามั๊ยล่ะ??” ยูเอะที่ยืนอ่านหนังสืออยู่นานก็พูดขึ้น

“อย่านะ ขอร้องล่ะ พ่อน่ะ..ถ้าเป็นเรื่องนี่ล่ะก็ ไอยูนางินี่ได้โดนใช้งานแน่ T^T ” เนื่องจากว่า..พ่อเซ็ตซึนะโหดสุดๆ(ในสายตาของเจ้าตัว)
ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงหูพ่อเธอละก็......เหอๆ..เหอๆๆๆ - . -“ (นึกดู ภาพเซ็ตซึนะโดนไล่ฟันน่ะ - -)


“ก็ได้ งั้นแกต้องไปง้อ..ตกลงมั๊ย” อาสึนะตบหัวเซ็ตซึนะ

“เจ็บนะเฟ้ย” เซ็ตซึนะเริ่มทำหน้าเหมือนอยากตาย “ใครจะไปอยากง้อยัยเตี้ยกันเล่า..”

“โอเค...ไปได้” อาสึนะดันเธอออกจากห้องแล้วปิดทันที

“โถ่เว้ย บ้านก็กลับไม่ได้ ไม่ง้อก็ได้โดนพ่อไล่ฆ่ากันพอดี T^T” เซ็ตซึนะเดินต่อไปเรื่อยพลางคิดว่าโชคดีที่สาวๆยังเรียนกันอยู่...

ไม่งั้นเธอคงได้วิ่งหนีก่อนได้ง้อเป็นแน่ - -“


“เฮ้อ ชีวิต....- -“ ” เซ็ตซึนะเดินไปเรื่อยๆ ......แต่ทางอีกมุมนึง


..................................


“ฮึ่ย..ฮึกๆ..หนอยเจ้าลิงบ้า..ว่าชั้นว่าเตี้ยได้ไงกัน ” เสียงใสๆปนสะอื้นตะโกนลั่นบสถานที่แห่งนึง พื้นที่กระเบื้องสีขาวสะอาด มีกำแพงตาข่ายเหล็กกั้น

อยู่ที่ขอบทั้งสี่ด้าน ลมพัดเย็นสบาย....แต่จิตใจของสาวน้อยผู้นี้กลับว้าวุ่น

“แล้วทำไมไม่มาง้อนะ ฮึ่ย..ฮึก...เชอะไม่ง้อก็ไม่ต้องง้อ..ชั้นจะอยู่บนนี้กว่าจะขึ้นมาง้อแหละ” สาวผมช็อกนั่งกอดเข่ารอต่อไป......


...................................


“เป็นไง...โทรติดมั๊ย” สาวผิวแทนหันมาพูดกับสาวผมทอง

“ไม่ติดเลย...สงสัยจะปิดเครื่องน่ะ” อายากะมีสีหน้าเป็นห่วงเพื่อนสาวของเธอ

“เฮ้อ..โคโนกะเป็นประเภทไม่ง้อก็จะงอนอยู่อย่างนั้นจนกว่าจะง้อซะด้วย” โนโดกะพลางถอนหายใจ

“พวกเราขอโทษแทนเจ้าเซ็ตซึนะด้วยนะ” อาสึนะยิ้มน้อยๆ

“เชอะ...ขอโทษแล้วมันได้อะไรล่ะ” อายากะเชิดหน้าหนี

“เอาน่าๆ..ยังไงๆ..ไอเซ็ตมันก็ต้องง้อได้อยู่แล้ว” อาสึนะยกมือสองข้างเหนือศรีษะน้อยๆพลางยิ้มแห้ง

“ให้มันจริงละกัน - -+” มานะว่าพลางถูกระบอกปืน อาสึนะ คาเอเดะและยูเอะหน้าซีดทันที

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะง้อได้ก็ดีแล้วค่ะ...ห่วงแต่เรื่องจะอดข้าวนี่ล่ะซิ..ใกล้พักกลางวันแล้วด้วย” โนโดกะมีสีหน้ากังวล

“ไม่เป็นไร ซื้อเก็บเผื่อไว้ให้ก็สิ้นเรื่องแล้วล่ะ” ยูเอะยิ้มบางๆให้

“อ..อะ..อ่า...ค..ค่ะ O///O” โนโดกะหน้าขึ้นสีจนแทบจะเป็นลม....


............................


“ฮ้า อยู่ดาดฟ้าจริงๆแฮะ” เซ็ตซึนะที่แง้มประตูดาดฟ้าแอบดูอยู่จึงเดินเข้าไป

“หืม ใครน่ะ” โคโนกะหันไปมอง

“เห...เจ้าลิง” โคโนกะมีสีหน้าประหลาดใจ เธอล็อกประตูแล้วนี่!!!!! (มิน่าล่ะ..มันถึงง้อไม่ได้ - -*)

“ดูถูกชั้นไปหน่อยแล้วมั้ง” เซ็ตซึนะขยิบตาแล้วชูกิ๊บลวดให้ดู ก่อนยิ้มกว้าง

“หนอย...เชอะ..โดนบังคับให้ง้อมาล่ะซิท่า - -+” โคโนกะพูดแทงใจดำเธอเต็มๆ

“เออ...ช่างเถอะน่า แต่เธอต้องลงไปข้างล่างกับชั้น” เซ็ตซึนะตีหน้าแห้งก่อนเข้าประเด็น

“ไม่ง้อ ชั้นก็ไม่ลง~~ (v__,v)” โคโนกะเชิดหน้าไปทางอื่น

“เฮ้อ ทำตัวเป็นเด็กไปได้ ลุกแล้วไปกับชั้นเดี๋ยวนี้” เซ็ตซึนะฉุดมือโคโนกะขึ้น

“ม่ายยยย...นายไม่ง้อ ชั้นก็ไม่ลง ไม่ลงเด็ดขาดดดด” โคโนกะสะบัดมือ ออกก่อนวิ่งหนี

“หนอย..หนีเรอะ” เซ็ตซึนะวิ่งไล่

“แบร่ แน่จริงก็จับเด้” โคโนกะที่วิ่งนำหันมาแลบลิ้น

“หึ...ดูถูกนักดาบชินเมริวสุดหล่อซะแล้ว..ฟึบ” จู่ๆเซ็ตซึนะก็หายไปจากที่ตรงนั้น

“อ่าว..หายไปไหนละ...ว้าย” โคโนกะที่หันไปมองพอหันมาก็เจอเซ็ตซึนะเสียแล้ว

“ฮ่าๆ หนีไม่พ้นแล้วน้า” เซ็ตซึนะฉีกยิ้มกว้างแบบเด็กๆ

“หนอย...ไม่มีทางงงง” โคโนกะหันหนีวิ่งไปทางอื่น

“หนีเรอะ ถ้างั้น...แฮ่ๆๆ...เคเค แกเตรียมตัวนะ....3...2...1...ยิงงงงง” เซ็ตซึนะขว้างอะไรบางอย่าง มันไปขวางทางโคโนกะพอดี

“ก.....กรี๊ดดดดดดดด ตุ๊กแก กรี๊ดดดดดดดดดด ว้าย” โคโนกะที่เห็นตุ๊กแกก็วิ่งเต้นเป็นเจ้าเข้า ดั๊นสะดุดขาตัวเองล้ม

“หวา ซวยแล้วไง =A=”เซ็ตซึนะที่เห็นโคโนกกะล้มก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการ

“โอ้ย...ขาแพลงซะแล้ว” โคโนกะบ่นอุบ ก่อนลูบตาตุ่มเธอ

“ขาแพลงล่ะสิ...มานี่” เซ็ตซึนะช้อนตัวโคโนกะขึ้น คนถูกอุ้มถึงตัวหน้าแดง

“เพราะนายนั่นแหละ...ไอ้ตุ๊กแกบ้าของนายนั่นแหละ” โคโนกะโทษเซ็ตซึนะ

“น่าๆๆๆๆ ช่างมันเถอะ...แหละอีกอย่างเจ้านั่นชื่อเคเค..ไม่ใช่ตุ๊กแกบ้า” เซ็ตซึนะก็เดินลงบันไดมาเรื่อยๆ

“แล้วทำไมต้องอุ้มแบบนี้อ้ะ ขี่หลังดีกว่าเยอะ” โคโนกะบ่น แต่เธอกลับซบอกคนตรงหน้าซะนี่ (การกระทำกับคำพูดให้มันตรงๆกันหน่อยนะ - -*/คนแต่ง)

“เอาน่า ช่างมันเถ๊อะ ฉันหิวจะตายแล้วเนี่ย..นี่ก็พักกลางวันแล้ว”เซ็ตซึนะก็ยังคงเดินต่อไป

“เห....ปล่อยชั้นลงเดี๋ยวนี้” โคโนกะที่ได้ยินเข้าก็ถึงกับดิ้นให้คนที่อุ้มเธออยู่ปล่อยเธอลง

“อ่าว ทำไมล่ะ” เซ็ตซึนะยังคงไม่ยอมปล่อย

“นี่นายไม่คิดอะไรเลยรึไง ห๊า...สาวๆที่คลั่งพวกนายทั้งโรงเรียนน่ะ ถ้าเห็นชั้นโดนนายอุ้มอยู่...มีหวังชั้นได้โดนสาวๆในสต๊อกนายจับบูชาแน่ๆ =[]=”

“ก็ดีนะ” เซ็ตซึนะพูดติดตลก แต่ดูเหมือนโคโนกะจะไม่ตลกด้วย

“บูชายัญน่ะสิไม่ว่า!!! *=[]=”โคโนกะว่าจบก็ ทั้งดิ้นทั้งทุบไหล่คนตรงหน้ารัว แต่คนตรงหน้าเธอกลับเดินไปเรื่อยก่อนจะหยุดหันมามองหน้าเธอ

แถมยังเอาแต่ยิ้มอีกต่างหาก......

“.....” เซ็ตซึนะยิ้มพลางมองคนตรงหน้า เหมือนลูกแมวจริงๆเล๊ย =w=

“ม...มองอะไรของนาย” โคโนกะมองคนตรงหน้าที่จ้องเธอไม่วางสายตาซักที

“เธอนี่....น่ารักดีเหมือนกันเนอะ ^^” เซ็ตซึนะยิ้มร่า

“น...นี่นายเมาอะไรรึเปล่าเนี่ย =//////=” โคโนกะหน้าแดงจนทำอะไรไม่ถูกก่อนจะก้มหน้ามุดไม่พูดอะไรอีกเลย

“เงียบอย่างนี้น่ะดีแล้ว^^” เซ็ตซึนะเดินจนถึงโรงอาหาร!!!!!!!!!!!!!

“เฮือก - - ” โคโนกะกวาดสายตาไปยังรอบๆอย่างหวาดกลัว ก่อนนึกในใจ..."แดนประหารชัดๆ T^T"

“แค่ผ่านโรงอาหาร...ทำหน้ายังกะเจอผี” เซ็ตซึนะยิ้มน้อยๆก่อนเดินต่อ

“เพชฌฆาตชัดๆ T^T” โคโนกะรำพัน

“ตึก...ตึก...ตึก...” เสียงรองเท้าที่กระทบเป็นจังหวะที่ส่งผลให้สาวหันมามองบุคคลที่กำลังก้าวผ่านโรงอาหาร..จะดีกว่านี้...

ถ้าไม่มีคนที่ถูกอุ้มอยู่ด้วย

.............


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด เซ็ตคุงนี่ใครมาด้วยน่ะ โคโนกะนี่เอง ว้ายไม่ยอม กรี๊ดดดดดดดดดด” ทันใดนั้นทั้งโรงอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงกรี๊ด

“ไงอาสึนะ..ชั้นพามาแล้วนะ” เซ็ตซึนะยิ้มร่าก่อนั่งวางโคโนกะไว้ข้างๆ และนั่งลง

“อยู่ข้างๆชั้นไว้...ไม่งั้นเธอได้เจอเพชฌฆาตจริงแน่ๆ - -+” เซ็ตซึนะกระซิบเบาๆ แต่ส่งผลให้สาวๆมองโคโนกะด้วยสีหน้าจะกินเลือดกินเนื้อ

“ไม่ต้องบอกชั้นก็รู้น่า..เรื่องอะไรเล่าที่ชั้นกลับกลุ่มก่อน ชั้นยังต้องไปห้องพยาบาลอีก และถ้าไม่มีนายชั้นได้ตายไม่ลงหลุมแน่ T^T” โคโนกะบ่น
ก่อนจะรำพันในใจ “นี่มันโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ยยยยยย T^T”




*******จบ.*********


,มันยังไม่จบเพียงเท่านี้.....ความพินาศของเธอยังไม่จบแค่นี้ โคโนเอะ โคโนกะ -.-“

[Person.Lonelies]

"..ดูถูกนักดาบชินเมริวสุดหล่อซะแล้ว.."

แหมๆ เซ็ตจัง....อ้อ ไม่ซิ เซ็ตคุง

หลงตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย

[Rand_Kung]

จากเท่าที่ดู...ยูเอะนิสัยดีสุดรึเปล่าเนี่ย

me/เริ่มเปลี่ยนมาหลงยูเอะ

[ssn]

เฮ้อ~ เข้าเว็บนี้ได้ซะที่
ขอพูดว่า โดดดดมากเรื่องนี้ ^w^b

[CookiE◘ChocO]

แปะเล่นๆ ยั่วคนอ่านตรงท่อนท้าย สั้นไปหน่อย มันเกิดจากความคึกคะนองของคนแต่ง -.-



ตอนที่ 4 :: ปฎิบัติการง้อของเซ็ตซึนะ!!!!! [2]

“อืม....เฮ้อ - -” โคโนกะที่นั่งอยู่ข้างๆเซ็ตซึนะเองก็เกร็งไปหมด สายตาเพชฌฆาตก็ยังจ้องมาที่เธอไม่หยุด

“นายเตรียมเห็นชั้นขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ได้เลย - -” โคโนกะหน้าเจื่อน

“หือ ดังแล้วเหรอ ข่าวดาราอ่อ” เซ็ตซึนะยิ้มถาม

“เปล่า...ข่าวหมวดอาชญากรรมน่ะ - -”

“เอ๋ ทำไมล่ะ” เซ็ตซึนะยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“เหล่าสาวในสต๊อกนายนั่นแหล่ะ คือฆาตกร - -” โคโนกะที่ไม่รู้ตัวว่าใบหน้าของคนตรงหน้ายื่นเข้ามาใกล้ก็บ่นเรื่อยๆ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” ทันใดนั้นสาวๆก็กรี๊ดลั่น

“เห???...พวกนั้นกรี๊ดอะ.....อุ๊บ OxO” โคโนกะหันมาถามเซ็ตซึนะ แต่แล้วถึงกับช็อค

“อือ” เซ็ตซึนะก็ช็อคไม่แพ้กัน..............เธอสองคนกำลังจูบกัน!!!!!!!!!!

“กรี๊ดดด สองคนนั้นเป็นแฟนกันแน่ๆ กรี๊ดดดดด” เสียงสาวๆกรี๊ดอาละวาดลั่นโรงอาหาร อาสึนะ คาเอเดะและยูเอะก็ตะลึงไม่แพ้กัน

“แง๊..น...นาย...เอาจูบแรกของชั้นคืนมานะ!!! >_<” โคโนกะถอนจูบออกอย่างรวดเร็วก่อนจะหันไปตวาดเบาๆ แต่พอได้ยินกันสองคน

“บ้าเร๊อะ มันคืนกันได้ที่ไหนเล่า แล้วเธออย่าเพิ่งแสดงอาการอะไรน่ะ ไม่งั้นได้ขึ้นหน้าหนึ่งจริงๆแน่” เซ็ตซึนะเองก็ตวาดกลับบ้าง

“โถ่ จูบแรกของสาวผู้น่ารักและใสซื่อบริสุทธิ์ หมดกัน...T^T” โคโนกะรำพันต่อ

“....”

“นี่...นายทำอะไรซักอย่างสิ นั่งนิ่งทำไม ว้าย” โคโนกะเองก็เริ่มหาทางแก้ แต่ดันโดนเซ็ตซึนะฉุดซะนี่

“พรึ่บ” เสียงลุกของทั้งสองคนทำให้เสียงฮือฮาหยุดลง

“หวา” โคโนกะถูกเซ็ตซึนะอุ้ม เซ็ตซึนะเดินรี่ออกจากโรงอาหารโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะมาถึง....ห้องพยาบาล....



..........ครืด.........(เสียงเปิดประตูจ่ะ)




“อ้าว มีใครเป็นอะไรล่ะ” คุณครูหมุนเก้าอี้หันมาถาม

“เพื่อนขาแพลงน่ะค่ะ” เซ็ตซึนะวางโคโนกะลงบนเตียง

“อ่อ ยาอยู่ที่ตู้ตรงซ้ายมือน่ะอันบนสุดอันแรกนะ ปิดม่านด้วยล่ะ” คุณครูพูดจบก็หันไปต่อ




.....................ครืด................(อันนี้เสียงปิดม่าน)



“โอ้ย เบาๆหน่อยสิ”โคโนกะที่โดนเซ็ตซึนะถอดถุงเท้าก็บ่นโอดโอย

“อ้ะ โทษทีๆ” เซ็ตซึนะจึงค่อยๆทำอย่างเบามือ

“ทายาๆ” เซ็ตซึนะฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

“นี่ ยัยเตี้ย..เธอรู้มั๊ย..ว่าเกิดมาชั้นยังไม่เคยง้อใครเลย...”จู่ๆ..เซ็ตซึนะก็พูดขึ้น

“เรื่องของนายสิ แล้วก็ไม่ต้องเรียกชั้นอย่างนั้นด้วย” โคโนกะเมื่อได้ยินคำนี้ก็มีท่าทีจะกลับไปงอนอีกครั้ง

“แล้วรู้มั๊ยว่าเธอมีฐานะกับชั้นคือลูกหนี้น่ะ” คำนี้ล่ะ โคโนกะถึงกับประหลาดใจ

“เอ๋...นี่มันหมายความว่าไง” โคโนกะขมวดคิ้ว เธอสงสัยจริงๆ เธอไปติดหนี้เจ้าลิงนี่ตอนไหน

“ปู่เธอติดเงินพ่อชั้น 2300 ล้านเยน เพราจะสร้างโรงเรียนนี้แหละ” ว่าจบ..เซ็ตซึนะก็ใส่ถุงเท้าให้เธอเสร็จพอดี

“บ...บ้าน่า นายโกหก” โคโนกะไม่เชื่อ

“เฮ้อ ถามปู่เธอเอาเอง...ชั้นไปล่ะ” เซ็ตซึนะไม่พูดอะไรต่อ เธอเดินไปกำลังจะเปิดม่าน....

“กรี๊ด ไม่ได้นะ ถ้าขืนนายไปชั้นโดนชำแหละตายแน่ๆT^T” โคโนกะรั้งแขนเซ็ตซึนะไว้

“งั้นเหรอ...อืม....ชั้นคิดอะไรดีๆออกแล้ว ค่อยยังชั่วยัง” เซ็ตซึนะที่ทำสีหน้าครุ่นคิดซักพักนึง ก่อนจะถามอาการเธอ

“หายแล้วล่ะ และอีกอย่างมันก็นานน่ะกว่าจะได้เข้าห้องพยาบาลน่ะ มันก็ต้องหายสิ”โคโนกะเลิกคิ้วสูงสงสัยว่าทำไมบุคคลตรงหน้าเธอต้องถามอะไรแบบนี้ด้วย
ไม่คิดเอาซะเลย - -*

“งั้นตามชั้นมา”เซ็ตซึนะและโคโนกะก็ออกจากห้องพยาบาล




____________โรงอาหาร__________





“เซ็ตคุงกะคุณโคโนกะมาแล้วล่ะ” เสียงสาวๆซุบซิบงุมงัมดังขึ้น

“นี่นายจะทำอะไรน่ะ”โคโนกะหันมาถาม ทันใดนั้นแววตาขี้เล่นของเจ้าของความคิดก็ปรากฏทันที

“เล่นละครไง หึๆ” เสียงหัวเราะชั่วร้ายองอีกฝ่ายดังขึ้น โคโนกะเริ่มรู้สึกว่าเธอต้องซวยไปด้วยแน่ๆ - -

“ทุกคน!!” เซ็ตซึนะตะโกนเบาๆ สาวๆก็หันมาเป็นตาเดียว พลางจ้องโคโนกะด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ

“ตั้งแต่นี้ไป โคโนเอะ โคโนกะ เป็นแฟนชั้นแล้ว” เซ็ตซึนะยิ้มฉายแววขี้เล่นออกมา

“หา!!!!!!!! O_O” ทันใดนั้นทั้งโรงอาหารก็ขึ้นเป็นเสียงเดียวรวมไปถึงโคโนกะ อาสึนะสำลักน้ำ อายากะหน้าทิ่ม คาเอเดะกับมานะทำซูชิหก
ยูเอะอ้าปากที่กำลังจะงับซูชิค้าง (ปากค้างนั่นแหละ - -) โนโดกะตะลึง

“หึๆๆ ต้องการหลักฐานยืนยันสินะ - -+” นัยน์สีรัตติกาลยังฉายแววสนุกไม่เลิก เธอหันหน้าไปยังโคโนกะที่กำลังเด๋อได้ที่

ก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้ๆ........และ.........ใกล้ๆ.......และ.........จูบ!!!!!

“อืม...”โคโนกะครางเบาๆลิ้นอีกฝ่ายตวัดกับลิ้นเธอ จนเธอเคลิ้มไปซะแล้ว!!!~~

“อ้ะ..”อีกฝ่ายค่อยๆถอนจูบออกช้าๆ....ใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงคืบนั่น...ใบหน้าของโคโนกะขึ้นสีเรื่อยๆ....

“ขอโทษนะ..เธอคงไม่ชอบ...แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้พวกนั้นมีแต่จะทำร้ายเธอแน่ๆ...ชั้นเป็นห่วง” จากแววตาขี้เล่นก็เปลี่ยนเป็นแววตาจริงจัง โคโนกะเริ่มเขิน....ไอคำท้าย

นี่น่ะสิ ไอคำว่า ”เป็นห่วง” อ้ะ >/////<

“เข้าใจแล้วสินะ ไปกัน โคโนจัง”เซ็ตซึนะจูงมือเธอเดินออกจากโรงอาหาร....ท่ามกลางความเอ๋อของสาวๆทั้งโรงอาหาร

“ค....ค...โค...น...น...โน....จ....จ...จัง....เหรอ O///////O” โคโนกะนึกถึงคำนี้ในใจ....”อีตาลิงนี่จะใช่คนๆนั้นมั๊ยนะ...”









คนๆนั้น คือใคร!!!!!!!!!!!

[พ่อหมี]

คนๆนั้นคือใคร ! อยากรู้
รีบๆมาต่อนะ

[Person.Lonelies]

อ....อ...อาราร้าาาา~~

เซ็ตคุง...ทำอะไรคิดดีแล้วเหรอ...

แน่ใจเรอะว่าโคโนจังจะไม่เป็นไร...

สงสัยวันพรุ่งนี้ต้องนั่งรออ่านหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งดูซะหน่อย

ว่าจะมีข่าวโคโนจังไหม

ว่าแต่ ปู่โคโนจังติดหนี้พ่อของเซ็ตคุงขนาดนั้นจริงๆเรอะ~

[RayChan(ナット)]

เป็นแนวฮาๆอย่างที่คุกกี้จังถนัดเหมือนเดิม เหอะๆ

เนื้อเรื่องออกแนวไปทางแจ่มใส ดำเนินไปเรื่อยๆแบบไม่มีอะไรมากมาย

ฮาที่ชื่อ A SKY เออ เอามารวมกันแล้วได้งี้จริงๆแฮะ

อ้อ อยากแนะนำอะไรนิด ถ้านัทอ่านไม่ผิด นั่นหมายถึง 4 คนนั่นเป็น ผู้หญิง นั่นคือ เซ็ตซึนะเองก็เป็นผู้หญิง

ดังนั้นจะใช้คำว่า "นาย" กับเซ็ตจังไม่ได้น่อ^^"a ต้องใช้ "เธอ" แทน

แล้วก็นัทคิดว่า ถ้าเซ็ตซึนะเป็นผู้หญิง ก็ไม่เหมาะที่จะใช้คำว่า "อีตา" อีกนั่นล่ะค่ะ^^"a

อีกอย่างหนึ่ง (รู้สึกจะแนะเยอะเหลือเกิน อย่าเพิ่งหมดกำลังใจน่อ^^"a) เหมือน 4 คน A SKY นิสัยดูไม่แตกต่างกันเท่าไร่เลยอ่าค่ะ

แบบว่าถ้าจะให้ดีคิดให้แต่ละคนมีนิสัยที่เป็นเอกลักษณ์ก็ดีนะคะ เพราะเหมือนถ้าไม่แยกชื่อว่าคนนั้นคนนี้ ก็นิสัยเหมือนกันเลย - -* คำพูดก็พอๆกันด้วย

อธิบายไม่ถูกแฮะ แนวๆว่าแต่งแล้วแยก 4 คนนี่ให้ออกอ่ะค่ะ ให้มีเอกลักษณ์เฉพาะ

เพราะตอนนี้คุกกี้จังแต่งพลิกคาแรกเตอร์ที่ไม่ใช่แนวNegimaแล้ว ทุกคนจะได้รู้ว่าคาแรกเตอร์ใหม่ของคุกกี้จังเป็นยังไงบ้าง