22 replies to this topic

[Ray Kyo]

ฟิกเรื่องแรกที่เรย์ตั้งใจแต่แนะนำกันด้วยนะคะ วันนี้เอาไปแค่นี้ก่อนนะคะ

บทนำ

“โคโนจัง ฉันรักเธอแค่ไหนเธอรู้มั้ย” เซ็ตสึนะพูดพรางกระชับอ้อมกอดแน่น นิ้วเรียวบรรจงทัดเรียวผมที่ปรกหน้าหวานไว้ที่ใบหู จมูกซุกซนไล้เวียนทั่ว

“รู้สิ...ฉันก็รักเซ็ตจังเหมือนกัน” โคโนกะยิ้มหวานถ้าเพียงแต่เซ็ตสึนะจะสังเกตเห็น เธอคงจะพบว่าในดวงตาคู่นั้นของคนรักมีแววของความเศร้าแฝงเอาไว้ โคโนกะพยายามปัดเรื่องรบกวนจิตใจออกจากหัว โดยที่มือโอบรอบคอด้วยความรักและ......อาวรณ์

“โคโนจังคือลมหายใจ คือหัวใจ คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ไม่เคยมีวันไหนที่ฉันจะลืมเธอ โคโนจังอย่าจากฉันไปไหนนะ” เซ็ตสึนะพูดอ้อนๆเสียงหวาน โคโนกะคือทุกสิ่งหากเธอขาดโคโนกะไปเธอคงอยู่ไม่ได้....ชีวิตเธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

“ฉันเป็นของเธอเสมอนะเซ็ตจัง และฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป อย่าไปกลัวเลยนะคะ” โคโนกะพูดเสียงหวานพลางโน้มใบหน้าของอีกฝ่ายลงมาเพื่อมอบรอยจูบแสนหวานให้แ่เซ็ตสึนะ

เซ็ตสึนะดันร่างบางให้นอนบนลงเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่อยากให้ร่างบางแหลกสลายไป มือบางประคองหน้าของหญิงสาวในอ้อมแขนเพื่อไม่ให้เรียวปากของอีกฝ่ายไปจากเธอ เธอมีความสุขมากจนเกินบรรยาย ความอ่อนนุ่มละมุนระคนไปกับความร้อนรุ่มทำให้เธออยากสัมผัสร่างบางอย่างไม่เบื่อ เพียงเวลาไม่นานเสื้อผ้าอาภรณ์ที่กีดกั้นก็หลุดลงกองกับเตียงอย่างง่ายดาย ทุกสิ่งดำเนินไปในห้วงแห่งความสุขมันแฝงไปด้วยความเศร้าโดยที่เซ็ตสึนะไม่รู้ว่า....................... นั้นคือช่วงเวลาสุดท้ายที่เธอจะได้อยู่กับคนรักของเธอ เป็นวันที่หัวใจคงไม่มีวันลืมได้อีกเลย

.........................................




กรอบรูปร้าวแตกไม่ต่างจากหัวใจที่แหลกสลายของเซ็ตสึนะ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาช้าๆ ทุกการกระทำของโคโนกะยังชัดเจนอยู่ในห้วงความทรงจำของเธอ เธอเจ็บปวดมากแค่ไหนก็คงไม่มีใครเข้าใจเธอได้ ทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่เหลือใคร โคโนกะเข้ามาเติมเต็มชีวิตของเธอ หากแต่ทำไมโคโนกะจึงทิ้งเธอได้ลงคอ
ไม่มีการบอกลาสักคำ ไม่มีตัวอักษร ไม่มีการติดต่อ ยิ่งตอกย้ำว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง

ในตู้เสื้อผ้าไม่มีเสื้อของหญิงสาวที่เธอรักเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียว ข้าวของทุกชิ้นที่เป็นของโคโนกะก็ไม่เหลือเลยซักอย่างเดียว เมือนกับว่าโคโนกะไม่เคยมีตัวตน

ในห้องมีแต่เธอเพียงคนเดียว เซ็ตสึนะปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย เธอยิ้มทั้งน้ำตา เธอหยิบเศษกระจกรูปของเธอและแฟนสาวขึ้นมากำแน่น ให้หยดเลือสีแดงสดไหลลงบนรูปของโคโนกะ เธอเจ็บจนร่างกายเธอชินชาเหลือเกิน....ไม่เหลือใครอีกแล้ว

‘ถ้าฉันขาดโคโนจังไปฉันจะอยู่ยังไง’ เสียงคร่ำครวญดังขึ้นจากเรียวปากบาง แล้วกรีดเศษกระจกลงบนข้อมือปล่อยให้เลือดไหลย้อมรูปคู่ของเธอทั้ง 2 ปล่อยให้น้ำตาไหลปนกับเลือดสีแดงสด เลือดไหลย้อมมือของเธอเหมือนกับน้ำตาที่ย้อมใจเธอในยามนี้

‘โคโนจังเราจะรักกันตลอดไปใช่มั้ย’
.....................................................................................................................

[ปราศจากหัวใจ]

OAo!? ดราม่าตั้งแต่เปิดเรื่อง!!

เอาแบบดราม่าน้ำคลอเลยนะ!!! จะรอตอนต่ิอไปจ้า!

[Techmarine Martellus]

ดราม่ามากๆๆๆๆๆ ซิกๆ พี่ค้าบเขียนเร็วๆน้าผมรออยู่

[someone]

ดราม่าได้ใจ!!!!!! ชอบ T^T เอาอีกๆ

ตอนนี้เครียดๆอยู่เลยแนะนำอะไรไม่ค่อยถูก เฮ้อ~ รอคนอื่นละกันเน้อ~

ขอตินิดนึง ตรงระหว่างคำพูดไม่ตรงจุดยาวขนาดนั้นก็ได้ มันดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่

ส่วนชื่อเรื่องอย่าถามเลย... เป็นคนที่คิดชื่ออะไรๆได้ทุเรศคนหนึ่ง

[✪1St-Kuro]

Are you love me?


อ่าฮะ ดราม่าตั้งแต่เริ่มเชียว แต่เห็นข้อความบรรยายกระทู้ค่อยวางใจหน่อย

สั้นไปนะสำหรับโพสหนึ่ง(หรือเพราะเป็นบทนำ) แต่เนื้อเรื่องบรรยายได้ดีมากเลยนะ

[✪ クロウタドリ]

/me น้ำตาไหล...

ดราม่า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ แง!!!! /me วิ่งออกนอกกระทู้

[lookgolf]

โอ้วๆ...ฟิคใหม่

แต่แค่บทนำ...ก็ทำซะใจสลด...แต่ยังพอใจชื้น เมื่อเห็นข้อความบรรยายกระทู้ (อย่างที่คุณคุโระเม้นท์ไว้)..หวังว่า คงไม่ดราม่ามากนะคะ
ฮ่าๆๆ...แค่บทนำก็อยากทำให้อ่านตอนแรกซะแล้ว...ดูท่าทาง ไรท์เตอร์คงต้องรับผิดชอบด้วยการมาลงต่อไวๆแล้วล่ะค่ะ ^^

สู้ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ คุณ raykyo

[Ray Kyo]

คือว่าไม่ถนัดคิดชื่อน่ะค่ะ ส่วนตอนต้นมันเป็นบทนำเลยสั้นไปนิดนึงนะคะ ^^

ตอนที่ 1

“คุณเซ็ตสึนะ~~~~” เสียงของหญิงวัย 25 ปีผู้มีนามว่า “ คากุระซากะ อาซึนะ ” ดังผ่านโทรศัพท์ทำให้เซ็ตสึนะต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างๆหูทันที

“สวัสดีค่ะ คุณอาสึนะ มีอะไรหรอคะ” เซ็ตสึนะพูดอย่างงัวเงีย ยกมือขึ้นมาปัดผมที่ยุ่งเหยิงของตน

“ว่าไงนะ มีอะไรหรอคะหรอ คุณหมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าลืมว่าคุณต้องมารับชั้นที่สนามบินวันนี้” อาซึนะพูดอย่างหัวเสียทำให้เซ็ตสึนะต้องหันไปดูนาฬิกาที่หัวโต๊ะเวลานี้เป็นเวลาประมาณ 10.00 น. เธอเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้อาซึนะกลับมาจากอังกฤษ(เวลส์)หลังจากจบการศึกษาจากโฮระอาซึนะก็เดินทางไปช่วยเนกิตามหาพ่อ จนในที่สุดอาซึนะก็กลับมาโดยเธอบอกกับเซ็ตสึนะว่าจะลงเครื่องในเวลา 08.00 น. นี่อาซึนะรอเธอมาตั้ง 2 ชั่วงโมงแล้วหรอ!!!!!

“ขออภัยค่ะ คือดิฉันลืมว่าต้องไปรับคุณ พอดีเมื่อคืนมีงานเยอะน่ะค่ะ” เซ็ตสึนะตอบ

“รีบๆมารับละกันค่ะ ตื้ด....ตื้ด....ตื้ด......ตื้ด.....” เมื่อพูดเสร็จอาซึนะก็ตัดสายไป เซ็ตสึนะรีบอาบน้ำแต่งตัวเป็นการด่วน สายขนาดนี้แล้วทำไมไม่มีใครมาปลุกเธอเลย

หลังจากจบการศึกษาจากมาโฮระเธอต้องไปรับตำแหน่องรองเจ้าสำนักชินเมริวทันทีทำให้เธอไม่มีโอกาศได้ช่วยเนกิตามหาพ่อทำให้มีเพียงเนกิและคนอื่นๆยกเว้นโคโนกะที่หายตัวไปหลังจากคืนพิธีจบการศึกษาจากมาโฮระ










“มาแล้วค่ะ มาแล้วขออภัยค่ะคือดิฉันลืมจริงๆ” เซ็ตสึนะกล่าวพรางโค้งคำนับถี่ๆ

“พอเถอะค่ะคุณเซ็ตสึนะ อายเค้าอีกอย่างดิฉันก็ไม่ได้โกรธคุณด้วย” อาซึนะตอบเพราะเห็นเซ็ตสึนะคำนับเธอมาเป็นชั่วโมงแล้ว ท่าทางดีใจของอาซึนะคล้ายกับโคโนกะทำให้เซ็ตสึนะอดคิดถึงโคโนกะไม่ได้ทำให้สีหน้าของเธอเศร้าลงทันที

“คุณเซ็ตสึนะยังลืมโคโนกะอีกหรอ ” อาซึนะถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของเซ็ตสึนะ

“ถ้าดิฉันตอบว่าไม่เคยลืมได้ซักเวลา คุณจะเชื่อฉันไหมคะ”

“ไม่เอาน่าคุณเซ็ตสึนะเรื่องมันก็ผ่านไปตั้ง 7 ปีแล้วนะ” ‘เมื่อไรนะที่คุณจะลืมคนที่ทิ้งคุณไปซะที ยิ่งคุณเป็นแบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันเจ็บ เมื่อไรคุณจะรู้เสียทีว่าฉันคิดอย่างไร’ อาซึนะได้แค่คิดในใจ สาเหตุที่เธอไปอังกฤษเพราะเธอตั้งใจจะไปตามหาโคโนกะเพราะเธอทนไม่ได้ที่จะเห็นคนที่เธอรักต้องเจ็บ กี่ครั้งกี่หนที่โคโนกะทำร้ายใจของเซ็ตสึนะ มีครั้งไหนบ้างที่เซ็ตสึนะไม่ต้องเสียน้ำตา เธอทำได้ทุกอย่างเพื่อให้เซ็ตสึนะมีความสุข แม้เธอจะรู้สึกเจ็บก็ตาม

“แล้วคุณอาซึนะจะพักที่ไหนหรอคะ” เซ็ตสึนะถามด้วยความสงสัย

“นั้นสินะ??? ดิฉันก็ยังไม่ได้คิดเหมือนกัน”

“งั้นพักที่ชินเมริวกับดิฉันไหมคะ มีห้องว่างอยู่หลายห้องเลยค่ะ แล้วแต่ว่าคุณจะชอบห้องไหน ไว้คุณมีที่พักเมื่อไรก็ค่อยย้ายออกละกันค่ะ” เมื่อเธอเห็นสหายร่วมรบกำลังลำบากเธอจึงอดไม่ได้ที่จะชวนอาซึนะมาอยู่ด้วย

“งั้นไปกันเถอะค่ะ ดิฉันเหนื่อยแล้ว นั่งเครื่องตั้งหลายชั่วโมง” อาซึนะทำท่ายืดเส้นยืดสาย ก็ไม่แปลกที่เธอจะรู้สึกเหนื่อยก็อังกฤษกับญี่ปุ่นอยู่ห่างกันเป็นพันลี้นี่น่า



…………………………………





“ว้าวๆๆๆ ญี่ปุ่นไม่ได้กลับมาตั้งนาน คิดถึงจัง” อายามะ มายูริร้องดีใจกระโดดกอดแขนคนข้างๆหลังจากลงมาจากเครื่องบิน ก็แน่สิเธอจากญี่ปุ่นไปตั้ง 7 ปีจะไม่ให้คิดถึงได้ไง

“มายูริจะตื่นเต้นทำไมเนี่ย ไม่เห็นมีน่าจดจำเลย น่าเบื่อจะตาย ” โคโนกะกล่าวอย่างเซ็งๆ

“เป็นอะไรของเธอเนี่ย ทีตอนไปร้องจะเป็นจะตาย ได้กลับญี่ปุ่นไม่ดีใจ” มายูริถามด้วยความแปลกใจ

“หืม??? จริงอ่ะ แล้วทำไมล่ะ” โคโนกะถาม

“ฉันจะรู้ธอมั้ยเนี่ย?? กลับกันเถอะเหนื่อยจะแย่” มายูริกล่าวพร้อมกับทำท่าลากโคโนกะไปขึ้นแท็กซี่

“ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยเถอะ? ” มายูริถาม

“ว่ามา” โคโนกะกล่าวตอบ

“หลังจากเหตุการณ์ณืนั้นเธอจำอะไรไม่ได้เลยหรอ?” มายูริถาม

“ไม่รู้สิ ฉันตื่นมาก็เจอผู้ชาย 2 คนบอกว่าเป็นพ่อกับปู่แล้วเขาก็แนะนำให้รู้จักเธอนี่ไง” โคโนกะนึกแล้วจึงตอบคำถามของมายูริ

“ฉันไปพักที่คอนโดของเธอได้มั้ยอ่ะ??” โคโนกะถามอย่างอ้อนๆเพราะเธอไม่รู้จะไปไหนในสถานที่ๆเธอไม่คุ้นเคย

“ได้สิ ปู่ของเธอฝากเธอฉันดูแลนี่” มายูริเลิกคิ้วตอบเพราะเธอไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะถามอย่างนี้ เพราะเธอคิดไว้ตั้งแต่ก่อนมาว่าจะให้โคโนกะพักอยู่กับเธอเพื่อป้องกันเหตุร้ายที่จะเกิดขึ้นกับโคโนกะ

“อื้ม งั้นเราไปกันเถอะ”




เรย์:ขอโทษที่สั้นไปนิดนะคะ แต่ถ้ายาวมันก็ไม่ชวนติดตามอีก ไว้มาต่อวันหลังนะคะ ช่วงนี้การบ้านเยอะมากกกกกกกกกกกกกกก

[✪ クロウタドリ]

TT^TT setsuna อีก 7 ปีต่อไปจะเป็นยังไงนะ~~~

(ที่เล่น 9 ที่อาซึนะซ้อมเดทกับเนกิแล้วโคโนกะกินยาเพิ่มอายุทำไมไม่ให้ setauna

กินละ....น่าเสียดาย)

[ปราศจากหัวใจ]

เห็นด้วยกับเรปบน T^T

มาต่อไวไวเน้อ!!

[OoAunJioO]

เรื่องนี้คงม่ายช่าย เซ็ตซึ&อาซึ ช่ายไหมอ่าาาาา

[someone]

สรุปโคโนกะความจำเสื่อม???

ดูท่าเรื่องนี้จะเป็น เซ็ตซึxอาซึ สินะ... สงสัยไรท์เตอร์จะชอบ 555+

[lookgolf]

นั่น..เริ่มสงสัยว่าใครเป็นคู่เอกแฮะ ฮ่าๆๆ

อ่านมาสองตอนแล้ว รู้ว่าดราม่าจริงๆๆๆ...เหอๆ

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ..สู้ๆ ค่ะ คุณ raykyo

[Ray Kyo]

ตอนที่ 2 (สั้นไปรึปล่าว ส่วนคำถามของทุกคนขอไม่ตอบนะคะลุ้นเอาเอง ไม่แน่นะคะอาจเปลี่ยนบทตามเสียงข้างมากก็ได้ค่ะเพราะยังแต่งไม่จบ เรย์ก็ไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไง)

“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องพักของเซ็ตสึนะ เธอยีผมอย่างหงุดหงิดใจเมื่อต้องละสายตาจากงานอย่างกะทันหัน ‘วันนี้ไม่มีงานนี่นาหรือพี่โมโตโกะจะมีงานด่วยแฮะ’ “เข้ามาได้”เธอคิดก่อนตอบแขกของเธอ แม้ว่าวันนี้เธอไม่มีงานอะไรแต่เธอก็ยังอยากจะทำงานอยู่ดีเหตุผลมีเพียงข้อเดียวคือเธอทำเพื่อลืมโคโนกะซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าใจ แม้เวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่โคโนกะยังคงอยู่ในใจเธอเสมอ การจากกันที่แสนยาวนานไม่ได้ทำให้เธอลืมโคโนกะได้เลยหากกลับทำให้เธอคิดถึงและโหยหาโคโนกะมาขึ้นเท่านั้น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านรองเจ้าสำนัก” สาวน้อยหน้าใสตัวเล็กกว่าเจ้าของห้องเล็กน้อยกล่าวพลางยิ้มหวานให้

“อรุณสวัสดิ์ชิโฮะ มาแต่เช้าเลยนะ” เซ็ตสึนะกล่าวทักแขกผู้มาเยือนยามเช้าของเธอ มิยาโนะ ชิโฮะ มาหาเธอทุกเช้าจนเป็นเรื่องปกติของเธอไปแล้ว เธอเป็นเด็กสาววัยประมาณ 20 ปีเศษ ผมสาวสลวยสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ รับกับดวงตาคู่สวยสีฟ้าอย่างลงตัว ริมฝีปากบางอมชมพู ตัวเล็กประมาณระดับหน้าอกของเธอ เธอเป็นผู้ดูแลของคนที่กำลังทำงานในห้องนี้นี่เอง

“ก็ดิฉันคิดว่าท่านเซ็ตสึนะอาจยังไม่ได้ทานข้าวเช้านี่คะ ดิฉันเลยทำมาเผื่อ” เธอตอบทำให้เซ็ตสึนะอึกอักมันเป็นเรื่องปกติที่เธอมักจะฝากท้องไว้กับสาวผู้ดูแลข้างห้อง เนื่องจากเธอทำอาหารไม่ค่อยเป็นก็อย่างว่าละนะ

“คุณเซ็ตสึนะ” อาซึนะเรียกขณะกำลังเดินมาหาเซ็ตสึนะ

“นี่ใครหรอคะท่านเซ็ตสึนะ?” ชิโฮะกล่าวด้วยความสงสัย เธอไม่คุ้นหน้ากับแขกผู้มาเยือนห้องท่านเซ็ตสึนะของเธอเลย เธอมองอาซึนะด้วยตาขวางๆ ‘ทำไมต้องมาขัดด้วยนะ แล้วเธอเป็นใครล่ะเนี่ย บังอาจมาเรียกท่านเซ็ตสึนะห้วนๆ’ เธอคิดในใจเพราะหากเธอพูดออกไปอาจถูกเซ็ตสึนะต่อว่าก็เป็นได้เมื่อเธอเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของเซ็นสึนะ ‘ท่านเซ็ตสึนะกำลังยิ้มหรอ?’

“อ๋อ! นี่คือคุณอาซึนะเค้าเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่มาโฮระด้วยกัน พอดีคุณอาซึนะเพิ่งกลับจากอังกฤษยังไม่มีที่พักเลยให้พักอยู่ที่ชินเมริวก่อนน่ะ” เซ็ตสึนะอธิบาย

“ใครหรอคะคุณเซ็ตสึนะ???” อาซึนะกล่าวถามด้วยความสงสัย

“อ๋อ! ไม่มีอะไรหรอค่ะ ชิโฮะเป็น “รุ่นน้อง” แล้วก็เป็น “เพื่อนร่วมงาน” ของดิฉันน่ะคะ” เซ็ตสึนะอธิบายต่อ

“ชิโฮะออกไปก่อนนะคือชั้นมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณอาซึนะน่ะ” “ค่ะ” ร่างบางตอบเจ้าของห้อง ‘คนที่ชื่ออาซึนะอะไรนั้นสำคัญยังไงนะ ถึงทำให้ท่าเซ็ตสึนะยิ้มได้? แล้วมีเรื่องอะไรนะถึงอยากคุยกันแค่ 2 คน’ ชิโฮะคิดก่อนเดินจากไป

“เป็นไงคะคุณอาซึนะ ไปอยู่อังกฤษมาตั้ง 7 ปี แล้วตกลงเจอคุณนากิมั้ยคะ” เซ็ตสึนะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ก็ไม่เจอหรอกค่ะทั้งพ่อของตาเปี๊ยกแล้วก็โคโนกะ ขอโทษนะคะ” อาสึนะตอบ เพราะเธอรู้ดีว่าเซ็ตสึนะอยากรู้เรื่องของโคโนกะอยู่แล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นเซ็ตสึนะก็มีสีหน้าเศร้าหมองลงทันทีก็แน่ล่ะสิเมื่อคุณเซ็ตสึนะรักโคโนกะซะขนาดนั้น เมื่อไรกันนะที่คุณจะรู้ตัวว่าฉันรักคุณ

“คุณเซ็ตสึนะคะ คุณรักโคโนกะมากไปรึปล่าวคะ รักมากจนไม่เหลือไว้รักตัวเองแล้วนะคะ คุณจะรักเค้าอีกทำไมในเมื่อเค้าทิ้งคุณไปแล้วตั้งนาน ” อาซึนะกล่าวด้วยความเหลืออดเมื่อเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของเซ็ตสึนะ

“คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าโคโนจังนะ ฉันรักโคโนจังคนเดียวจนไม่สามารถจะรักใครได้อีก” เซ็ตสึนะตวาดใส่อาซึนะ เธอทนไม่ได้ที่เห็นคนมาว่าคนที่เธอรัก ทำให้อาซึนะถึงกับสะอึก เซ็ตสึนะไม่เคยว่าเธอมาก่อน

“เมื่อไรคุณจะตัดใจจากยัยโคโนกะได้ซะที ดิฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ดิฉันรักคุณ รักมาก รักมาตั้งนานแล้วคุณมองไม่ออกเลยหรอ แน่สิในเมื่อในใจคุณมีแต่โคโนกะ” อาซึนะตะโกนตอบ แล้ววิ่งหนีออกจากห้องพร้อมน้ำตา ทำให้เซ็ตสึนะถึงกับอึ้งที่อาซึนะร้องเพราะอาซึนะเป็นคนเข้มแข็ง นี่คุณอาซึนะรักเธอหรอ เธอไม่เคยรู้เลย เธอคิดกับอาซึนะแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น ก่อนที่จะวิ่งตามอาซึนะไป

..............

สมาพันธ์มหาเวทคันไซ

“เอกสารกองนั้นฉันเซ็นหมดแล้ว มีแค่นี้ใช่มั้ยมายูริ” โคโนกะถาม เธอวางปากกาด้วมโปรดลงก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อยหลังจากนั้นหลังขดหลังแข็งเพื่อเซ็นเอกสารมาเป็นชั่วโมง

“พักก่อนก็ได้ เพิ่งเริ่มงานวันแรกก็บ้างานซะแถวหรอ” มายูริกล่าวพร้อมกับหัวเราะกับท่าทีของเพื่อนสาว “อ่อ แล้วอย่าลืมไปประชุมล่ะ อ้อ พรุ้งนี้เธอมีประชุมตอนเช้าด้วยนะอย่าสายล่ะ”

“อื้ม” โคโนกะพยักหน้าตอบ
“นี่มายุจัง ช่วยชงกาแฟให้ฉันหน่อยได้มั้ย”

“จะดีหรอ ทำไมไม่ทานข้าวล่ะ ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลยนะ แล้วก็เลิกเรียกชั้นว่ามายุจังซะที่ชั้นไม่ชอบ” มายูริกล่าวด้วยความเป็นห้องสุขภาพของเพื่อนสาวก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้โคโนกะตกอยู่ในภวังค์

“กินข้าวเถอะโคโนจัง โคโนจังไม่สบายอยู่นะ ยิ่งไม่กินข้าวเดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอกชั้นเป็นห่วง อย่าทำให้ชั้นเป็นห่วงมากกว่านี้จะได้มั้ย” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยินคำพูดแปลกๆอย่างนี้ มันเหมือนกับผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเธอ ซึ้งเธอไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร แต่น่าแปลกใจที่มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกคิดถึงและโหยหามันมาตลอด ‘เธอเป็นใครกันนะ’

[✪ クロウタドリ]

โคโนกะความจำเสื่อม -___-"""

ยังไงก็รับไม่ได้!!!!!!!!!!!!! /me พังประตู่ออกนอกกระทู้!!

[someone]

เสื่อมจริงๆด้วย อ่า~ น่าลุ้นว่าจะเป็นยังไงต่อไป

ถือว่ามาอัพเร็วค่ะ แต่ว่ายังคงในสั้นไปหน่อย ^^

ระวังคำผิดนะคะ และก็ภาษาวิบัติด้วย โดยเฉพาะ คำว่า "เค้า" จริงๆต้องเขียนว่า "เขา" เฮ้อ~ คนเขียนผิดเยอะมากๆเลย จนเหมือนมันจะถูกไปแล้ว

[RayChan(ナット)]

โอ้ว ฟิคใหม่ แถมอัพเร็วด้วย(แม้จะสั่นไปนิดก็ตาม)

อ่านๆไปแล้วงงๆกับอารมณ์+คาแรกเตอร์ตัวละคร อาจเป็นเพราะการบรรยายที่มันขาดๆไป(ในความเห็นของนัทอ่านนะคะูู^^"a)

แล้วก็พวกวรรคคำอะไรงี้ นัทเสนอว่าให้อ่านทวนนิดนึงนะคะ เพราะมีหลายช่วงที่ิ่อ่านแล้วคนอ่านจะขาดใจ หายใจไม่ทันอะไรงี้ ^^"a เพราะมันติดๆกันตลอดเลย

แล้วก็เรื่องการบรรยาย นัทว่ามันขาดๆไปหน่อยค่ะ

อย่างบางทีที่ต้องเน้นเรื่องอารมณ์ อย่างตอนเซ็ตซึนะตวาดอาซึนะ น่าจะเพิ่มบรรยายเรื่องอารมณ์ หน้าตา ความรู้สึกไปด้วย คนอ่านจะได้จินตนาการออกค่ะ

โดยส่วนตัวที่แต่งแนวคล้ายๆกัน เรื่องการบรรยายของคุณเรย์ นัทคิดว่าดีแล้วล่ะค่ะ แต่นัทว่ามันต้องเพิ่มเข้าไปเยอะๆเลยค่ะ

เน้นเรื่องบรรยากาศ ฉากหลังของสถานที่ อารมณ์ สีหน้า หน้าตา การแต่งตัว การกระทำของตัวละครจะดีมากๆเลย คุณเรย์ขาดตรงนี้ไปทำให้คนอ่านจินตนาการไม่ออกเลยค่ะ

แล้วความรู้สึกเวลาอ่านมันเหมือนภาพขาวๆ ที่มีเสียงคำพูด หรือมีหน้าตาแบล็คกราวน์เล็กๆน้อยๆเท่าันั้น

แล้วก็อีกเรื่องที่นัทต้องขอย้ำอีกครั้งว่าเป็นความเห็นส่วนตัวคือตรงนี้ “กินข้าวเถอะโคโนจัง โคโนจังไม่สบายอยู่นะ ยิ่งไม่กินข้าวเดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอกชั้นเป็นห่วง อย่าทำให้ชั้นเป็นห่วงมากกว่านี้จะได้มั้ย”

มันเป็นเครื่องหมายคำพูดที่ทำให้คนอ่าน(อย่างนัท)นึกว่ามันพูดอยู่ในตอนนั้น ห้องนั้นไรงี้ น่าจะมีการทำตัวเอียง หรือ อะไรก็แล้วแต่ตามใจคุณเรย์เป็นการให้ดูแตกต่างหน่อยน่ะค่ะ ประมาณว่า เป็นเสียงมาจากความทรงจำที่ลอยมาเฉยๆนะ ไม่มีใครพูดอยู๋ในตอนนั้น

นัทว่าเรื่องนี้จะดราม่าได้ดีเลยทีเดียวค่ะ ถ้าคุณเรย์มีการบรรยายในจุดที่เหมาะๆ เพิ่มนิด เสริมหน่อย ในแบบที่เหมาะสม เลือกใช้คำเจ๋งๆนี่จะลงตัวมากเลยค่ะ

[Ray Kyo]

ประกาศ

แถลงการ อา เอ วาย(R A Y = เรย์) ครั้งที่ 1

ไม่ได้มาต่อนะฮะ ครือว่าจะมาบอกว่าอาจจะหยุดต่อไปซักระยะเพราะไม่มีเวลาพิมพ์ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของทุกท่าน ที่ไม่มีเวลาพิมพ์เพราะโรงเรียนกำลังอยู่ในช่วงกีฬาสีทำให้วุ่นวายมากกกกกก รุ่นน้องปีนี้แรงปราบยากกกต้องใช้เวลา หลังจากจบกีฬาสีในราวๆเดือนหน้าผมสัญญาว่าจะมาต่ออย่างแน่นอน(ต่อให้จบเลย เพราะแต่งจบแล้วแต่ไม่มีเวลาพิมลงเท่านั้นเอง)

[ปราศจากหัวใจ]

จ้า - - // สู้ๆ!!!!

จะรอเน้อ!

[Diablo]

เตรียมตัวมาอ่านน่ะเนีย
แต่ก็เป็นกำลังใจให้