22 replies to this topic

[Ray Kyo]

ตอนที่ 3 ขอโทษที่สั้นไปหน่อย

มายูริที่คิดว่าโคโนกะคงไม่ลุกจากโต๊ะง่ายๆจึงออกมาก่อน แล้วขับรถคันสีขาวจอดเรียบเคียงถนนก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ไม่ว่าจะวางมาดผู้ดีอย่างก็นิสัยเปิ่นๆก็คงไม่สลายตัวไปจากตัวเธอได้ จังหวะที่เธอสะดุดสั้นสูงนั้นเอง เธอจึงนำมือมาค้ำโต๊ะที่อยู่ข้างๆด้วยความกลัวจะล้ม เมื่อสถานการณ์สงบเธอจึงลืมตาดูผลงานของตัวเอง แล้วก็ต้องตาโต เมื่อแก้วน้ำส้มที่วางอยู่บนโต๊ะล้มลงใส่เธอตามแรงโน้มถ่วง

“ ว้าย!! ตายแล้ว ขอโทษนะคะ ” เธอก้มขอโทษอย่างสำนึกผิด ก่อนจะเงยหน้ามองคู่กรณีแล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนๆนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนคือ“ยูกิฮิโระ อายากะ” นั่นเอง

“ว้าย!! นี่หล่อนทำอะไรของหล่อนย่ะ...” อายากะต่อว่าอย่างตกใจ

“อายากะ เธอจริงๆด้วย” มายูริพูดขึ้นด้วยความดีใจ เพราะเธอไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้มานานนับปี

“มายูริ ” อายากะพูดด้วยความตกใจ

“ไม่เป็นไรๆ เธอมาได้ยังไงเนี่ย กลับมาตั้งแต่เมื่อไรไม่บอกกันบ้าง” อายากะพูด

“ก็ชั้นกะจะเซอร์ไพร์เธอไง” มายูริพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

“เซอร์ไพร้สุดๆเลยล่ะ” อายากะพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“จ๊ะ แม่เทพธิดารองเท้า เพราะเธอทำให้ชั้นสะดุดรองเท้าใช่มั้ย เราถึงได้เจอกัน”

“ไม่เหนียวตัวหรอ ชั้นว่าเธอไปล้างตัวก่อนดีกว่า” อายากะพูดพลางมองมายูริตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ชั้นก็ว่างั้น เพราะเธอนั้นแหละมัวแต่ชวนชั้นคุย”

“ใครกันแน่ที่ชวนคุย เธอไปก่อนเถอะเดี๋ยวชั้นตามไป ขอตัวจ่ายค่าอาหารก่อน หรือเธอจะเลี้ยงฉัน”

“ฝันไปเถอะ”

มายูริกับอายากะเป็นเพื่อนสมัยเด็ก สมัยที่อายากะไปอเมริกาทั้งสองคนมักจะเล่นหรือไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ พ่อของอายากะนั้นทำธุรกิจร่วมกับพ่อของมายูริทั้งสองคนจึงสนิทกันพอสมควร



....................



ทางด้านเซ็ตสึนะหลังจากที่อาซึนะวิ่งออกไปเธอก็ได้แต่นั่งเงียบอยู่ภายในห้องเพียงคนเดียว สับสน เธอรู้สึกสับสนมาก “คุณอาซึนะรักเรางั้นหรอ” เธอต้องทำยังไงจะวิ่งตามออกไปหรือค่อยปรับความเข้าใจกัน เธอไม่รู้เลยจริงๆ จึงได้แต่นั่งนิ่งให้เวลามันผ่านไป


......................



วันต่อมา


กรุ้งกริ้ง


เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น ด้วยคิดว่าสาวข้างห้องกำลังหลับสบายอยู่เซ็นซึนะจึงเป็นคนเปิดประตู ก็พบกับเด็กสาวข้างห้องที่สงยิ้มหวานให้ พลางทำท่าชะโงกหน้าอยากเข้ามาในห้องเสียเหลือเกิน

“อรุณสวัสดิ์ชิโฮะ มาแต่เช้าเลยนะ” เซ็ตสึนะกล่าวทัก

“ท่านเซ็ตสึนะกำลังจะออกไปไหนแต่เช้าเจ้าคะ” เพื่อไม่ให้น่าเกลียดเกินไปชิโฮะจึงถามไถ่เสียหน่อย

“วันนี้พี่มีประชุมงานใหญ่น่ะ ต้องรีบไปแล้ว งานนี้พลาดไม่ได้ซะด้วย” ท่าทางลุกลี้ลุกลนของเซ็ตสึนะบอกได้เป็นอย่างดีว่างานนี้สำคัญขนาดไหน

“ท่านเซ็ตสึนะทานข้าวเช้ารึยังล่ะเจ้าคะ” ชิโฮะถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ไม่ทันแล้วแค่ขนมปังกกับชาก็พอ” เซ็ตสึนะเอ๋ยอย่างเร่งรีบ

“งั้นให้ชีไปด้วยนะคะเพื่อนจะช่วยอะไรท่านเซ็ตสึนะได้บ้าง” ชิโฮะเอ๋ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าออดอ้อน

“แล้วเราทำอะไรเรียบร้อยรึยังล่ะ”

“เรียบร้องแล้วก็เลยมาหาท่านเซ็ตสึนะไงคะ”

“งั้นเราไปกันเลยละกัน น้องของพี่”

“ถ้าไม่ใช่ฐานะน้อง....ก็คงดีสินะ” ชิโฮะทำได้เพียงคิดในใจ





.................





“โคโนกะสายแล้วนะเนี่ย มัวแต่ทำอะไรอยู่ ถ้าประชุมไม่ทันชั้นจะโทษเธอคนเดียวเลย” มายูริบ่นเพื่อนสนิทอย่างหัวเสีย ขณะที่อีก 5 นาทีก็จะเริ่มประชุมแล้ว ส่วนเหตุผลที่สั้นง่ายๆที่ทำให้โคโนกะมาสายของโคโนกะคือรถติด!


ฝ่ายโคโนกะได้แต่ยิ้มแหยๆอย่างพูดไม่ออก เธอจะบอกได้ยังไงกันล่ะว่านอนตื่นสายเพราะเมื่อคืนมัวนอนฝันดีอยู่ เธอแค่คิดถึงสีหน้าของประธานสำนักใหญ่ๆที่มาประชุมกำลังโกรธแล้วต่อว่าเธอจนไม่เหลือซาก จากนั้นก็ตัดความสัมพันธ์ที่จะร่วมงานทันที แค่คิดก็เหงื่อตกแล้ว.... เธอปัดสิ่งอัปมงคลออกจากหัว ก่อนตัดสินใจเลื่อนบานประตูด้วยใจรุ้นระทึก

.
.
.
.
.


ฝ่ายเซ็ตสึนะที่กำลังหงุดหงิดกับการที่ผู้นำคนใหม่มาช้า แต่แล้วเมื่อประตูเปิดออกสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น ถึงแม้จะดูเปลี่ยนไปมาก แต่เธอยังคงจำใบหน้านั้นได้เป็นอย่างดี

“โคโนจัง"






.
..
...
.....
.......

หลังจากหายไปนาน ช่วงนี้ยุ่งๆน่ะ รู้สึกว่าเริ่มลืมเนื้อเรื่องเดิมขอตัวไปอ่านทบทวนแล้วค่อยมาอัพเพิ่ม

[myviewnnlvee]

ได้เจอกันสะที่ >///<

ต่อไวๆนะคร๊าาา!

[someone]

เซ็ตซึนะเสน่ห์แรง ฮ่าๆๆ

เจอกันแล้ว จะเป็นยังไงต่อไปนะ