7 replies to this topic

[darksetchan]

สวัสดีฮะ คือเราพึ่งสมัครอะนะ แล้วนี้ก็ฟิคเรื่องแรกของเรายังไงก็ช่วยวิจารณ์ด้วยนะงิ


เช้าวันหนึ่ง ในคาบโฮมรูมของห้อง 3-A

“อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกคน ~ วันนี้เป็นเช้าที่สดใสมากเลยนะครับ"

“อรุณสวัสดิ์ค่า คุณครูเนกิ"

“เอาละครับ เงียบก่อนนะครับ ผมมีเรื่องที่ ผ.อ. บอกมาจะแจ้งให้ทราบครับการสอบที่จะมีขึ้นในอีก 2 อาทิตย์ซึ่งเป็นการสอบครั้งสุดท้าย

ผ.อ.ได้แจ้งมาว่า ใครที่สอบไม่ผ่านจะต้องซ้ำชั้นนะครับบบซึ่งผมเป็นห่วงคุณอาสึนะมากเลยนะครับ หวังว่าผมคงไม่เจอคุณอาสึนะในชั้นม.3 อีกนะครับ~"

"รู้แล้วน่า! แค่ฉันผ่านก็พอใช่มั้ยละ" สาวตาสองสีพูดพลางส่งสายตาเคืองๆไปให้หนูน้อยที่ยืนอยุ่หน้าชั้นเรียน

"อ๋อ ใช่ครับผมมีเรื่องที่จะต้องแจ้งให้ทุกคนทราบอีกเรื่องนะครับ สำหรับคนที่จะไม่ต่อม.ปลายที่ มาโฮระ ขอให้รายงานตัวกับผมแล้วมาขอเอกสารด้วยนะครับ" เนกิพูดพลางนำเอกสารมาไว้บนโต๊ะ

"เอ๋!" เสียงจากหลายๆคนในห้อง

ซาซากิ มากิเอะ ได้พูดขึ้นอย่างสงสัย "เนกิคุง ไม่ใช่ว่าทุกคนอยู่ต่อม.ปลายหมดเหรอจ๊ะ"

"อ่า จากที่ผมดูรายชื่อมานะครับมีคนที่ไม่ต่อม.ปลายอยู่หลายคนเลยนะครับ อย่างไรก็ออกมาเอาเอกสารด้วยนะครับ"

ตึก ๆๆ เสียงหลายๆคนที่ลุกขึ้นเผื่อไปเอาเอกสาร

"เอ๋! ฟูกะกับฟูมิกะจัง ไม่ต่อม.ปลายที่นี้เหรอ" คู่แฝดได้สร้างความประหลาดใจแก่เพื่อนในห้องซึ่งคิดว่า พวกเธอน่าจะเรียนต่อ

"ใช่แล้วจ้า เราจะไปเรียนต่อใกล้ๆบ้านเกิดที่ฟุกุโอกะนะ!"(คนเขียนไม่รู้ว่าจะให้ไปต่อที่ไหนดี _ _)

"คูจัง ฟูกะกับฟูมิกะจัง คุณซาซี่ และก็ซัทซึกิจัง ไม่อยู่ต่อหมดเลยเหรอ"

"ไม่จริงอ่าา!" เสียงจากเพื่อน หลายๆคนที่ไม่คิดว่าจะมีเพื่อนไปต่อที่อื่นมากขนาดนี้

"เนกิคุง ฉันขอเอกสารด้วยจ๊ะ" เสียงหวานใสของหญิงสาวผมสีโกโก้ ที่มีนัยน์ตาสีเดียวกันเอ่ยกับคุณครูเด็ก

"เอ๋!" เสียงแสดงความตกใจจากเพื่อนหลายๆคน ก็ใครจะเชื่อละว่า หลานสาวผอ.จะไม่อยู่ต่อเซ็ตซึนะ ที่ได้ยินเสียงของคุณหนูที่เธอรักและเคารพถึงกลับหันหน้าไปมองอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน

"ฉันจะไปต่อม.ปลายที่อังกฤษจ้า เพราะฉันอยากต่อมหาลัยที่นั้น"
.............................................................................................................
เมื่อพักเที่ยง อาสึนะ เนกิ โคโนกะและก็เซ็ตซึนะก็ได้ไปกินข้าวที่โรงอาหารเหมือนทุกๆครั้ง

"โคโนกะ นี่เธอจะไปต่อที่อังกฤษทำไมเธอไม่เคยบอกฉันเลยละ!" อาสึนะที่กำลังสอบถามเพื่อนอย่างได้อรรถรส

"ก็แหม ฉันก็คิดมาตั้งนานละจ๊ะ แต่ว่าไม่เคยพูดถึงนะเพราะคิดว่ามันอีกนาน พอเนกิคุงพูดนี้ละฉันถึงรู้ตัวว่าจะจบม.ต้นแล้ว ~"

"หา! เธอเนี้ยะนะ จะไปเรียนต่อถึงประเทศอังกฤษ แต่พึ่งรู้สึกตัวว่าจะจบม.ต้นแล้ว"

"จ้า! แต่อย่างไรฉันก็ต้องไปที่นั้นให้ได้เลย ก็ท่านแม่กับท่านพ่อเคยเรียนที่นั้นนี่นะ ที่นั้นอาจจะทำให้ฉันรู้จักท่านแม่มากขึ้นก็ได้นะ!"

ในขณะที่อาสึนะกับโคโนกะคุยอยุ่นั้นก็มีเสียงบ่นพึมพำขององครักษ์สาวดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่อง

"อืม.. คุณหนูไม่ไปไม่ได้เหรอคะ แต่ก็เป็นที่ท่านแม่ของคุณหนูเรียน ดิฉันก็ไม่ควรห้ามสินะคะ เฮ้ออ"

เสียงนั้นทำให้โคโนกะประหลาดใจเป็นอย่างมาก จึงหันไปถามกับองครักษ์สาวที่เขี่ยข้าวในจานเล่นไปมา

"เซ็ตจัง ไม่อยากให้ฉันไปเหรอจ๊ะ"

ไม่อยากคะ เอ๊ะ! เมื่อกี้คุณหนูว่าไงนะคะ" องค์รักษ์ที่พึ่งรู้สึกตัวได้ทำหน้าเอ๋อๆอย่างที่หาได้ยาก จนอาสึนะกับเนกิอดหัวเราะเสียไม่ได้

"คิกๆ เซ็ตจังทำหน้าประหลาดจังเลย เมื่อกี้ฉันถามว่าเซ็ตจังไม่อยากให้ฉันไปอังกฤษเหรอจ๊ะ"

เซ็ตซึนะนิ่งไปแล้วก็ครุ่นคิดอยู่กับตัวเองว่า เราควรจะบอกคุณหนูยังไงดีนะ นั้นเป็นที่ที่ท่านแม่ของคุณหนูเคยเรียนนี่นะ จะบอกว่า ไปเถอะคะ ขอให้ประสบความสำเร็จนะคะ แล้วตัวเราละ จะทนอยู่โดยไม่มีคุณหนูได้เหรอ เอาละ!บอกไปเลยเซ็ตซึนะ บอกเลยว่าเราไม่อยากให้คุณหนูจากไป! อยากให้คุณหนูอยู่กับดิฉันตลอดไป!

"เอ่อ..ดิฉันกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณหนูนะคะ" โธ่เว้ยพูดไปได้ยังไงความปลอดภัยทำไมฉันถึงปากไม่ตรงกับใจอย่างนี้นะ คุณหนูคงจะคิดว่าฉันนึกถึงแต่หน้าที่ไม่ได้นึกถึงเธอเลย

"เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกจ้า คุณตาจะจัดการเรื่องนั้นให้เอง แหม ฉันนึกว่าเหตุผลจะสำคัญกว่านี้ซะอีก" หญิงสาวผมสีโกโก้ตอบด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ยังยิ้มให้เธออยู่

"อย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนนะค่ะ พอดีนึกได้ว่ามีธุระ" ไม่ทันที่ใครจะได้โต้แย้งองครักษ์สาวก็ย่นระยะหายไปเสียแล้ว

"อาสึน้า! ทำไมอยู่ๆเซ็ตจังก็ทำหน้าเศร้าแล้วหายไปอย่างนี้ละ ไม่สบายหรือเปล่านะ" โคโนกะถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลพร้อมกับมองไปทางที่ที่นักดาบสาวเคยนั่งอยู่

"คุณเซ็ตซึนะเขาไม่อยากให้เธอไปนะสิ คงไม่อยากให้เธอจากไปละมั้ง" อาสึนะตอบเพื่อนสาวอย่างที่เธอคิด

"ตอนที่คุณเซ็ตซึนะบ่นพึมพำ ผมได้ยินนะครับ ว่าไม่อยากให้คุณหนูไป แต่มันไม่สมควร ผมว่าคุณเซ็ตซึนะคงไม่อยากให้คุณโคโนกะไปหรอกครับ คุณโคโนกะจะไม่ลองคิดทบทวนดูอีกทีเลยเหรอครับ" เนกิเสริมหลังจากอาสึนะพูดจบ

"ฉันคิดทบทวนดีแล้วละจ๊ะ เนกิคุง ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ฉันก็จะไปเรียนต่อม.ปลายที่อังกฤษจ๊ะ" เธอพูดพลางส่งสายตามุ่งมั่นมาทางคุณครูเด็กและเพื่อนสาวตาสองสีของเธอ

........................................................................................

"อาสึนะกับเนกิคุงคิดว่าอย่างนั้นเหรอจ๊ะ งั้นฉันขอตัวไปคุยกับเซ็ตจังหน่อย" ไม่ว่าเปล่าโคโนกะก็วิ่งออกไปตามหาองครักษ์ของเธอ

"เฮ้อ! เราควรจะพูดยังไงกับคุณหนูดีนะ แต่ถ้าคุณหนูไปอังกฤษก็จะเป็นการดีกับคุณหนูทั้งเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องเวทมนต์" องครักษ์สาวยังคงบ่นพึมพำอยู่กับตัวเอง

"เซ็ตจัง! เซ็ตจางงงงง! ไปไหนกันนะเนี้ยะ" โคโนกะยังคงตามหาองครักษ์ของเธออย่างไม่ย่อท้อ

"อ่า! คุณหนูนี่นาเราต้องซ่อน เอ๊ะ!แต่เราจะซ่อนทำไมนะ" เซ็ตซึนะพูดพลางหลบขึ้นไปบนต้นไม้(เซ็ตจังเธอเป็นลิงเหรอ )

เมื่อคุณหนูเดินผ่านไปแล้ว ก็เหลือเพียงองครักษ์สาวที่ไม่กล้าสู้หน้าคุณหนูเพราะถ้าเจอหน้ากันตรงๆคุณหนูต้องถามเธอแน่ๆเลยว่าทำไมถึงไม่อยากให้เธอไป

"เฮ้ออ สุดท้ายเราก็ไม่กล้าพูดกับคุณหนูตรงๆแย่จริงๆ" เมื่อพูดจบเธอก็หลับตาแล้วคิดอะไรบางอย่างกับตัวเองจนเคลิ้มหลับไป

"เซ็ตซึนะ! ซากุระซากิ เซ็ตซึนะ!!" เสียงจากสาวผิมเข้ม ที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่องครักษ์สาวแอบขึ้นไปหลบคุณหนูที่เธอเคารพรัก

"หือ! อ่า ทัตซึมิยะ มีอะไรเหรอ" เสียงงัวเงียของนักดาบสาวพร้อมกับกระโดดลงมาจากต้นไม้

"ท่านผอ.เรียกนะ เห็นว่าคนจากสำนักชินเมริวต้องการพบเธอ"

"เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะทัตซึมิยะ" สิ้นเสียงนักดาบสาวก็หายตัวไปเสียแล้ว

"หึ ฉันหวังว่าคำขอบคุณนั้นคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายนะ เซ็ตซึนะ.." แล้วทัตซึมิยะก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

...............................................................................

"มาแล้วค่ะ ท่านผอ." นักดาบสาวรายงานตัวกับโคโนเอะ โคโนเอมอน

"โอ้!เซ็ตซึนะคุง มาแล้วรึ คงรู้แล้วสินะเรื่องที่โคโนกะตัดสินใจจะไปต่อม.ปลายที่อังกฤษนะ" โคโนเอมอนผอ.ของโรงเรียนมาโฮระพูดถึงเรื่องที่หลานสาวของตนกำลังจะไปต่อที่อื่น

"ทราบแล้วค่ะ แล้วเรื่องคุ้มครองคุณหนูจะให้ดิฉันทำอย่างไรต่อไปคะ" เซ็ตซึนะพูดพร้อมกับแสดงสีหน้าหนักใจ

"ฉันจะจัดนักเวทคอยตามดูแลโคโนกะเอง ส่วนเธอก็กลับไปศึกษาต่อที่ชินเมริว นี่ไงคนที่จะมารับเธอ" โคโนเอมอนพูดพลางชี้ไปที่สาวสวยวัย20ต้นๆคนนึง

"ไง เซ็ตซึนะ " หญิงสาวปริศนาพูดพลางเดินออกมาจากเงาหลังม่าน เธอนั้นมีผมสีดำยาวถึงกลางหลัง เซ็ตซึนะคิดว่าเธอน่าจะเป็นนักดาบเหมือนเธอ ซคางดูจากการแต่งกายด้วยกิโมโนสีดำผูกด้วยผ้าโอบิสีขาวซึ่งตัดกันอย่างลงตัวและดาบที่พกไว้ข้างกาย

" พี่ พี่โมโตโกะ "เซ็ตซึนะเรียกชื่อของนักดาบสาวผู้นั้น ใช่แล้วเธอคือ โมโตโกะ พี่ที่สำนักชินเมริวที่เซ็ตซึนะเคารพรัก

"เธอโตขึ้นมากเลยนะ เซ็ตซึนะ"โมโตกะพูดพลางเข้ามากอดเซ็ตซึนะ ถึงจะเป็นพี่ที่เคารพรักแค่ไหนแต่ตอนนี้โมโตโกะแทบไม่อยู่ในสายตาของเธอเลย สิ่งเดียวที่เธอคิดอยู่คือ คุณหนู เธอสะบัดร่างกายออกจากอ้อมกอดของโมโตโกะ

"ท่านผอ.คะ แล้วฉันจะได้กลับมาคุ้มครองคุณหนูอีกเมื่อไหร่คะ"เซ็ตซึนะถามพร้อมกลับสีหน้าที่แย่ยิ่งกว่าเดิม

"ขอโทษด้วยนะเซ็ตซึนะคุง เรื่องนั้นฉันก็ยังไม่ทราบกำหนดเวลาเลย" โคโนเอมอนลูบเคราพลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"ไม่จริงนะ! เรื่องที่พูดคงจะมีเท่านี้สินะคะ อย่างนั้นดิฉันขอตัว " เซ็ตซึนะที่รับเรื่องนี้ไม่ได้จึงลาโคโนเอมอนพร้อมกับวิ่งออกไปจากห้อง

"เธอคงยังรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะคะ แล้วจะให้ดิฉันพาเซ็ตซึนะกลับชินเมริววันไหนคะ" โมโตโกะกล่าวด้วยท่าทางสุภาพ

"อีกประมาณ 2 อาทิตย์หลังจากเซ็ตซึนะคุงสอบเสร็จเรียบร้อย หวังว่าเรื่องที่ตกลงกันไว้จะเรียบร้อยนะ"

"รับทราบคะ" โมโตโกะตอบพร้อมหายตัวไป


จบบทนำ

ขอโทษนะฮะพึ่งแต่งครั้งแรก ไม่รู้ว่าสั้นไปรึเปล่ายังไงก็ช่วยวิจารณ์ด้วยนะครับ

Ps. ขอบคุณ ท่านlookgolf มากนะงิที่ช่วยแนะนำจะพยายามปรับปรุงดูขอรับ แหะ ๆ ส่วนเรื่องใจตรงกันนี่ .. ข้าพเจ้าไม่รู้จะให้ไปที่ไหนดีอะขอรับ เลยเอาอังกฤษซะเลย

=w=
Ps2. ข้าน้อยได้ลองแก้ในส่วนที่ ท่านRayChan กับ ท่านlookgolf แนะนำมาหวังว่ามันจะดีขึ้นไม่มากก็น้อยนะขอรับ

[lookgolf]

เอ่อ คือเราก็เพิ่งแต่งเหมือนกันนะ คงพอแนะนำอะไรได้ไม่มาก เอาเท่าที่เรารู้แล้วกันเนอะ
เนื้อเรื่องน่าสนใจดีนะคะ เขียนแล้วอ่านแล้วเข้าใจได้อยู่
แต่ถ้าเพิ่มในส่วนการบรรยายเนื้อเรื่องให้มากขึ้น น่าจะทำให้คนอ่านเห็นภาพที่เราต้องการจะสื่อได้ดียิ่งขึ้นน้า
ในส่วนของบรรทัด ลองเว้นบรรทัดดู ก็น่าจะทำให้อ่านได้ง่ายขึ้น รวมถึงยังช่วยแยกฉากและอารมณ์ของเนื้อเรื่องได้
อืม แล้วก็มีเรื่องคำผิดถูกอีกนิดหน่อย
ลองดูนะ อันนี้เป็นความเห็นของเรา อาจผิดบ้างถูกบ้าง ก็ลองรับไปพิจารณาดูละกันนะคะ
เราคงแนะนำได้เท่านี้ ที่เหลือคงต้องรอไรท์เตอร์ขั้นเทพทั้งหลายมาแนะนำให้ (เราก็ได้ท่านๆ เหล่านั้นมาช่วยแนะนำเหมือนกัน)

ส่วนเรื่องเขียนไม่ยาวนั้น เราเข้าใจดีว่ากว่าจะเขียนได้แต่ละบรรทัด มันยากไม่ใช่เล่น

ลงชื่อเข้าอ่านคนแรกเลยละกัน เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะ
สู้ๆ ค่ะ ดีใจนะที่มีฟิคมาให้เราติดตามอีกเรื่องหนึ่ง

ปล. เนื้อเรื่องของไรท์เตอร์คล้ายๆ กับของเราใน the truth in mind เลยแหะ ที่ต้องแยกจากกันก่อนจะมาพบกันใหม่อีกครั้ง แล้วก็ที่โคโนกะไปเรียนต่อที่อังกฤษด้วย
...เอิ้กๆ ใจตรงกันจริงๆ เลย
....มีอะไรก็แนะนำฟิคของเราได้เช่นกันนะ ท่าน darksetchan

[RayChan(ナット)]

ฟิคใหม่ผุดเป็นดอกเห็ด ทำเอาคนอ่านเก็บเห็ด(?)แทบไม่ทัน

บางอย่างลูกกอล์ฟจังพูดไปแล้ว นัทก็เสริมละกันนะคะ

"งึมงำๆ คุณหนูไม่ไปไม่ได้เหรอคะ งึมงำ แต่ก็เป็นที่ท่านแม่ของคุณหนูเรียน เราไม่ควรห้ามสินะ งึมๆ"<<< อ่านตอนแรกนึกว่าละเมอ เหอะๆ นัทคิดว่าไรท์เตอร์ใช้ งึมงำ ในกรณีนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร่อ่านะคะ เพราะเป็นการบ่น ไม่ต้องมีงึมงำมาอ่าค่ะ

แอบปวดตาเล็กน้อยที่บรรทัดติดกัน แต่จะพยายามดูให้ละเอียดละกันนะคะ

มือใหม่ผิดพลาดเยอะหน่อยนะคะ^^"a

เด็กหนุ่ม<<<เนกิ น่าจะอายุราว 10 ขวบในฟิคนี้(เพราะพวกตัวละครอยู่ม.3กัน)แบบในหนังสือการ์ตูน ยังไม่โตพอที่จะเรียกว่าเด็กหนุ่มค่ะ น่าจะใช้เป็น "เด็กชาย" "คุณครูเด็ก" "เด็กชายตัวน้อย" อะไรทำนองนี้ เพราะยังเป็นเด็กนั่นเองค่ะ

ความจริงเจอหลายคำ แต่ขอยกมาอันเดียวละกัน >>>"รับทราบคะ"<<< ไม้เอกหายค่ะ เจอไม้เอกหายหลายตัวมาก พิมพ์ระวังนิดนึงนะคะ ยิ่ง คะ กับ ค่ะ มันความหมายต่างกันเลย^^"

ไปย่นระยะหายไป<<< น่าจะตัด ไป ข้างหน้าออกนะคะจะเป็น ย่นระยะหายไป ดูจะดีกว่า ใ้ช้ไปเยอะมันเกินๆค่ะ อ่านแล้วสะดุดๆ

>>>"เอ๋ !"<<< เครื่องหมายตกใจน่าจะอยู่ติดคำนะคะ " เอ๋! " จะเหมาะกว่า

บางคำใช้เครื่องหมายตกใจ แต่บางคำที่น่าจะใช้เหมือนกันกลับไม่ใช้แฮะ สงสัยไรท์เตอร์คงจะลืม^^" เช่น >>>" ไม่จริงนะ! "<<< และตรงอื่นๆที่ไม่ขอยกมานะคะ

ความเห็นส่วนตัวล้วนๆจ้า เนื้อเรื่องยังไม่มีอะไรมาก ก็จะรอดูตอนต่อๆไปละกัน^^

[darksetchan]

ขอบคุณท่านRayChanด้วยนะขอรับ ข้าน้อยก็มาลองอ่านๆดูอีกทีก็พึ่งเห็นว่ามันมีไม้เอกหายไป แหะๆ =w="

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะขอรับ แล้วข้าน้อยจะแก้+ปรับปรุงในตอนต่อๆไป ขอบคุณมากฮะ

[someone]

เม้นต์กันซะเยอะแยะ - - คงไม่เหลือให้เราเม้นต์แล้วมั้ง

ฟิคใหม่ผุดเป็นดอกเห็ด<<< เห็นด้วยค่ะ 555+ แล้วฟิคเก่าๆอย่างเราล่ะ "ดอง" กับ "ตกกระป๋อง!" ฮา T^T

ปกติเราก็เป็นคนไม่ค่อยอ่านละเอียดสักเท่าไหร่ อ่านแค่พอรู้เนื้อเรื่องเป็นพอ เอาเป็นว่าแนะนำเพิ่มนิดหน่อยๆล่ะกัน

อาสึน้า!<<< อย่างอันนี้อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ รู้ว่าต้องการลากเสียง แต่น่าจะเปลี่ยนเป็น อาสึน้าาาา หรือไม่ก็ อาสึน้า!~~ มากกว่า (รู้สึกว่ามันก็แปลกๆอยู่ดี - -")

ถ้าเพิ่มบรรยายได้อีกหน่อยก็สวยเลยค่ะ บางทีดูการเว้นวรรคคำก็จะดีนะคะ ก่อนลงอาจจะลองอ่านทบทวนอีกสักรอบ ว่าอะไรมันแปลกๆหรือว่าผิดรึเปล่า

เนื้อเรื่องมาแนวการจากลา อืมๆ... ก็น่าสนนนะ ^^ ขอยังไม่พูดอะไรมากเพราะเพิ่งตอนแรกๆ เซ็ตซึนะมาแนวแสดงออกสุดๆ แต่ทำไมคุณหนูใจร้ายอย่างนี้~~~

เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ

ปล.ลูกกอล์ฟจังอธิบายเหมือนคนแต่งมานานเลย

[ปราศจากหัวใจ]

เค้าโครงเรื่องแรกๆคล้ายกับฟิคๆหนึ่งที่คนในDek-dเคยไปลง

แต่รู้สึกเว็บนั้นจะตอนเดียวจบ= ="(จำไม่ได้แล้ว) ที่บอกว่าเหมือนก็คือ'ที่ๆโคโนจังไปเป็นที่แม่ของโคโนจังเคยเรียน'แต่ในdek-dไม่ได้ไปต่างประเทศ

แต่ท้ายๆไม่เหมือนแล้ว!>w< จะติดตามต่อไปเน้อ!>W< สู้ๆ

[Rand_Kung]

ใช่เลย...คุ้นเหมือนกัน..

แต่อันนั้นโคโนกะไปเรียนต่อไทโด...อันนี้ไปอังกฤษ...

เกือบจะเด๊ะๆเลยนะครับ...ระวังด้วย...

อย่าเคยครับ ถ้าแค่นิดหน่อยยังพอเข้าใจ...แต่ถ้าทั้งหมดนี่ก็ไม่ไหว...

หวังว่าคงไม่ใช่เปลี่ยนแค่"อังกฤษ"นะ

[mintza555]

โอ้วววววว สนุกดีแหะ มาแต่งต่อไว ๆนะ